Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Πως οι Αμερικανοί Χρησιμοποίησαν τον Τρότσκι Εναντίον του Στάλιν

Στο παρακάτω γράμμα μπορείτε να διαβάσετε ένα άρθρο του Λέον Τρότσκι, γραμμένο το 1933, στο οποίο επιτίθεται στον Στάλιν για την εξωτερική του πολιτική. Βλέπε Marxists “A Propos of the Foreign Policy of the Stalinists”, 1933. Το Marxists.org είναι ένα πολύ μεγάλο Μαρξιστικό site που φιλοξενεί τις μελέτες των γνωστών αριστερών διανοουμένων.

Το 1933 ο Χίτλερ είχε ήδη προσεγγίσει τον Στάλιν, προτείνοντας του να αφήσει την κόντρα του με την Ιαπωνία για την πλούσια σε πρώτες ύλες Manchuria της Κίνας, την οποία διεκδικούσαν και οι δύο χώρες, ώστε Γερμανία, Ρωσία και Ιαπωνία να χτυπήσουν τις ΗΠΑ, την Γαλλία και την Βρετανία. Κάτι που τελικά έγινε. Βλέπε “Στο Μυαλό του Χίτλερ”.

Χάρτης



Ο Τρότσκι ασκεί πολύ σκληρή κριτική στον Στάλιν, λόγω της προσέγγισης του με τον Χίτλερ, και επειδή εγκαταλείπει τους σιδηροδρόμους της Ανατολικής Κίνας (Manchuria) στους ιμπεριαλιστές Ιάπωνες. 

Χάρτης Trans-Siberian Railway




Αυτό που έχει μεγάλο ενδιαφέρον είναι ότι το άρθρο δημοσιεύεται και στο Αμερικανικό Τροτσκιστικό “Militant”. Την δεκαετία του 1920 και 1930 ο Στάλιν είχε δημιουργήσει ένα πολύ ισχυρό δίκτυο πρακτόρων στις ΗΠΑ. Από τότε μάλιστα οι Ρώσοι χρησιμοποιούσαν πολύ επιθετικά το Χόλιγουντ, και καλούσαν στην Σοβιετική Ένωση Αμερικανούς σκηνοθέτες που χρηματοδοτούσαν, και τους εκπαίδευαν στην προπαγάνδα. Βλέπε το “Red Star Over Hollywood”, γραμμένο από έναν Αμερικανό πρώην Κομμουνιστή.

Εικόνα Red Star Over Hollywood



Εικόνα Traitors of Hollywood : Agents of Stalin, Allies of Hitler"



Επομένως είναι πολύ λογικό οι Αμερικανοί να ήθελαν να βοηθήσουν τον Τρότσκι να πλήξει το κύρος του Στάλιν, παρόλο που ούτε ο Τρότσκι ήταν ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος στις ΗΠΑ. Αλλά ο Τρότσκι μισούσε τον Στάλιν θανάσιμα, και ήταν ακίνδυνος σε αντίθεση με τον πανίσχυρο Στάλιν που διοικούσε την Σοβιετική Ένωση. Έχω μάλιστα διαβάσει ότι όταν οι Σοβιετικοί εκπαίδευαν τους Αμερικανούς πράκτορες τους στο πως να ξεφεύγουν από τις Αμερικανικές αρχές, τους εκπαίδευαν και πως να αντιμετωπίζουν τους Τροτσκικστές αντιπάλους τους στις ΗΠΑ.

Ο Τρότσκι, όπως και ο Λένιν,, ήταν ένα από τα ηγετικά στελέχη της επανάστασης εναντίον του Τσάρου. Ενώ όμως ο Λένιν ανήκε στο στρατόπεδο των Μπολσεβίκων, οι οποίοι υποστηρίζονταν κυρίως από την Γερμανική Αυτοκρατορία, ο Τρότσκι ανήκε στο στρατόπεδο των Μενσεβίκων, οι οποίοι ήταν ηπιότεροι και ήταν πιο κοντά στους Γάλλους και τους Βρετανούς.

Έχω ξαναπεί ότι δεν ήταν μόνο οι Γερμανοί που ήθελαν να χτυπήσουν τον Ρώσο Τσάρο, άσχετα αν στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γάλλοι, οι Ρώσοι και οι Βρετανοί παραμέρισαν τις διαφορές τους για να διαλύσουν την Γερμανική και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τις δεκαετίες πριν τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο οι Βρετανοί σκοτώνονταν με τους Ρώσους για την Ινδία, και με τους Αμερικανούς για την Κίνα. Και οι Γάλλοι πάντα φοβόντουσαν μία συμμαχία Γερμανίας-Ρωσίας εναντίον της Γαλλίας. Και είδαμε πόσο δίκιο είχαν οι Γάλλοι όταν ο Χίτλερ συμμάχησε με τον Στάλιν το 1939 και πήρε την Γαλλία κάνοντας περίπατο.

Ο Τρότσκι ζούσε στην Γαλλία κατά την διάρκεια του Α Παγκόσμιο Πόλεμο, παρόλο που οι Γάλλοι ήταν σύμμαχοι του Ρώσου Τσάρου στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν ο Τσάρος ανατράπηκε το 1917 οι Γάλλοι έστειλαν τον Τρότσκι στην Ρωσία, οπότε και εντάχθηκε τελικά στους Μπολσεβίκους. Άρα αν τον Λένιν τον βλέπουμε ως έναν άνθρωπο που είχε χτυπήσει τον Τσάρο με την υποστήριξη των Γερμανικών μυστικών υπηρεσιών, τον Τρότσκι θα πρέπει να τον βλέπουμε ως έναν άνθρωπο των Γάλλων, ή και των Βρετανών. Οι Γάλλοι και οι Βρετανοί προτιμούσαν τους Μενσεβίκους, γιατί ήταν πολύ πιο ήπιοι σοσιαλιστές από τους Μπολσεβίκους.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ο Στάλιν πάτησε στην Εβραϊκή καταγωγή του Τρότσκι, και τον κατηγόρησε ότι εκπροσωπούσε το Εβραϊκό Αμερικανικό λόμπι, και τον έδιωξε από την Ρωσία. Το αποτέλεσμα ήταν οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι να πατήσουν πάνω στον Τρότσκι για να δυσφημίσουν τον Στάλιν, λόγω της συνεργασίας του με τους Γερμανούς Ναζί.

Όταν οι Ναζί συμμάχησαν με τους Κομμουνιστές το 1939, ο Στάλιν δολοφόνησε τον Τρότσκι ενώ βρισκόταν στο Μεξικό το 1940. Ο δολοφόνος έσπασε το κρανίο του Τρότσκι με ένα μικρό ορειβατικό σφυράκι, αλλά τον άφησε ζωντανό, και ο Τρότσκι πέθανε πάρα πολλές ώρες αργότερα μέσα σε αφόρητους πόνους.

Στο βιβλίο του “Wall Street and the Bolshevik Revolution”, ο Αμερικανός ιστορικός του Stanford Antony Sutton γράφει ότι μετά το ταξίδι του στις ΗΠΑ το 1917, ο Leon Trotsky γύρισε στην Ρωσία με τις ευλογίες του Αμερικανού Προέδρου Woodrow Wilson για να χτυπήσει τον Τσάρο. Είναι δεδομένο ότι αυτός ο ισχυρισμός έχει μία βάση. Αλλά όταν του ακούς ξεκομμένο είναι παραπλανητικός, γιατί ο αρχιτέκτονας της Οκτωβριανής Επανάστασης ήταν ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Arthur Zimmermann, άσχετα αν σε διάφορες φάσεις έβαλαν το χεράκι τους και οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί. Βλέπε “Arthur Zimmerman : Ο Αρχιτέκτονας της Οκτωβριανής Επανάστασης”.

Εικόνα Wall Street and the Bolshevik Revolution



Άρθρα



Το άρθρο του Leon Trotsky για την εξωτερική πολιτική του Στάλιν γραμμένο 7 χρόνια πριν ο Στάλιν δολοφονήσει τον Τρότσκι
“A Propos of the Foreign Policy of the Stalinists”, 1933

In the Orient the Soviet government is prepared to sell its rights in the Chinese Eastern Railroad. In the Occident it is renewing the old German-Soviet treaty over Hitler’s signature. In the two opposite directions of its foreign policy, the Stalin-Molotov government is bowing before imperialism and Fascism.
The abandonment of the Chinese Eastern Railroad does not signify simply the loss for the workers’ state of an important economic and strategic position, but the direct transfer into the hands of Japanese imperialism of an important instrument which will on the very morrow be directed against China and also against the Soviet Union.
Stalin’s agreement with Hitler strengthens the position of Hitler and cannot help reacting painfully upon the state of spirit of the German workers. “If the powerful workers’ state is obliged to seek friendship with Fascist Germany, then that means, the position of the Nazis is solid.” This is what every thinking German proletariat inevitably says to himself. At the moment at which the bureaucracy of the Communist International presents the Hitler victory as a passing incident and puts on the order of the day, the question of the general strike and the insurrection (on paper), the Soviet bureaucracy finds it indispensable to establish “normal” relations with the Fascist dictatorship in Germany. The actions of Litvinoff-Chinchuk characterize much more exactly the point of view of the Stalinists than the cheap literature of Manuilsky-Kuusinen.
A revolt has taken place in European revolutionary circles apropos the latest steps of the Stalinist bureaucracy in foreign policy, not only in the opposition groups by the way, but also in the official parties. The word “treason” is found more often, if not in the articles, then at least in letters and conversations.
Such protestations are not difficult to understand psychologically; but we cannot associate ourselves with them politically. The question of the relations between the Soviet state and imperialism is in it essence, a question of the relation of forces. After the Chinese revolution in the Orient and the powerful vanguard of the European proletariat in the Occident were crushed, the relation of forces became brusquely modified to the detriment of the Soviet state. To this must be added the disastrous internal policy, the complete attenuation of the bonds between the proletariat and the peasantry, between the apparatus and the personal dictator, between the party and the proletariat, between the apparatus and the party. Everyone of these political causes force the Centrist bureaucrats to batter down the opposition and to beat a retreat before the Mikado and before Hitler.
The Stalinist bureaucracy is responsible for the whole of its opportunist and adventuristic policy. But the consequences of this policy are no longer dependent up on their own will. It is impossible to withdraw at will from an unfavorable relationship of forces. What policy could be expected of the Soviet government with regard to Fascist Germany? The breaking off of relations? The boycott? These measures could not have had any sense except as preludes for military operations. Two years ago we put forward this sort of a perspective, not isolated from but in direct connection with a radical change of policy in the USSR and in Germany, that is to say, counting upon a re-enforcemenut of the workers’ state and of the German proletariat. Developments took the opposite road. Today, when the German workers are crushed,when the Soviet state has been weakened, the course toward revolutionary war would be adventurism of the purest water.
Without such a course, that is, without direct preparations for revolutionary war and the insurrection in Germany, the breaking-off of diplomatic relations and the economic boycott would only be an impotent and miserable gesture. The absence of Russian orders would, it is true, increase somewhat the number of the unemployed. But has there been a lack of unemployed for the revolution up to the present? What was lacking was a revolutionary party and a correct policy. That is doubly lacking at present. We cannot avoid examining now the question as to whom economic reprisals would benefit in Germany: Fascism or the proletariat. It is clear that the general problem of the conjuncture is not solved by Soviet orders. Reciprocally, the refusal of economic connections with Germany would, on the other hand, hit Soviet economy heavily, and consequently, the workers’ state still more.
We repeat: the Stalinist faction bears a direct and immediate responsibility for the collapse of the Chinese revolution, for the destruction of the German proletariat and for the weakening of the workers’ state. Along this fundamental line, the struggle against it must be conducted. It is necessary to cleanse the world labor movement of the leprosy of Stalinism. But it is necessary to fight against the roots of the malady and not against the symptoms of its inevitable consequences.
In the struggle against bureaucratic centrism, we remain, as Marxists, on the grounds of revolutionary realism. If the Bolshevik-Leninists (Left Opposition) were at the head of the Soviet state today, they would be forced, in their immediate, practical acts, to proceed from the relation of forces that has resulted from ten years of epigone policy. They would be forced, particularly, to maintain diplomatic and economic connections with Hitlerist Germany. At the same time, they would prepare themselves for revenge. That is a great task, which requires time, which is not solved by a demonstrative gesture, but which demands a radical change of policy in all spheres.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου