Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Από την Κούβα μέχρι τα Σκόπια

Πολύ ωραίο άρθρο της Wall Street Journal για το πως η Κούβα ελέγχει την Βενεζουέλα. Βλέπε “How Cuba Runs Venezuela”, Ιούλιος 2017.




Το άρθρο γράφει ότι άνθρωποι των μυστικών υπηρεσιών της Κούβας βρίσκονται πάντα δίπλα στους στρατιωτικούς της Βενεζουέλας, και παρακολουθούν στενά την κάθε τους κίνηση, καθώς το στρατιωτικό καθεστώτος της Βενεζουέλας σχεδιάστηκε από τους Κουβανούς στα πλαίσια του στρατιωτικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης, προκειμένου η Κούβα να έχει μία σίγουρη πρόσβαση σε πετρέλαιο, αλλά και προκειμένου ο Φιντέλ Κάστρο να χρησιμοποιεί την Βενεζουέλα ως διάδρομο για να στέλνει την κοκαΐνη της Κολομβίας στις ΗΠΑ, την Αφρική και την Ευρώπη. H Wall Street Journal γράφει επίσης ότι η Κούβας εκπαιδεύει τους σωματοφύλακες του Μαδούρο, και προφανώς του Τσάβεζ παλιότερα (βλέπε 6η και 7η παράγραφο του άρθρου).

Το άρθρο γράφει επίσης ότι ο Μαδούρο χρησιμοποιεί συστηματικά πολίτες για να δέρνουν τους αντιπάλους του, μία τακτική που χρησιμοποιούσε συστηματικά ο Φιντέλ Κάστρο εναντίον των αντιπάλων του (οι δικοί τους Ρουβίκωνες). Βλέπε παράγραφο 9.

Στην παράγραφο 11 το άρθρο γράφει ότι πάρα πολλοί έχουν υπερασπιστεί το καθεστώς της Βενεζουέλας, όπως ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας Θαπατέρο και η αριστερή πτέρυγα του Βατικανού (προφανώς λόγω του πετρελαίου της).

Στο άρθρο του αμερικανικού περιοδικού Atlantic, το οποίο μετρά περίπου 200 χρόνια ζωής (κεντρο-αριστερό περιοδικό), θα διαβάσετε ότι ο Μαδούρο είναι στην πραγματικότητα μία μαριονέτα των Κουβανών. Βλέπε παράγραφο 2 “Nicolas Maduro Doesn't Really Control Venezuela”, Μάιος 2017.
  
Να πω σε κάποιον που δεν γνωρίζει το θέμα αυτό ακούγεται κάπως περίεργο, επειδή η Βενεζουέλα είναι μία χώρα 30 εκ κατοίκων, και πάρα πολύ πλούσια σε πετρέλαιο, ενώ η Κούβα είναι μία χώρα 10 εκ κατοίκων, η οποία μάλιστα δεν διαθέτει πρώτες ύλες. Ο λόγος που η Κούβα μπορεί να ελέγχει την Βενεζουέλα είναι ότι η Κούβα του Φιντέλ Κάστρο είναι σάρκα από την σάρκα της KGB, και μία παραδοσιακή και παγκόσμια δύναμη στον χώρο της τρομοκρατίας και των ναρκωτικών, και υπό αυτήν την έννοια είναι μία χώρα στην οποία οι Ρώσοι μπορούν να βασιστούν πολύ περισσότερο από άλλες χώρες συμμάχους τους που είναι πλούσιες σε πρώτες ύλες. Το ίδιο ισχύει και για την Συρία του Άσαντ.

Αντιθέτως το Ιράν και η Βενεζουέλα, ή η Λιβύη του Καντάφι και το Ιράκ του Σαντάμ παλιότερα, είναι ή ήταν μεν παγκόσμιες δυνάμεις στον χώρο της τρομοκρατίας και των ναρκωτικών, αλλά λόγω των τεράστιων κοιτασμάτων πετρελαίου που διαθέτουν οι χώρες αυτές υπήρχε και θα υπάρχει πάντα η πιθανότητα να αποφασίσουν κάποια στιγμή να τα βρούνε με τις διψασμένες για πετρέλαιο βιομηχανικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Στον 21ο αιώνα βέβαια έχουν και την επιλογή της Κίνας.

Ο Καντάφι για παράδειγμα αγόραζε πάντα όπλα από τους Σοβιετικούς, αλλά πάντα κρατούσε και κάποιες αποστάσεις από την ΕΣΣΔ, αφού για τις εξαγωγές του πετρελαίου του βασιζόταν στην Ιταλία, την Αυστρία, την Γερμανία κλπ, όπως ακριβώς συνέβαινε και με την Αλγερία η οποία βασιζόταν για τις εξαγωγές της στην Γαλλία.

Αυτό ήταν ήδη πρόβλημα από την εποχή που οι Σοβιετικοί δεν εξήγαγαν πετρέλαιο και αέριο στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ (Γερμανία, Ιταλία, Τουρκία κλπ), αλλά είναι τώρα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα, αφού η Ρωσία βασίζεται για τις εξαγωγές της στην Γερμανία, την Ολλανδία, την Ιταλία, την Αυστρία και την Τουρκία.

 Ο Καντάφι μάλιστα λόγω της σύγκρουσης που είχε με την Al-Qaeda στην Βόρεια Αφρική συμμάχησε τελικά με τους Αμερικανούς, τους Βρετανούς και τους Γάλλους το 2002 εναντίον των Ισλαμιστών.

Βλέπετε επίσης πως προσεγγίζει η ΕΕ το Ιράν για να μειώσει την εξάρτηση της σε πετρέλαιο και αέριο από την Ρωσία, και πως επιτρέπει η Ρωσία στο Ισραήλ να χτυπάει στην Συρία τα φορτία όπλων που στέλνει το Ιράν στην Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Βλέπε “Ο Χάρτης του Σιιτικού Τόξου”.

Βλέπετε επίσης πως οι Βρετανοί με τον Κόρμπιν προσπαθούν να προσεγγίσουν την Βενεζουέλα, βλέποντας ότι κινδυνεύουν να βρεθούν αποκλεισμένοι από τον Περσικό Κόλπο λόγω της στροφής στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, οι οποίες επικεντρώνουν πλέον την προσοχή τους στην  Ανατολική Ασία (Κίνα) και όχι στον Περσικό Κόλπο (ΕΣΣΔ).

Χωρίς αυτό να σημαίνει φυσικά ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν τον Περσικό Κόλπο. Αλλά το ότι η προτεραιότητα των ΗΠΑ είναι πλέον η Κίνα και όχι η Ρωσία έχει τεράστια σημασία ειδικά για τον τρόπο που λειτουργεί το ΝΑΤΟ, γιατί αυτό εξαγριώνει την Βρετανία, την Γαλλία και την Τουρκία, την ίδια στιγμή που η Γερμανία βρίσκεται στο κρεβάτι με την Ρωσία.

Οι ΗΠΑ φυσικά θα προετοιμαστούν για πόλεμο σαν να πρόκειται να αντιμετωπίσουν και την Κίνα και την Ρωσία μαζί, αλλά το ότι για την Ρωσία η μεγάλη απειλή τον 21ο αιώνα θα είναι η Κίνα και όχι οι ΗΠΑ αφήνει πάντα ανοιχτό το ενδεχόμενο μίας συνεργασίας Ρωσίας-ΗΠΑ, όπως ακριβώς συνέβη με την Βρετανία και την Ρωσία στο παρελθόν. Παρόλο που η Βρετανία και η Ρωσία ήταν ορκισμένοι εχθροί συμμαχούσαν εναντίον της Γερμανίας. Αντί Βρετανία και Ρωσία στον ΑΠΠ και στον ΒΠΠ, για τον ΓΠΠ θα μπορούσατε να βάλετε ΗΠΑ και Ρωσία αντί Βρετανία και Ρωσία, και Κίνα αντί Γερμανία.

Χωρίς αυτό επαναλαμβάνω να σημαίνει ότι ντε και καλά οι ΗΠΑ και η Ρωσία θα βρεθούν στο ίδιο στρατόπεδο. Άλλωστε και στον ΑΠΠ και στον ΒΠΠ η Ρωσία σε άλλο στρατόπεδο ξεκίνησε και σε άλλο στρατόπεδο κατέληξε. Στον ΑΠΠ η Ρωσία ξεκίνησε στο πλευρό των Γάλλων και των Βρετανών, αλλά με την Οκτωβριανή Επανάσταση του 2017 βρέθηκε στο πλευρό των Γερμανών, των Αυστριακών και των Οθωμανών. Στο ΒΠΠ οι Ρώσοι Κομμουνιστές ξεκίνησαν τον πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών Ναζί και των Ιταλών Φασιστών (1939-1941), αλλά με την επίθεση του Χίλτερ στην Ρωσία το 1941 οι Ρώσοι άλλαξαν στρατόπεδο και συμμάχησαν με τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς, με την βοήθεια και τις προμήθειες των οποίων να φτάνουν από την Μέση Ανατολή και την Κίνα στην Ρωσία, και τους Ρώσους να καταφέρνουν τελικά να νικήσουν τους Γερμανούς λίγο πριν φτάσουν στο πετρέλαιο της Κασπίας (Μπακού).

Οι Ιταλοί επίσης στον ΑΠΠ ήταν σύμμαχοι των Γερμανών, αλλά τελικά έμειναν ουδέτεροι και στην συνέχεια μπήκαν στον ΑΠΠ με τους Γάλλους και τους Βρετανούς, ενώ στον ΒΠΠ οι Ιταλοί ήταν σύμμαχοι των Γερμανών, και ξεκίνησαν τον πόλεμο μαζί με τον Χίτλερ και τον Στάλιν, αλλά στην συνέχεια οι Ιταλοί εκτέλεσαν τον Μουσολίνι και συμμάχησαν με τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς.

Στον 21ο αιώνα, αν οι Βρετανοί δεν έχουν δεδομένη την συμμαχία τους με τις ΗΠΑ, θα βρίσκονται στην χειρότερη θέση απ’όλους τους Ευρωπαίους, αφού θα κινδυνεύουν να βασίζονται στους Γάλλους και τους Γερμανούς, ή στους Γερμανούς και τους Ρώσους, προκειμένου να προσεγγίζουν την Κασπία Θάλασσα και τον Περσικό Κόλπο. Αυτό που είχε πάθει πριν τον ΑΠΠ η Γερμανική Αυτοκρατορία, η οποία έπρεπε να βασίζεται στην Ρωσία για το πετρέλαιο της Κασπίας και στην Μεγάλη Βρετανία για το πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου, αν ήθελε να αποφύγει τον πόλεμο. Εκείνη την εποχή δεν είχε ακόμη ανακαλυφθεί το πετρέλαιο της Βόρειας Αφρικής. Βλέπε “Μία Σύγκριση του 1939 με το 2019”

 Η Βρετανική Αυτοκρατορία στο παρελθόν πάντα έβρισκε τον τρόπο να ελέγχει τις θαλάσσιες οδούς προς τον Περσικό Κόλπο και τον Ινδικό Ωκεανό, μέσω του Γιβραλτάρ και της Διώρυγας του Σουέζ, αλλά και μέσω της Νότιας Αφρικής (South Africa). Χωρίς τις ΗΠΑ οι Βρετανοί δεν είναι πλέον σε θέση να το κάνουν αυτό, και γλυκοκοιτάζουν την Βενεζουέλα, το Μεξικό και τον Καναδά, αφού οι Αμερικανοί δεν είναι διατεθειμένοι να γίνουν η Σαουδική Αραβία της Βρετανίας. Οι Βρετανοί ζητάνε από τους Μεξικανούς και τους Καναδούς να δημιουργήσουν μία ζώνη ελεύθερου εμπορίου. Βλέπε Reuters

Britain could join NAFTA if Brexit trade deal fails: Telegraph newspaper”, Οκτώβριος 2017

Έχει πέσει και στο τραπέζι η περίπτωση οι Άγγλοι να έχουν ελεύθερη ζώνη εμπορίου με την Κίνα προκειμένου να αντιμετωπίσουν το BREXIT, σε περίπτωση που οι Γερμανοί και οι Γάλλοι δεν τους επιτρέπουν να εξάγουν τα προϊόντα τους στην ΕΕ χωρίς δασμούς. Βλέπε CNBC

UK's May wants free trade with China. Beijing has its own goals”, Ιανουάριος 2018

Βλέπε επίσης “Η Γεωπολιτική της Γαλλικής Επανάστασης – Μία Σύγκριση με το BREXIT

Προφανώς σε περίπτωση πολέμου οι Αμερικανοί θα είναι διατεθειμένοι να δίνουν πετρέλαιο και αέριο στους συμμάχους τους, αλλά σίγουρα δεν ενδιαφέρει τους Αμερικανούς να γίνουν η Σαουδική Αραβία της Βρετανίας ή κάποιας άλλης μεγάλης βιομηχανικής δύναμης. Ο Jeremy Corbyn, ο οποίός προηγείται στις δημοσκοπήσεις, είναι ένας θαυμαστής του Τσάβεζ, και γι’αυτό και απολαμβάνει και όλη αυτή την εκτίμηση από τον ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπε The Spectator “Jeremy Corbyn still cannot bear to condemn his fallen idols in Venezuela”, Αύγουστος 2017

4η Παράγραφος
The demand that Corbyn condemn Maduro, and the legacy of Chavez, has been ridiculed by some on the left. Why should he speak out about a little local difficulty in Venezuela, they assert, when Theresa May hasn’t bothered herself to attack Saudi Arabia’s human rights record? But that is to confuse the sometimes ugly demands of realpolitik — where prime ministers have to build relations with countries which don’t live up to western standards of democracy — with the fawning tributes which Corbyn has repeatedly paid to Chavez and his successor.

Ο Κόρμπιν είναι επίσης υπέρ της στροφής της Βρετανίας προς την Κίνα. Γενικότερα οι Βρετανοί και οι Γάλλοι περιμένουν από τους Αμερικανούς να σπρώξουν τον Σουνιτικό άξονα (Περσικός Κόλπος-Τουρκία), ώστε να μην είναι εξαρτημένοι από την Ρωσία, ενώ αν δεν συμβεί αυτό απειλούν ότι θα συνεργαστούν με την Κίνα και το Ιράν για να σπρώξουν τον Σιιτικό άξονα (Ιράν-Ιράκ-Συρία-Λίβανος), ο οποίος θα φτάνει στην Ευρώπη μέσω Μεσογείου και στην Κίνα μέσω Αφγανιστάν.
  
Ο Σιιτικός αγωγός προς την Κίνα, είναι έτσι κι αλλιώς αυτός που προσπαθεί η Κίνα να κατασκευάσει προκειμένου να μπορεί να αποφύγει το Αμερικανικό Ναυτικό στην Θάλασσα, ώστε να κυριαρχήσει στην Ασία (Κατάρ-Ιράν-Πακιστάν-Αφγανιστάν-Κίνα). Όπως πριν τον ΑΠΠ η Γερμανική Αυτοκρατορία προσπαθούσε να κατασκευάσει την Baghdad Railway (Γερμανία-Οθωμανική Αυτοκρατορία-Περσικός Κόλπος), προκειμένου να αποφύγει το Βρετανικό Ναυτικό στην Θάλασσα. Βλέπε Η Παγίδα του Θουκυδίδη”.

Βλέπε “Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πετρελαϊκός Πόλεμος 1914-1918”

Οι Γάλλοι έχουν τουλάχιστον την λύση της Βόρειας Αφρικής στην οποία έχουν θεωρητικά ένα γεωγραφικό πλεονέκτημα σε σχέση με τους Γερμανούς, τους Βρετανούς και τους Ρώσους (Αλγερία, Λιβύη, Νιγηρία, Νίγηρας, Τσαντ κλπ).

Γι’αυτό και οι Βρετανοί κρατάνε μία πισινή και κλείνουν το μάτι στο Μεξικό και την Βενεζουέλα, χώρες πολύ πλούσιες σε πετρέλαιο και αέριο. Υπάρχει τώρα και η Αργεντινή που είναι πολύ πλούσια σε σχιστολιθικά αποθέματα αερίου, και κάνει στροφή στην εξωτερική της πολιτική, παίρνοντας αποστάσεις από την Κούβα και την Βενεζουέλα και προσεγγίζοντας τις ΗΠΑ. . Βλέπε “Ο Σαίξπηρ, η Κωνσταντοπούλου και ο Νέος Ελληνικός Εμφύλιος”

Το θέμα της Αργεντινής όμως είναι ενδεχομένως ένα ακόμη πρόβλημα για τους Βρετανούς, αφού υπάρχει η ανοιχτή πληγή των Νήσων Falklands, και οι Βρετανοί δεν ξέρουν πλέον αν θα έχουν την στήριξη των Αμερικανών όχι μόνο απέναντι στην Ρωσία στην Μέση Ανατολή, αλλά και απέναντι στην Αργεντινή για τα Falklands, αλλά και απέναντι στην Ισπανία για το Γιβραλτάρ.

Να ξαναγυρίσω λοιπόν στην αρχή κειμένου, και να πω ότι η φτωχή σε πρώτες ύλες Κούβα ήταν για την KGB μία πολύ πιο αξιόπιστη λύση από την πλούσια σε πετρέλαιο Βενεζουέλα, και γι’αυτό φρόντισαν η στρατιωτική νομενκλατούρα της Βενεζουέλας να ελέγχεται από την Κούβα. Αυτό βέβαια δεν το γράφει το άρθρο της WSJ, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Ώστε αν τυχόν κάποιος στην Βενεζουέλα αποφασίσει να αλλάξει εξωτερική πολιτική, να μπορούν οι Κουβανοί να τον καθαρίσουν με την μία.

Μην ξεχνάτε ότι οι Κουβανοί ανέβασαν τον Τσάβεζ στην εξουσία. Ενώ στην Αργεντινή δεν συνέβη αυτό. Οι Αργεντίνοι ναι μεν ανήκαν στον άξονα Ιράν-Κούβα-Βενεζουέλα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ελέγχονταν από την KGB, και βλέπετε ότι τώρα που θέλουν να εκμεταλλευτούν τα τεράστια κοιτάσματα τους σε σχιστόλιθο οι Αργεντίνοι κάνουν στροφή προς τις ΗΠΑ και χτυπάνε την Βενεζουέλα.

Argentina's President Macri calls on Venezuela to free political prisoners”, 2015

Να πω ότι οι Αμερικανοί με τον Ομπάμα, τον γιο ενός Σιίτη Μουσουλμάνου, προσπάθησαν να πάρουν με το μέρος τους το Ιράν και την Κούβα, κάτι που δεν πέτυχε και φαίνεται να εγκαταλείπεται από την διακυβέρνηση Τραμπ. Να θυμίσω ότι ο Ομπάμα ήταν ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που επισκέφτηκε τον Ραούλ Κάστρο, ο οποίος κληρονόμησε την Κούβα από τον Φιντέλ, και φωτογραφήθηκε μπροστά στο άγαλμα του Τσε Γκεβάρα.

“Obama Going to Cuba; First Visit by U.S. President in 88 Years”, 2016

Σε σχέση με τα δικά μας ακούτε από τους Έλληνες δημοσιογράφους ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα των Εβραίων, ενώ στην πραγματικότητα οι Συριζαίοι είναι εκπαιδευμένοι από τον Τσάβεζ και τον Φιντέλ. Άλλωστε ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο μόνος Ευρωπαίος ηγέτης που πήγε στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο και στάθηκε δίπλα στους δικτάτορες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Κανένας άλλος πρωθυπουργός του Δυτικού κόσμου δεν παραβρέθηκε στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο. Ούτε καν ο Πούτιν δεν πήγε. Ο Τριντό του Καναδά έκανε να πει ότι θα πάει αλλά δεν τόλμησε μετά το κράξιμο που έφαγε στον Καναδά. Βλέπε “Justin Trudeau ο Πρωθυπουργός των Ανοιχτών Συνόρων και των Ανοιχτών Κώλων”.

Επίσης, στο κείμενο που είχα ανεβάσει για την σχέση του ΚΚΕ με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας, είχα παραθέσει και το link της Wikipedia για το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας, για το οποίο έλεγε ότι έχει ως αδελφά κόμματα το Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας και της Κούβας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας δημιουργήθηκε μετά τις συμφωνίες Ρωσίας-Τουρκίας για τον αγωγό Blue Stream (Ρωσία-Τουρκία), τον οποίο κατασκεύασαν οι Ρώσοι, οι Τούρκοι και οι Ιταλοί (ΕΝΙ). Και βλέπετε πως συναντιούνται οι άξονες Ρωσία-Τουρκία-Βενεζουέλα, και μέσω του Turk Stream τώρα, ενώ μέχρι πρόσφατα ήταν άξονες ανταγωνιστικοί. Βλέπε “Η Σχέση του ΚΚΕ με την Τουρκία και το ΟΑΚΚΕ”

Και εξηγούσα ότι αν κάποια στιγμή τα σπάσουν τελείως οι Αμερικανοί με τους Τούρκους, και δεν τα βρούνε οι Αμερικανοί με τους Ρώσους, και αν ευθυγραμμιστεί η εξωτερική πολιτική των Ρώσων και των Τούρκων, τότε θα μπορούσε στην Ελλάδα την εξουσία να πάρει το ΚΚΕ. Αυτό βέβαια δεν είναι και εύκολο γιατί οι Ρώσοι και οι Τούρκοι είναι σαν τον σκύλο με την γάτα, αλλά μιλάμε για μία λυκοφιλία όπως αυτές που συναντάμε στους μεγάλους πολέμους. Γιατί αν η Τουρκία, η Ρωσία και Κίνα προσπαθούσαν να βγάλουν το ΝΑΤΟ από την Μέση Ανατολή η λογική λέει ότι θα γινόταν ένας άξονας μπετόν αρμέ ΗΠΑ-Γαλλίας-Βρετανίας και θα ξεκινούσε ένας μεγάλος πόλεμος με έναν άξονα Κίνας-Ρωσίας-Πακιστάν-Ιράν-Τουρκίας, και η Κίνα με την Ρωσία θα έκαναν εξαγωγή επανάστασης ώστε να ομογενοποιήσουν Κινεζικούς, Μουσουλμανικούς, Χριστιανικούς πληθυσμούς κλπ. Αυτό θα μπορούσε να γίνει και μόνο με την Κίνα όπως εξηγώ παραπάνω. Βλέπε και Η Γεωπολιτική της Γαλλικής Επανάστασης”.

Για την Ελλάδα να πω επίσης ότι μέχρι το Κυπριακό ήμασταν ένας πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ, αλλά από το Κυπριακό και μετά ο Καραμανλής έβγαλε την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και νομιμοποίησε το ΚΚΕ, και ακολούθησε την πολιτική των Γάλλων. Όπως οι Γάλλοι βγήκαν από το ΝΑΤΟ το 1966 και μετακινήθηκαν ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, λόγω της στενής σχέσης ΗΠΑ-Βρετανίας, έτσι και ο Καραμανλής έβγαλε μετά το Κυπριακό την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ, και μετακίνησε την Ελλάδα ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, λόγω της στενής σχέσης ΗΠΑ-Τουρκίας. Βλέπε “Τα Εγκλήματα του ΚΚΕ στην Κύπρο”.

 H Ελλάδα ξαναμπήκε στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ πριν την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία, ο οποίος έστρεψε πλέον την Ελλάδα για τα καλά προς την ΕΣΣΔ στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών και του πετρελαίου (Καντάφι, Άσαντ, Σαντάμ, Αραφάτ), κρατώντας όμως και την προστασία του ΝΑΤΟ. Βλέπε “Η Γεωπολιτική της Δολοφονίας του Αλέξανδρου Ωνάση”.

Άλλωστε η Ρωσία δεν μπορεί να κατέβει και να πάρει την Κρήτη και την Κύπρο από το ΝΑΤΟ χωρίς πόλεμο. Δεν θα το έκανε αυτό η Ρωσία αν δεν το αποφάσιζε η ίδια η Ρωσία, επειδή απλά θα της το ζητούσε η Ελλάδα, όπως λέει η Χρυσή Αυγή. Η επιλογή που θα είχε η Ελλάδα θα ήταν αυτή που λέει το ΚΚΕ, να σταματήσουμε τους εξοπλισμούς, να βγούμε από το ΝΑΤΟ, και να είμαστε υπό την προστασία της Τουρκίας, όπως την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε αυτήν την περίπτωση η Τουρκία πράγματι δεν θα μας ενοχλούσε.

Από το Κυπριακό και μετά η Ελλάδα ακολούθησε το δόγμα όπλα από το ΝΑΤΟ, λεφτά από την ΕΕ, και μυστικές υπηρεσίες και πετρέλαιο από την Ρωσία και τους συμμάχους της, ώστε να έχουμε το ΝΑΤΟ και την ΕΕ να συγκρατεί την Τουρκία, και να συνεργαζόμαστε με την Ρωσία, το Ιράν, το PKK και την Χεζμπολάχ εναντίον της Τουρκίας.

Τώρα υπάρχει και η Κίνα, και νομίζω το θέμα της Κίνας έχει μεγάλη σχέση και με το Σκοπιανό, καθώς η ΔΕΗ φιλοδοξεί με χρήματα της Κίνας να γίνει μία δύναμη στα Βαλκάνια και την Ιταλία. Φαντάζομαι ότι τα λεφτά που θέλουν να ρίξουν οι Κινέζοι θα βοηθήσουν την ΔΕΗ, την μεγαλύτερη Ελληνική βιομηχανία, να κάνει τις επενδύσεις που θέλει. Οι Σκοπιανοί μπορούν για παράδειγμα να σου πούνε αν μας δώσεις το όνομα θα δώσουμε στην ΔΕΗ πάτημα στα Σκόπια. Και έχει πει και η Τουρκία να δίνει ρεύμα στην ΔΕΗ. Η ΔΕΗ αγόρασε Σκοπιανή εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας που λειτουργεί στα Σκόπια, την Σερβία, την Ουγγαρία και την Σλοβακία. Βλέπε

“ΔΕΗ: Εξαγοράζει εταιρεία εμπορίας ηλεκτρικής ενέργειας στα Σκόπια”, Ιανουάριος 2018

“Συμφωνία της ΔΕΗ με την China Development Bank”, Αύγουστος 2017


“Παναγιωτάκης: Η ΔΕΗ φιλοδοξεί να αναδειχτεί σε leader της περιφερειακής αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας”

“Υδροηλεκτρικά και ΑΠΕ στην Τουρκία έχει βάλει στο μάτι η ΔΕΗ”

Greece’s Public Power Corp to expand in Turkey, says PPC chairman”, Φεβρουάριος 2018

Επίσης οι Κινέζοι είναι με διαφορά ο μεγαλύτερος επενδυτής της Σερβίας. Βλέπε Financial Times

Serbia torn between EU attraction and China ambitions”

Oι Κινέζοι φτιάχνουν στην Σερβία το δεύτερο μεγαλύτερο εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα στην χώρα, και το πρώτο νέο εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας της Σερβίας τα τελευταία 30 χρόνια. Βλέπε Reuters

“Chinese company starts construction of Serbian coal-fired power plant”, Νοέμβριος 2017

Ο Υπουργός Ενεργειας της Σερβίας είπε ότι τον μεγαλύτερο αριθμό ενεργειακών projects η Κίνα τα κάνει στην Σερβία. Το B92 είναι Σέρβικο

"Serbia leader in energy cooperation with China"

Serbia and China currently have joint projects worth USD 6bn”

Επίσης ο Κοπελούζος, που είναι ο άνθρωπος του Ρωσικού αερίου στην Ελλάδα, ανακοίνωσε ότι η Κίνα πήρε μεγάλο ποσοστό στα πάρκα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που διαθέτει η εταιρεία του. Βλέπε Reuters

“Greek power grid operator turns to China for fresh funding”

Επίσης οι Κινέζοι δίνουν πλέον δισεκατομμύρια και στους Έλληνες . Το 2011 η Κίνα συμφώνησε να δώσει αντί 5 δις δολάρια 10 δις στους Έλληνες εφοπλιστές σε δάνεια για κατασκευή πλοίων στην Κίνα, και στην συνέχεια η Cosco ανέλαβε να τα ναυλώνει για τον Πειραιά (1η και 6η παράγραφος). Συνολικά νομίζω ότι έχει δώσει η Κϊνα καμιά 60 δις στους Έλληνες εφοπλιστές. Γι'αυτό τα παιδιά των εφοπλιστών είναι πιο αριστεροί ακόμη και από τους δεητζήδες και τους ακαδημαικούς.

China to double investment fund for Greek shipping”
China will double to about $10 billion the size of a fund offering cheap loans to Greek ship-owners, Greece’s Maritime Affairs minister said on Saturday.
China agreed in October to set up a 5 billion dollar fund to help Greek ship-owners buy Chinese-made vessels..
Greeks control a big part of the world’s commercial fleet and many of their vessels are built in shipyards in the Far East.
“It is extremely positive that we have doubled this amount to about 10 billion dollars,” Diamantidis was quoted as saying in an interview to newspaper To Thema. Diamantidis visited China earlier this week.
China has pledged that the financing terms for Greek companies will be better than those offered by any other bank in the world,” Diamantidis said.
Chinese shipping conglomerate Cosco has pledged to charter Greek-owned ships built in China, he added.

“From the sidelines, Chinese companies start to eye Greek deals”
China Attracts Greek Ship Owners”

Μαζί με το Σκοπιανό θυμάστε ότι ο Τσίπρας είχε πάει και στην Σερβία για Χριστούγεννα. Βλέπε

“Στην Σερβία για τα Χριστούγεννα ο Αλέξης Τσίπρας”

Μιλάμε δηλαδή για έναν ενεργειακό άξονα Ελλάδας-Σκοπίων-Σερβίας, τον οποίο θέλουν οι Ευρωπαίοι, αλλά όχι υπό τον έλεγχο της Κίνας φαντάζομαι, κάτι που φαντάζομαι προσπαθεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο άξονας θίγει τις ΗΠΑ, την Τουρκία και την Ρωσία, αφού οι Ρώσοι δεν έδειξαν να θέλουν λύση του Σκοπιανού. Οι Τούρκοι θέλουν την λύση του Σκοπιανού, αλλά τους ενδιαφέρει ο άξονας Τουρκία-Ελλάδα-Σκόπια, και όχι ένας άξονας που θα παρακάμπτει την Τουρκία.

Χάρτης Αγωγός Tesla (Ελλάδα-Σκόπια-Σερβία-Ουγγαρία-Αυστρία)


Επίσης και το ΝΑΤΟ δεν έδειξε σε αντίθεση με το παρελθόν να επιθυμεί την λύση του Σκοπιανού, αφού ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ είπε ότι τα Σκόπια δεν θα μπούνε στο ΝΑΤΟ αν δεν λυθεί το θέμα του ονόματος, παίρνοντας διακριτικά το μέρος μας, ενώ παλιότερα το ΝΑΤΟ πίεζε εμάς. Βλέπε

“Αξιωματούχος ΝΑΤΟ: Να μην ελπίζουν τα Σκόπια σε ένταξη χωρίς λύση στο όνομα”, Φερβουάριος 2018

Οι ΗΠΑ παλιότερα στήριζαν στα Βαλκάνια τις Μουσουλμανικές χώρες (Βοσνία, Αλβανία), αλλά τώρα με τον Τραμπ φαίνεται κάτι να αλλάζει. Αυτό φάνηκε και από τις δηλώσεις του Αλβανού πρωθυπουργού πριν την εκλογή του Τραμπ, ο οποίος χαρακτήρισε τον Τραμπ ντροπή του πολιτισμού μας. Βλέπε

“Albanian Prime Minister: Trump Is the ‘Shame of Our Civilization”, Απρίλιος 2016
 
Ενώ ο Σέρβος πρόεδρος Vucic προσκάλεσε τον Τραμπ στην Σερβία και του υποσχέθηκε θερμή υποδοχή και φιλοξενία. Ενώ λίγες δεκαετίες νωρίτερα οι ΗΠΑ βομβάρδισαν την Σερβία, και βομβάρδισαν μάλιστα την πρεσβεία της Κίνας στο Βελιγράδι επειδή οι Σέρβοι είχαν ρίξει ένα αεροπλάνο με την βοήθεια των Κινέζων. Βλέπε το Σερβικό B92

“Vucic invites Trump to visit Serbia, promises "best welcome"”, Ιούλιος 2017

Και οι Κινέζοι και οι Αμερικανοί και η ΕΕ φλερτάρουν την Σερβία, έναν παραδοσιακό σύμμαχο της Ρωσίας.

Να πω επίσης ότι τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ) που ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο (Ιράν, Ιράκ, Ρωσία) και στον Λάτση (Κατάρ) είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής των Σκοπίων, και τα Ελληνικά Πετρέλαιο χρωστάνε πάρα πολλά χρήματα στο Ιράν. Αυτός ο άξονας Κίνας-Ιράν-Ιράκ-Ελλάδας-Σκοπίων-Σερβίας θίγει και την ΕΕ, και την Τουρκία, και την Ρωσία και τις ΗΠΑ, και δεν είναι ένας εύκολος άξονας. Και είδατε ότι τώρα που μας έκανε το ντου η Τουρκία στα Ίμια μας έγραψαν και οι Αμερικανοί, και οι Ρώσοι στα παλιά τους τα παπούτσια.

Για το Σκοπιανό υπάρχει το θέμα της ουσίας, το οποίο είναι ότι οι Σκοπιανοί πάντα θα θέλουν να βγούνε στο Αιγαίο μέσω Ελλάδας. Άλλωστε μόλις πριν λίγες δεκαετίες οι Σκοπιανοί, Γιουγκοσλάβοι τότε, προσπάθησαν να πάρουν την Μακεδονία κατά την διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου. Βλέπε “Ο Ελληνικός Εμφύλιος”
http://iakovosal.blogspot.gr/2017/05/blog-post_27.html

Βλέπε επίσης New York Times

Greece’s Macedonian Touchstone”, Φεβρουάριος 2018
11η Παράγραφος
These fears may seem absurd, but they are not irrational. From 1941 to 1944, Bulgaria, allied with the Nazis, occupied part of northern Greece, including part of Macedonia. In the civil war that followed World War II, Greek Communists fought for an autonomous Macedonia that would have included the Greek province.


Αυτό το πρόβλημα θα εξακολουθήσει να υπάρχει ακόμη και να λυθεί το θέμα της ονομασίας. Εφόσον στα Σκόπια μπορούμε και τώρα να επενδύουμε σαν χώρα, και εφόσον σε αντίθεση με το παρελθόν το ΝΑΤΟ δεν μας πιέζει να βρούμε λύση για το θέμα του ονόματος, η λογική λέει ότι αυτές οι συζητήσεις θα πρέπει να μεταφερθούν στο μέλλον.

Άρθρα

“How Cuba Runs Venezuela”, Ιούλιος 2017
The civilized world wants to end the carnage in Venezuela, but Cuba is the author of the barbarism. Restoring Venezuelan peace will require taking a hard line with Havana.
Step one is a full-throated international denunciation of the Castro regime. Any attempt to avoid that with an “engagement” strategy, like the one Barack Obama introduced, will fail. The result will be more Venezuelas rippling through the hemisphere.
The Venezuelan opposition held its own nationwide referendum on Sunday in an effort to document support for regularly scheduled elections that have been canceled and widespread disapproval of strongman Nicolás Maduro’s plan to rewrite the constitution.
The regime was not worried. It said it was using the day as a trial run to prepare for the July 30 elections to choose the assembly that will draft the new constitution.
The referendum was an act of national bravery. Yet like the rest of the opposition’s strategy—which aims at dislodging the dictatorship with peaceful acts of civil disobedience—it’s not likely to work. That’s because Cubans, not Venezuelans, control the levers of power.
Havana doesn’t care about Venezuelan poverty or famine or whether the regime is unpopular. It has spent a half-century sowing its ideological “revolution” in South America. It needs Venezuela as a corridor to run Colombian cocaine to the U.S. and to Africa to supply Europe. It also relies heavily on cut-rate Venezuelan petroleum.
To keep its hold on Venezuela, Cuba has embedded a Soviet-style security apparatus. In a July 13 column, titled “Cubazuela” for the Foundation for Human Rights in Cuba website, Roberto Álvarez Quiñones reported that in Venezuela today there are almost 50 high-ranking Cuban military officers, 4,500 Cuban soldiers in nine battalions, and “34,000 doctors and health professionals with orders to defend the tyranny with arms.” Cuba’s interior ministry provides Mr. Maduro’s personal security. “Thousands of other Cubans hold key positions of the State, Government, military and repressive Venezuelan forces, in particular intelligence and counterintelligence services.”
Every Venezuelan armed-forces commander has at least one Cuban minder, if not more, a source close to the military told me. Soldiers complain that if they so much as mention regime shortcomings over a beer at a bar, their superiors know about it the next day. On July 6 Reuters reported that since the beginning of April “nearly 30 members of the military have been detained for deserting or abandoning their post and almost 40 for rebellion, treason, or insubordination.”
The idea of using civilian thugs to beat up Venezuelan protesters comes from Havana, as Cuban-born author Carlos Alberto Montaner explained in a recent El Nuevo Herald column, “Venezuela at the Edge of the Abyss.” Castro used them in the 1950s, when he was opposing Batista, to intimidate his allies who didn’t agree with his strategy. Today in Cuba they remain standard fare to carry out “acts of repudiation” against dissidents.
The July 8 decision to move political prisoner Leopoldo López from the Ramo Verde military prison to house arrest was classic Castro. Far from being a sign of regime weakness, it demonstrates Havana’s mastery of misdirection to defuse criticism.
Cuba’s poisonous influence in Latin America could be weakened if the international community spoke with one voice. The regime needs foreign apologists like former Spanish Prime Minister José Luis Rodríguez Zapatero and the leftist wing of the Vatican. It also needs the continued support of American backers of the Obama engagement policy, who want the U.S. to turn a blind eye to human-rights abuses.
Yet there are limits to what can be brushed off. When opposition congressmen were attacked by Cuban-style mobs on July 5, and their bloodied faces showed up on the front pages of international newspapers, the Zapateros of the world began to squirm. That was Havana’s cue to improve the lighting for Mr. Maduro.
First Mr. Maduro claimed he knew nothing about it, though his vice president was on the floor of the legislature while it was happening. That was not believable. Three days later came the sudden decision to move Mr. López from military prison to house arrest. Mr. Maduro said it was a “humanitarian” gesture. Defense Minister Vladimir Padrino, an acolyte of Fidel, said that it was a “product of dialogue and tolerance.”
Thus the images of the savagery in the National Assembly receded while photos of Mr. López, kissing a Venezuelan flag atop a wall outside his home, popped up everywhere. Mission accomplished and Mr. López remains detained.
For too long the world has overlooked the atrocities of the Cuban police state. In 1989 Fidel was even a special guest at the inauguration of Venezuelan President Carlos Andrés Pérez. Today the “special guests” are brutalizing Venezuela as the world wonders what went wrong.

“EU split over expansion into Western Balkans”, Φεβρουάριος 2018
European Union foreign ministers disagreed on Thursday over a proposal by the bloc’s executive to push for expansion into the Western Balkans, a region still scarred by ethnic wars fought in the 1990s and dogged by a reputation for lawlessness.
Meeting in Bulgaria, the EU ministers discussed for the first time the plan by the European Commission that set out 2025 as a goal for Serbia and Montenegro to join the bloc.
Hungary’s Peter Szijjarto was “very much disappointed” by that target, saying the first two countries from the Western Balkan six should be admitted already in 2022.
“I think 2025 is very late and they deserve a much quicker way to integration,” Budapest’s foreign minister told reporters, stressing that EU entry would help relieve tensions between neighbors in a region that sits on the bloc’s doorstep.
Poland, Italy and Austria are also among those in favor of stepping up efforts to open the EU to the region, which has seen growing Russian and Chinese influence.
“Who will be first in Belgrade - China or the EU? It is that (which) we have to counteract, as it is our immediate neighborhood,” Austria’s Karin Kneissl told reporters.
But Germany, the EU’s leading power, is very reluctant, pointing to rule-of-law shortcomings in the newer member states - from Romania and Bulgaria, to Poland and Hungary.
Slovenian Foreign Minister Karl Erjavec thought even 2025 was “not realistic”, saying the Western Balkan states would need more time to settle their disputes and meet criteria for EU entry.
France’s Jean-Yves Le Drian was also cautious. “It’s clear there are conditions and that those conditions are demanding.”

“Nicolas Maduro Doesn't Really Control Venezuela”, Μάιος 2017
It's hard to pick the Venezuelan president’s greatest flaw. Which is more serious: his cruel indifference to the suffering of his people, or his brutal autocratic behavior? Which is more outrageous: his immense ignorance or the fact that he dances on television while his henchmen murder defenseless young protesters in the streets? The list of Nicolas Maduro’s failings is long, and Venezuelans know it; over 80 percent of them oppose him. And it's not just Venezuelans. The rest of the world has also discovered—at last!—his despotic, corrupt, and inept character.
And yet … Maduro doesn’t really matter. He is simply a useful idiot, the puppet of those who really control Venezuela: the Cubans, the drug traffickers, and Hugo Chavez’s political heirs. Those three groups effectively function as criminal cartels, and have co-opted the armed forces into their service; this is how it is possible that every day we see men in uniform willing to massacre their own people in order to keep Venezuela’s criminal oligarchy in power.
The most important component of this oligarchy is the Cuban regime. Three years ago I wrote: “Venezuelan aid is indispensable to prevent the Cuban economy from collapsing. Having a government in Caracas that maintains such aid is a vital objective of the Cuban State. And Cuba has accumulated decades of experience, knowledge, and contacts that allow it to operate internationally with great efficacy and, when necessary, in a way that is almost invisible.” Havana’s priority remains controlling and plundering Venezuela. The supply of oil from Venezuela to Cuba is no longer as steady as it once was, due to the production troubles of the state-run oil company PDVSA. But the flows, while intermittent, havecontinued. Moreover,  Cuban companies are the intermediaries of choice for many critical imports of foods and medicines to Venezuela.
And Cuba’s leaders know how to keep their Venezuelan allies in power—namely by exporting their own successful military-control strategies to Venezuela. Cubans have perfected the techniques of the police state at home: constant but selective repression, extortion and bribery, espionage, and persecution. Above all, the Cuban regime knows how to protect itself from a military coup: That is the main threat to any dictatorship, so controlling the armed forces is an indispensable requirement for a self-respecting dictator.
The Venezuelan regime has adopted these tactics. The effects are obvious: Officers who do not sympathize with the Maduro regime have been neutralized, while those who support it have gotten rich. It is no coincidence that there are more generals in Venezuela today than in NATO or the United States. Or that many high-ranking officials are exiled, imprisoned, or killed. That is why the hope that a group of patriotic, democratic, and honest officers will defend the nation, and not those who plunder it, has so far been only a hope.
But, in addition, Cuba—in stumbling across Venezuela—happened upon one of the most unprecedented gifts in the annals of geopolitics: Maduro’s predecessor Hugo Chavez, the president of a petro state who happily invited a bankrupt dictatorship to exert enormous influence in some of his country’s vital functions, from elections, economic policy, and politics to, of course, military and citizen surveillance. Cuban “advisers” were deployed at critical government agencies and soon started vetoing the decisions of the Venezuelan officials and in some instances imposing their views. The Venezuelans who resisted them were transferred or fired. The surprising influence that Cuba gained in Venezuela was essentially due to the close political alliance and deep emotional attachment that Chavez developed toward Fidel Castro. But even today, more than four years after Chavez’s death, the Venezuelan government makes few important decisions that are not stealthily influenced by the Cuban regime.
Another important player in today’s Venezuela is the drug traffickers, whose power is also a constraint on Maduro. Venezuela is one of the main drug routes to the U.S. and Europe. This status is worth billions of dollars, and the country is home to a vast network of people and organizations that control the illicit trade and the enormous amount of money it generates. According to U.S. officials, one such person is Vice President Tareck El Aissami, and so are a large number of military officers and other relatives and members of the ruling oligarchy.
This oligarchy, made up of Chavez's political heirs, is the third major component of the real power in Venezuela. Of course, Maduro; his wife, Cilia Flores; and many of his relatives and associates are part of that oligarchy. In this elite there are different “families,” “cartels,” and groups that compete for influence on government decisions, for political appointments, and for the control of illicit markets—ranging from human trafficking to money laundering. The smuggling and selling of food, medicines, and all kinds of products are just a few of the many other corrupt activities that enrich the Maduro oligarchy as well as the Cubans, the military, and their civilian accomplices.
Getting rid of Maduro is necessary. But it's not enough as long as three criminal cartels—who are intermingled in business, corruption, and the exercise of power—continue to control Venezuela.


“Macedonian oil refinery Okta's 9-mo non-cons profit halves”, Νοέμβριος 2017
Macedonia's sole oil refinery Okta [MSE:OKTA] said on Tuesday its net profit fell by an annual 49% to 135.2 million denars ($2.6 million/2.2 million euro) in the first nine months of the year.
Sales revenue rose 23% year-on-year in the period January-September to 16.67 billion denars, but the cost of goods sold also increased, by 35% to 14.7 billion denars, Okta said in an interim financial report filed with the Macedonian Stock Exchange.
Okta's gross profit fell 16% on the year to 824.3 million denars in the January-September period.
Sales and marketing costs added 4% year-on- year to 431.5 million denars,  while administrative costs fell 12% to 183.8 million denars.
Okta is majority-owned by EL.P.ET. Balkaniki, a subsidiary of Greek oil group Hellenic Petroleum.
OKTA possesses crude oil refining facilities with installed capacity of 2.5 million metric tons. Its installations are connected via a 210 km pipeline with HELPE refinery in Thessaloniki. OKTA supplies more than half of the fuel needs of the country and has significant exports to Kosovo. It also exports to Serbia and Albania.


“Macedonian oil refinery Okta gets new CEO”, 2015
Macedonia's sole oil refinery Okta [MSE:OKTA] said that Ioannis Geroulanos has been appointed as its new CEO as of January 30.
Okta is majority owned by EL.P.ET. Balkaniki, a subsidiary of Greek oil group Hellenic Petroleum.
Geroulanos will replace Victor Papaconstantinou, who will transfer to a position at the headquarters of Hellenic Petroleum Group in Athens, Okta said in a statement on its website on Friday.
Okta posted a net loss of 362 million denars (6.6 million/5.8 million euro) in the first nine months of 2014, up from 185 million denars a year earlier.

“Σαμαράς : Ο Τσίπρας δεν θα Επιβάλλει Καθεστώς Μαδούρο στην Ελλάδα”




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου