Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Η Γεωπολιτική της Δολοφονίας του Αλέξανδρου Ωνάση

Γράφεται από τους συνωμοσιολόγους ότι η CIA σκότωσε τον Αλέξανδρο Ωνάση. Το πρόβλημα είναι ότι κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από τα βασικά στοιχεία της υπόθεσης. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης μπορεί να είχε κάποια θεματάκια με την Αμερικανική κυβέρνηση, αλλά συνεργαζόταν κυρίως με Αμερικανικές εταιρείες, και με τους Σαουδάραβες. Όπως θα διαβάσετε στην Wikipedia, τα πολλά λεφτά ο Ωνάσης τα έβγαλε όταν υπέγραψε μακροπρόθεσμα συμβόλαια με τις Αμερικανικές εταιρείες Mobil και Texaco. Βλέπε WikipediaAristotle Onassis”.



Η Mobil σήμερα έχει συγχωνευτεί με την Exxon (ExxonMobil), και είναι η μεγαλύτερη ενεργειακή εταιρεία των ΗΠΑ, και η Texaco είναι θυγατρική της Αμερικανικής Chevron, η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία ενέργειας των ΗΠΑ. Η Exxon και η Chevron είναι δύο από τα κομμάτια της θρυλικής Standard Oil του Τζον Ροκφελερ, την οποία διέλυσε το Αμερικανικό δημόσιο σε 34 κομμάτια για να μην λειτουργεί υποτίθεται μονοπωλιακά. Τρίχες. Το έκαναν γιατί αυτό εξυπηρετούσε τα παρτάλια του Αμερικανικού δημοσίου. Βλέπε “Ο Μύθος των Οικονομικών Μονοπωλίων”.

Για το σπάσιμο της Standard Oil από το Αμερικανικό δημόσιο το 1911 βλέπε WikipediaStandard Oil : Break Up”.

Είπα παραπάνω ότι ο Ωνάσης είχε κάποια θεματάκια με την Αμερικανική κυβέρνηση, αναφερόμενος στην κόντρα που είχε προκύψει ανάμεσα στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και των Ωνάση, επειδή ο Ωνάσης έκλεινε κάτι συμφωνίες με τους Σαουδάραβες πίσω από την πλάτη των Αμερικανών. Βλέπε Wikipedia “Aristotle Onassis”.

Είναι δυνατόν να πούμε ότι οι Αμερικανοί σκότωσαν τον Ωνάση, έναν άνθρωπο που είχε στενή συνεργασία με τις μεγαλύτερες Αμερικανικές εταιρείες ενέργειας, και με τους συμμάχους των Αμερικανών Σαουδάραβες, επειδή τους έκανε κάποιες πονηριές με τους Σαουδάραβες? Μακάρι οι Αμερικανοί να είχαν τέτοιους εχθρούς. Οι εχθροί των Αμερικανών τους βάζουν βόμβες.

Επίσης, ο λόγος που ο Ωνάσης παντρεύτηκε την Τζάκι Κένεντι, εγκαταλείποντας τον μεγάλο του έρωτα την Μαρία Κάλλας, δεν μπορεί παρά να ήταν ότι ο Ωνάσης επιθυμούσε να τοποθετήσει στο πλευρό του  την CIA, για να δηλώσει την πίστη του τις ΗΠΑ, ώστε να μπορούν να γνωρίζουν οι Αμερικανοί μέσω της Τζάκι τι κάνει και με ποιον μιλάει ανά πάσα στιγμή ο Ωνάσης. Και καλά “δεν έχω να σας κρύψω τίποτα”.

Όπως θα διαβάσετε στην Wikipedia, μόλις ο Ωνάσης παντρεύτηκε την Τζάκι το 1968, παρουσίασε στον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο το Project Ωμέγα, σύμφωνα με το οποίο ο Ωνάσης θα κατασκεύαζε στην Ελλάδα διυλιστήριο πετρελαίου, εργοστάσιο αλουμινίου, και άλλες μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, με δάνεια της Αμερικανικής τράπεζας First National City, της σημερινής City Bank.

Η Wikipedia γράφει ότι ο Ωνάσης είχε πείσει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, κάνοντας μάλιστα ακριβά δώρα σε αυτόν και την γυναίκα του. Καθόλου περίεργο αφού ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ο στρατιωτικός που είχε κάνει το πραξικόπημα για να σταματήσει τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ετοίμαζε πραξικόπημα (ΑΣΠΙΔΑ) με αριστερούς αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων, μεταξύ των οποίων και ο Βαρδινογιάννης, αλλά και ο Αλεξάκης, τον οποίο στην συνέχεια ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε αρχηγό της ΕΥΠ. Η ΝΔ τον κατηγορούσε τον Αλεξάκη ότι μέσω της ΕΥΠ υποστήριζε την 17 Νοέμβρη, η οποία να προσθέσω εγώ συνεργαζόταν με τον Άσαντ, τον Καντάφι, τον Αραφάτ και το PKKΒλέπε “Τα Αίτια της Ελληνικής Δικτατορίας”

 Η Wikipedia γράφει ότι υπήρχε μεγάλη κόντρα για το έργο, γιατί ένα μεγάλο μέρος του στρατού δεν το ήθελε, και ήθελε να προχωρήσει το έργο που πρότεινε ο Σταύρος Νιάρχος. Δυστυχώς δεν τι πρότεινε ο Νιάρχος, αλλά η όλη οικονομική πολιτική του Ωνάση δεν φαίνεται διόλου αντιαμερικανική. Ο Ωνάσης φαίνεται να είχε πάρα πολλές παρτίδες με τους Αμερικανούς, με τα όποια προβληματάκια, και αυτό ήταν απόλυτα συμβατό με την ισχυρή συμμαχία Ελλάδας-ΗΠΑ μέχρι το Κυπριακό και την αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ για 6 χρόνια.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αλέξανδρος Ωνάσης δολοφονήθηκε το 1973, λίγο πριν την πτώση της Χούντας και το Κυπριακό. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβγαλε την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ το καλοκαίρι του 1974, και ο Αριστοτέλης Ωνάσης παρέδωσε το Φθινόπωρο του 1974 την Ολυμπιακή Αεροπορία στο Ελληνικό δημόσιο, θέλοντας προφανώς να σώσει και την δική του ζωή, αφού γνώριζε ότι η Ελλάδα είχε πλέον αλλάξει ρότα. Πως γίνεται να είναι όλα αυτά συμπτώσεις?

Το 1968 ο Ωνάσης παντρεύεται την Τζάκι και έχει συμφωνήσει να κάνει σε συνεργασία με τους Αμερικανούς διυλιστήριο και βιομηχανίες στην Ελλάδα, έχοντας εξασφαλίσει και την υποστήριξη του σκληρού αντι-Κομμουνιστή δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, και μόλις η Ελλάδα βγαίνει από το ΝΑΤΟ το 1974 ο Ωνάσης δίνει και την Ολυμπιακή στο Ελληνικό δημόσιο και την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια? Τι συμπτώσεις είναι αυτές?

Δεν ακούγεται πιο πιθανό να σκότωσαν τον Αλέξανδρο Ωνάση Έλληνες κομμουνιστές, με την υποστήριξη του Καντάφι και του πατέρα Άσαντ, παρά η CIA? Βλέπετε ότι μετά το 1974 ανέβηκαν άνθρωποι που υποστηρίζονταν από την KGB, όπως πχ ο Βαρδινογιάννης, ο Κόκκαλης και ο Μπόμπολας. Όταν λέω KGB εννοώ και τους συμμάχους τους πχ Καντάφι, Άσαντ, Στάζι, Κούβα, Αλγερία κλπ.

Θα μου πεις και γιατί δεν τους κατηγόρησε ο Ωνάσης, αφού ανοιχτά έλεγε ότι ο γιος του είχε δολοφονηθεί? Μα τολμούσε? Σκεφτείτε ενώ η Ελλάδα είχε αλλάξει πλέον ρότα, να έβγαινε και να έλεγε “τον γιο μου τον σκότωσαν Έλληνες αριστεροί με την υποστήριξη του Καντάφι και του Άσαντ, ή και της KGB”? Τολμάς? Δεν τολμάς νομίζω. Εγώ τουλάχιστον δεν θα τολμούσα.

Έχετε επίσης υπόψη σας ότι οι αεροπορικές εταιρείες στις σοσιαλιστικές και Ισλαμικές χώρες είναι πολύ σημαντικές, γιατί μεταφέρουν ναρκωτικά, όπλα, τρομοκράτες κλπ. Προφανώς λόγω της συμμετοχής μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ η Ολυμπιακή δεν έφτασε ποτέ να κάνει αυτά που κάνουν η Κούβα, η Βενεζουέλα, η Συρία, το Ιράν και το Ιράκ με τις αεροπορικές τους εταιρείες, αλλά κάτι ψιλά τα έχουμε κάνει. Έχω ξαναπεί ότι οι Αμερικανοί σκέφτονταν να επιβάλλουν οικονομικές κυρώσεις σε εμάς και τους άλλους συμμάχους τους το Πακιστάν για υπόθαλψη της τρομοκρατίας.


ΥΓ

Έλεγα πριν για τα διυλιστήρια που προσπαθούσε να φτιάξει στην Ελλάδα ο Αριστοτέλης Ωνάσης μόλις παντρεύτηκε την Τζάκι Κένεντι το 1968, με Αμερικανικές χρηματοδοτήσεις. Βλέπετε ότι πέρα από τα  Αμερικανο-Σοβιετικά υπήρχαν πολλές τοπικές κόντρες.

Πέρα τώρα από τις εσωτερικές κόντρες στην Ελλάδα. Υπήρχε το πετρέλαιο της Λιβύης και της Αλγερίας, οι οποίοι προσπαθούσαν να χρησιμοποιήσουν τους Αιγύπτιους και τους Σύριους ώστε να μπλοκάρουν τους Σαουδάραβες, και να τους ανεβάσουν τις τιμές τους, αφού οι Σαουδάραβες είχαν κατασκευάσει τον αγωγό Trans-Arabia, ο οποίος λειτουργούσε μέχρι το 1976, οπότε και τα βρήκαν οι Αιγύπτιοι με τους Αμερικανούς και τους Σαουδάραβες μετά τον πόλεμο Αιγύπτου-Ισραήλ το 1973 (Αγωγός Trans-Arabia =Σαουδική Αραβία-Ιορδανία-Λίβανος).

Και όλοι μαζί οι Άραβες, προσπαθούσαν να μπλοκάρουν τον Ιρανό-Ισραηλινό άξονα που είχε καταφέρει να δημιουργηθεί μετά τον πόλεμο Αιγύπτου-Ισραήλ το 1967 (αγωγός Eilat-Ashkelon).



Θέλω να πω δεν ήταν μόνο θέμα ΗΠΑ-Σοβιετικών. Υπήρχαν πολλές τοπικές κόντρες. Απλά οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί προσπαθούσαν  να κάνουν όλους αυτούς να τα βρούνε μεταξύ τους, ώστε να ρέει το πετρέλαιο προς την Δυτική Ευρώπη, ενώ οι Σοβιετικοί που είχαν δικό τους πετρέλαιο, πατούσαν πάντα πάνω σε όποιον ήταν δυσαρεστημένος από τους Δυτικούς και τα έκαναν μπάχαλο.

Αν ξέραμε αν ο Ωνάσης σκόπευε να φέρνει πετρέλαιο από την Λιβύη, την Σαουδική Αραβία ή το Ιράν, θα γνωρίζαμε καλύτερα και ποιοι ήταν οι εχθροί του.

Σκεφτείτε τώρα μέσα σε όλα αυτά τι γινόταν και στην Ελλάδα με τις εσωτερικές κόντρες. Και στην Ελλάδα για να φτιάξεις διυλιστήριο έχει να κάνει και με το ποιος σε βοηθάει, ποιους σου δίνει πίστωση, κλπ κλπ.


ΥΓ 2

Η Τζάκι Κένεντι και ο Σάχης του Ιράν

Ο Κένεντι ήταν ο πρόεδρος που δημιούργησε την “special relationship” ΗΠΑ-Ισραήλ στις αρχές τις δεκαετίας του 60, όταν οι Γάλλοι τα έσπασαν με τους Ισραηλινούς, και ήταν και προσωπικός φίλος του Σάχη του Ιράν, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα, το 1968, δημιούργησε με το Ισραήλ τον Ιρανο-Ισραηλινό άξονα που τρύπησε τους Άραβες (Αγωγός Eilat- Ashkelon).

Ενδεχομένως ο Ωνάσης, που στο παρελθόν είχε στενές σχέσεις με τους Σαουδάραβες, να ήθελε την Τζάκι για να προσεγγίσει και τους Ιρανούς, κάτι που θα τον έφερνε απέναντι στην Λιβύη, την Αλγερία και την Σαουδική Αραβία. Ο δολοφονικός Καντάφι, που έκανε τρομοκρατική επίθεση για πλάκα, ανέβηκε στην εξουσία το 1969.

Άρα το 1968, όταν ο Ωνάσης παντρεύτηκε την Κένεντι και όταν είχε πείσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο να κάνει επενδύσεις δισεκατομμυρίων στην Ελλάδα, ίσως ήθελε την Κένεντι για τις επαφές της με το Ιραν, εκτός από τις επαφές της με την CIA. Θα μου πεις δεν θα είχε και με τον Σαουδάραβα Βασιλιά επαφές η Τζάκι? Ε προφανώς και θα είχε. Αλλά σίγουρα ο κοσμικός φιλο-Δυτικός Σάχης θα ήταν πιο του στυλ της από τον Ισλαμιστή Σαουδάραβα Βασιλιά.

Λέω εγώ τώρα. Το πλαίσιο περιγράφω. Για το πως ακριβώς έγιναν τα πράγματα δεν έχω ιδέα, γιατί εκτός από τα έξω σίγουρα υπήρχε και μεγάλη φαγωμάρα στο εσωτερικό της Ελλάδας. Άλλος ήθελε Ιράν, άλλος ήθελε Σαουδική Αραβία, άλλος ήθελε ΗΠΑ, άλλος ήθελε Σοβιετική Ένωση, άλλος ήθελε μία ενδιάμεση κατάσταση, όπως αυτή που ακολουθούσαν οι Γάλλοι από το 1966, όταν αποχώρησαν από το ΝΑΤΟ και έπαιζαν τους Σοβιετικούς εναντίον των Αμερικανών, άλλος για πόλη τράβαγε και άλλος για το χωριό.

Στην φωτογραφία οι Κένεντι με τον Σάχη του Ιράν και την σύζυγο του.





ΥΓ 3

Παύλος Βαρδινογιάννης – Μωαμάρ Καντάφι

Βουλευτής των κυβερνήσεων του Γεωργίου Παπανδρέου την περίοδο 1956-1967, έκανε και Υπουργός, και κατηγορήθηκε μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου για το αντιδεξιό κίνημα Ασπίδα (ο αδερφός του ήταν στο Ναυτικό), και είχε πολύ καλές σχέσεις από τον Καντάφι μέχρι τους Βασιλιάδες του Κόλπου (βλέπε Βικιπαίδεια “Παύλος Βαρδινογιάννης” παράγραφος 4 και 5). Να πω ότι ο Καντάφι ήταν αξιωματικός της Λιβύης, ο οποίος πήρε την εξουσία το 1969 με αριστερό κίνημα αξιωματικών τύπου ΑΣΠΙΔΑ.



ΥΓ 4

1969 – Η Στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου

Βλέπετε τον χάρτη της Μεσογείου το 1969, όταν ο Καντάφι και οι αριστεροί αξιωματικοί στην Λιβύη παίρνουν την εξουσία με την υποστήριξη του Γκαμάλ Νάσερ και των Σοβιετικών, ανατρέποντας τον φιλο-δυτικό μονάρχη.

Αλγερία, Λιβύη, Αίγυπτος και Συρία αγοράζουν όπλα από τους Σοβιετικούς, και Ισραήλ, Τουρκία, Λίβανος αγοράζουν όπλα από τους Δυτικούς. Η Γαλλία είναι ανάμεσα στους δύο, έχοντας εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ το 1966.

Χάρτης 1969


Σε αυτόν τον χάρτη βλεπετε το σκεπτικό του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος επεδίωκε την συμμαχία με τον Καντάφι, τον Άσαντ και τον Αραφάτ, ώστε και να αγοράζει η Ελλάδα φτηνό πετρέλαιο από την Λιβύη, και να έχει την προστασία της ΕΣΣΔ απέναντι στην Τουρκία, που ήταν σημαντικότερη χώρα για το ΝΑΤΟ.

Είναι η εποχή που η Αίγυπτος προσπαθεί να πάρει το Ισραήλ και η Συρία τον Λίβανο, ώστε να ζητάνε μεγαλύτερες προμήθειες από τους Σαουδάραβες και να μπλοκάρουν την έξοδο των Ιρανών προς την Ευρώπη.

Η στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου φαίνεται να έχει μία λογική, αλλά στην πραγματικότητα είναι μία τριτοκοσμική λογική, που απλά εξυπηρετούσε την σάπια πολιτική μας νομενκλατούρα. Και αυτήν την τριτοκοσμική λογική την πληρώσαμε με το Κυπριακό. Μέχρι το 1974 και το Κυπριακό οι ΗΠΑ δεν επέτρεπαν στην Τουρκία ούτε με φουσκωτό να παραβιάσει την Ελληνική ΑΟΖ στο Αιγαίο.


Δυστυχώς και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που είχε τα κολλητιλήκια με τους Γάλλους, δεν νομίζω ότι έβλεπε με κακό μάτι το να μιμηθεί η Ελλάδα την Γαλλία, σε αντίθεση προφανώς με τον δικτάτορα αντι-Κομμουνιστή Γεώργιο Παπαδόπουλο.

Άρθρα

Παύλος Βαρδινογιάννης
Γεννήθηκε το 1925 στην Επισκοπή Ρεθύμνου και ήταν το μεγαλύτερο από τα δέκα παιδιά του Γιάννη Βαρδινογιάννη από τα Σφακιά και της Χρυσής Θεοδωρουλάκη. Ανάμεσα στα αδέλφια του ήταν οι αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού και επιχειρηματίες Βαρδής και Νίκος, ο επιχειρηματίας και εφοπλιστής Θεόδωρος, ο πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός Γιώργος, και η Ελένη, σύζυγος του βουλευτή και υπουργού Γιάννη Κεφαλογιάννη.[1]
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, πήρε μέρος στην αντίσταση κατά των Γερμανών στην Κρήτη. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο, όμως δραπέτευσε από τις φυλακές και με τη βοήθεια της βρετανικής Secret Intelligence Service φυγαδεύτηκε στην Αίγυπτο.[1]
Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ασχολήθηκε με την πολιτική. Το 1950, σε ηλικία μόλις 25 ετών, ανέλαβε διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Πρωθυπουργού Σοφοκλή Βενιζέλου, που ήταν στενός φίλος της οικογένειάς του, και κατά τη διάρκεια των κεντρώων κυβερνήσεων των ετών 1950 - 1952 συχνά έπαιζε το ρόλο ενδιάμεσου ανάμεσα στον Σοφοκλή Βενιζέλο και τους Γεώργιο Παπανδρέου και Νικόλαο Πλαστήρα.
Από το 1956 μέχρι το 1967 ο Παύλος Βαρδινογιάννης εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Ρεθύμνου. Στις κυβερνήσεις Γεωργίου Παπανδρέου (1963 - 1965) διετέλεσε υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου και αναπληρωτής υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως. Τότε συνδέθηκε φιλικά με τον Ανδρέα Παπανδρέου, και το 1965 κατηγορήθηκε μαζί του για την Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ (προσπάθεια δημιουργίας μέσα στο Στρατό οργάνωσης αντιδεξιών αξιωματικών). Την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών αντιτάχθηκε στη δικτατορία, οι ηγέτες της οποίας διέταξαν τη σύλληψή του, αλλά εκείνος κατάφερε να διαφύγει στην Τουρκία με σκάφος που του έστειλε ο αδελφός του Νίκος[1] για να εκλεγεί μεταπολιτευτικά, το 1977, βουλευτής. Τον ίδιο χρόνο δημιούργησαν μαζί με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων και το 1978 εντάχθηκαν στην Νέα Δημοκρατία.
Είχε εξαιρετικές σχέσεις με πολλούς ηγέτες του Αραβικού κόσμου, από τις συντηρητικές μοναρχίες του Κόλπου μέχρι την Λιβύη του Καντάφι, και για πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος του Ελληνοαραβικού Συνδέσμου.[1]
Ο Παύλος Βαρδινογιάννης ήταν νυμφευμένος με την Λήδα Κατακουζηνού και κουμπάρος στο γάμο τους ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.[1]
Παράλληλα με την πολιτική, ασχολήθηκε και με τον αθλητισμό, χρηματοδοτώντας αθλητικά σωματεία της ιδιαίτερης πατρίδας του. Προς τιμήν του θεσπίστηκε το διεθνές μίτινγκ Στίβου Βαρδινογιάννεια που γίνεται κάθε χρόνο στο Ρέθυμνο της ΚρήτηςΑπεβίωσε στις 4 Μαΐου 1984 και δεν είχε απογόνους.
Στο βιβλίο του Η αλήθεια και το μέλλον, ο Παύλος Βαρδινογιάννης αναφέρει ότι τη Δευτέρα 18 Απριλίου 1967 επισκέφθηκε τον Γεώργιο Παπανδρέου στο Καστρί και του παρουσίασε στοιχεία για το στρατιωτικό κίνημα της 21ης Απριλίου, που προέκυπταν από τα πρακτικά του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου που είχε συνεδριάσει Μάρτιο και Απρίλιο τρεις φορές με μοναδικό αντικείμενο «εκλογές» και του επισήμανε ότι τα άρματα μάχης που είχαν έρθει στην Αθήνα από μονάδες της Βόρειας Ελλάδας για την εορτή της 25ης Μαρτίου παρέμεναν παράνομα στο Γουδί.[1]


“Firm Alliance: Shah and Empress of Iran, April 1962”
https://www.jfklibrary.org/Asset-Viewer/Archives/USG-01-P.aspx

Wikipedia : Το σπάσιμο της Standard Oil
“Standard Oil : Break Up”
By 1911, with public outcry at a climax, the Supreme Court of the United States ruled, in Standard Oil Co. of New Jersey v. United States, that the Standard Oil Trust must be dissolved under the Sherman Antitrust Act and split into 34 companies.[41][42] Two of these companies were Jersey Standard ("Standard Oil Co. of New Jersey"), which eventually became Exxon, and Socony ("Standard Oil Co. of New York"), which eventually became Mobil.
Over the next few decades, both companies grew significantly. Jersey Standard, led by Walter C. Teagle, became the largest oil producer in the world. It acquired a 50 percent share in Humble Oil & Refining Co., a Texas oil producer. Socony purchased a 45 percent interest in Magnolia Petroleum Co., a major refiner, marketer and pipeline transporter. In 1931, Socony merged with Vacuum Oil Co., an industry pioneer dating back to 1866, and a growing Standard Oil spin-off in its own right.[42]
In the Asia-Pacific region, Jersey Standard had oil production and refineries in Indonesia but no marketing network. Socony-Vacuum had Asian marketing outlets supplied remotely from California. In 1933, Jersey Standard and Socony-Vacuum merged their interests in the region into a 50–50 joint venture. Standard-Vacuum Oil Co., or "Stanvac", operated in 50 countries, from East Africa to New Zealand, before it was dissolved in 1962.
The original Standard Oil Company corporate entity continues in existence and was the operating entity for Sohio; it is now a subsidiary of BP.[2] Other Standard oil entities include "Standard Oil of Indiana" which became Amoco after other mergers and a name change in the 1980s, and "Standard Oil of California" which became the Chevron Corp.

Σαν Σήμερα : Ο Αλέξανδρος Ωνάσης σκοτώθηκε τον Ιανουάριο του 1973, και ο πατέρας του υποστήριξε ότι δολοφονήθηκε, κάτι που αποδείχθηκε από τα μηχανολογικά πορίσματα.
“Αλέξανδρος Ωνάσης”
3η, 4η Παράγραφος
Πάθος του, η ταχύτητα και τα ακριβά σπορ αυτοκίνητα και μεγάλος του έρωτας η κατά 16 χρόνια μεγαλύτερή του Φιόνα Κάμπελ - Τίσεν, μοντέλο από τη Νέα Ζηλανδία και πασίγνωστη κοσμική των ευρωπαϊκών σαλονιών. Ο πατέρας του ποτέ δεν ενέκρινε αυτή τη σχέση και προσπάθησε με κάθε μέσο να τη διαλύσει. Ο Αρίστος είχε ιδιαίτερη αδυναμία στον Αλέξανδρο και από μικρό τον έπαιρνε συχνά μαζί του στις δουλειές για να τον «ψήσει» και να τον βάλει από νωρίς στις επιχειρήσεις. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 ο Αλέξανδρος είχε αναλάβει τη γενική διεύθυνση της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
Η μοιραία μέρα για τον νεαρό Ωνάση υπήρξε η Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 1973. Το αεροπλάνο που πιλοτάριζε, ένα αμφίβιο «Πιάτζιο 136», κατέπεσε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή του. Ο Αλέξανδρος τραυματίστηκε βαριά και οι δύο συνεπιβάτες του ελαφρότερα. Διακομίστηκε στο ΚΑΤ, όπου άφησε την τελευταία του πνοή στις 7 το απόγευμα της 23ης Ιανουαρίου, λόγω βαρειών κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων. Ήταν μόλις 25 ετών.
5η Παράγραφος
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης μόλις έμαθε το θλιβερό μαντάτο στη Νέα Υόρκη κατέρρευσε και δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο αγαπημένος του γιος και διάδοχός του ήταν νεκρός. Από την πρώτη στιγμή υποστήριξε ότι το δυστύχημα δεν ήταν τυχαίο και ότι γιος του ήταν θύμα εγκληματικής ενέργειας. Οι φόβοι του επιβεβαιώθηκαν αργότερα, όταν και τα τρία πορίσματα που εκδόθηκαν για το δυστύχημα συνέκλιναν στη διαπίστωση ότι προκλήθηκε από την ανάποδη τοποθέτηση των πηδαλίων κλίσεως, με αποτέλεσμα το αεροπλάνο να μην υπακούει στις εντολές του πιλότου. Ο Ωνάσης επικήρυξε τους δολοφόνους του γιου του, όπως υποστήριζε, με 1.000.000 δολάρια, επικήρυξη που ισχύει μέχρι σήμερα.

Βικιπαίδεια. Τον Ιανουάριο του 1973 δολοφονείται ο Αλέξανδρος Ωνάσης, και ο Αριστοτέλης Ωνάσης χάνει το ενδιαφέρον του για την εταιρεία και την μεταβιβάζει στο Ελληνικό Δημόσιο το Φθινόπωρο του 1973.
“Ολυμπιακές Αερογραμμές”
6η Παράγραφος
Στις 3 Μαρτίου του 1972 η Ελλάδα αποκτά, για πρώτη φορά, σύνδεση με την Αυστραλία. Ένα από τα Boeing 707-320, ονομαζόμενο "Πόλις των Αθηνών" προσγειώθηκε, μετά από 20 ώρες πτήσης στο αεροδρόμιο του Σίδνεϋ με ενδιάμεσους σταθμούς τη Μπανγκόκ και τη Σιγκαπούρη και έτσι η Ολυμπιακή γίνεται η εταιρεία των πέντε ηπείρων. Επίσης με την προσθήηκη των 6 Boeing 720 αυξάνεται ακόμα περισσότερο ο στόλος του αερομεταφορέα. Όμως, στις 21 Οκτωβρίου 1972 γίνεται ένα μοιραίο ατύχημα. Ένα YS-11A, το οποίο επέστρεφε από την Κέρκυρα, κατέπεσε στη θάλασσα λίγο έξω από τη Βούλα, με 52 επιβάτες και 4 μέλη πληρώματος. Διασώθηκαν 16 επιβάτες και 3 από τα 4 μέλη του πληρώματος. Τον Ιούνιο του 1973 αγοράζονται τα πρώτα Boeing 720-051B καθώς και τα πρώτα Boeing 747-200, τα λεγόμενα «τζάμπο τζετ» εκ των οποίων το πρώτο «βαφτισμένο» "Ολύμπιος Ζευς" πραγματοποιεί παρθενικό δρομολόγιο για Νέα Υόρκη. Το δεύτερο με το όνομα "Ολύμπιος Αετός" προσγειώθηκε στην Αθήνα το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου και τον Απρίλιο του 1974 εκτέλεσε δρομολόγιο στο Σίδνεϋ με ενδιάμεση στάση τη Σιγκαπούρη. Με τα σύγχρονα και διώροφα αεροπλάνα μεγάλης χωρητικότητας η Ολυμπιακή σημείωσε ρεκόρ μεταφοράς επιβατών. Τη χρονιά εκείνη εξυπηρετήθηκαν περίπου 2.500.000 επιβάτες μεταξύ αυτών 790.000 στις πτήσεις εξωτερικού. Επίσης, η ΟΑ εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα νέα υπερηχητικά αεροσκάφη BAC-Aérospatiale Concorde και στις 5 Ιανουαρίου 1973 προσγειώνεται στο αεροδρόμιο του Ελληνικού ένα από αυτά τα θαυμαστά αεροσκάφη. Στις 22 Ιανουαρίου 1973 συνέβη κάτι που άλλαξε όλη την πορεία της ΟΑ. Ο θάνατος του γιου του Αριστοτέλη Ωνάση, Αλέξανδρου σε αεροπορικό δυστύχημα συνταράζει την Ελλάδα, και είναι η αρχή του τέλους για την ΟΑ. Το φθινόπωρο του 1974 ο Ωνάσης χάνοντας κάθε ενδιαφέρον για την εταιρεία και όχι μόνο, δημοσιοποιεί ότι επιθυμεί να αποχωρήσει από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα. Τον Ιανουάριο του 1975 την μεταβιβάζει στο Ελληνικό Δημόσιο και στις 15 Μαρτίου του ίδιου χρόνου πεθαίνει στο Παρίσι. Το 1976, υπό την διοίκηση του Ελληνικού Δημοσίου, η ΟΑ προμηθεύεται το πρώτο Boeing 737-200 και δημιουργείται η Olympic Catering.

“Ελλάδα και ΝΑΤΟ”
4η, 5η, 6η Παράγραφος
Στις 14 Αυγούστου του 1974 η οικουμενική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή αποσύρει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ μετά τον Αττίλα 2. Σε κυβερνητική ανακοίνωση αναφέρεται ότι «…το ΝΑΤΟ αποδείχθηκε ανίκανο να παρεμποδίσει την Τουρκία από την εξαπόλυση νέας βάρβαρης και απρόκλητης επίθεσης κατά της Κύπρου… Το ΝΑΤΟ δεν έχει επομένως λόγο ύπαρξης και δεν μπορεί να εκπληρώσει το σκοπό για τον οποίο συνεστήθη, αφού δεν μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο μεταξύ δύο μελών του….»
Έξι χρόνια αργότερα και 70 μέρες πριν από την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, η κυβέρνηση Ράλλη αποφασίζει την επάνοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ στις 19 Οκτωβρίου 1980. Η απόφαση γίνεται ευμενώς δεκτή από τις δυτικές κυβερνήσεις. Το σοβιετικό πρακτορείο ειδήσεων «Τας» μεταδίδει: «Η Ελλάδα ενέδωσε στις πιέσεις των Αμερικανών».
Στο εσωτερικό μέτωπο, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ εκφράζουν την πλήρη και έντονη αντίθεσή τους στην επανένταξη της χώρας μας στις δομές της Ατλαντικής Συμμαχίας και διοργανώνουν μαχητικά συλλαλητήρια. Ήταν η εποχή του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Wikipedia: Ο Αριστοτέλης Ωνάσης έβγλαλε πολλά λεφτά όταν η Mobil και η Texaco του έκαναν μακροπρόθεσμα συμβόλαια για να μεταφέρει το πετρέλαιο τους. Η Αμερικανική κυβέρνηση είχε κινηθεί εναντίον του όταν πήγε να κάνει μία δουλειά με τον Σαουδάραβα Βασιλιά αγνοώντας τις ΗΠΑ, και τον καταδίκασαν σε πρόστιμο 7 εκατομμυρίων δολαρίων. Αμέσως μετά τον γάμο του με την Τζάκι Κένεντι το 1968, ο Ωνάσης ξεκίνησε το Project Omega, σύμφωνα με το οποίο θα κατασκεύαζε ένα διυλιστήριο με χρήματα της Αμερικανικής Τράπεζας First National City. Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος συμφωνούσε με αυτό το project, αλλά ένα άλλο κομμάτι της στρατιωτικής ηγεσίας προτιμούσε το έργο που πρότεινε ο Σταύρος Νιάρχος. Aristotle Onassis
6η Παράγραφος
Onassis built up a fleet of freighters and tankers that eventually exceeded seventy vessels. Onassis's fleet had Panamanian flags and sailed tax-free while operating at low cost. Because of this, Onassis could turn a profit in every transaction, even though he charged one of the lowest prices in the merchant navy market. Onassis made large profits when the Big Oil companies like MobilSocony, and Texaco signed long-term contracts at fixed prices with him for the use of his fleet, while having trouble managing their own fleets, which operated under US flags and thus at high cost.
9η, 10η Παράγραφος
During the oil boom of the 1950s Onassis was in final discussions with the King of Saudi Arabia for securing a tanker transport deal. Since the Arabian-American Oil Co. (Currently, ARAMCO) had a monopoly on Saudi oil by a concession agreement, the US government was alarmed by the tanker deal. By 1954, a specific U.S. policy for Saudi Arabia, in addition to strengthening the US "special position," was to take "all appropriate measures to bring about the cancellation" of an agreement between the Saudi government and Aristotle Onassis to transport Saudi oil on his tankers and "in any case, to make the agreement ineffective". [Doc. 128] The arrangement would have ended monopoly control of Saudi Arabia's oil by American oil companies, but was forestalled by the US government.[21]
For this reason he became a target of the US government and in 1954, the FBI investigated Onassis for fraud against the U.S. government. He was charged with violating the citizenship provision of the shipping laws which require that all ships displaying the U.S. flag be owned by U.S. citizens. Onassis entered a guilty plea and paid $7 million
19η Παράγραφος
Project Omega
In October 1968, amidst the Greek military junta and shortly after his marriage to Jacqueline Kennedy, Onassis announced the launch of Project Omega, a $400 million investment program that aimed to build considerable industrial infrastructure in Greece including an oil refinery and aluminum smelter. Onassis had cultivated the Prime Minister of Greece, Colonel Georgios Papadopoulos, for his assistance with the scheme, loaning Papadopoulos the use of his villa and buying dresses for his wife.[27] The project was financially supported by the American bank First National City, and Onassis's American financial supporters eventually tired of the unfavourable terms demanded by him. The project was heavily criticized by people such as Helen Vlachos, a journalist from Athens. Another Greek Colonel, Nikolaos Makarezos, preferred a deal offered by Onassis's rival, Stavros Niarchos, and the project was eventually split between them. The failure was due partly to opposition from influential people within the military junta, such as Ioannis-Orlandos Rodinos, Deputy Minister of Economic Coordination, who opposed Onassis's offers in preference to Niarchos.

“Standard Oil”





3 σχόλια:

  1. Άψογη ανάλυση και υπέροχος ο γράφων. Αν μου επιτρέπεται, θα μπορούσαμε να συνδυάσουμε την γεωπολιτική στροφή της Ελλάδος με την κατάργηση της μοναρχίας που είχε ταυτιστεί με τον αντικομμουνισμό (1974, Καραμανλής) αλλά και με την παράλληλη διόγκωση του κράτους μέσω κρατικοποιήσεων. Άλλωστε όπως είχε πει κι ο Άδωνις Γεωργιάδης: Η ΝΔ από το 1974 έως το 1981 ήταν μια κυβέρνηση σχεδόν σοσιαλιστική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ. Ναι συμφωνώ, όπως λέει και ο Άδωνις ο Καραμανλής γύρισε από την Γαλλία σοσιαλιστής στο στυλ των Γκωλιστών φαντάζομαι

      Διαγραφή
  2. Καλή η ανάλυση. Κάτι που δεν έχω καταλάβει και ίσως έχετε την απάντηση : γιατί οι Αμερικάνοι επέτρεψαν τελικά την εισβολή στην Κύπρο? Τί τους δυσαρέστησε στη μέχρι τότε στάση της Ελλάδας?

    ΑπάντησηΔιαγραφή