Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Σπάρτη : Η Σοβιετική Ένωση του Αρχαίου Κόσμου

Κατά την διάρκεια των προηγούμενων αιώνων ήταν απόλυτα ηθικό και νόμιμο να έχει κάποιος δούλους στην κατοχή του. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα ήταν συμβατό με τον ηθικό κώδικα ακόμη και το να χρησιμοποιούνται οι αιχμάλωτοι ως τροφή. Γιατί το να χρησιμοποιήσεις τους αιχμαλώτους ως δούλους προϋποθέτει και μία οργανωμένη οικονομία με γεωργία κλπ. Σε φυλές νομάδων κυνηγών για παράδειγμα οι αιχμάλωτοι δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για εργασία, αλλά μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως τροφή, σε περιπτώσεις που η εξασφάλιση τροφής ήταν πολύ δύσκολη. Η απαγόρευση της δουλείας είναι ένα πολύ πρόσφατο φαινόμενο.



Η Αρχαία Ελλάδα δεν αποτελούσε την εξαίρεση του κανόνα. Και οι δύο μεγάλες δυνάμεις της Αρχαίας Ελλάδας, η Αθήνα και η Σπάρτη, βασίζονταν στους δούλους. Η διαφορά ήταν ότι στην Σπάρτη οι δούλοι (είλωτες) ήταν οι κάτοικοι της υπόλοιπης Πελοποννήσου, την οποία είχαν κατακτήσει οι Σπαρτιάτες, και τους χρησιμοποιούσαν για να καλλιεργούν την δύσκολη και ορεινή Ελληνική γη. Ενώ οι Αθηναίοι, οι οποίοι ήταν σπουδαίοι ναυτικοί και έμποροι, έφερναν δούλους από άλλες περιοχές.

Επίσης οι δούλοι στην Αρχαία Σπάρτη ανήκαν στο κράτος, ενώ στην Αρχαία Αθήνα οι δούλοι ανήκαν στους πολίτες. Επειδή στην Αθήνα οι δούλοι ζούσαν μέσα στην οικογένεια που τους είχε αγοράσει, αναπτύσσονταν προσωπικές σχέσεις, και η ζωή των δούλων της Αθήνας ήταν καλύτερη από την ζωή των δούλων της Σπάρτης.

Χάρτης Σπάρτη-Αθήνα-Περσία



Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω link του Πανεπιστημίου Yale, ήταν σύνηθες για μία πόλη να ξεσηκώνει τους δούλους της άλλης πόλης. Βλέπε YaleArming Slaves and Helots in Classical Greece”.

Όπως όμως βλέπετε στον χάρτη, ο κίνδυνος για την Σπάρτη ήταν πολύ μεγαλύτερος απ’ότι ήταν για την Αθήνα, γιατί ολόκληρη η Πελοπόννησος ήταν αποικία της Σπάρτης, και πολλές φορές οι δούλοι έφταναν να έχουν πληθυσμό ακόμη και 20πλάσιο από αυτόν των Σπαρτιατών. Και μιλάμε για έναν πληθυσμό ομοιογενή, αφού οι δούλοι της Σπάρτης ήταν οι Πελοποννήσιοι, ενώ οι δούλοι της Αθήνας ήταν κυρίως ξένοι. Επομένως ήταν πολύ πιο δύσκολο για την Σπάρτη να ελέγχει τους δούλους της στην Πελοπόννησο.

Επομένως η Σπάρτη ήταν πολύ πιο ευάλωτη από την Αθήνα σε εξεγέρσεις των δούλων, αφού οι δούλοι της Σπάρτης ήταν ουσιαστικά ο υπόλοιπος πληθυσμός της Πελοποννήσου. Γι’αυτό και θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την Σπάρτη με την Σοβιετική Ένωση και την Αθήνα με τις ΗΠΑ.

Όπως η Σοβιετική Ένωση είχε τελείως κλειστά τα σύνορα της, ώστε να μην έχουν επιρροή οι Ισλαμιστές στις αποικίες της στην Κεντρική Ασία και οι Χριστιανοί στις αποικίες της στην Ανατολική Ευρώπη, έτσι και η Σπάρτη ποινικοποιούσε σχεδόν το εμπόριο, επιβάλλοντας στους πολίτες τους μία πολύ λιτή, σχεδόν ασκητική ζωή. Με αυτόν τον τρόπο η Σπάρτη δεν επέτρεπε τις επαφές με τον υπόλοιπο κόσμο, ώστε να είναι πολύ δύσκολο για κάποιον εκτός Σπάρτης να αποκτήσει επιρροή στους είλωτες και να τους στρέψει εναντίον της Σπάρτης.

Οι Αθηναίοι αντιθέτως ήταν ένας ναυτικός λαός, και μετά τους Περσικούς Πολέμους είχαν καταφέρει να φέρουν στην σφαίρα επιρροής τους όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου, βάζοντας τα νησιά αυτά να πληρώνουν έναν φόρο για το ναυτικό της Αθήνας, το οποίο τους προστάτευε από τους Πέρσες.

Οι οποίοι Πέρσες φυσικά ξεσήκωναν τα νησιά του Αιγαίου εναντίον των Αθηναίων, προτείνοντας προστασία με καλύτερους οικονομικούς όρους. Βλέπετε ότι και τώρα οι Αμερικανοί αποκαλούν τους Ευρωπαίους και τους Ιάπωνες τζαμπατζήδες, και τους ζητάνε να δίνουν το 2% του ΑΕΠ τους για αμυντικές δαπάνες, ώστε μαζί να αντιμετωπίσουν την Κίνα, που είναι ο σημερινός αντίπαλος των ΗΠΑ.

Πάντως αν τοποθετούσαμε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, σίγουρα θα λέγαμε ότι οι Σπαρτιάτες ήταν οι Κομμουνιστές Σοβιετικοί και οι Αθηναίοι ήταν οι καπιταλιστές Αμερικανοί.

Έχει ένα ωραίο μικρό κεφάλαιο για τον πόλεμο Σπάρτης-Αθήνας στο βιβλίο του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Virginia Dale C Copeland, με τίτλο “The Origins of Major War”, στο κεφάλαιο “Major War from Pericles to Napoleon”.

Εικόνα The Origins of Major War



Ο Copeland αναφέρεται στο Πελοποννησιακό Πόλεμο, λέγοντας ότι η Σπάρτη επιτέθηκε στην Αθήνα την εποχή του Χρυσού Αιώνα του Περικλή, συμμαχώντας με την Περσική Αυτοκρατορία να προσθέσω εγώ, επειδή φοβήθηκε ότι η Αθήνα που ανέβαινε κάποια στιγμή θα στρεφόταν και κατά της Σπάρτης. Την στιγμή που η Αθήνα εμπόδιζε την έξοδο της Περσικής Αυτοκρατορίας στο Αιγαίο. Και ισχυρίζεται ότι ο Copeland ότι αυτή είναι άλλη μία απόδειξη ότι η μεγάλη δύναμη που νοιώθει την επιρροή της να υποχωρεί έχει πάντα συμφέρον να κάνει πόλεμο, προκειμένου να διασφαλίζει την ασφάλεια της στο μέλλον.

Αυτό βλέπουμε να γίνεται και τώρα με τις ΗΠΑ και την Κίνα. Την εποχή που οι Σοβιετικοί σκοτώνονταν με τους Κινέζους, και οι Σοβιετικοί ήταν ο μεγάλος αντίπαλος των ΗΠΑ, οι Αμερικανοί επέτρεψαν από το 1979 και μετά στις εταιρείες τους να επενδύσουν στην Κίνα, μετατρέποντας την Κίνα από μία εξαθλιωμένη αγροτική οικονομία που ήταν στο εργοστάσιο του κόσμου.

Οι Αμερικανοί προσδοκούσαν ότι η Κίνα σιγά σιγά θα μετατρέπονταν σε μία δυτικού τύπου χώρα, κάτι που κάθε άλλο παρά συνέβη. Η Κίνα με το μοντέλο του Κινεζικού κρατικοκαπιταλισμού έχει καταφέρει να προσελκύει τις Αμερικανικές βιομηχανίες, προσφέροντας τους εξευτελιστικά ημερομίσθια κλπ, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιεί τους ανθρώπους της στις ΗΠΑ πολύ επιθετικά στον δημόσιο λόγο βλέπε Hollywood, ΜΜΕ κλπ. Βλέπε “Οι Τίγρεις της Ασίας και το Μοντέλο του Κινεζικού Κρατικοκαπιταλισμού”.

Και οι Αμερικανοί βλέποντας την Κίνα να ανεβαίνει και να τους διαλύει την οικονομία τους, αποκτώντας και μεγάλη επιρροή στον Αμερικανικό δημόσιο λόγο, προφανώς και έχουν κίνητρο είτε να την πιέσουν να αλλάξει στρατηγική, είτε αν δεν τα καταφέρουν να πάνε σε έναν πόλεμο με την Κίνα τώρα, ή τέλος πάντων σε λίγα χρόνια. Ενώ η Κίνα έχει συμφέρον να συνεχίσει να τρώει τα σωθικά των ΗΠΑ, και να πάει σε έναν πόλεμο με τις ΗΠΑ αργότερα, όταν οι άνθρωποι των Κινέζων στις ΗΠΑ θα έχουν οδηγήσει τις ΗΠΑ σε παρακμή.

Είναι πάλι η στρατηγική που περιγράφει ο Copeland, ο οποίος υποστηρίζει ότι η μεγάλη δύναμη που φθίνει έχει πάντα το κίνητρο να πάει σε πόλεμο με την δύναμη που ανεβαίνει.

“Η Ανατροπή της Ισορροπίας των Δυνάμεων στην Αρχαία Ελλάδα και στον 21ο Αιώνα”.

“Η Συμμαχία της Σπάρτης με την Περσία Εναντίον της Αθήνας”

“Arming Slaves and Helots in Classical Greece
In classical Greece, the independent city-states fought many wars against each other. When the wars became intense, often involving large navies, states used every available source of manpower including their slaves. Because many of these slaves were crucial to the states' agriculture and urban economies, cities sometimes encouraged their opponents' slaves to rebel or desert while mobilizing their own slaves. This chapter looks at the practice of arming slaves and Helots in classical Greece, focusing on three cases: slaves from Scythia who performed police functions within Athens, slaves who accompanied hoplites on campaigns but were unarmed, and slaves who were sometimes armed as infantry soldiers. It then examines the practical problems, politics, and effects of arming slaves by considering two cases: the military roles of Sparta's serf-like Helot population and the use of slaves in the Athenian navy during the Peloponnesian War.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου