Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

Rothschild VS Ναπολέων Βοναπάρτης

Οι Rothschild ήταν Γερμανοί Εβραίοι. Όταν λέμε Γερμανοί εννοούμε από τα Γερμανικά κρατίδια της εποχής, αφού η Γερμανία δεν ήταν εκείνη την εποχή ενωμένη, αλλά διαιρεμένη σε πολλά πριγκιπάτα, δουκάτα κλπ, τα οποία πολεμούσαν το ένα το άλλο, με την Αυστρία και την Πρωσία να είναι οι μεγάλες δυνάμεις στο νότιο και το βόρειο τμήμα του Γερμανικού κόσμου, και να συγκρούονται και μεταξύ τους, παρόλο που συμμετείχαν στην Ιερή Συμμαχία.

Η Ιερή Συμμαχία περιελάμβανε την νέα μεγάλη δύναμη Ρωσία, η οποία ήταν το προπύργιο της Ορθοδοξίας, την Αυστρία, η οποία βρισκόταν σε κάθοδο αλλά διατηρούσε την διπλωματική αίγλη που την ακολουθούσε από τους προηγούμενους αιώνες, και η οποία ήταν το προπύργιο του Καθολικισμού, και την Πρωσία, η οποία ήταν το προπύργιο των Προτεσταντών, και ήταν μία ανερχόμενη στρατιωτική δύναμη η οποία λίγες δεκαετίες θα ξεπερνούσε την Γαλλία, ανατρέποντας την Ισορροπία των Δυνάμεων (Balance of Power), μία εξέλιξη που οδήγηση στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918).

Οι βασικές δυνάμεις πριν την Γαλλική Επανάσταση το 1789 ήταν η Γαλλία, η Βρετανία, η Ρωσία, η Πρωσία, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Αυστροουγγαρία, η Ισπανία και η Πολωνία.  Η περιοχή που βλέπετε με γκρι στην Γερμανία είναι στην πραγματικότητα πάρα πολλά μικρά κρατίδια τα οποία ο χάρτης εμφανίζει ως ενιαία με γκρι χρώμα.


Χάρτης Η Ευρώπη πριν την Γαλλική Επανάσταση (1780)


Ωστόσο οι μεγάλοι αντίπαλοι την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και των Ναπολεόντειων Πολέμων ήταν οι Γάλλοι και οι Βρετανοί, με τους Γάλλους να κυριαρχούν και να αλωνίζουν στην Ευρώπη, και να απαγορεύουν στους Βρετανούς να έχουν εμπορικές σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ήπειρο, το λεγόμενο Continental System, το οποίο ήταν το Brexit της εποχής, και με το ανίκητο Βρετανικό Ναυτικό να κυριαρχεί στους Ωκεανούς και να απαγορεύει στους Γάλλους να έχουν εμπορικές σχέσεις με την Αμερικανική Ήπειρο, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα τους Αυστριακούς, τους Πρώσους και τους Ρώσους εναντίον των Γάλλων. Βλέπε “Η Γεωπολιτική της Γαλλικής Επανάστασης – Μία Σύγκριση με το Brexit”.

Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του BBC, οι Rothschild έκαναν λαθρεμπόριο χρυσού από τους συμμάχους των Βρετανών στην Ευρώπη προς την Βρετανία, και από την Βρετανία προς τους συμμάχους της στην Ευρώπη, και οι Rothschild είχαν πολύ στενούς δεσμούς με τον Βρετανό Δούκα Ουέλινγκτον ο οποίος ήταν αυτός που διέλυσε μαζί με τους Πρώσους τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη στο Βατερλώ το 1815. Αυτά γράφει το άρθρο του BBC. Βλέπε BBC “The making of a dynasty: the Rothschilds”, Ιανουάριος 1998.

Ουσιαστικά οι Rothschild ήταν πράκτορες του Δούκα Ουέλινγκτον (Βρετανία) και του Αυστριακού Υπουργού Μέτερνιχ (Αυστρία), φαντάζομαι και του Ρώσου Τσάρου, κατά την διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, γιατί σε αυτό το λαθρεμπόριο χρυσού αποκλείεται οι Rothschild να μην είχαν και την υποστήριξη των Βρετανικών, Αυστριακών, Πρωσικών και Ρωσικών μυστικών υπηρεσιών.  Για Ουέλινγτκον, Μέτερνιχ και Ροθτσαιλντ βλέπε το άρθρο των Times of MaltaRothschild, Wellington and the Battle of Waterloo”, Δεκέμβριος 2013.

Με την επικράτηση των Βρετανών και την ήττα των Γάλλων οι Rothschild έγιναν πάμπλουτοι. Λίγες δεκαετίες αργότερα οι Βρετανοί έκαναν εξαίρεση, και παρά τον νόμο που απαγόρευε σε Εβραίους να γίνονται βουλευτές στην Βρετανία, επέτρεψαν στον Lionel Rothschild να γίνει βουλευτής του Βρετανικού Κοινοβουλίου το  1868, παρά την άρνηση του να ορκισθεί Χριστιανικά. Βλέπε WikipediaLionel de Rothschild”.

Δυστυχώς για τους Rothschild οι συμμαχίες που ακολούθησαν δεν ήταν τόσο εύκολες όσο αυτή της Γαλλικής Επανάστασης και των Ναπολεόντειων Πολέμων, όπου η Γαλλία βρισκόταν απέναντι σε όλους, με αποτέλεσμα να είναι πολύ δυσκολότερο να ισορροπήσουν ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές. Σίγουρα η χρυσή στιγμή των Rothschild ήταν η νίκη των Βρετανών στους Ναπολεόντειους Πολέμους.

Άρθρα

Τόμος 1ος (1798-1848)


Τόμος 2ος (1848-1999)

Lionel de Rothschild
1η Παράγραφος
Lionel Nathan Freiherr de Rothschild (22 November 1808 – 3 June 1879) was a British banker, politician and philanthropist who was a member of the prominent Rothschild banking family of England. He became the first practising Jew to sit as a Member of Parliament in the United Kingdom.
6η, 7η, 8η, 9η Παράγραφος
In 1847, Lionel de Rothschild was first elected to the British House of Commons as one of four Members of Parliament for the City of London constituency.[6] Because Jews were at that point still barred from sitting in the chamber due to the Christian oathrequired to be sworn in, Prime Minister Lord John Russell introduced a Jewish Disabilities Bill to remove the problem with the oath.[7] In 1848, the bill was approved by the House of Commons but was twice rejected by the House of Lords.[8] After being rejected again by the Upper House in 1849, Rothschild resigned his seat and stood again winning in a by-election to strengthen his claim.[9]
In 1850, he entered the House of Commons to take his seat but refused to swear on a Christian Bible asking to use only the Old Testament.[10] This was permitted but when omitting the words "upon the true faith of a Christian" from the oath he was required to leave.[11]
In 1851, a new Jewish Disabilities Bill was defeated in the House of Lords. In the 1852 general election, Rothschild was again elected but the next year the bill was again defeated in the upper house.[12][13]
Finally, in 1858, the House of Lords agreed to a proposal to allow each house to decide its own oath.[14] On 26 July 1858, Rothschild took the oath with covered head, substituting "so help me, Jehovah" for the ordinary form of oath, and thereupon took his seat as the first Jewish member of Parliament.[15] He was re-elected in general elections in 1859 and 1865, but defeated in 1868; he was returned unopposed in a by-election in 1869 but defeated a second time in the general election in 1874.[16]

“Rothschild, Wellington and the Battle of Waterloo”, Δεκέμβριος 2013
The article ‘Taking finance to the wire’ (The Sunday Times of Malta, Insurance & Finance supplement, December 1) dwells at length in its initial part about the Nathan Rothschild, General Wellington and the 1815 Battle of Waterloo nexus. I strongly feel, however, that the Maltese element in that story should also be given right – and pride – of place.
By the end of 1813, Rotschild was certainly discounting Wellington’s bills of exchange in London, and indeed he may well have been doing it even before then. Ever since 1809, Wellington had been complaining of an acute shortage of cash to pay his troops, and according to Derek Wilson in his study Rothschild: A Story of Wealth and Power, Wellington had been obliged to borrow at exhorbitant rates from Maltese and Spanish bankers.
In my book The History of Maltese Banking (Progress Press, 2006) the point is made that Rothschild was close to Metterlinch, and that one cannot rule out that agents who were duly informed of Wellington’s financial predicaments, and Maltese and Sicilian bankers’ readiness to play a financing role, would have used such awareness to the Rothschilds’ benefit.
Miguel Lopez-Morell (from the Universidad De Murcia, Spain) also holds that the Spanish arm of the Rothschilds – the way that family’s founder Mayer Amschel craftily placed all his sons in different ‘Rothschilds’ all over a constantly internally feuding Europe – had, in fact, also financed Wellington before Waterloo.


“The making of a dynasty: the Rothschilds”, Ιανουάριος 1998
Many have dreamt of coming to London to make a fortune. It has come true for only a few.
Which makes the success of a young German Jew who came to England and established one of the world's most powerful banking dynasties even more remarkable.
Nathan Mayer Rothschild arrived from Frankfurt am Main in 1798, unable to speak English. The 200th anniversary of his arrival is being celebrated in a new exhibition at the Museum of London.
For a decade he worked from Manchester, selling fine cloth. But the Napoleonic Wars stifled his trade, and he turned instead to lending money to other merchants, which led into banking, and a move to London.
Thus someone who only went into banking by accident became one of the most influential factors in the development of the modern financial world.
His success was not just weighed in bullion, however. He became well-acquainted with many monarchs and heads of government.
One job he did for the British Government was to arrange the finance of the Duke of Wellington's army which was in Southern France, advancing against French troops before the Battle of Waterloo.
News 24 hours early
Working closely with his four brothers who were living in cities in France and Germany, Rothschild's agents bought up gold and silver,and smuggled them to Wellington's army. His records show that they collected £2 million, at 1815 prices.
The communication network established by the brothers was so effective that Rothschild knew about the British victory at Waterloo 24 hours before the British Government did.
But the code used in their letters, many of which were carried by pigeon post, has only recently been cracked by historians. The brothers wrote in Judendeutsch, German written in Hebrew letters, which they had learned in the Frankfurt Jewish ghetto where they grew up.
But their own secret codewords added an extra layer of security should their letters be intercepted. For instance, the phrase 'taking fish to Jerusalem' meant moving gold to London.
Huge fortune
Because their letters were encoded, the Rothschilds were able to write frankly, and often crudely, about some of the time's leading characters. The museum says the collection of letters will prove invaluable to historians.
Rothschild left a huge fortune, with which his children built a collection of grand houses and works of fine art. But the larger legacy is the bank which still bears his name. Its current chairman says it still owes its character to the Rothschilds' pan-European communication.
Sir Evelyn de Rothschild said: "The network of agents which he and his brothers set up around the world has today been transformed into a developing pattern of offices and partnerships in every continent.
"I like to think that N. M. would be pleased to see how far his aspirations had survived him and been carried forward over two centuries."
The exhibition in the Museum of London runs until July 26. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου