Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

Μία Σύγκριση του 1939 με το 2019

1939

Το 1939, πριν ξεσπάσει ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος, τα ζευγάρια των αντιπάλων ήταν Γαλλία-Γερμανία, Βρετανία-Ρωσία και ΗΠΑ-Ιαπωνία.

Χάρτης 1939


Οι Γάλλοι φοβόντουσαν την μεγάλη ανερχόμενη βιομηχανική δύναμη Γερμανία, η οποία διεκδικούσε τα εδάφη που η Γαλλία είχε πάρει από την Γερμανία στον ΑΠΠ (1914-1918), και τα οποία η Γερμανία είχε πάρει από την Γαλλία με τον πόλεμο Γαλλίας-Πρωσίας το 1870-1871.

Το άλλο ζευγάρι ήταν η Βρετανία και η Ρωσία, με την  Βρετανία να φοβάται την κάθοδο της Ρωσίας στον Περσικό Κόλπο και την Ανατολική Μεσόγειο, και πολύ συχνά, όπως και σήμερα, να στηρίζει την Τουρκία εναντίον της Ρωσίας.

Το τρίτο ζευγάρι ήταν η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ, με τις ΗΠΑ να βλέπουν με πολύ κακό μάτι την προσπάθεια των Ιαπώνων να ηγεμονεύσουν στον Δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, με την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα, και αργότερα στην Χερσόνησο της Ινδοκίνας και τις Φιλιππίνες, οι οποίες ανήκαν στην σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ.

Πριν τον ΒΠΠ οι Γάλλοι ζητούσαν από τους Ρώσους Κομμουνιστές μία συμμαχία εναντίον των Γερμανών Ναζί, κάτι που τρόμαζε τους Βρετανούς, οι οποίοι αντιμετώπιζαν τους Ρώσους στον Περσικό, και γι’αυτόν τον λόγο οι Βρετανοί φλέρταραν με την ιδέα μίας συμμαχίας με τους Γερμανούς Ναζί εναντίον των Γάλλων και των Ρώσων.

Οι Γερμανοί Ναζί ζητούσαν από τους Βρετανούς μία συμμαχία εναντίον των Ρώσων και των Γάλλων, αλλά οι Βρετανοί παρόλο που φλέρταραν με την ιδέα, δεν ήταν διατεθειμένοι να την προχωρήσουν, γιατί πολύ καλά γνώριζαν ότι αν βοηθούσαν τον Χίτλερ να φτάσει στο πετρέλαιο του Baku, ο Χίτλερ θα προχωρούσε στην συνέχεια μέχρι τον Περσικό Κόλπο εναντίον των Βρετανών, αφού θα είχε πλέον βγάλει από την μέση τον Στάλιν.

Οι Βρετανοί επέβαλλαν στην πράξη αυτό που λέμε Balance of Power, με την άρνηση τους να δώσουν στους Γάλλους την συγκατάθεση τους για μία επίθεση στην Γερμανία, και με την άρνηση τους να δώσουν στην Γερμανία την συγκατάθεση τους για μία επίθεση στην Ρωσία. Με την υπάρχουσα όμως κατάσταση ο ζημιωμένος ήταν η Γερμανία, γιατί η Βρετανία θα κρατούσε τον έλεγχο του Περσικού Κόλπου και η Ρωσία τον έλεγχο της Κασπίας Θάλασσας, και η μεγάλη αυτή βιομηχανική δύναμη θα παρέμενε εγκλωβισμένη ανάμεσα στην Γαλλία και την Ρωσία. Αυτό ήταν το κόστος για την ειρήνη, και αποδείχτηκε ότι το κόστος αυτό δεν ήταν διατεθειμένοι να το επωμιστούν οι Γερμανοί.

Οι Ιταλοί έπαιζαν ανάμεσα στους Βρετανούς και τους Γερμανούς, ζητώντας από τους Βρετανούς να τους δώσουν τον οικονομικό και στρατιωτικό έλεγχο της Δυτικής Αφρικής, ώστε η Ιταλία να μπορεί να βγαίνει στον Ινδικό Ωκεανό αποφεύγοντας την Διώρυγα του Σουέζ που ήλεγχαν οι Βρετανοί.

Χάρτης Ιταλία-Δυτική Αφρική

Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ήταν διατεθειμένοι να δώσουν στους Ιταλούς μόνο τον οικονομικό και όχι τον στρατιωτικό έλεγχο της Δυτικής Αφρικής, ώστε να μην μπορεί ανά πάσα στιγμή η Ιταλία να συμμαχήσει με τους Γερμανούς ή τους Ρώσους και να κλείσει την Κόκκινη Θάλασσα για τους Γάλλους και τους Βρετανούς.

Η κατάληξη ήταν να συμμαχήσουν Ρωσία, Γερμανία και Ιταλία, και οι Ρώσοι Κομμουνιστές να τροφοδοτήσουν με το πετρέλαιο, τον σίδηρο και το σιτάρι τους τον στρατό των Γερμανών Ναζί και των Ιταλών Φασιστών, ώστε να δημιουργηθεί ο άξονας Γερμανία-Ιταλία-Ανατολική Μεσόγειος-Περσικός Κόλπος, και η Ρωσία να κρατήσει την Κασπία Θάλασσα. Θα έπαιρναν δηλαδή η Γερμανία και η Ιταλία τον Περσικό Κόλπο και η Ρωσία θα είχε τον έλεγχο της Κασπίας. Μιλάμε για την εποχή που η Ρωσία δεν είχε ακόμη βρει τα μεγάλα της κοιτάσματα στην Δυτική Σιβηρία.

Οι Αμερικανοί δεν ήταν διατεθειμένοι να μπούνε στον πόλεμο στο  πλευρό των Βρετανών, παρόλο που παρείχαν στους Βρετανούς οικονομική στήριξη, και μόνο όταν η Ιαπωνία έκανε επίθεση στις ΗΠΑ οι Αμερικανοί μπήκαν στον πόλεμο στο πλευρό των Βρετανών εναντίον του Γερμανο-Ιαπωνικού άξονα

Για τον ΒΠΠ βλέπε “Στο Μυαλό του Χίτλερ”

2019

Στον 20ο αιώνα το ζευγάρι που παραδοσιακά ξεκινούσε τους πολέμους ήταν η Γερμανία και η  Γαλλία. Σήμερα το ζευγάρι αυτό εξακολουθεί να υπάρχει και να είναι ολοζώντανο, εξακολουθεί να υπάρχει και να είναι ολοζώντανο και το ζευγάρι Βρετανίας-Ρωσίας, αλλά το μεγάλο ζευγάρι είναι πλέον το ζευγάρι ΗΠΑ-Κίνας.

Οι Αμερικανοί τώρα επιζητούν καλές σχέσεις με τους Ρώσους, ώστε να δημιουργήσουν έναν αντι-Κινεζικό άξονα ΗΠΑ-Ιαπωνίας-Ινδίας-Ρωσίας, κάτι που είναι απόλυτα εφικτό, αν φυσικά η Ρωσία εξάγει πετρέλαιο και αέριο στην Ιαπωνία, έναν πιστό σύμμαχο των ΗΠΑ, και στην Ινδία, έναν παραδοσιακό σύμμαχο της Ρωσίας, ώστε η Ρωσία να μην είναι εξαρτημένη από την Κίνα.

Εξάλλου προς το παρόν η Ρωσία είναι πολύ περισσότερο εξαρτημένη οικονομικά από την Ευρώπη και όχι από την Κίνα, και όπως έχω ξαναπεί η Ρωσία θα πρέπει να αποφασίσει αν θέλει τον 21ο αιώνα να μετατραπεί σε Σαουδική Αραβία της Κίνας, ή θα χρησιμοποιήσει τις ΗΠΑ ώστε να μετριάσει την ισχύ της Κίνας στην Ασία (Κίνα-Κεντρική Ασία, Ιράν, Τουρκία).

Προφανώς η δεύτερη επιλογή είναι αυτή που συμφέρει την Ρωσία γεωστρατηγικά, αλλά στην επιλογή συμμάχων δεν λαμβάνεται υπόψη μόνο το ποιος εξυπηρετεί καλύτερα τα εθνικά συμφέροντα, αλλά και το ποιος έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να επικρατήσει. Μπορεί εγώ να πιστεύω ότι με συμφέρει ο Α, αλλά αν πιστεύω ότι θα νικήσει ο Β μάλλον θα επιλέξω να συμμαχήσω με τον Β εναντίον του Α (μιλάμε για κράτη και όχι για ανθρώπους). Και γι’αυτό και όσο πιο ισχυρή είναι μία χώρα τόσο πιο εύκολα κάνει συμμάχους.

Η ουδετερότητα, η οποία ακούγεται πολλές φορές ως δελεαστική, είναι μία πολύ δύσκολη υπόθεση, γιατί αν οι μεγάλοι αντίπαλοι δεν συμφωνούν να σου επιτρέψουν να είσαι ουδέτερος, τότε θα σε διαλύσουν οι σύμμαχοι και των δύο πλευρών. Βλέπε “Η Γεωπολιτική της Μικρασιατικής Καταστροφής”.

Οι Αμερικανοί θέτουν στους Κινέζους το ερώτημα αν σκοπεύουν να προσπαθήσουν να γίνουν πρώτη δύναμη τον 21ο αιώνα, και η απάντηση που προκύπτει εκ των πραγμάτων είναι ότι ΝΑΙ, οι Κινέζοι σκοπεύουν να ξεπεράσουν τις ΗΠΑ. Αυτός είναι και ο λόγος που η Κίνα φροντίζει να φτιάχνει μία ζώνη με πυρηνικά όπλα από την Βόρεια Κορέα στον Ειρηνικό Ωκεανό, μέχρι το Πακιστάν στον Ινδικό Ωκεανό, μέχρι το Ιράν στον Περσικό Κόλπο, και γιατί όχι και μέχρι την Συρία στην Μεσόγειο Θάλασσα.

Η απάντηση των Αμερικανών είναι ότι δεν θα επιτρέψουν στην Κίνα κάτι τέτοιο να γίνει με αμερικανική τεχνολογία, και ήδη αρχίζουν και θέτουν περιορισμούς στις Αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας που επενδύουν στην Κίνα, ή αρχίζουν να τις τρομάζουν ώστε να παραμένουν στις ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα αρχίζουν να μειώνουν τις εισαγωγές σε ατσάλι από την Κίνα, ώστε να αυξηθεί η αμερικανική παραγωγή και να είναι αυτόνομη η αμερικανική αμυντική βιομηχανία, προκειμένου οι ΗΠΑ να αρχίσουν σιγά σιγά να ετοιμάζονται για τον στρατιωτικό πόλεμο που θα προκύψει μετά τον οικονομικό πόλεμο. Ταυτόχρονα οι Αμερικανοί δηλώνουν ότι θα αφήσουν αν χρειαστεί ελεύθερη σχεδόν την παραγωγή πετρελαίου και αερίου στις ΗΠΑ, ώστε να έχουν άφθονο πετρέλαιο και αέριο για αυτούς και τους συμμάχους τους σε περίπτωση πολέμου. Βλέπε η “Παγίδα του Θουκυδίδη”.

Οι Βρετανοί ζητάνε από τους Αμερικανούς μία ζώνη ελεύθερου εμπορίου, ουσιαστικά την ενεργειακή τους διασφάλιση από τον αμερικανικό σχιστόλιθο σε περίπτωση που πάνε σε πόλεμο με την Ρωσία για την Κασπία Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο, κάτι που οι Αμερικανοί δεν φαίνονται διατεθειμένοι να κάνουν. Έτσι οι Βρετανοί επιδιώκουν την προοπτική μίας συμμαχίας με την Κίνα εναντίον της Ρωσίας, βγάζοντας μπροστά τον Τζέρεμι Κόρμπιν, έναν Τροτσκιστή εχθρό της Ρωσίας και φίλο της Κίνας.

