Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Ο Έρωτας στα Χρόνια της Επανάστασης

Όπως έχω ξαναπεί την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης Βασιλιάς της Γαλλίας ήταν ο Λουδοβίκος ο 16ος, ο οποίος είχε αναλάβει το 1774 σε ηλικία μόλις 20 ετών. Ο Λουδοβίκος είχε αναλάβει μέσα στις συνθήκες στρατιωτικής και οικονομικής κατάρρευσης που επικρατούσαν στην Γαλλία μετά από την ήττα της Γαλλίας από τους Βρετανούς στον Seven Years War (1756-1763). Ο Επταετής Πόλεμος ήταν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά κανείς δεν σκέφτηκε να τον ονομάσει έτσι. Κατά την διάρκεια αυτού του πολέμου οι Βρετανοί καθάρισαν τους Γάλλους από την Βόρεια Αμερική και την Ινδία.

Χάρτης Βόρειας Αμερικής Μετά την Ήττα της Γαλλίας το 1763



Στον παραπάνω χάρτη βλέπετε την Βόρεια Αμερική μετά την ήττα των Γάλλων. Το άσπρο κομμάτι είναι το ανεξάρτητο Αμερικανικό Κράτος που θα δημιουργηθεί αργότερα με τον πόλεμο ΗΠΑ-Βρετανίας (Αμερικανική Επανάσταση 1765-1783).

Κατά την διάρκεια του Επταετή Πολέμου οι Αμερικανοί, οι οποίοι ήταν Άγγλοι, πολέμησαν στο πλευρό των Άγγλων την Γαλλία και τους Ινδιάνους συμμάχους της Γαλλίας, αλλά όταν οι Αμερικανοί είδαν την Γαλλία να αποχωρεί από την Βόρεια Αμερική θεώρησαν ότι δεν είχαν πλέον κανένα οικονομικό ή γεωστρατηγικό όφελος από την συμμαχία τους με την Βρετανία. Οι Αμερικανοί υποστήριζαν ότι όσο οι Γάλλοι και οι Ισπανοί τους έβλεπαν σαν Άγγλους θα τους πολεμούσαν, ενώ αν άρχιζαν να τους βλέπουν σαν ουδέτερους Αμερικανούς θα τους άφηναν στην ησυχία τους.

Οι Άγγλοι ζητούσαν από τους Αμερικανούς να έχουν εμπορικές σχέσεις μόνο με την Μεγάλη Βρετανία, και να καταβάλουν στην Αγγλία κάποιους φόρους ώστε να μοιράζονται με τους Άγγλους το δυσβάσταχτο στρατιωτικό κόστος των πολέμων με την Γαλλία και την Ισπανία για τον έλεγχο των ωκεανών.

Οι Αμερικανοί από την πλευρά τους, εφόσον δεν είχαν πλέον να αντιμετωπίσουν την απειλή των Γάλλων, ήθελαν να παραμείνουν ουδέτεροι, ώστε να μην ανακατεύονται στους πολέμους των Ευρωπαίων, και να έχουν εμπορικές σχέσεις και με τους Άγγλους, και με τους Γάλλους και με τους Ισπανούς, και γενικότερα με όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Στην πραγματικότητα η εξωτερική πολιτική των Αμερικανών ήταν να καθαρίσουν και τους Βρετανούς, και τους Γάλλους και τους Ισπανούς και τους Ρώσους (Αλάσκα) από την Αμερική, κάτι που δεν ήταν εύκολο γιατί όταν οι ΗΠΑ κέρδισαν την ανεξαρτησία τους το 1783 ήταν η μικρότερη στρατιωτική δύναμη, και οι Ευρωπαίοι δεν έβλεπαν με καλό μάτι μία ενιαία ισχυρή Αμερική.

Αλλά με μεγάλη υπομονή, και φυσικά με πολύ αίμα, οι Αμερικανοί κατάφεραν τα επόμενα 100 και κάτι χρόνια να τους καθαρίσουν όλους, και μετά την χρεοκοπία της Βρετανίας κατά την διάρκεια των Παγκοσμίων Πολέμων, να κυριαρχήσουν στους Ωκεανούς.

Όταν οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν την Αμερική το 1500 οι Ισπανοί πήραν ολόκληρη σχεδόν την Νότια Αμερική, και οι Πορτογάλοι την Βραζιλία, και γι’αυτό στην Βραζιλία μιλάνε πορτογαλικά ενώ στην υπόλοιπη Νότια Αμερική μιλάνε Ισπανικά.

Χάρτης Γλώσσες Λατινικής Αμερικής



Στην Βόρεια Αμερική οι Ισπανοί πήραν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι στο δυτικό τμήμα, οι Γάλλοι πήραν τον Καναδά, και οι Βρετανοί το Ανατολικό τμήμα στον Ατλαντικό Ωκεανό.

Ωστόσο οι τοπικοί Αγγλικοί, Γαλλικοί, Ισπανικοί κλπ πληθυσμοί άρχισαν σιγά σιγά να αποκτούν ξεχωριστή ταυτότητα από τις μητροπόλεις τους, και έτσι οι Αμερικανοί έδιωξαν τους Άγγλους με την υποστήριξη του Γαλλικού και του Ισπανικού στρατού, ενώ οι Λατινοαμερικάνοι έδιωξαν τους Ισπανούς με την υποστήριξη του Βρετανικού και του Αμερικανικού στρατού.

Όπως έχω ξαναπεί οι Ισπανοί ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που εδραιώθηκαν στην Αμερικανική Ήπειρο διασχίζοντας των Ατλαντικό, ενώ οι Πορτογάλοι έφτασαν στην Ινδία κάνοντας τον γύρο της Αφρικής, σπάζοντας το μπλόκο των Ιταλών και των Μουσουλμάνων στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι Μαμελούκοι (Αιγύπτιοι) και οι Οθωμανοί (Τούρκοι), με μεγάλες χρηματοδοτήσεις και στρατιωτικές ενισχύσεις και από τους Βενετσιάνους,  πολέμησαν τους Πορτογάλους στον Ινδικό Ωκεανό, αλλά το ποτάμι δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Όχι το ποτάμι του Σταυρί, αλλά το ποτάμι της Ιστορίας.

Οι Ισπανοί με τα ασημένια και χρυσά βουνά του Μεξικού και του Περού αγόραζαν τα εμπορεύματα της Ασίας, τα οποία μετέφεραν με τις γαλέρες τους στην Ευρώπη (Manila Galleons). Η Μανίλα, το Ακαπούλκο, η Αβάνα και η Σεβίλλη ήταν πόλεις κλειδιά για τους Ισπανούς.

Χάρτης Manila Galleons



Οι Βρετανοί έβλεπαν με μεγάλη ζήλια τα Ισπανικά φορτία χρυσού, και χρηματοδοτούσαν πειρατές για να κάνουν επιθέσεις στις Ισπανικές γαλέρες. Και υπήρχε και η σύγκρουση για την αλιεία που ήταν εξίσου σημαντική.

Οι Ισπανοί συμμάχησαν με τους Αυστριακούς (Holy Roman Empire), και προσπάθησαν να ενώσουν την Ευρώπη σε έναν Χριστιανικό συνασπισμό, κάτι που έθιγε τους Γάλλους, οι οποίοι ένιωθαν περικυκλωμένοι από τους Ισπανούς και τους Αυστριακούς, οι οποίοι είχαν υπό τον έλεγχο τους και την σημερινή Ολλανδία και ένα μεγάλο μέρος της Ιταλίας υπό την ηγεμονία των Αψβούργων, οι οποίοι ήταν η μεγαλύτερη δύναμη της Holy Roman Empire.

Η Holy Roman Empire δεν είχε καμία σχέση με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το όνομα νομίζω περισσότερο έδειχνε την φιλοδοξία των Ισπανών και των Αυστριακών να ενώσουν την Ευρώπη σε έναν Χριστιανικό συνασπισμό υπό την ηγεμονία τους. Κάτι όμως που έθιγε πάρα πολύ τους Γάλλους, οι οποίοι ένιωθαν την ανάσα τον Ισπανών και των Αυστριακών και στον Ατλαντικό και στην Μεσόγειο.

Χάρτης Η Γεωπολιτική του 16ου Αιώνα (1500-1599)



Στον παραπάνω χάρτη βλέπετε με καφέ τις περιοχές που ήλεγχαν οι Ισπανοί και με χρώμα τις περιοχές που ήλεγχαν οι Αυστριακοί (Holy Roman Empire), και πως οι δυο τους εγκλώβιζαν την Γαλλία. Η οποία Γαλλία, αν και Καθολική, είχε συμμαχήσει με τους Οθωμανούς, αλλά και με τους Σουηδούς Προτεστάντες, όπως και με τους Προτεστάντες Πρίγκιπες των Βόρειων Περιοχών της Holly Roman Empire που αντιμάχονταν τους  Καθολικούς της Holy Roman Empire, στους οποίους κυριαρχούσαν οι Αψβούργοι.

Αυτή την περίοδο οι Γάλλοι και οι Αυστριακοί είναι οι μεγάλοι αντίπαλοι. Οι Βρετανοί είναι ακόμη μικρή δύναμη και δεν μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις στην Ευρώπη. Αυτή την περίοδο οι Γάλλοι προωθούν την ισορροπία των δυνάμεων στην Ευρώπη, ώστε να μην ενωθεί η Γερμανία υπό την ηγεμονία των Αψβούργων. Ενώ αργότερα και οι Βρετανοί προωθούν την ισορροπία των δυνάμεων, μη επιτρέποντας κάποια δύναμη να κατακτήσει την Ευρώπη, κάτι που θα της επέτρεπε στην συνέχεια να καταλάβει και την Βρετανία.

Οι Γάλλοι και οι Αυστριακοί είναι λοιπόν ορκισμένοι εχθροί, με τους Αυστριακούς να προσπαθούν να ενώσουν την Ευρώπη σε μία Χριστιανική Καθολική Ήπειρο, και τους Γάλλους Καθολικούς να υποστηρίζουν τους Οθωμανούς εναντίον των Αυστριακών από τα Βαλκάνια και εναντίον των Ισπανών από την Βόρεια Αφρική.

Αυτό που έκανε ο Τσίπρας με τον Ερντογάν εναντίον της Γερμανίας, ανοίγοντας τα Ελληνικά σύνορα με την Τουρκία το 2015, ήταν μία μικρογραφία αυτού που περιγράφω. Προσπαθήσαμε να χτυπήσουμε την Ευρώπη με την μητέρα Τουρκία, και τώρα που μας την πέφτει η Τουρκία ο Σύριζα τρέχει πανικόβλητος, και οι Ευρωπαίοι σφυρίζουν αδιάφορα.

Αν έχετε προσέξει τους αριστερούς φίλους σας στο Facebook θα δείτε ότι  βάζουν Ελληνικές σημαίες την 28η Οκτωβρίου, επειδή είναι εναντίον των Γερμανών και των Ιταλών, αλλά την 25η Μαρτίου, η οποία είναι εναντίον των Οθωμανών, βάζουν τοπία. Ενώ αντιθέτως όσο η Τουρκία ήταν το αγαπημένο παιδί των ΗΠΑ η αριστερά είχε φορέσει το εθνικιστικό της πρόσωπο, και ζητούσε να φύγουν οι βάσεις των Αμερικανών και των Άγγλων από την Ελλάδα και την Κύπρο, κουνώντας Ελληνικές σημαίες, στην πραγματικότητα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των Σοβιετικών. Ενώ μία δεκαετία νωρίτερα το ΚΚΕ πολεμούσε με τους Αλβανούς, τους Γιουγκοσλάβους και τους Βούλγαρους στον Γράμμο και στο Βίτσι. Βλέπε “Ο Ελληνικός Εμφύλιος”.

και “Τα Εγκλήματα του ΚΚΕ στην Κύπρο”

Οι Αυστριακοί λοιπόν, λόγω του πολέμου που τους έκαναν οι Γάλλοι, οι Οθωμανοί και οι Σουηδοί, δεν μπόρεσαν ποτέ να ενώσουν την Ευρώπη σε μία Χριστιανική Ένωση, και μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο (1618-1648), και την ήττα των Αυστριακών και των Ισπανών από τους Γάλλους, τους Σουηδούς και τους Βρετανούς, οι Αυστριακοί εγκατέλειψαν τις φιλοδοξίες για μία ενωμένη Ευρώπη, και συμφώνησαν με τους Γάλλους να επιτρέπουν σε όσα κρατίδια της Γερμανίας επιθυμούσαν να είναι Προτεσταντικά να το πράξουν.

Κατά την διάρκεια των πολέμων της περιόδου 1500-1648 οι μεγάλοι αντίπαλοι ήταν οι Γάλλοι και οι Αυστριακοί. Όταν βέβαια λέω Αυστριακοί εννοώ τον συνασπισμό Αυστρίας-Ισπανίας. Σιγά σιγά όμως άρχισε να ανεβαίνει η Βρετανία, και να κυριαρχεί στους Ωκεανούς, και το πρόβλημα των Γάλλων δεν ήταν πλεον η Αυστρία, η οποία είχε αρχίσει να αποδυναμώνεται από τους συνεχείς πολέμους με την Γαλλία στα δυτικά της σύνορα, με τους Οθωμανούς στα ανατολικά και νότια σύνορα της (Βόρεια Αφρική), και με τους Σουηδούς στα βόρεια σύνορα της.

Χάρτης Ευρώπη 1648



Ήταν πλέον σαφές ότι αυτός που θα κυριαρχούσε στους Ωκεανούς θα γινόταν αργά ή γρήγορα η μεγάλη δύναμη, και η επιθυμία της Γαλλίας να αντιμετωπίσει τους Βρετανούς οδήγησε σε αυτό που λέγεται Διπλωματική Επανάσταση του 1756, με την οποία οι Γάλλοι συμμάχησαν με τους Αυστριακούς, ώστε να μπορέσουν να επικεντρωθούν στους Βρετανούς.

Με την διπλωματική επανάσταση η Γαλλία συμμάχησε με την Αυστρία και την Ρωσία, ώστε η Αυστρία και η Ισπανία να βοηθήσουν την Γαλλία εναντίον των Βρετανών στην Μεσόγειο και τον Ατλαντικό, και η Ρωσία να βοηθήσει την Γαλλία εναντίον των Βρετανών στην Ινδία και τον Ινδικό Ωκεανό. Ενώ η Βρετανία συμμάχησε με την Πρωσία, ώστε η Πρωσία να βοηθήσει με τον στρατό της την Βρετανία εναντίον της Ρωσίας, και η Βρετανία να βοηθήσει την Πρωσία εναντίον της Ρωσίας στην Βαλτική Θάλασσα.

Χάρτης Diplomatic Revolution 1756



Το 1756, η χρονιά της Διπλωματικής Επανάστασης (Diplomatic Revolution), είναι εππίσης η χρονιά που οι Γάλλοι και οι Ισπανοί θα πάνε στον παγκόσμιο Επταετή Πόλεμο (1756-1763) εναντίον των Άγγλων, με τους Γάλλους και τους Ισπανούς να χτυπάνε μαζί με τους Ινδιάνους τους Βρετανούς στην Αμερική. Αλλά όπως είπα οι Βρετανοί κατάφεραν τελικά να καθαρίσουν τους Γάλλους και στην Αμερική και στην Ινδία.

Το 1763 λοιπόν οι Γάλλοι είναι ηττημένοι και τυφλωμένοι από μίσος λόγω της ήττας τους από τους Βρετανούς, όπως τυφλωμένοι από μίσος θα είναι οι Γάλλοι και εναντίον των Γερμανών μετά την ήττα τους από τους Γερμανούς το 1871. Οι Γάλλοι και οι Ισπανοί θα συμμαχήσουν με τους Αμερικανούς για να καθαρίσουν τους Βρετανούς από την Βόρεια Αμερική, κατά την διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης. Οι Αμερικανοί θα νικήσουν και θα δημιουργήσουν όντως ανεξάρτητο κράτος το 1783, και θα είναι μάλιστα κράτος χωρίς βασιλιά (republic).

Οι Γάλλοι βλέπουν το νέο Αμερικανικό κράτος ως τον φυσικό τους σύμμαχο απέναντι στην Αγγλία, και το 1789 με την Γαλλική Επανάσταση θα αποκεφαλίσουν τον Γάλλο Βασιλιά και την Αυστριακή του γυναίκα, θα αποχριστιανίσουν την Γαλλία, θα ξεριζώσουν τον Καθολικισμό, και θα χιμήξουν στην Αυστρία και την Πρωσία, κάνοντας εξαγωγή της Γαλλικής Επανάστασης.

Η ρητορική της Γαλλικής Επανάστασης υπέρ της δημοκρατίας (republic) και κατά της μοναρχίας και του Χριστιανισμού είναι τα βασικά ιδεολογικά εργαλεία που θα χρησιμοποιήσουν οι Γάλλοι για να κατακτήσουν την Ευρώπη. Με το συγκεντρωτικό κράτος που θα δημιουργήσει η Γαλλική Επανάσταση οι Γάλλοι επαναστάτες θα καταπιούν την Αυστρία και την Πρωσία, και θα αναγκάσουν τους Ρώσους να συνθηκολογήσουν χωρίς να χρειαστεί να φτάσουν στην Ρωσία. Οι Ρώσοι θα αναγκαστούν να διακόψουν τις εμπορικές τους σχέσεις με τους Βρετανούς όπως απαιτούν οι Γάλλοι. Οι Γάλλοι που κυριαρχούν στην στεριά δεν επιτρέπουν στους Βρετανούς να έχουν εμπορικές σχέσεις με την Ευρώπη, και οι Βρετανοί που κυριαρχούν στην θάλασσα δεν επιτρέπουν στους Γάλλους να έχουν εμπορικές σχέσεις με την Αμερική.

Αυτό θα εξοργίσει και τους Αμερικανούς, οι οποίοι ήθελαν να είναι ουδέτεροι, και να έχουν εμπορικές σχέσεις με όλους τους Ευρωπαίους, με αποτέλεσμα οι Αμερικανοί να επιτεθούν στους Βρετανούς στον Καναδά, προκειμένου να εκμεταλλευτούν τον πόλεμο Γαλλίας-Βρετανίας για να ξηλώσουν τους Βρετανούς από την Αμερική. Μετά όμως την ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ οι Βρετανοί θα στείλουν μεγάλες ενισχύσεις στην Αμερική και οι Αμερικανοί θα συνθηκολογήσουν βλέποντας τους Γάλλους να έχουν λυγίσει.

Η Γαλλική Επανάσταση ήταν για το 18ο αιώνα ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση για τον 20ο αιώνα, με την διαφορά ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν μία επανάσταση από πάνω προς τα κάτω, ενώ η Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν μία επανάσταση από έξω προς τα μέσα. Βλέπε η Γεωπολιτική της Γαλλικής Επανάστασης.

Πριν όμως ο Ναπολέων Βοναπάρτης ηττηθεί, όταν ήταν κυρίαρχος της Ευρώπης, ήθελε να παντρευτεί την αδελφή του Ρώσου Τσάρου, ώστε η Γαλλία και η Ρωσία να επισημοποιήσουν την συμμαχία τους  εναντίον της Βρετανίας, αλλά και για να βάλουν στην μέση την Πρωσία και την Αυστρία, οι οποίες προς στιγμήν ήταν υπό τον έλεγχο της Γαλλίας.

Ο Ρώσος Τσάρος ωστόσο αρνήθηκε την πρόταση του Ναπολέοντα, και έτσι ο Ναπολέων στράφηκε στους Αυστριακούς, και παντρεύτηκε την αρχιδούκισσα Μαρία Λουίζα, κόρη του Αυστριακού Αυτοκράτορα, ώστε να δημιουργηθεί μία συμμαχία Γαλλίας-Αυστρίας. Η διπλωματία θέλει και λίγο πήδημα. Βλέπε Napoleon Foundation “Austrian diplomacy: The marriage of Marie Louise to Napoleon”.



Λίγο αργότερα οι Ρώσοι έσπασαν το Continental System, και άρχισαν να έχουν ξανά εμπορικές σχέσεις με τους Βρετανούς, και ο Γαλλικός Στρατός ξεκίνησε για την Ρωσία, όπου και διαλύθηκε λόγω του Ρωσικού χειμώνα. Μόλις οι Πρώσοι είδαν τον στρατό του Ναπολέοντα να καταρρέει, άλλαξαν στρατόπεδο και πήγαν με τους Ρώσους. Οι Αυστριακοί περίμεναν λίγο, αφού είχαν δώσει και το κορίτσι τους στους Γάλλους, αλλά λίγο αργότερα και ο Αυστριακός Αυτοκράτορας κήρυξε στον Ναπολέοντα και στην κόρη του τον πόλεμο. Οι Αυστριακοί μάλλον θα σκέφτηκαν “μας πήδηξαν που μας πήδηξαν οι Γάλλοι, ας μην μας πηδήξουν και οι Ρώσοι τώρα”. Γιατί ο έρωτας στα χρόνια της επανάστασης ήταν σκληρός.


Diplomatic Revolution
1η Παράγραφος
The Diplomatic Revolution of 1756 was the reversal of longstanding alliances in Europe between the War of the Austrian Succession and the Seven Years' War.[1] Austria went from an ally of Britain to an ally of France, while Prussia became an ally of Britain.[2] The most influential diplomat involved was an Austrian statesman, Wenzel Anton von Kaunitz.

“Μαρία Λουίζα, δούκισσα της Πάρμας”
3η Παράγραφος
Στις 11 Μαρτίου του 1810 η 18χρoνη αρχιδούκισσα παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Ναπολέων Α΄στο ναό του Αγίου Αυγουστίνου στη Βιέννη. Ο Ναπολέων με τη σειρά του ήθελε και αυτός έντονα τον γάμο αυτό για να δημιουργήσει η δυναστεία του δεσμούς με τον οίκο των Αψβούργων, μέλος του οποίου ήταν η Μαρία Λουίζα. Προηγουμένως είχε επιχειρήσει να νυμφευτεί τη μεγάλη δούκισσα Άννα των Ρωμανώφ, που ήταν η νεώτερη αδελφή του τσάρου Αλεξάνδρου Α΄ της Ρωσίας, αλλά τελικά η δούκισσα Άννα αρνήθηκε την πρότασή του.


“Napoleon : Marriages and Children”
Napoleon married Joséphine de Beauharnais in 1796, when he was 26; she was a 32-year-old widow whose first husband had been executed during the Revolution. Until she met Bonaparte, she had been known as "Rose", a name which he disliked. He called her "Joséphine" instead, and she went by this name henceforth. Bonaparte often sent her love letters while on his campaigns.[299] He formally adopted her son Eugène and cousin Stéphanie and arranged dynastic marriages for them. Joséphine had her daughter Hortense marry Napoleon's brother Louis.[300]
Joséphine had lovers, such as Lieutenant Hippolyte Charles, during Napoleon's Italian campaign.[301] Napoleon learnt of that affair and a letter he wrote about it was intercepted by the British and published widely, to embarrass Napoleon. Napoleon had his own affairs too: during the Egyptian campaign he took Pauline Bellisle Foures, the wife of a junior officer, as his mistress. She became known as "Cleopatra".[302][note 9]
While Napoleon's mistresses had children by him, Joséphine did not produce an heir, possibly because of either the stresses of her imprisonment during the Reign of Terror or an abortion she may have had in her twenties.[304] Napoleon chose divorce so he could remarry in search of an heir. Despite his divorce from Josephine, Napoleon showed his dedication to her for the rest of his life. When he heard the news of her death while on exile in Elba, he locked himself in his room and would not come out for two full days.[187] Her name would also be his final word on his deathbed in 1821.
On 11 March 1810 by proxy, he married the 19-year-old Marie Louise, Archduchess of Austria, and a great niece of Marie Antoinette. Thus he had married into a German royal and imperial family.[305] Louise was less than happy with the arrangement, at least at first, stating: "Just to see the man would be the worst form of torture". Her great-aunt had been executed in France, while Napoleon had fought numerous campaigns against Austria all throughout his military career. However, she seemed to warm up to him over time. After her wedding, she wrote to her father: "He loves me very much. I respond to his love sincerely. There is something very fetching and very eager about him that is impossible to resist".[187]
Napoleon and Marie Louise remained married until his death, though she did not join him in exile on Elba and thereafter never saw her husband again. The couple had one child, Napoleon Francis Joseph Charles (1811–1832), known from birth as the King of Rome. He became Napoleon II in 1814 and reigned for only two weeks. He was awarded the title of the Duke of Reichstadt in 1818 and died of tuberculosis aged 21, with no children.[305]

“Marie Louise, Duchess of Parma
1η , 2η Παράγραφος
Marie Louise (Maria Ludovica Leopoldina Franziska Therese Josepha Lucia; Italian: Maria Luigia Leopoldina Francesca Teresa Giuseppa Lucia; 12 December 1791 – 17 December 1847) was an Austrian archduchess who reigned as Duchess of Parma from 1814 until her death. She was Napoleon's second wife and, as such, Empress of the French from 1810 to 1814.
As the eldest child of the Habsburg Emperor Francis II of Austria and his second wife, Maria Theresa of Naples and Sicily, Marie Louise grew up during a period of continuous conflict between Austria and revolutionary France. A series of military defeats at the hands of Napoleon Bonaparte had inflicted a heavy human toll on Austria and led Francis to dissolve the Holy Roman Empire. The end of the War of the Fifth Coalition resulted in the marriage of Napoleon and Marie Louise in 1810, which ushered in a brief period of peace and friendship between Austria and the French Empire. Marie Louise agreed to the marriage despite being raised to despise France. She was adored by Napoleon, who had been eager to marry a member of one of Europe's leading royal houses to cement his relatively young Empire. With Napoleon, she bore a son, styled the King of Rome at birth, later Duke of Reichstadt, who briefly succeeded him as Napoleon II.
Napoleon's fortunes changed dramatically in 1812 after his failed invasion of Russia. The European powers, including Austria, resumed hostilities towards France in the War of the Sixth Coalition, which ended with the abdication of Napoleon and his exile to Elba. The 1814 Treaty of Fontainebleau handed over the Duchies of Parma, Piacenza and Guastalla to Empress Marie Louise. She ruled the duchies until her death.

“Austrian diplomacy: The marriage of Marie Louise to Napoleon”
1η Παράγραφος
On 6 February 1810, the Austrian ambassador to France, 1 His position had become uncomfortable as he awaited news of a response from St. Petersburg to Emperor Napoleon’s requests for an imperial marriage. Schwarzenberg believed that Tsar Alexander I would accept the overtures, Napoleon would marry the tsar’s sister, the Russian Grand-Duchess Anna Pavlovna, and the Austrian ambassador would be forced to witness a strengthening of the alliance between the Habsburgs’ two greatest enemies. France and Russia, united by the marriage, would decide the fate of continental Europe. Contacts in the French government informed the prince that if the tsar declined Napoleon’s advances, the French emperor would turn next to him to negotiate for the hand of the Austrian Archduchess Marie-Louise. Schwarzenberg had permission from his sovereign to acknowledge inquiries if the French approached him, but he resigned himself to an inevitable positive response from St. Petersburg. To his surprise, a courier’s dispatch from the French foreign ministry interrupted his hunt with a request that the ambassador return to his residence to receive an important communication.



2 σχόλια:

  1. Εξαιρετική αναδρομή, όπως πάντα.
    Θέλω όμως να πιέσω εμμέσως και διακριτικά για ένα κείμενο ανάλυση πάνω στην στροφή της Αγγλίας ενάντια στη Ρωσία και την Αμερικάνικη πίεση στην Τουρκία. Είναι πολύπλοκα και πολύ πρόσφατα, αλλά τα σημάδια είναι πολύ ανησυχητικά για τη γειτονιά μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να εκφράσεις μία κάπως σοβαρή άποψη σε σχέση με αυτά που γίνονται ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.

      Και πρέπει να ξέρεις πολύ καλά και την Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια για να το κάνεις. Εγώ έχω ασχοληθεί πολύ με την Μέση Ανατολή αλλά πολύ λίγο με τα Βαλκάνια.

      Αν ήμουν σε θέση να εκφράσω μία κάπως σοβαρή άποψη για τα όσα συμβαίνουν θα το είχα κάνει ήδη. Αλλά είναι πολύ μπλέγμένη η κατάσταση. Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα. Δεν βλέπω κάποια εύκολη λύση. Στην μία περίπτωση διακινδυνεύεις να γίνεις παραπαίδι της Τουρκίας και να φινλανδοποιηθείς, στην άλλη κινδυνεύεις να πας σε πόλεμο με την Τουρκία.

      Διαγραφή