Οι Βρετανοί προσπαθούν ταυτόχρονα να δημιουργήσουν ζώνη ελεύθερου εμπορίου με το Μεξικό και τον Καναδά, που είναι δύο χώρες πολύ πλούσιες σε πετρέλαιο και αέριο. Ο Τζέρεμι Κόρμπιν ήταν επίσης μεγάλος θαυμαστής του Ούγκο Τσάβεζ, και υπάρχει και η προοπτική της Βενεζουέλας για την Μεγάλη Βρετανία, ειδικά τώρα που οι Αμερικανοί τα βρίσκουν με τους Αργεντίνους. Βλέπε “Ο Σαίξπηρ, η Κωνσταντοπούλου και ο Νέος Ελληνικός Εμφύλιος”.

Πολύ επισφαλείς επιλογές για τους Βρετανούς όλες αυτές, γιατί σε περίπτωση παγκοσμίου πολέμου είναι δεδομένο ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνουν οι Αμερικανοί θα είναι να πάρουν τον έλεγχο του πετρελαίου της Βενεζουέλας, του Μεξικού και του Καναδά, σε περίπτωση που οι χώρες αυτές βρίσκονται στο αντίπαλο στρατόπεδο, αν δηλαδή είναι σύμμαχοι της Κίνας.

Επίσης, οι Βρετανοί, όπως και οι Ρώσοι, τρέμουν έναν Ευρωπαϊκό Στρατό. Ο Ευρωπαϊκός Στρατός είναι αυτό που επιδιώκουν οι Γάλλοι και προσπαθούν να αποφύγουν οι Γερμανοί. Οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Ιταλοί, οι Ολλανδοί και οι Ισπανοί, έχουν ένα ΑΕΠ 10 τρις, κάτι που τρομάζει τους Βρετανούς και τους Ρώσους, οι οποίοι έχουν ΑΕΠ μόλις 2.5 και 1.5 τρις αντίστοιχα.

Οι Βρετανοί απειλούν τους Γάλλους και τους Γερμανούς ότι αν προχωρήσουν στην δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Στρατού θα συμμαχήσουν με τους Ρώσους, και απειλούν τους Ρώσους ότι αν ενοχλήσουν την Βρετανία και την Τουρκία στην Κασππία θα υποστηρίξουν έναν Ευρωπαϊκό Στρατό εναντίον της Ρωσίας, παρόλο που ένας Ευρωπαϊκός στρατός δεν είναι κάτι που επιθυμεί η Βρετανία. Ουσιαστικά λένε στους Ρώσους μην μας αναγκάσετε να στηρίξουμε κάτι που δεν θέλουμε ούτε εμείς ούτε εσείς.

Η βασική επιδίωξη των Γάλλων είναι ο Ευρωπαϊκός Στρατός, αλλά οι Γάλλοι βλέποντας τους Βρετανούς να έχουν προβλήματα με τους Αμερικανούς, και τους Γερμανούς να είναι δεμένοι με τους Ρώσους με τους αγωγούς Nord Stream, προσπαθούν να τα βρούνε με τις ΗΠΑ, παρόλο που οι Γάλλοι κρατάνε ανοιχτή την πόρτα της Κίνας προκειμένου να απειλούν τις ΗΠΑ, και κρατάνε ανοιχτή την πόρτα της Τουρκίας ώστε να  απειλούν την Ρωσία, όπως κρατάνε και ανοιχτή την πόρτα της Βρετανίας προκειμένου να απειλούν την Γερμανία.

Η Γερμανία, η οποία έδωσε στους Ρώσους τους Nord Stream και στους Γάλλους το ευρώ, ώστε να την αφήσουν να μαζέψει τα κομμάτια της και να ξαναενωθεί πριν 25 χρόνια περίπου, φροντίζει να είναι στρατιωτικά πίσω και από τους Ρώσους και από τους Γάλλους, ώστε να μην τρομάζει κανέναν από τους δύο.

Η Γερμανία φροντίζει να επιδοτεί με το Ευρώ τους Γάλλους σοσιαλιστάδες, αλλά φροντίζει και με τους Nord Stream να έχει καλές σχέσεις με τους Ρώσους, ώστε να αποφύγει ένα εφιαλτικό σενάριο μίας συμμαχίας Γαλλίας-Ρωσίας, που είναι το σενάριο που κάνει την τρίχα των Γερμανών να σηκώνεται, αφού οι Γερμανοί δεν έχουν καθόλου φυσικά γεωγραφικά σύνορα με την Γαλλία κα την Ρωσία. Βλέπε “Η Γερμανία Ανάμεσα στην Γαλλία και την Ρωσία”

Χάρτης Ευρώπη


Οι Γερμανοί δένονται με τους Ρώσους με τους Nord Stream, δίνουν Ευρώ στους Γάλλους σοσιαλιστάδες, αλλά διεκδικούν και την έξοδο τους στην Μεσόγειο μέσω της Αυστρίας, της Σλοβενίας και της Κροατίας, ώστε να μην μπορούν να τους αποκλείσουν η Γαλλία, η Ιταλία και η Ελλάδα. Η Ιερή Συμμαχία του Νότου που ακούτε τους Κομμουνιστές και τους Ναζί να λένε στην Ελλάδα. Να απειλήσουμε τους Γερμανούς ότι αν δεν μας δώσουν λεφτά θα τους αποκλείσουμε από την Μεσόγειο Θάλασσα. Αυτό που εγώ ονομάζω η Γεωστρατηγική του Ζητιάνου. Υπάρχουν βέβαια για τους Γερμανούς τα προβλήματα Σλοβενίας-Κροατίας για τις ΑΟΖ τους, κάτι που κάνει πιο επικίνδυνη την έξοδο τους προς την Μεσόγειο μέσω αυτών των χωρών.

Η Γεωπολιτική της Κροατίας

Η Κροατία λέει ότι ο σταθμός LNG στην Αδριατική είναι στρατηγικής σημασίας για την χώρα. Η Κροατία έχει πολύ καλές σχέσεις με την Γερμανία, ενώ η  Σερβία έχει παραδοσιακά καλές σχέσεις με την Γαλλία και την Βρετανία, και φυσικά η Κροατία και η Σερβία έχουν προβληματικές σχέσεις μεταξύ τους, και πήγαν και σε πόλεμο όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία.

Η Κροατία έχει παραδοσιακά προβληματικές σχέσεις και με την Ιταλία, από την εποχή ακόμη της Βενετίας, όταν οι Βενετσιάνοι είχαν κάνει τις ακτές της Δαλματίας αποικία τους.

Χάρτης Ευρώπης


Στο ΑΠΠ οι Ιταλοί δεν μπήκαν τελικά στον πόλεμο με τους συμμάχους τους Γερμανούς, επειδή οι Βρετανοί και οι Γάλλοι τους υποσχέθηκαν σε περίπτωση νίκης να πάρουν εδάφη της Αυστρίας στις Άλπεις, αλλά και τις Ακτές της Δαλματίας από τους Κροάτες, ώστε να έχουν όλη την Αδριατική Θάλασσα δική τους.. 

Στο ΒΠΠ ο Μουσολίνι με την συμμαχία του με τον Χίτλερ πήρε αρχικά τις Ακτές της Δαλματίας για να τις χάσει στην συνέχεια. 

H Κροατία έχει προβληματικές σχέσεις εκτός από την Σερβία και με την Ρωσία.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου