Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Ο Κώλος του Μακρόν, η Γυναίκα του Φιγιόν, και η Γεωπολιτική Απομείωση της Γαλλίας


Ο Κώλος του Μακρόν

Ο Emmanuel Macron είναι πρώην μέλος του Γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος, και είναι ακραίος φιλο-Ισλαμιστής, με πολύ καλές σχέσεις με το Κατάρ και το Ιράν, και έχει μεγάλες πιθανότητες να είναι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας. Αναγνωρίζει ότι η Γαλλική οικονομία έχει ανάγκη μεταρρυθμίσεων, κάτι που επιτρέπει συνεννόηση με την Γερμανία, αλλά ταυτόχρονα ζητάει να αλλάξει η Γαλλία στάση στην Συρία, ώστε να υπάρξει βελτίωση των σχέσεων Γαλλίας-Ρωσίας. Βλέπε “Η Ευρώπη Ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία”.

Σε μία συνέντευξη που έδωσε στο κρατικό Ρωσικό Sputnik ένας Γάλλος βουλευτής του κεντροδεξιού κόμματος, είπε ότι ο Μακρόν υποστηρίζεται από το λόμπι των gay, το οποίο είναι ένα αριστερό λόμπι να πω εγώ, και γενικότερα άφησε να εννοηθεί ότι ο Μακρόν είναι gay. Κάτι που διέψευσε ο Μακρόν αμέσως. Βλέπε iefimerida “Η φήμη ότι ο Εμανουέλ Μακρόν είναι γκέι -Τι έχει απαντήσει ο ίδιος ”.

Η σύζυγος του 39χρονου Μακρόν είναι κατά 20 χρόνια μεγαλύτερη του, και αυτό κάνει τους ισχυρισμούς περί ομοφυλοφιλίας να έχουν μεγαλύτερη αξιοπιστία.

Εικόνα1Η Σύζυγος του Μακρόν



Το θέμα είναι το γιατί έχει σημασία ο κώλος του Μακρόν, και γιατί ασχολούνται οι Ρώσοι μαζί του. Ο λόγος είναι προφανώς ότι ο Μακρόν είναι ακραίος φιλο-Ισλαμιστής, με πολύ καλές σχέσεις με το Κατάρ και το Ιράν, και λέει μάλιστα ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος από το να λέμε ότι είναι επικίνδυνο να ανοίγουμε τα σύνορα της Ευρώπης στους Μουσουλμάνους μετανάστες. Ο Μακρόν έχει επίσης περάσει από επενδυτικές τράπεζες, μεταξύ των οποίων και την Rothschild, και ότι μαλακία και να κάνει ο Φιγιόν θα μπορούν οι Ισλαμιστές να την φορτώνουν στους Εβραίους.

Η Γυναίκα του Φιγιόν

Πριν λίγες μέρες βγήκε στην φόρα το σκάνδαλο του αντι-Ισλαμιστή φιλο-Ρώσου Φρανσουά Φιγιόν, ο οποίος είναι ο υποψήφιος του Γαλλικού κεντροδεξιού κόμματος, και η εκλογή του δεν θα χαλούσε τους Ρώσους. Η γυναίκα του Φιγιόν φέρεται να δούλευε ως βοηθός του Φιγιόν όλα τα χρόνια της πολιτικής του σταδιοδρομίας, με αμοιβές άνω των 30 χιλιάδων ευρώ ετησίως.

Αυτό προβλέπεται από την Γαλλική νομοθεσία, αλλά οι αντίπαλοι του Φιγιόν ισχυρίζονται ότι η γυναίκα του Φιγιόν δεν εργαζόταν, και άρα δεν δικαιούνταν αυτά τα χρήματα. Και σε μία συνέντευξη της η σύζυγος του Φιγιόν είχε ισχυριστεί ότι δεν βοηθάει τον σύζυγο της, και πάνω σε αυτό πατάνε οι αντίπαλοι του. Και τώρα ο Φιγιόν προσπαθεί να αποδείξει ότι καλώς η γυναίκα του πληρωνόταν από το Γαλλικό δημόσιο για βοήθεια που του παρείχε, αλλά στο μεταξύ η δημοτικότητα του κατέρρευσε, και στις δημοσκοπήσεις είναι τρίτος, πίσω από την Μαρί Λε Πεν και των Εμανουέλ Μακρόν.

Σε περίπτωση που η Λε Πεν και ο Μακρόν περάσουν στον δεύτερο γύρο, ο Μακρόν θα νικήσει άνετα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ενώ ο Φιγιόν θα την νικούσε με μικρότερη διαφορά, σύμφωνα πάντα με τις δημοσκοπήσεις. Μετά την εκλογή Τραμπ οι Ρώσοι φαίνεται να μην είναι πλέον διατεθειμένοι να χρηματοδοτήσουν την Λε Πεν, η εκλογή της οποίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε διάλυση της ΕΕ. Επί Ομπάμα η Λε Πεν ήταν ένα από τα ατού της Ρωσίας.

Οι Ρώσοι προφανώς και δεν μπορούν να καθορίσουν το αποτέλεσμα των Γαλλικών εκλογών, αλλά με το να παίζουν τα Ρωσικά ΜΜΕ το θέμα της ομοφυλίας του Μακρόν οι Ρώσοι στέλνουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τους Γάλλους. Γιατί τα ΜΜΕ στην Ρωσία είναι απόλυτα ελεγχόμενα από το κράτος, και το Sputnik είναι όχι μόνο επί της ουσίας αλλά και τυπικά κρατικό. Το Sputnik ανήκει και τυπικά στο Ρωσικό κράτος. Θέλω να πω δεν το τρέχει κάποιος Ρώσος ολιγάρχης ώστε να φοράει έναν επιχειρηματικό μανδύα.

Μετά την νίκη Τραμπ κεφάλι στην Γερμανία πήρε το φιλο-Ρωσικό σοσιαλδημοκρατικό SPD, και αν στην Γαλλία κέρδιζε κάποιος όπως ο Φιγιόν ή ο Σαρκοζί, θα μπορούσαν οι Γάλλοι και οι Γερμανοί να προσπαθήσουν να συνεργαστούν, και να σχηματίσουν έναν φιλο-Ρωσικό άξονα, αφού με τον Τραμπ οι Αμερικανοί θέλουν την Ρωσία ως σύμμαχο απέναντι στην Κίνα.

Η Γεωπολιτική Απομείωση της Γαλλίας

Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία διαλύθηκε, οι ΗΠΑ είχαν την special relationship με την Μεγάλη Βρετανία, και η Γαλλία έφυγε από το ΝΑΤΟ το 1966, και άρχισε να παίζει τους Σοβιετικούς εναντίον των Βρετανών. Τώρα που οι Αμερικανοί επιλέγουν την Κίνα ως αντίπαλο, παρακάμπτουν την Γαλλία και πάνε κατευθείαν στην Ρωσία, και αυτό οδηγεί στην γεωπολιτική απομείωση της Γαλλίας, που δεν μπορεί πλέον να παίζει τους Ρώσους εναντίον των Αμερικανών.

Η Γαλλία μπορεί να παίξει την Κίνα εναντίον των ΗΠΑ, αλλά η Κίνα είναι πολύ μακριά για να βοηθήσει την Γαλλία, αν είτε ο Γερμανο-Ρωσικός είτε ο Αμερικανό-Βρετανικός άξονας κάνουν ένα ντου στην Γαλλία.

Εικόνα 2 Η Γαλλία Ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία



Η Γαλλία και η Ρωσία τον 20ο Αιώνα

Μετά την πυρηνική καταστροφή στην Ιαπωνία το 2011, οι Γάλλοι θέλουν να κλείσουν τα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας. Θα πρέπει λοιπόν ή να κάνουν αυτό που έκαναν οι Γερμανοί, να βασιστούν στο Ρωσικό αέριο, ή να φέρουν το Καταριανό αέριο στην Ευρώπη. Ή να φέρουν τον αγωγό Trans-Saharan (Νιγηρία-Αλγερία-Γαλλία). Ή να φέρνουν με πλοία ακριβό Αμερικανικό αέριο, κάτι που θα κάνει την Γαλλική οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική.

Εικόνα 3 Επιλογές Γαλλίας (Ενέργεια)



Όπως καταλαβαίνετε η χειρότερη λύση για την Γαλλία είναι η λύση που προωθεί το Δόγμα Τραμπ, να βασιστεί δηλαδή η Γαλλία στο Ρωσικό αέριο, που πρακτικά σημαίνει ότι η Γαλλία θα είναι εξαρτημένη από τον Γερμανο-Ρωσικό άξονα.

Αλλά οι Αμερικανοί πρέπει να προετοιμαστούν για έναν πόλεμο με την Κίνα, και δεν έχουν χρόνο για τα Γαλλο-Γερμανικά παιχνιδάκια. Κατά αυτούς παιχνιδάκια, με την έννοια ότι δεν είναι δικό τους πρόβλημα.

Αν δημιουργηθεί μία συμμαχία ΗΠΑ-Ρωσίας, οι Γάλλοι αναγκαστικά θα πρέπει να ενταχθούν σε αυτήν την συμμαχία. Η άλλη λύση είναι να συμμαχήσουν με τους Κινέζους, και σε έναν πόλεμο ΗΠΑ-Κίνας να μπουκάρουν στην Γαλλία οι Βρετανοί και οι Γερμανοί, αφού η Κίνα θα βρίσκεται πολύ μακριά για να σώσει την Γαλλία.

Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο η Γαλλία είχε μεγάλες διαφορές με την Ρωσία, και μαζί με τους Βρετανούς και τους Ισραηλινούς πολεμούσε τους Άραβες που ξεσήκωνε η Κα Γκε Μπε (Αλγερία, Αίγυπτος κλπ).

Η Γαλλία πολεμούσε τους Άραβες κυρίως λόγω της σημερινής Αλγερίας, η οποία μέχρι το 1962 ήταν αποικία της Γαλλίας. Τους αντάρτες στην Αλγερία υποστήριζε η KGB, μέσω του Γκαμάλ Νάσερ της Αιγύπτου. Η KGB υποστήριζε επίσης τον Γκαμάλ Νάσερ εναντίον του Ισραήλ, και στην Αίγυπτο εκπαιδεύονταν από την KGB και Αλγερινοί και Παλαιστίνιοι Άραβες, οι οποίοι στην Αλγερία πολεμούσαν την Γαλλία, και από την Χερσόνησο του Σινά, την Συρία και την Ιορδανία πολεμούσαν το Ισραήλ.

Εικόνα 4 (Γαλλία+Ισραήλ) VS (Αίγυπτος+KGB)


Η Γαλλία επίσης πολεμούσε τους Άραβες μαζί με τους Βρετανούς λόγω της Διώρυγας του Σουέζ, την οποία ο σύμμαχος των Σοβιετικών Γκαμάλ Νάσερ απειλούσε να κλείσει στα φορτωμένα με το πετρέλαιο του Περσικού πλοία που έφταναν στην Μεσόγειο Θάλασσα. Εκείνη την εποχή οι Δυτικοί προωθούσαν τον εναλλακτικό ενεργειακό άξονα Ιράν-Ισραήλ.

Εικόνα 5 Αραβικός VS Ιρανό-Ισραηλινός Άξονας πριν το 1979


Το Ιράν και το Ισραήλ ήταν πάντα σύμμαχοι. Έχω ξαναπεί ότι η Παρθική Αυτοκρατορία (Ιράν) υποστήριζε τους Εβραίους τρομοκράτες της Παλαιστίνης εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, προκειμένου οι Πάρθοι (Ιρανοί) να σπάσουν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και να βγούνε στην Μεσόγειο Θάλασσα.

Οι Εβραίοι της Παλαιστίνης, με την υποστήριξη της Παρθικής Αυτοκρατορίας, διεκδικούσαν από τους Ρωμαίους χαμηλότερη φορολογία, αλλά και την δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στην Παλαιστίνη, το οποίο προφανώς θα ήταν δορυφόρος της Παρθικής Αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα ήταν οι Ρωμαίοι να ξεκληρίσουν τους Εβραίους. Βλέπε “Οι Τρομοκρατικές Επιθέσεις των Εβραίων Εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας”.

Εικόνα 6 Ρωμαϊκή VS Παρθική Αυτοκρατορία


Να πω ότι από την εποχή των Ρωμαίων, και ακόμη πιο πριν, η Παλαιστίνη λεγόταν Παλαιστίνη. Βλέπε Wikipedia “Palestine”.

Δυστυχώς η αριστερά στις ΗΠΑ και την Ευρώπη κατάφερε να ταυτίσει την λέξη Παλαιστίνη με το Ισλάμ, ενώ στην πραγματικότητα το Ισλάμ δεν είχε καν ανακαλυφθεί την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η λέξη Παλαιστίνη υπάρχει πολύ πριν το Ισλάμ, το οποίο ανακαλύφθηκε μόλις τον 7ο αιώνας μ.Χ.. Δυστυχώς οι διανοούμενοι έχουν επιβάλλει το Παλαιστίνιος=Άραβας. Ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν Παλαιστίνιοι Άραβες, Παλαιστίνιοι Εβραίοι, Παλαιστίνιοι Χριστιανοί κ.ο.κ.

Ο ενεργειακός άξονας Ιράν-Ισραήλ παρέκαμπτε τους Άραβες και την Διώρυγα του Σουέζ, μέσω του λιμανιού του Ισραήλ Eilat στην Κόκκινη Θάλασσα. Ο ενεργειακός άξονας Ιράν-Ισράηλ προχώρησε τελικά το 1967, μετά τον πόλεμο Ισραήλ-Αιγύπτου του 1967, και κατέρρευσε με την άνοδο των Ισλαμιστών στο Ιράν το 1979.

Οι Ιρανοί Ισλαμιστές ήταν εχθροί των ΗΠΑ, οι Ισραηλινοί ήταν ο πιο πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, και οι Πέρσες και οι Εβραίοι έγιναν εχθροί, νομίζω για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Δεν είμαι και απόλυτα βέβαιος ότι ήταν η πρώτη φορά, αλλά αυτήν την εντύπωση έχω από αυτά που έχω διαβάσει. Σίγουρα πάντως οι Πέρσες και οι Εβραίοι ήταν σύμμαχοι στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας.

Το αποκορύφωμα της κόντρας της Γαλλίας με τους Άραβες, και εμμέσως με την Κα Γκε Μπε και την Ρωσία, ήταν η Κρίση του Σουέζ (1956), όταν Γάλλοι, Βρετανοί και Ισραηλινοί μπούκαραν στην Χερσόνησο του Σινά, και πήραν τον έλεγχο της Διώρυγας του Σουέζ από τον Νάσερ. Στην συνέχεια οι Σοβιετικοί απείλησαν με πόλεμο, οι ΗΠΑ δεν στήριξαν τους Γάλλους, τους Βρετανούς και τους Ισραηλινούς, και όλοι μαζί αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από το Σινά με την ουρά στα σκέλια.

Στην συνέχεια οι Γάλλοι έχασαν τις αποικίες τους στην Αφρική, οι ΗΠΑ έγιναν η μεγάλη δύναμη της Μέσης Ανατολής, και οι Γάλλοι άρχισαν να πουλάνε όπλα στους Άραβες και να αγοράζουν το πετρέλαιο τους. Έτσι οι Γάλλοι από σύμμαχοι των Ισραηλινών έγιναν σταδιακά σύμμαχοι των Αράβων, ενώ οι Ισραηλινοί από σύμμαχοι των Γάλλων έγιναν σύμμαχοι των Αμερικανών, με την special relationship που εγκαινίασε ο Τζον Κένεντι στις αρχές της δεκαετίας του 60.

Στο μεταξύ οι Γάλλοι είχαν παράπονα και από τους Αμερικανούς, τους οποίους κατηγορούσαν ότι υποστήριζαν περισσότερο τους Βρετανούς έναντι των Γάλλων. Εφόσον λοιπόν οι Γάλλοι είχαν χάσει τις αποικίες τους στην Αφρική, και άρα η κόντρα τους με την Κα Γκε Μπε είχε μαλακώσει, αποχώρησαν από το ΝΑΤΟ το 1966, τοποθετώντας τον εαυτό τους ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Σοβιετική Ένωση.

Με αυτόν τον τρόπο οι Γάλλοι ήθελαν να παίξουν την ΕΣΣΔ εναντίον των ΗΠΑ και των Βρετανών, αλλά και εναντίον των Γερμανών, και ταυτόχρονα ήλπιζαν η ΕΣΣΔ να μην τους χτυπάει στην Αφρική, όπου παρά την απώλεια των αποικιών τους οι Γάλλοι εξακολουθούσαν να έχουν πολύ μεγάλη επιρροή.

Εξάλλου στα αποθέματα ουρανίου της Βόρειας Αφρικής (πχ Νίγηρας) βασίζονται οι Γάλλοι ακόμη και σήμερα για να τροφοδοτήσουν τα πυρηνικά τους εξοπλιστικά προγράμματα, αλλά και τα Γαλλικά πυρηνικά εργοστάσια που παράγουν ηλεκτρική ενέργεια. Στην πυρηνική ενέργεια βασίζεται ακόμη και σήμερα η Γαλλική οικονομία, πχ βλέπε τον κρατικό Γαλλικό γίγαντα Areva.

Για τους Αμερικανούς τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι είδαν την επιρροή τους να μειώνεται σταδιακά, ενώ το αντίθετο συνέβη με τις ΗΠΑ. Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο ο αξιόπιστος σύμμαχος των Αμερικανών στον Περσικό Κόλπο ήταν το Ιράν, λόγω του φιλο-δυτικού Ιρανού μονάρχη (Σάχη), τον οποίο όμως ανέτρεψαν οι Ισλαμιστές το 1979.

Σε αντίθεση με τον Σάχη του Ιράν, οι Σαουδάραβες ήταν φανατικοί Ισλαμιστές και αντικαπιταλιστές,. Αλλά και με τους Σαουδάραβες οι Αμερικανοί είχαν κάνει την energy for security συμφωνία μετά τον ΒΠΠ, σύμφωνα με την οποία οι Αμερικανοί θα προστάτευαν τους Σαουδάραβες από τους Σοβιετικούς και τους υπόλοιπους Άραβες, και οι Σαουδάραβες θα διασφάλιζαν την τροφοδοσία της Αμερικανικής οικονομίας με πετρέλαιο σε ανταγωνιστικές τιμές.

Ανταγωνιστικές τιμές σημαίνει μεγάλες ποσότητες παραγωγής, ώστε η τιμή του πετρελαίου να παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, κάτι όμως που έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του διεθνούς καρτέλ πετρελαίου.

Η συμμαχία της Σαουδικής Αραβίας με τις ΗΠΑ έφερνε την Σαουδική Αραβία σε κόντρα με τις άλλες Αραβικές χώρες που εξάγουν πετρέλαιο, πχ την Λιβύη και την Αλγερία που εξάγουν πετρέλαιο στην Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Και δεν είναι μόνο Αραβικές οι χώρες που εξάγουν πετρέλαιο και θίγονται από τις χαμηλές τιμές. Υπάρχει και η Ρωσία, το Ιράν, η Βενεζουέλα, το Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν κλπ.

Η Ρωσία δεν εξήγαγε πετρέλαιο και αέριο για ένα μεγάλο διάστημα του Ψυχρού Πολέμου, και επομένως δεν είχε με την Σαουδική Αραβία το ίδιο πρόβλημα που είχε πχ η Λιβύη, η Αλγερία, η Βενεζουέλα κλπ, χώρες που πουλούσαν πετρέλαιο στην Δύση. Ωστόσο η Ρωσία πατούσε πάνω στους αντιπάλους της Σαουδικής Αραβίας, πχ Λιβύη και Βενεζουέλα, και έσπαγε τον Δυτικό άξονα. Τώρα που η Ρωσία εξάγει πετρέλαιο τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

Να πω ότι σε όλο αυτό το διάστημα η Γερμανία δεν είχε σημαντικό γεωπολιτικό ρόλο, γιατί την μισή Γερμανία την είχε ο Ρωσικός στρατός και την χρησιμοποιούσε ως κέντρο τρομοκρατίας, πχ ΣΤΑΖΙ, ενώ οι Δυτικοί είχαν φροντίσει ο Γερμανικός στρατός της Δυτικής Γερμανίας να μην απειλεί την Γαλλία και την Βρετανία.

Βέβαια οι Δυτικοί βοήθησαν την Δυτική Γερμανία να ανακάμψει οικονομικά, ενώ οι Σοβιετικοί ξήλωσαν τα εργοστάσια της Ανατολικής Γερμανίας και τα μετέφεραν στην Ρωσία, εξαθλιώνοντας την Ανατολική Γερμανία, την οποία μετέτρεψαν σε κέντρο τρομοκρατίας και διακίνησης ναρκωτικών. Όπως έκαναν οι Σοβιετικοί και οι Κινέζοι και με την Βόρεια Κορέα. Αλλά η ουσία είναι ότι στην μεταπολεμική τάξη πραγμάτων και η πλούσια Δυτική Γερμανία και η φτωχή Ανατολική Γερμανία δεν είχαν ιδιαίτερο ρόλο.

Αυτή ήταν η διεθνής τάξη πραγμάτων μέχρι την στιγμή που η Ρωσία άρχισε να εξάγει πετρέλαιο και αέριο στην Ευρώπη την δεκαετία του 80, παρά τις αντιρρήσεις του Ρόναλντ Ρέιγκαν, ο οποίος δεν κατάφερε να πείσει τους Γερμανούς, τους Γάλλους και τους Ιταλούς, να σταματήσουν να λιγουρεύονται το Ρωσικό πετρέλαιο και αέριο, ως μία φθηνότερη και πιο αξιόπιστη λύση από το πετρέλαιο και το αέριο του Περσικού Κόλπου.

Αυτή ήταν επίσης η διεθνής τάξη πραγμάτων μέχρι την στιγμή που η παραγωγή πετρελαίου και αερίου της Αμερικανικής Ηπείρου εκτοξεύτηκε, λόγω της τεχνολογικής επανάστασης που έλαβε χώρα στις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να γίνει εφικτή η παραγωγή πετρελαίου και αερίου από σχιστόλιθο (Καναδάς, ΗΠΑ, Μεξικό).

Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, και οι Ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου και αερίου προς την Δυτική Ευρώπη που ακολούθησαν, η εκτόξευση της παραγωγής πετρελαίου και αερίου της Αμερικανικής Ηπείρου (Καναδάς, ΗΠΑ, Μεξικό), και η οικονομική άνοδος της Κίνας, διέλυσαν την μεταπολεμική παγκόσμια τάξη πραγμάτων, στα συντρίμμια της οποίας βαδίζουμε σήμερα.

Φτάσαμε λοιπόν στην διακυβέρνηση Ομπάμα, η οποία προώθησε τον ενεργειακό άξονα Κατάρ-Ιράν προς την Ευρώπη, μέσω Τουρκίας, με σύμμαχο την Μουσουλμανική Αδελφότητα, ξεκινώντας έναν σκληρό πόλεμο με την Ρωσία για την Ευρώπη. Αυτός ο άξονας εξυπηρετούσε την Γαλλία, αφού της έδινε μία εναλλακτική στο Ρωσικό αέριο.

Τώρα βρισκόμαστε στην διακυβέρνηση Τραμπ, η οποία είναι εχθρική προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα, και προωθεί την συμμαχία με την Ρωσία εναντίον της Κίνας. Με το Δόγμα Τραμπ οι Γάλλοι είναι αναγκασμένοι όπως είπα να δεχτούν το Ρωσικό αέριο, αφού το αέριο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας δεν θα το υποστηρίξουν πλέον οι Αμερικανοί υπό την ηγεσία του Τραμπ. Για την ακρίβεια δεν είναι αναγκασμένοι. Αυτή φαίνεται να είναι η καλύτερη επιλογή που έχουν, αλλά δεν είναι και αναγκασμένοι να την δεχτούν. Μπορεί να επικρατήσουν άλλα συμφέροντα.

Όπως έχω ξαναπεί και ο Ομπάμα και ο Τραμπ προσπάθησαν να σπάσουν την Κόκκινη Τζιχάντ (Ρωσία-Ιράν), ο πρώτος παίρνοντας το Ιράν και ο δεύτερος παίρνοντας την Ρωσία. Και ο Ομπάμα και ο Τραμπ θεωρούσαν την Κίνα αντίπαλο, επομένως η στρατηγική Τραμπ δείχνει πιο ρεαλιστική, με την έννοια ότι πατάει στο ισχυρό μέρος της Κόκκινης Τζιχάντ, και ταυτόχρονα επιχειρεί να διασπάσει τον άξονα Ρωσίας-Κίνας, παραχωρώντας στην Ρωσία μεγαλύτερα περιθώρια κινήσεων στην Ευρώπη και την Ασία.

Η στρατηγική Ομπάμα αντιθέτως πατούσε στο αδύναμο μέλος της Κόκκινης Τζιχάντ, το Ιράν, και έκανε μπετόν αρμέ τον άξονα Ρωσίας-Κίνας απέναντι στις ΗΠΑ. Αυτή δεν ήταν μία έξυπνη στρατηγική, και φαίνεται περισσότερο να εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας παρά τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Βλέπετε ότι ο Τραμπ λέει πάντα “America First”. Να μην ξεχνάμε ότι ο Μπαράκ Χουσείν Ομπάμα είναι γιος ενός Σιίτη Μουσουλμάνου από την Κένυα, και από την αρχή της θητείας του είχαν ακουστεί φωνές για το κατά πόσο μπορούσε να είναι πρόεδρος των ΗΠΑ, μίας χώρας με μικρό ποσοστό Μουσουλμανικού πληθυσμού. Σαν να λέμε στην Τουρκία να γίνει πρόεδρος ένας Χριστιανός.

Μετά την συμμαχία ΗΠΑ-Ιράν, που προώθησε η διακυβέρνηση Ομπάμα, οι Άραβες του Κόλπου χρειάζονταν ακόμη περισσότερο τους Γάλλους, αφού άρχισαν να χάνουν τις ΗΠΑ ως τον παραδοσιακό τους σύμμαχο. Τις οποίες ΗΠΑ βέβαια και οι ίδιοι οι Άραβες του Κόλπου είχαν προηγουμένως πουλήσει, πρώτον στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, και δεύτερον κάνοντας τα γλυκά μάτια στην Κίνα, η οποία είναι πλέον ο μεγάλος αγοραστής του πετρελαίου και αερίου του Κόλπου, αφού οι ΗΠΑ βασίζονται κυρίως στην δική τους παραγωγή, και στις εισαγωγές από το Μεξικό και τον Καναδά.

Αναβίωσε λοιπόν η κόντρα Γαλλίας-Ρωσίας, στην Συρία αυτή την φορά, όπου οι Ρώσοι βρίσκονταν πίσω από τον Άσαντ, ενώ οι Γάλλοι με τους Άραβες και τους Τούρκους χτυπούσαν τον Άσαντ. Οι Γάλλοι έχουν εχθρικές σχέσεις με τους Ιρανούς, και τώρα είχαν και εχθρικές σχέσεις με τους Ρώσους, και γι’αυτό και η Al-Qaeda εκτός από τις ΗΠΑ χτυπάει και την Γαλλία. Οι βασικοί στόχοι της Al-Qaeda στον Δυτικό Κόσμο ήταν οι ΗΠΑ, λόγω Αφγανιστάν και Περσικού Κόλπου, αλλά και η Γαλλία, λόγω Συρίας, Βόρειας Αφρικής και Περσικού Κόλπου.

Στην Συρία μάλιστα οι Γάλλοι χτύπησαν μαζί με τους Άραβες τον Ἀσαντ, ενώ οι Αμερικανοί περιορίστηκαν στον να χτυπάνε τον υποστηριζόμενο από τον Άσαντ ISIS, πάντα όμως σε μία συνεννόηση με την Ρωσία και το Ιράν. Ο Ομπάμα δεν μπορούσε να χτυπήσει τον Άσαντ ενδεχομένως επειδή θα τραυμάτιζε την συμμαχία που προωθούσε με το Ιράν. Στο Ιράκ μάλιστα οι Αμερικανοί χτυπάνε μαζί με το Ιράν τον εκεί ISIS ας πούμε, ο οποίος υποστηρίζεται κυρίως από τους Άραβες του Κόλπου.

Οι Γάλλοι και οι Τούρκοι χτύπησαν κυρίως  τον Άσαντ, και είδατε τα αποτελέσματα με τις τρομοκρατικές επιθέσεις του ISIS στην Γαλλία και την Τουρκία.

Οι Άραβες του Κόλπου δεν μπορούν να στραφούν στην Κίνα, παρόλο που αυτό επιθυμούν, επειδή η Κίνα συνδέεται παραδοσιακά με το Ιράν, και η γεωγραφία ευνοεί την σχέση Κίνας-Ιράν (αγωγός Ιράν-Πακιστάν-Κίνας). Οι Άραβες του Κόλπου δεν μπορούν επίσης να στραφούν προς την Ρωσία, γιατί η Ρωσία είναι ο μεγάλος τους αντίπαλος στις αγορές πετρελαίου και αερίου. Επομένως η Γαλλία είναι το προφανές αποκούμπι για τους Άραβες, λόγω των εχθρικών σχέσεων που οι Γάλλοι έχουν με το Ιράν, την Ρωσία και την Τουρκία. Και όπως είπα ο αγωγός Κατάρ-Τουρκίας εξυπηρετούσε και τους Γάλλους πάρα πολύ.


Αλλά βλέπετε ότι και στην Γαλλία εμφανίζονται πλέον αντι-Ισλαμιστές φιλορώσοι πολιτικοί, όπως ήταν ο Σαρκοζί στο παρελθόν, ή όπως είναι τώρα η εθνικοσοσιαλίστρια Λε Πεν και ο δεξιός Φιγιόν. Αυτοί οι Γάλλοι πολιτικοί υποστηρίζουν ότι η Γαλλία θα πρέπει να είναι σύμμαχος της Ρωσίας, ώστε οι Ρώσοι να είναι ουδέτεροι στην κόντρα τους με τους Γερμανούς.

Την εποχή Ομπάμα οι Γάλλοι σοσιαλιστές ακολούθησαν με τον Ολάντ την πολιτική Ομπάμα, και παρά την μεγάλη δυσαρέσκεια των Σαουδαράβων, έκαναν ανοίγματα στους Ιρανούς στην αγορά ενέργειας, και το Ιράν ανέλαβε να κάνει μεγάλες επενδύσεις στην Γαλλία, και να σταματήσει να χτυπάει τους Γάλλους στην Βόρεια Αφρική.

Η εκλογή Τραμπ δεν φαίνεται καθόλου να λύνει τα προβλήματα για τους Άραβες του Κόλπου, και σίγουρα χειροτερεύει την κατάσταση για τους Ιρανούς. Ειδικά για τους Καταριανούς τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα. Πρώτον ο Τραμπ κοντράρει το Ιράν, με το οποίο οι Καταριανοί έχουν μία κάποια σχέση, λόγω του φυσικού αερίου που μοιράζονται, και το οποίο ήλπιζαν μαζί να εξάγουν στην Ευρώπη με το Δόγμα Ομπάμα (South Pars/ North Fields).

Δεύτερον ο Τραμπ εγκαταλείπει εντελώς τον αγωγό Κατάρ-Τουρκίας, παραδίδοντας την Συρία στην Ρωσία, ζητώντας ανταλλάγματα μόνο για τους Κούρδους της Συρίας. Σε όλη την προεκλογική του εκστρατεία ο Τραμπ έλεγε “μα τι κάνουμε στην Συρία”? Εννοούσε γιατί οι ΗΠΑ πηγαίνουν σε έναν πόλεμο με την Ρωσία στην Συρία για χάρη του Καταριανού αερίου, την στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι ο μεγάλος αντίπαλος των ΗΠΑ τον 21ο αιώνα θα είναι η Κίνα και όχι η Ρωσία? Πολύ σωστό ερώτημα, το οποίο ποτέ δεν απαντήθηκε από τον Χουσείν Ομπάμα.

 Και τρίτον, ο Τραμπ προχωρά ακόμη πιο πέρα, σε μία απόπειρα συνεργασίας των ΗΠΑ με την Ρωσία εναντίον της Κίνας. Για να προσεγγίσουν οι ΗΠΑ την Ρωσία θα πρέπει αναγκαστικά να την αφήσουν, ίσως και να την σπρώξουν, στο να εξάγει πετρέλαιο και αέριο στην Ευρώπη, στην Ινδία και στην Ιαπωνία/Νότια Κορέα. Σε όλους δηλαδή τους συμμάχους των ΗΠΑ, εκεί που τώρα εξάγει το Κατάρ το πετρέλαιο και το  φυσικό του αέριο.

Για τους Σαουδάραβες τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα. Αν ο Τραμπ χτυπήσει το Ιράν, τότε ίσως οι Σαουδάραβες να βγουν κερδισμένοι, ακόμη και αν χάσουν οικονομικά. Αν χάσουν οικονομικά αλλά σώσουν το τομάρι τους κερδισμένοι θα είναι. Γιατί με τον Ομπάμα και οικονομικά θα έχαναν, και το τομάρι τους δεν θα μπορούσαν να σώσουν. Με τον Ομπάμα θα ήταν και κερατάδες και δαρμένοι. Ενώ τώρα θα είναι μόνο κερατάδες.

Ένα μεγάλο ερώτημα είναι πως θα αντιδράσουν οι Ευρωπαίοι στο Δόγμα Τραμπ, και αυτό είναι κάτι που μας αφορά όλους. Το Δόγμα Τραμπ σπρώχνει ουσιαστικά τον πόλο ΗΠΑ-Βρετανία, τον πόλο Γαλλία-Γερμανία, και τον πόλο Ρωσία. Βλέπε “Η Νέα Αρχιτεκτονική της Ευρώπης”.

Εικόνα 7 Η Αρχιτεκτονικής της Ευρώπης με το Δόγμα Τραμπ


Αυτή θα είναι η καλή λύση. Να πάνε οι Βρετανοί με τους Αμερικανούς, αφού δεν θέλουν να είναι δεμένοι με την ΕΕ, και να δεθούν οι Γερμανοί με τους Γάλλους, σε έναν τρίτο πόλο ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία.

Αν οι Γάλλοι δεχτούν να τροφοδοτούνται με το Ρωσικό αέριο, τότε και οι Ρώσοι θα αποδεχτούν να υπάρχουν στην Γαλλία και την Γερμανία κάποιες κάπως αντιρωσικές ηγεσίες, ώστε να λειτουργεί ο άξονας Γερμανίας-Γαλλίας ως ένας τρίτος πόλος, όπως θέλουν οι Γάλλοι, και όχι ως ένας δορυφόρος της Ρωσίας, όπως θέλουν κάποιοι Γερμανοί. Και ίσως επιτρέψουν να δημιουργηθεί και ένας Γαλλο-Γερμανικός στρατός, όπως ζητάνε οι Γάλλοι. Οι Γάλλοι τρέμουν τον άξονα Γερμανίας-Ρωσίας, ο οποίος τους διέλυσε μέσα σε λίγες μέρες στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο (Χίτλερ-Στάλιν).

Οι Γαλλικές Εκλογές

Το πως θα εξελιχθούν τα πράγματα στην ΕΕ θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και από το τι θα γίνει στις Γαλλικές εκλογές. Βλέπετε ότι στις Γαλλικές εκλογές πάει πολύ καλά ο νεαρός πρώην σοσιαλιστής Emmanuel Macron, ο οποίος έχει περάσει και από τον ιδιωτικό τομέα (investment banker). Ο Μακρόν έχει φύγει από το Γαλλικό σοσιαλιστικό κόμμα, και κατεβαίνει στις εκλογές ως ανεξάρτητος, και είναι δήθεν φιλελεύθερος. Στην πραγματικότητα είναι φιλεleft. Πολλοί λένε ότι ίσως αυτός να είναι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας.

Ο Macron είναι στην Γαλλία αυτό που στην Ελλάδα είναι ας πούμε το Ποτάμι. Φανατικός φιλο-Ισλαμιστής, και δήθεν φιλελεύθερος στην οικονομία. Ο Μακρόν είναι φανατικά υπέρ της αύξησης του Μουσουλμανικού πληθυσμού της Ευρώπης, και διαφώνησε ακόμη και με το πρώην κόμμα του, το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, επειδή ακόμη και οι Γάλλοι σοσιαλιστές λένε πλέον ότι η Γαλλία δεν αντέχει άλλους μετανάστες. Και μιλάμε για το κόμμα που βάρβαρα Ισλαμοποίησε την Γαλλία.

Ο Μακρόν είναι σύμμαχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αλλά δεν ξέρω αν έχει περισσότερους δεσμούς με το Κατάρ ή με το Ιράν, γιατί και οι δύο εκφράζονται θετικά για τον Μακρόν. Παρά τις διαφορές τους, το Ιράν και το Κατάρ έχουν περιθώρια συνεργασίας, όπως πολλές φορές έχω πει στο παρελθόν. Λόγω της πολιτικής Ομπάμα, και λόγω του τεράστιου κοιτάσματος φυσικού αερίου που μοιράζονται (South Pars/North Fields).

Ειδικά όμως μετά την εκλογή Τραμπ, το Κατάρ και το Ιράν έχουν έρθει ακόμη πιο κοντά. Πιο κοντά εννοούμε σε σχέση με τον Τραμπ. Εχθροί είναι το Κατάρ και το Ιράν. Ο Τραμπ εγκατέλειψε τον αγωγό Κατάρ-Τουρκίας, παραδίδοντας στην Συρία στην Ρωσία, κάτι που βλάπτει το Κατάρ, ενώ είναι καλό για το Ιράν, αλλά ταυτόχρονα προσέγγισε την Ρωσία, κάτι που βλάπτει πάρα πολύ και το Κατάρ και το Ιράν.

Ο λόγος είναι ότι το Κατάρ βασίζεται στις ΗΠΑ για να χτυπάει την Ρωσία, ενώ το Ιράν βασίζεται στην Ρωσία για να χτυπάει τις ΗΠΑ. Επομένως η προσέγγιση ΗΠΑ-Ρωσία αποδυναμώνει πάρα πολύ και το Κατάρ και το Ιράν, κάτι που στρέφει και τους δύο εναντίον του Τραμπ. Και αυτό θα γίνει πολύ χειρότερο για το Κατάρ, αν ο Τραμπ βρει και μία φόρμουλα με την Τουρκία, γιατί η Τουρκία είναι το ισχυρότερο στρατιωτικά μέλος του σημερινού άξονα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, και στενός σύμμαχος του Κατάρ. Βλέπε “Ο Τραμπ, ο Ερντογάν και η Απαγόρευση Εισόδου των Μουσουλμάνων στις ΗΠΑ”.

Έχω όμως την εντύπωση ότι ο Μακρόν έχει περισσότερες σχέσεις με το Ιράν παρά με το Κατάρ, που είναι ο παραδοσιακός σύμμαχος της Γαλλίας. Ίσως όμως και να κάνω και λάθος. Αλλά όταν ο Ιρανός Πρόεδρος είχε επισκεφτεί την Γαλλία το 2016, για να υπογράψει με την Γαλλία εμπορικές συμφωνίες δισεκατομμυρίων ευρώ, ο Μακρόν ήταν ο άνθρωπος που τον συνάντησε ως ο τότε Γάλλος Υπουργός Οικονομικών. Βλέπε το κρατικό Γαλλικό France24 “Iran’s Rohani in Paris to strengthen diplomatic, commercial ties”, Ιανουάριος 2016.

Ο Μακρόν όπως είπα είναι φανατικός Ισλαμιστής, και δήλωσε ότι η Γερμανία έσωσε την αξιοπρέπεια και τις αξίες της Ευρώπης, παίρνοντας εκατοντάδες χιλιάδες Μουσουλμάνους μετανάστες το 2015. Δεν υπάρχει λέει ο Μακρόν τίποτα πιο επικίνδυνο από το να λέμε ότι είναι επικίνδυνο να ανοίγουμε τα σύνορα της Ευρώπης στους Μουσουλμάνους μετανάστες. Βλέπε Euractiv “Macron: German response to refugee crisis ‘saved Europe’s dignity’”, Ιανουάριος 2017.

Ο Εμάνουελ Μακρόν δηλώνει φιλελεύθερος, αλλά ξορκίζει τον απάνθρωπο “νεοφιλελευθερισμό” του φιλο-Ρώσου αντι-Ισλαμιστή Φρανουσά Φιγιόν, που είναι ο υποψήφιος του κεντροδεξιού κόμματος. Ο Σαν τους φιλελεύθερους του Ποταμιού και της Δράσης ένα πράμα. Σαν την Αντιγόνη Λυμπεράκη ας πούμε. Ακαδημαϊκός, φιλελεύθερη, χρόνια στο ΚΚΕ, πρώην Μαρξίστρια, και νυν Κευνσιανή. Φιλεleft.

Να κάνω μία παρένθεση για να πω ότι ο όρος “νεοφιλελευθερισμός” είναι ένας κάλπικος όρος, τον οποίο εφηύρε η αριστερά. Υπάρχει μόνο σοσιαλισμός και φιλελευθερισμός, και υπάρχουν φυσικά και όλα τα ενδιάμεσα σημεία του άξονα. Το να καις την σημαία της χώρας σου, ή το να θες ανοιχτά σύνορα με την Τουρκία ή την Βενεζουέλα και το Μεξικό, δεν είναι κάτι που βρίσκεται πάνω στον πολιτικό άξονα. Είναι απλά προδοσία.

Το να θες να υιοθετούν οι ομοφυλόφιλοι παιδιά, ή το να θες να επιτρέπεται το σεξ στις πλατείες και στα λεωφορεία, δεν είναι κάτι που βρίσκεται πάνω στον πολιτικό άξονα, και δεν είναι φιλελευθερισμός. Είναι απλά διαστροφή. Όπως έχω ξαναπεί η κεντροαριστερά λανσάρει το προφίλ του φιλελεύθερου ως ένα Ισλαμολάγνο πουσταριό που καίει την Ελληνική σημαία και θέλει ανοιχτά σύνορα με την Τουρκία.

Ο Μακρόν είναι επιφυλακτικός απέναντι στην Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα λέει ότι η Γαλλία θα πρέπει να αποκτήσει μία πιο ρεαλιστική πολιτική, και να σταματήσει να απαιτεί να απομακρυνθεί ο Άσαντ από την Συρία για να βρεθεί μία λύση. Άρα ο Μακρόν λαμβάνει υπόψη του τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται μετά την εκλογή Τραμπ στην Συρία.

Επίσης, με το να μην ζητά την απομάκρυνση του Άσαντ ο Μακρόν φαίνεται να είναι πιο κοντά στις θέσεις Ιράν-Ρωσίας παρά στις θέσεις Κατάρ-Σαουδικής Αραβίας. Επομένως ο Μακρόν ίσως να είναι και κατά του αγωγού Κατάρ-Τουρκίας, που είναι ένα μεγάλο κομμάτι του πολέμου στην Συρία.

Άρα, και ο Μακρόν ζητάει βελτίωση των σχέσεων της Γαλλίας με την Ρωσία, αλλά σε αντίθεση με τους φιλο-Ρώσους αντι-Ισλαμιστές Φιγιόν και Λε Πεν είναι σύμμαχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, προφανώς στην Ιρανική εκδοχή της αδελφότητας και όχι στην Καταριανή.

Ο Μακρόν βλέπει επίσης θετικά την Γερμανία, σε αντίθεση με την Μαρίν Λε Πεν. Η τουλάχιστον βλέπει την Γερμανία πιο θετικά απ’ότι την βλέπει η Λε Πεν. Η Λε Πεν ουσιαστικά απειλεί με πόλεμο την Γερμανία, αν η Γερμανία δεν δεχτεί να δώσει στην Γαλλία περισσότερα χρήματα.

 Αν η Λε Πεν προχωρήσει σε μία στενή συμμαχία με την Ρωσία και χτυπήσει την Γερμανία, οι κεντροδεξιοί Γερμανοί θα φύγουν από την κυβέρνηση, και η Γερμανία θα βγάλει μπροστά τα φιλορωσικά της κόμματα, το SPD και το AFD, και θα τρέξει να κρυφτεί πίσω από την Ρωσία. Η Γερμανία είναι ο μεγάλος πελάτης της Ρωσίας και όχι η Γαλλία. Η Γαλλία είναι πελατάκι για την Ρωσία.

Ο Σαρκοζί προσπάθησε να πολεμήσει τους Γάλλους, βάζοντας την Γαλλία στο ΝΑΤΟ το 2009, ώστε να μην έχει η Γερμανία το ΝΑΤΟ εναντίον της Γαλλίας. Ταυτόχρονα ο αντι-Ισλαμιστής Σακροζί βελτίωσε πάρα πολύ τις σχέσεις Γαλλίας-Ρωσίας, με την πώληση στην Ρωσία των Γαλλικών υπερσύγχρονων πολεμικών πλοίων Mistral. Η πώληση των Mistral ήταν η μεγαλύτερη εξοπλιστική συμφωνία που έγινε ποτέ ανάμεσα σε χώρα μέλους του ΝΑΤΟ (Γαλλία) και χώρα μη μέλους (Ρωσία).

Ο Σαρκοζί με την είσοδο στο ΝΑΤΟ είχε ουδέτερο το ΝΑΤΟ απέναντι στην Γερμανία, και με τα κολλητηλίκια του με τον Πούτιν είχε ουδέτερη την Ρωσία απέναντι στην Γερμανία, λέγοντας ουσιαστικά στην Γερμανία “και τώρα είμαστε οι δυο μας, κάτσε φρόνιμα γιατί αν χρειαστεί θα σε ξεμαλλιάσω με τον ισχυρότερο μου στρατό”..

Στην συνέχεια, στην εποχή Ομπάμα, ο Ολάντ ακύρωσε την συμφωνία του Σαρκοζί με τους Ρώσους, και τάχθηκε ξεκάθαρα στο πλευρό των ΗΠΑ και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας εναντίον της Ρωσίας, στηρίζοντας τους Καταριανούς στην Συρία εναντίον του Άσαντ. Ο Ολάντ μάλιστα χτύπησε τον Άσαντ με πολύ μεγαλύτερο ενθουσιασμό από τις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Γαλλία και το Βέλγιο.

Οι Αμερικανοί χτυπούσαν τον υποστηριζόμενο από τον Άσαντ ISIS, αλλά δεν χτυπούσαν τον ίδιο τον Άσαντ, επειδή ο Άσαντ ήταν σύμμαχος του Ιράν, και ο Ομπάμα δεν ήθελε να χαλάσει την συμφωνία του με το Ιράν. Μία συμφωνία που ο Τραμπ δείχνει έτοιμος να κάνει κωλόχαρτο αν οι Ιρανοί δεν φύγουν από το Ιράκ. Σε αντίθεση όμως με τις ΗΠΑ, την εποχή Ολάντ, οι Γάλλοι, οι Τούρκοι και οι Άραβες του Κόλπου χτυπούσαν στην Συρία τον ίδιο τον Άσαντ και όχι τον ISIS. Ο Ερντογάν μάλιστα συνεργαζόταν με τον ISIS της Συρίας εναντίον των Κούρδων. Βλέπε “Πως οι Ρώσοι και ο Άσαντ Διέσπασαν τους Αμερικανούς και τους Τούρκους”.

Αν και σήμερα στις ΗΠΑ κυβερνούσε ο Ομπάμα, οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βρετανία θα μπορούσαν να απειλήσουν την Ρωσία και την Γερμανία με έναν πόλεμο. Ο Τραμπ όμως θέλει συμμαχία ΗΠΑ-Ρωσίας εναντίον της Κίνας. Ο Τραμπ ουσιαστικά λέει στους Γάλλους “μην περιμένετε βοήθεια από τις ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας, βρείτε τα με την Ρωσία, γιατί εμείς έχουμε άλλες δουλειές (Κίνα)”. Ο Τραμπ καλεί τους Ευρωπαίους να τα βρούνε με τους Ρώσους, και όλοι μαζί να σχηματίσουν έναν άξονα εναντίον της Κίνας.

Γι’αυτό και ο Ολάντ κάλεσε όλους τους Ευρωπαίους να ξεσηκωθούν εναντίον του Τραμπ. O Τραμπ εμμέσως είπε στον Ολάντ “Φρανσουά σκύψε να σε περάσει ένα χέρι ο Βλαδίμηρος”.

Ο Macron είναι σίγουρα πιο φιλελεύθερος στα θέματα της οικονομίας σε σχέση με την εθνικοσοσιαλίστρια Μαρίν Λε Πεν, και αναγνωρίζει τις αγκυλώσεις που έχουν δημιουργήσει στην Γαλλική οικονομία οι κυρίαρχες σοσιαλιστικές πολιτικές των προηγούμενων δεκαετιών, είτε αυτές προέρχονταν από την αριστερά είτε από τους εθνικοσοσιαλιστές. Αλλά ο Μακρόν παριστάνει τον πιο φιλελεύθερο απ’όσο πραγματικά είναι, για να κλέψει ψήφους από την κεντροδεξιά. Όπως έκανε το Σταυρί και το Ποτάμι στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 για να κλέψει ψήφους από την ΝΔ.

Αν εκλεγεί ο αντι-Ισλαμιστής Φιγιόν, του κεντροδεξιού κόμματος, θα προσπαθήσει, όπως και η Λε Πεν, να προσεγγίσει την Ρωσία. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν ο Φιγιόν θα προσπαθήσει να συναγωνιστεί την σχέση της Γερμανίας με την Ρωσία, όπως έκανε ο Σαρκοζί, ή αν θα προσπαθήσει να βελτιώσει τις σχέσεις της Γαλλίας με την Ρωσία χωρίς να προσπαθήσει να συναγωνιστεί τους Γερμανούς. Εφόσον ο Φιγιόν είναι δεξιός πολιτικός μπορεί να αποφασίσει την φιλελευθεροποίηση της Γαλλικής οικονομίας, αντί να ζητάει περισσότερα χρήματα από τους Γερμανούς. Άρα μία εκλογή Φιγιόν θα σημάνει μεγάλη βελτίωση στις σχέσεις Ρωσίας-Γαλλίας, αλλά δεν μπορώ να προβλέψω πως θα διαχειριστεί ο Φιγιόν την σχέση Γαλλίας-Γερμανίας στην εποχή Τραμπ, εφόσον η εκλογή Τραμπ και η προσέγγιση ΗΠΑ-Ρωσίας αποδυναμώνει τους Γάλλους έναντι των Γερμανών.

Η Λε Πεν αντιθέτως σίγουρα θα προσπαθήσει να συναγωνιστεί την σχέση των Γερμανών με τους Ρώσους, ώστε οι Ρώσοι να είναι ουδέτεροι στην κόντρα Γαλλίας-Γερμανίας, και σίγουρα θα χτυπήσει την Γερμανία. Με αυτόν τον τρόπο η ισχυρότερη στρατιωτικά Γαλλία θα μπορεί να απειλήσει την Γερμανία. 

Η Λε Πεν θα ακολουθήσει την στρατηγική Σαρκοζί αλλά στο πολύ πιο άγριο. Ενώ ο Φιγιόν ίσως να ακολουθήσει έναν δρόμο ηπιότερο από αυτόν της Λε Πεν, ίσως και λόγω Τραμπ ηπιότερο από αυτόν του Σαρκοζί, προσπαθώντας να φτιάξει την Γαλλική οικονομία αντί να ζητάει περισσότερα χρήματα από τους Γερμανούς. Ανάλογα και με τις εξελίξεις βέβαια. Όλα αυτά θα πρέπει να τα δούμε στην πράξη.

Το κόμμα της Μέρκελ είναι οι Χριστιανοδημοκράτες, και οι Χριστιανοδημοκράτες δεν είναι το φιλο-Ρωσικό κόμμα της Γερμανίας. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου η Κα Γκε Μπε υποστήριζε πολιτικούς που σήμερα βρίσκονται στο SPD, πχ Γκέρχαρντ Σρέντερ, και οι αντίπαλοι τους ήταν το κόμμα της Μέρκελ, οι οποίοι ήταν φιλοδυτικοί. Η Μέρκελ βέβαια εκείνη την εποχή βρισκόταν στην Ανατολική Γερμανία. Για το κόμμα της μιλάω και όχι για την Μέρκελ.

Το κόμμα της Μέρκελ κρατάει ισορροπίες ανάμεσα στην Ρωσία από την μία πλευρά, και την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής από την άλλη, οι οποίες θεωρούν ότι απειλούνται από την Ρωσία και ζητάνε την προστασία της ΕΕ και των ΗΠΑ. Ωστόσο και το κόμμα της Μέρκελ υποστηρίζει τον νέο αγωγό που προωθεί η Ρωσία, τον Nord Stream 2, ο οποίος θα διπλασιάσει το Ρωσικό αέριο που φτάνει στην Γερμανία μέσω της Βαλτικής Θάλασσας, από τα 55 στα 110 δις κυβικά μέτρα ετησίως.. Αλλά οι Χριστιανοδημοκράτες Γερμανοί της Μέρκελ υποτίθεται ότι προωθούν τον Nord Stream 2 ως ένα οικονομικό και όχι ως γεωπολιτικό project. Όσο μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο.

Η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής ακούνε Ρωσία και βγάζουν σπυριά, γιατί για πολλές δεκαετίες ήταν αποικίες των Σοβιετικών, και έζησαν στο πετσί τους την κομμουνιστική βαρβαρότητα. Σήμερα έχουν ποινικοποιήσει τον Κομμουνισμό και τον Ναζισμό.  Το κόμμα της Μέρκελ τους παρέχει ας πούμε κάποια προστασία, ενώ το SPD είναι πιο φιλορωσικό, ενώ το AFD είναι τελείως φιλο-Ρωσικό.

Αλλά όπως είπα, παρά την κόντρα του κόμματος της Μέρκελ με την Ρωσία, η Γερμανία έχει ανά πάσα στιγμή την δυνατότητα να βγάλει μπροστά τα φιλο-Ρωσικά της κόμματα στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2017, ανάλογα με το τι θα έχει προηγηθεί στις Γαλλικές και τις Ιταλικές εκλογές νωρίτερα. Αν οι Γάλλοι και οι Ιταλοί κινηθούν απειλητικά εναντίον των Γερμανών στις εκλογές του α εξαμήνου οι Γερμανοί θα τρέξουν πίσω από τους Ρώσους.

Ο κεντροαριστερός Μακρόν ίσως να προσεγγίσει την Γερμανία με μαλακό τρόπο, ώστε μαζί οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και οι Ρώσοι να συνεργαστούν, μαζί και με το Ιράν, εναντίον των ΗΠΑ και του νέου εχθρού των Γάλλων σοσιαλιστών, του Ντόναλντ Τραμπ.

Αυτό πρότεινε και η Υπουργός Εξωτερικών της ΕΕ Federica Mogherini, η οποία είναι πρώην μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας και φανατική Ισλαμίστρια, και τώρα προειδοποιεί τον Τραμπ να μην τολμήσει να πειράξει την συμφωνία με το Ιράν.

Η Μογκερίνι μέχρι χθες ήταν πολύ επιθετική απέναντι στην Ρωσία, στην εποχή Ομπάμα εννοώ, και ζητούσε πολύ σκληρή στάση απέναντι στην Ρωσία, αλλά τώρα ζητάει να συνεργαστούν οι Ρώσοι με την ΕΕ εναντίον του Τραμπ για να σώσουν το Ιράν. Αν όμως λάβουμε υπόψη μας την επιθετική της στάση απέναντι στην Ρωσία στο παρελθόν, ίσως ο Βλαδίμηρος να της πει “Φεντερίκα σκύψε”! Ίσως βέβαια η ΕΕ την αντικαταστήσει ώστε να βγάλει μπροστά κάποιον πιο φιλικό στην Ρωσία μετά την εκλογή Τραμπ, ώστε η Ρωσία να μπορεί να συνεργαστεί με την ΕΕ εναντίον του Τραμπ.

Για τις δηλώσεις Μογκερίνι για την Ρωσία επί Ομπάμα και Τραμπ βλέπε
“Mogherini: the EU and Russia could unite to confront Trump”

και

“Mogherini: EU Policy Toward Russia Will Not Change Regardless Of U.S.”, Νοέμβριος 2016

Ίσως ο Γάλλος Μακρόν να εκφράζει την γραμμή της Ιταλίδας Μογκερίνι. Να συνεργαστούν η ΕΕ, η Ρωσία και το Ιράν εναντίον των ΗΠΑ. Αλλά δεν βλέπω πως κάτι τέτοιο συμφέρει τους Ρώσους. Βλέπε “Φεντερίκα Μογκερίνι VS Donald Trump

Αυτή η τακτική μπορεί να καταφέρει να φέρει σε δύσκολη θέση τους Ρώσους απέναντι στους Ιρανούς. Γιατί αν η ΕΕ ζητάει από τους Ρώσους να τους βοηθήσουν εναντίον του Τραμπ και η Ρωσία δεν δέχεται, τότε θα δημιουργηθεί κόντρα ανάμεσα στην Ρωσία και το Ιράν, γιατί ο Τραμπ κοντράρει το Ιράν. Και άρα το Ιράν μπορεί να πει ότι δέχεται να στείλει αέριο στην ΕΕ και να χτυπήσει την Ρωσία. Γιατί ακόμη και αν οι ΗΠΑ χαλάσουν την συμφωνία με το Ιράν, η ΕΕ μπορεί να συνεργαστεί με το Ιράν, αν αποφασίσουν να ακολουθήσουν μία άλλη στρατηγική.

Για να ξαναγυρίσω στις Γαλλικές εκλογές, ο Μακρόν αναγνωρίζει την ανάγκη να μεταρρυθμιστεί η Γαλλική οικονομία. Ο Φιγιόν μπορεί φυσικά να επιλέξει και την τακτική της Λε Πεν, και την τακτική του Μακρόν, ή κάτι ενδιάμεσο, ή μία πολιτική ακόμη πιο φιλική προς την Γερμανία από αυτήν του Μακρόν.

Άρα. Για να μην γίνουν όλα μπάχαλο οι Γάλλοι θα πρέπει να βγάλουν μπροστά κάποιον που θα είναι φιλικός στην Γερμανία, αλλά που θα επιθυμεί και βελτίωση των σχέσεων με την Ρωσία. Σε αυτήν την κατηγορία μπορούν να περπατήσουν ο Φιγιόν και ο Μακρόν.

Αν οι Γάλλοι αποφασίσουν να πάνε σε μπάχαλο, τότε θα πρέπει να βγάλουν μπροστά την Λε Πεν, η οποία σίγουρα θα προσεγγίσει τους Ρώσους και θα επιτεθεί στην Γερμανία, οπότε και η Γερμανία θα βγάλει μπροστά το SPD και θα επιτεθεί στην Γαλλία.

Άκουσα όμως ότι μετά την νίκη Τραμπ ο Πούτιν αρνήθηκε να δώσει επιπλέον χρήματα στην Λε Πεν. Δεν το έχω διαβάσει σε κάποια έγκυρη πηγή, αλλά ακούγεται λογικό. Μετά την νίκη Τραμπ οι ανταγωνιστικοί αγωγοί παγώνουν, και ο χρόνος τρέχει υπέρ της Ρωσίας. Αλλά προφανώς η Λε Πεν παίρνει χρήματα από διάφορες πηγές της Γαλλικής πολιτιής νομενκλατούρας, και δεν σημαίνει ότι θα μείνει χωρίς χρηματοδότηση.

Benoit Hamon

Στις Γαλλικές εκλογές υπάρχει και ο υποψήφιος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού κόμματος Benoit Hamon, ο οποίος είναι πολύ αριστερός, και είναι επίσης σύμμαχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Τον Benoit Hamon επίσης στηρίζουν και το Κατάρ και το Ιράν. Αλλά ο Benoit Hamon δεν φαίνεται να έχει μεγάλες πιθανότητες να εκλεγεί.

Ο Benoit Hamon χαρακτηρίζει την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας “επιθετικό ιμπεριαλισμό”, αναφερόμενος προφανώς στην Συρία και στον αγωγό Κατάρ-Τουρκίας, τον οποίο δεν επιτρέπει η Ρωσία. Βλέπε το κρατικό Ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Sputnik “French Presidential Candidate Hamon Calls for Resolute Approach to Rssia”, Ιανουάριος 2017.

Το αριστερό αντι-Αμερικανικό πρακτορείο ειδήσεων του Εμίρη του Κατάρ παρουσιάζει τον Benoit Hamon ως έναν άνθρωπο με φρέσκες ιδέες που είναι υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης. Βλέπε Aljazeera “French Socialists choose Benoit Hamon as candidate”, Ιανουάριος 2017.

Ο Benoit Hamon δεν είναι ανάγκη να είναι μόνο κοντά στους Άραβες του Κόλπου και το Ιράν, γιατί υπάρχουν και οι Αλγερινοί, οι οποίοι επίσης εξάγουν το αέριο τους στην Γαλλία, όπως υπάρχει και η Λιβύη, όπως υπάρχει και η Νιγηρία, η οποία ευελπιστεί να κατασκευαστεί ο αγωγός φυσικού αερίου Νιγηρίας-Νίγηρα-Αλγερίας-Γαλλίας (Trans-Saharan Pipeline).

Macron-Rothschild

Ένα άλλο σημείο που έχει ενδιαφέρον στις Γαλλικές εκλογές, είναι ότι ο Ισλαμιστής Μακρόν έχει περάσει από την επενδυτική τράπεζα (investment bank) Rothschild, η οποία είναι Εβραϊκών συμφερόντων, και είναι το απομεινάρι της μεγάλης Εβραικής Τράπεζας των Rothschild, πάνω στην οποία βασίζεται ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της Κομμουνιστικής και της Ναζιστικής προπαγάνδας.

Να πω ότι η επενδυτική τράπεζα Rothschild έχει τζίρο 400 εκατομμύρια δολάρια περίπου, και είναι ένας νάνος μπροστά στην Goldman Sachs, η οποία που κυριαρχεί στην Κομμουνιστική και Ναζιστική προπαγάνδα, και έχει τζίρο 40 περίπου δις δολάρια. Και η Goldman Sachs όμως είναι νάνος μπροστά στις μη επενδυτικές (παραδοσιακές) τράπεζες, που έχουν τζίρους που φτάνουν ή ξεπερνούν τα 200 δις δολάρια.

Εικόνα 8 Τράπεζες με βάση τον Τζίρο


Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές τράπεζες (retail banking), oι επενδυτικές τράπεζες δεν παίρνουν καταθέσεις κτλ, και ασχολούνται με εταιρείες ή με πολύ πλούσιους ανθρώπους, πχ αναλαμβάνουν την έκδοση των ομολόγων εταιρειών, την εισαγωγή εταιρειών στο χρηματιστήριο κλπ, και γι’αυτό και είναι πολύ μικρότερες σε σχέση με τις παραδοσιακές τράπεζες. Να πω ότι και οι παραδοσιακές τράπεζες έχουν κάποιες φορές ξεχωριστό τμήμα investment banking, το οποίο είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι τους.

Φοβάμαι ότι δεν είναι τυχαίο ότι ο Μακρόν έχει περάσει από την Rothschild. Αν εκλεγεί ο Μακρόν, ότι μαλακία κάνει θα την φορτώνουν οι Γάλλοι σοσιαλιστές Εβραίους. Όπως πολύ έξυπνα βλέπετε στην Ελλάδα να παίζουν το παιχνίδι ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΧΑ, δύο πολύ φιλο-Ιρανικά κόμματα, όπου από την μία πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ ισλαμοποιεί, και από την άλλη η Χρυσή Αυγή το φορτώνει στους Εβραίους.

Σκεφτείτε πόσο βολικό θα ήταν να είχε περάσει ο Τσίπρας από μία Εβραϊκή Τράπεζα. Αλλά που να βρεις στους Συριζαίους άνθρωπο που να τον επέλεξε μία τράπεζα διεθνούς κύρους. Βλέπετε όμως ότι ο Υπουργός Οικονομικών που επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο οποίος είναι υπέρ της δραχμής, είχε κάποια θέση στο ακροαριστερό Εβραϊκό think tank Levy Institute. Αν επομένως ο ΣΥΡΙΖΑ μας πάει στην δραχμή, η Χρυσή Αυγή θα το φορτώσει πάλι στους Εβραίου, λέγοντας ότι ο Παπαδημητρίου είναι όργανο των Εβραίων, όπως οι Συνταγματάρχες της Επταετίας, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Σημίτης και τώρα ο Τσίπρας.

Φοβάμαι ότι και το πέρασμα του Macron από την Rothschild θεωρήθηκε προσόν από τους Γάλλους φιλο-Ισλαμιστές, και μπορεί να το χρησιμοποιήσουν για να απειλήσουν τους Ισραηλινούς με αντίποινα αν δεν κάνουν υποχωρήσεις έναντι των Αράβων. Το έχουν κάνει πολλές φορές έμμεσα οι Γάλλοι. Αλλά ο Νετανιάχου δεν μάσησε, και κάλεσε τους Γάλλους Εβραίους να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ αν θεωρούν ότι απειλούνται στην Γαλλία. Βλέπε Times of Israel “Netanyahu to French Jews: ‘Israel is your home’”, Ιανουάριος 2015.

Ούγκο Τσάβεζ

Στην Βενεζουέλα, ο μέντορας του Αλέξη  Τσίπρα, ο Ούγκο Τσάβεζ, έδιωξε τους Εβραίους της Βενεζουέλας όταν έκανε το 2007 την συμμαχία με το Ιράν. Από τους 20-30 χιλιάδες περίπου Εβραίους της Βενεζουέλας οι μισοί περίπου μετανάστευσαν για να γλιτώσουν από τα πογκρόμ του μέντορα του Αλέξη.

Για τα πογκρόμ του Τσάβεζ βλέπε το άρθρο του Forbes Hugo Chavez And Anti-Semitism”, Φεβρουάριος 2009.

Στο άρθρο θα διαβάσετε ότι το 2007 ο Τσάβεζ έκανε με το Ιράν μία οικονομική συμφωνία 20 δις δολαρίων, μεταξύ των οποίων οι δύο χώρες θα δημιουργούσαν μία κοινή τράπεζα και μία αεροπορική εταιρεία. Να προσθέσω εγώ ότι η Χεζμπολάχ βασίζεται στις αεροπορικές εταιρείες της Βενεζουέλας και στις τράπεζες της για να τρέχει το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων στην Αμερικανική Ήπειρο.

Το Forbes γράφει ότι οι παραστρατιωτικές οργανώσεις του Τσάβεζ έκαναν επιδρομές σε συναγωγές, επειδή δήθεν υπήρχαν πληροφορίες ότι μέσα στις συναγωγές σχεδιάζονταν πραξικοπήματα. Στις κρίσεις στην Γάζα και στον Λίβανο, τα sites του Τσάβεζ καλούσαν τον κόσμο να μποϋκοτάρει τις Εβραϊκές επιχειρήσεις, και ο Τσάβεζ έδιωξε τον Ισραηλινοί πρέσβη, λέγοντας ότι οι Ισραηλινοί κάνουν γενοκτονία εναντίον των Αράβων, και θα πρέπει να διωχθούν για εγκλήματα πολέμου. Ο Τσάβεζ ήταν επίσης ένας από τους φανατικούς υποστηρικτές του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, και όπως θα διαβάσετε στο άρθρο στις Χριστουγεννιάτικες ομιλίες του έλεγε ότι οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό, και από τότε κρατάνε την ανθρωπότητα σε παγκόσμια φτώχια μέσω του καπιταλισμού και του πολέμου. Αυτά που έλεγε ο μέντορας του Αλέξη στην Βενεζουέλα τα λέει για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ και του Ιράν η Χρυσή Αυγή, γιατί και καλά η αριστερά είναι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ανοιχτών συνόρων, και του ανοιχτού κώλου.

Ο διάδοχος του Τσάβεζ, ο Μαδούρο, συνέχισε τις ίδιες πολιτικές εναντίον του Ισραήλ, αλλά σταμάτησε τον αντι-σημιτισμό το 2013. Προφανώς αυτό ήταν ένα δωράκι της Ρωσίας στο Ισραήλ, λόγω της συμμαχίας Ρωσίας-Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας και του Κατάρ. Στους Λατίνους δικτάτορες τεράστια επιρροή έχουν παραδοσιακά και οι Ρώσοι. Ο Μαδούρο μάλιστα είπε ότι είχε παππούδες Εβραίους, και οι πολιτικές του εναντίον του Ισραήλ δεν έχουν να κάνουν με αντι-Σημιτσμό αλλά με την γενοκτονία των Αράβων.

Η διαφορά βέβαια του Τσάβεζ με τους Γάλλους είναι ότι οι Γάλλοι έχουν πολύ μεγαλύτερα περιθώρια να απειλήσουν το Ισραήλ, γιατί η Γαλλία είναι η μόνη χώρα εκτός από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ όπου ζούνε πολλοί Εβραίοι. Στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ υπάρχουν από περίπου 7 εκατομμύρια Εβραίοι, ενώ στην Γαλλία υπάρχουν περίπου μισό εκατομμύριο Εβραίοι.

Εικόνα 9 Εβραϊκός Πληθυσμός Γαλλίας


Επομένως άλλη ισχύ είχε ο Τσάβεζ όταν απειλούσε τους Ισραηλινούς με αντι-Σημιτισμό, με 20-30 χιλιάδες Εβραίους να ζούνε στην Βενεζουέλα, και άλλη ισχύ έχουν οι Γάλλοι, με 450 χιλιάδες Εβραίους να ζούνε στην Γαλλία. Και τους οποίους όσο και να παριστάνει ο Νετανιάχου ότι καλεί στο Ισραήλ, γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν μπορεί να τους απορροφήσει αν φτάσουν όλοι μαζί σε ορδές.

Και ούτε και συμφέρει το Ισραήλ να φύγουν οι Γάλλοι Εβραίοι από την Γαλλία. Όπως εγώ είμαι μισός Εβραίος και γράφω κάτι υπέρ των Ισραηλινών και όχι υπέρ των Αράβων ή των Ιρανών, έτσι μπορεί να το κάνει και κάποιος στην Γαλλία. Αν εγώ δεν ήμουν μισός Εβραίος είναι πολύ πιθανό αυτά που λέει ο Μπογδάνος και ο Μίμης Ανδρουλάκης να τα έτρωγα αμάσητα. Γιατί απλά δεν θα με ενδιέφερε και δεν θα έστηνα αυτί.

Άρα έχουν όντως ισχύ οι Γάλλοι όταν χρησιμοποιούν τον αντι-Σημιτισμό ως διαπραγματευτικό όπλο εναντίον των Ισραηλινών, γιατί η Γαλλία είναι η τελευταία Ευρωπαική χώρα με μεγάλο Εβραϊκό πληθυσμό.


Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο το έχω γράψει σε κομμάτια, και ζητώ συγνώμη αν κάποια κομμάτια του δεν δένουν καλά, ή αν κάποια σημεία επαναλαμβάνονται.

Άρθρα

“France election 2017: As Emmanuel Macron and Marine Le Pen surge in polls, Francois Fillon 'faces elimination' - everything you need to know”, Φεβρουάριος 2017
1η, 2η, 3η , 4η Παράγραφος
Emmanuel Macron, a centrist independent candidate in France's election race, is likely to win France's upcoming election according to a recent poll.
According to Les Echos newspaper, the former protege of Francois Hollande has edged ahead of mainstream right-wing candidate Francois Fillon with 23% of the vote. 
This means he is likely to win the first round of voting in the election, going through far-right extremist Marine Le Pen in the second and final round.
Most opinion polls predict he would then beat Le Pen, the leader of the controversial Front National - making him the current favourite to win the race. 

France’s Presidential Elections: The Need for a China Agenda”, Δεκέμβριος 2016


“EU leaders forced to unite in new Trump reality”, Φερβουάριος 2017
1η, 2η Παράγραφος
EU leaders pledged the need for unity and for Europe to stand on its own two feet at their meeting in Valletta on Friday (3 February), during a discussion on how to handle US president Donald Trump, whom EU council chief Donald Tusk described earlier this week as a "threat" to the EU.
Leaders emphasised the importance of the transatlantic relationship, and said they would work together with Trump on common interests, but move toward more independent European action on issues where the EU and the US administration disagree.


France24 : Όταν ο Πρόεδρος του Ιράν επισκέφθηκε την Γαλλία για να υπογράψει συμφωνίες συναντήθηκε με τον Emmanuel Macron που τότε ήταν Υπουργός Οικονομικών.
Iran’s Rohani in Paris to strengthen diplomatic, commercial ties”, Ιανουάριος 2016
1η, 2η Παράγραφος
 Iranian President Hassan Rohani was met by business leaders and government ministers – as well as protesters – as he arrived in France on Wednesday for an official visit during which he is expected to sign a host of commercial deals.
After arriving in ParisRohani and Iranian Foreign Minister Javad Zarif met with French Foreign Minister Laurent Fabius and Economy Minister Emmanuel Macron before hosting leaders of France's business community at Rohani’s Paris hotel.


“French Socialists choose Benoit Hamon as candidate”, Ιανουάριος 2017
7η Παράγραφος
Hamon has pitched himself as a man of fresh ideas for the left, promising to bring in universal basic income - a state handout to all adults, irrespective of income - and new environmental protections.


Sputnik : Ο υποψήφιος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος για την προεδρία, Benoit Hamon, καλεί σε μία πιο αποφασιστική στάση εναντίον της Ρωσίας, και χαρακτηρίζει την πολιτική την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας “επιθετικό ιμπεριαλισμό”.
“French Presidential Candidate Hamon Calls for Resolute Approach to Russia”, Ιανουάριος 2017
2η, 3η Παράγραφος
Benoit Hamon, a former education minister and presidential candidate who won the first round of the French Socialist party’s primaries, called Friday for a more resolute policy towards Russia.
"This is the kind of attitude and indulgence towards [Russian President] Vladimir Putin which I do not understand," Hamon told the RTL radio, calling the Russian foreign policy "aggressive imperialism" towards which one should be absolutely resolute.

Euronews : Ο Benoit Hamon, ο υποψήφιος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, είναι ακροαριστερός που διαφώνησε όταν οι Γάλλοι αποφάσισαν να αφαιρούν την υπηκοότητα από τους τρομοκράτες. Είναι και υπέρ της πράσινης ενέργειας, υπέρ της νομιμοποίησης της Κάνναβης κλπ.
“Who is Benoit Hamon”
8η Παράγραφος
But Hamon and Montebourg didn’t disappear quietly. They openly supported Christiane Taubira, the justice minister who resigned over government plans to remove French citizenship from convicted terrorists. Back then Montebourg was the overwhelming favourite to face Valls.
But once again, we should all now be getting used to how fast fortunes change in politics and Hamon’s hardline leftist views based on socialism and environmentalism have certainly touched a nerve, inside and beyond the party faithful.

Ο Μακρόν ζητάει βελτίωση των σχέσεων Γαλλίας-Ρωσίας, και λέει ότι δεν μπορεί η Γαλλία να απαιτεί να φύγει ο Άσαντ για να γίνει ειρήνη.
“French candidate Macron wants closer ties with Russia”, Νοέμβριος 2016
French presidential candidate Emmanuel Macron is promising to reopen discussions with Russia and to make the fight against the Islamic State group a priority.
The former French economy minister, who is leading a centrist campaign, told journalists on Wednesday that Russia must play a decisive role in ending the conflict in Syria.
But he says ousting Syrian President Bashar Assad cannot be a prior condition before taking action to end the war. Macron criticized his former mentor, President Francois Hollande, saying that Hollande pushed Russia to isolate itself from Europe and to look toward Asia.
Macron also favors renewed peace talks to stabilize the situation in eastern Ukraine in order to be able to gradually diminish sanctions against Russia.
The 38-year-old is considered an outsider in France's April-May presidential election.

Ο Μακρόν δεν είναι κοντά στον Πούτιν, και υποστηρίζει το ΝΑΤΟ και την Άγκελα Μέρκελ
“To defeat Marine Le Pen, France’s center-left must put their nation ahead of party politics”, Ιανουάριος 2017
15η Παράγραφος
On foreign policy, Macron has none of the baggage of Fillon or Sarkozy, who are close to Vladimir Putin. Macron openly supports German chancellor Angela Merkel’s policies on refugees, backs NATO, the UN and Western human rights. Paradoxically, Trump’s attacks on the EU could, if Macron prevails, result in a much stronger more federalized EU.

“Emmanuel Macron, momentum man”, Νοέμβριος 2016

Euractiv: Σύμφωνα με τον Μακρόν η Γερμανία έσωσε την αξιοπρέπεια και τις αξίες της Ευρώπης παίρνοντας εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες. Σύμφωνα με τον Emmanuel Macron δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να λέμε ότι είναι επικίνδυνο να ανοίγουμε τα σύνορα της Ευρώπης στους Μουσουλμάνους μετανάστες
“Macron: German response to refugee crisis ‘saved Europe’s dignity’”, Ιανουάριος 2017
The Europhile candidate for the French presidency has congratulated Germany for saving Europe’s collective dignity by opening its arms to refugees. EurActiv France reports.
In an editorial published on Monday (2 January) in Le Monde, Emmanuel Macron said he believes German society, led by Chancellor Angela Merkel, “saved” the “collective dignity” of the European people by taking in hundreds of thousands of refugees.
“Chancellor Merkel and German society as a whole lived up to our shared values; they saved our collective dignity by taking in refugees in distress, housing and educating them,” the former minister for economy said.
Germany hosted 890,000 refugees in 2015 after the chancellor decided to open the country’s borders.
Referring to the deadly attack on a Christmas market in Berlin on 19 December, Macron said he “admired” the “serenity and unity” with which German society had responded.
The leader of the new political movement En Marche went on to say he would not tolerate the “rebuilding of walls in Europe, which has already suffered too much” and that he would try to avoid generalisations “after the sinister violence against women last year in Cologne”.
“Nothing is more wrong than (the) abject simplifications” made by those who say that “by opening the borders to migrants, the chancellor exposed Europe to severe dangers”, he said.
There was just one criticism nestled in all this praise: “When Italy was left alone to face the arrival of refugees in Lampedusa, to the point where Pope Francis felt moved to intervene, neither France nor Germany were there to help.”
For Macron, France and Germany have “never before […] needed to show their solidarity” and assert their “shared destiny” so badly.
A supporter of a “Europe of sovereignty,” Macron is campaigning for the Schengen agreement to be preserved despite the threat of terrorism, for the EU’s external borders to be strengthened, for cooperation agreements to be struck with the refugees’ main countries of origin and transit, and for the creation of a shared intelligence service.

“Netanyahu to French Jews: ‘Israel is your home’”, Ιανουάριος 2015
1η Παράγραφος
Prime Minister Benjamin Netanyahu told French Jews Saturday, after 17 people including five Jews were killed there during three days of Islamist attacks, that Israel is their home.
9η Παράγραφος
“Further proof that these organizations are branches of the same poisonous tree may be seen in the fact that one of Hamas’s official organs praised the reprehensible murderers in Paris. It must be understood that this is a war against us all of us,” he said.

Venezuela’s ‘anti-Semitic’ leader admits Jewish ancestry”, Απρίλιος 2013
1η, 2η Παράγραφος
Venezuelan President Nicolas Maduro has dismissed accusations that his country’s ties with Iran are fostering anti-Semitism in Latin America, explaining that Caracas is critical of Israel’s policies, not the Jewish people.
In an interesting twist, Maduro, the political successor of the late president Hugo Chávez, told the press last week that he himself was descended from Sephardic Jewish ancestors. Maduro and his predecessor, Chávez, have widely been regarded as anti-Semitic, in part for their close relations to Iran, vocal criticism of Israel, and rough treatment of Venezuela’s Jewish population.
5η, 6η Παράγραφος
“I’m sorry to hear about the statements made by Claudio Epelman, director of the Latin American Jewish Congress, who I know and have received many times, saying that there’s anti-Semitism in Venezuela and implicating Chávez and me in it,” Maduro said.
“He can accuse me, but he should leave Chávez out of it,” he added.
8η Παράγραφος
Maduro, however, said that having a problem with the state of Israel, and what he called attacks on the people of Syria and the Gaza Strip, did not entail criticism of the “noble Jewish people.”
10η Παράγραφος
“It’s one thing to have differences with the state of Israel… We reject the state of Israel’s attack on Damascus and the Syrian people, and its attacks on the Gaza Strip and the Palestinian people,” Maduro added, saying that Caracas would continue to fight against Israel’s “repressive policies.”
14η Παράγραφος
Iran and oil-rich Venezuela have enjoyed close strategic and economic ties in recent years. In April, Iran’s President Mahmoud Ahmadinejad attended the swearing-in ceremony for Maduro. Both nations espouse vehement anti-US rhetoric.

Forbes: Από το 2007, όταν ο Τσάβεζ έκανε με το Ιράν μία οικονομική συμφωνία 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία περιελάμβανε μεταξύ άλλων μία τράπεζα, και μία αεροπορική εταιρεία. Να πω ότι η Χεζμπολάχ στην Λατινική Αμερική κινείται μέσω του τραπεζικού συστήματος, και η αεροπορική εταιρεία χρησιμοποιείται για να μεταφέρουν υλικό και προσωπικό στην Λατινική Αμερική το Ιράν, ο Άσαντ και η Χεζμπολάχ. Το άρθρο γράφει ότι οι παραστρατιωτικές οργανώσεις του Τσάβεζ έκαναν επιθέσεις σε Εβραϊκά σχολεία και συναγωγές. Τα sites του Τσάβεζ καλούσαν τον κόσμο να μποϋκοτάρει τις επιχειρήσεις Εβραίων, και έδιωξε τον πρέσβη του Ισραήλ κατηγορώντας το Ισραήλ για γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων, και λέγοντας ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ πρέπει να διωχθεί για εγκλήματα πολέμου. Ο Τσάβεζ ήταν ένας από τους φανατικούς υποστηρικτές του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Ο Τσάβεζ σε μία Χριστουγεννιάτικη ομιλία του είπε ότι οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό, και από τότε προκαλούν σκόπιμα παγκόσμια φτώχια, μέσω του καπιταλισμού και του πολέμου.
“Hugo Chavez And Anti-Semitism”, Φεβρουάριος 2009
Venezuela’s Hugo Chávez has launched attacks against Jews in a campaign to win support for a Feb. 15 referendum that, if passed, would allow him to run for president for life.
On Jan. 22, vandals broke into Tiferet Israel, a Sephardic synagogue only a mile from Chávez’s presidential palace in Caracas, trashing Torah scrolls and spray-painting the walls with threats of death for Jews and Israel.
While he lamented the synagogue attack in a one-line statement, for weeks beforehand Chavez had vociferously rallied his supporters to protest Israel’s war in Gaza, which he called a “genocidal holocaust against the Palestinian people.”
He also expelled Israel’s ambassador and demanded the presidents of Israel and the U.S. be prosecuted for mass murder. Immediately afterward, a pro-Chávez Web site called for boycotting Venezuela’s small Jewish community, expelling Jews from the country and launching protests against the Israeli embassy and Jewish synagogues.
That’s just what happened. A week before the vandalism at Tiferet Israel, vandals covered the outside walls of the synagogue with insulting phrases while anti-Semitic demonstrators gathered at the Israeli embassy–and Chavez’s police stood by silently. The synagogue’s security cameras captured images of the violators, but Chávez’s police confiscated the tapes for an investigation that produced no arrests. In the later break-in, those same security cameras were taken by the offenders, so police currently have no tapes available for review.
In any case, in Caracas, Chávez controls the police force, which he nationalized rather than let opposition Mayor Antonio Ledezma lead them. In fact, soon after that election, Chávez thugs took over Ledezma’s mayoral office, saying it was “liberated for the revolution.” Since then, the office-less mayor has been powerless to address the anti-Semitic attacks or anything else, while his mum police report only to Chávez.
This is not the first time Chávez has used Jews as a scapegoat. Several times in recent years his military police have invaded Jewish schools and community centers searching for weapons, assassination plots and regime change conspiracies; naturally, they found nothing. Nevertheless, Jews have been traumatized or silenced by this scaremongering, and thousands of them have left Venezuela.
Jewish fear of Chávez mushroomed in 2007, when he entered into $20 billion worth of joint ventures with Iran’s Mahmoud Ahmadinejad, including a shared bank and an airline with opaque operations that is frequented by Hezbollah terrorists. Plus, the U.S. government has designated a Chávez diplomat in Lebanon and a travel agent in Caracas as Hezbollah operators.
Indeed, Chávez and Iran speak with one voice about Jews. Chávez is a vehement supporter of Iran’s nuclear ambitions and is a frequent visitor to Iran and Syria. He tends to link Israel, the U.S. and Jews in a conspiracy to rule the world through war and capitalism.
In an infamous Christmas Eve speech several years ago, Chávez said the Jews killed Christ and have been gobbling up wealth and causing poverty and injustice worldwide ever since. Chávez has declared war against the U.S.’ “evil empire” and sees Israel in the same way Ahmadinejad, his partner, does.
Voters are strongly against Chávez’s election-for-life referendum, and Venezuela suffers from the worst inflation and corruption rates in the hemisphere–as well as the highest murder rate in the world. But Chávez might still rig the election so it appears he won it; he has total control over who votes and how they vote through centrally controlled electronic voting machines.
There’s evidence that he switched the yes and no votes on a recall referendum in 2004, that he changed a 5% victory to a landslide 28% so he could claim a mandate for his revolution in 2006, and that he planned to rig a 13% margin rejecting his president-for-life referendum but then settled for a 1% loss when General Raul Baduel and hundreds of thousands of students demanded a fair count in 2007.
The anti-Semitic campaign could provide cover for Chávez’s electoral legerdemain. Always in search of an enemy to blame for his failure at dealing with poverty and corruption, Chávez has steadily vanquished opposition political parties, while Chávez’s “devil”–former president George W. Bush–has exited the scene.
In a shameless display of cynicism, Chávez wants to scare his dwindling supporters into believing that the Jews are going to destroy the revolution, assassinate him and take away whatever goodies he may hand out. Chávez figures enough voters might just fall for it, making him look like an underdog who has challenged those with money and power. Meanwhile, his strategic allies in Iran, Syria, Hezbollah and Hamas stay satisfied.
Chávez needs an enemy to blame for missing eggs and meat at the market, soaring prices, rampant unemployment and crime–and who better than the Jews?

Venezuela’s Government-Sponsored Anti-Semitism”, Αύγουστος 2014
6η, 7η Παράγραφος
The current Jewish community is primarily orthodox, and comprised of only 10,000-15,000 individuals (down from more than twice that fifteen years ago). Most are the children or grandchildren of immigrants: At various times during the 20th century, Venezuelan governments actively cultivated immigration from Europe, and European Jews quickly integrated into general society, and, culturally, anti-Semitism was never much of a problem. Among these newcomers was my grandfather, Iván Lansberg Henríquez, a Dutch Jew, with Curaçaoan roots, who fled the Wehrmacht across the Atlantic in 1939, and eventually made an excellent life for himself in Caracas — becoming an avid optimist about his adopted homeland in the process, up until his death in 2006. But 2006 was the year that the Venezuelan government first unveiled "anti-Zionism" as a major part of its public platform.
As the relationship between Venezuela and the United States continued to sour following the election of Hugo Chávez in 1998, and a failed coup against him in 2002, Venezuela sought to replace its conventional allies with more likeminded states opposed to U.S. influence — among them, fellow OPEC nations like Libya and Iran. When Israel invaded Lebanon in 2006, the government — acting in solidarity with its friends — aggressively denounced the actions of the Jewish state. Chávez publically deemed the conflict with Lebanon a "New Holocaust" against the Palestinians and Lebanese, and government billboards sprang up around Caracas showing Israeli soldiers brutalizing children and Chávez and Ahmadinejad holding hands to denounce Israeli imperialism. "We were caught off guard by the vehemence," one community elder confided in me.

“A Europe of Merkel and Fillon?”, Νοέμβριος 2016



France's presidential candidate Fillon meets with Merkel in Germany”, Ιανουάριος 2017
12η, 13η , 14η Παράγραφος
Fillon, who is known for his soft stance on Russia, told reporters earlier Monday that European and American economic sanctions on Moscow over Ukraine were "totally ineffective." 
"We must find another way to talk," he said, adding that Russia would first need to take some positive steps on Ukraine.
"I do not want Trump to talk with Russia at our expense," he said, referring to the US president's positive comments about Moscow. "It would be damaging for Europe if Trump went above our heads, which is not inconceivable."


Europe MUST BOOST military spending after Donald Trump's election, Francois Fillon claims”, Ιανουάριος 2017
1η Παράγραφος
THE election of Donald Trump means Europe must bolster its military spending, French presidential François Fillon has admitted.
The centre-right Les Républicains candidate – who has been likened to France’s answer to Thatcher – met with Angela Merkel on Monday, who also supports such plans.
Fillon said: “Trump’s [inauguration speech]… should make it clear to us that the Americans are withdrawing.
He added: "I propose a European defence alliance. Europe is warned. It must therefore organise itself in the face of an American policy which will not give us gifts. This implies, more than ever, a European initiative. What Trump announcement has already begun before Trump."
It echoed previous remarks on Monday, where Fillon claimed the EU is “very bad” and that Franco-German ties need to be reinforced as the relationship has never been “as empty and weak as today”.
He added: “We are not obliged to resign ourselves to the American rules.”
Trump’s inaugural speech on Friday promised to put “America first” – which is expected to usher in a new era of US protectionism and withdrawal from the global stage.

Η Ακαδημία Mises συγκρίνει την Λε Πεν και τον Τραμπ, και λέει ότι μοιάζουν στο μεταναστευτικό αλλά στην οικονομία ο Τραμπ είναι φιλελεύθερος ενώ η Λε Πεν εθνικοσοσιαλίστρια.
“Is Marine Le Pen the French Donald Trump?”
It seems fashionable nowadays to compare Donald Trump to Marine Le Pen or the Trump movement to the French National Front. The idea behind this comparison is to suggest that the French far right might very well win the coming presidential elections in May 2017 and create a French “Trump surprise.” But, as when it came to comparisons between Brexit and Trump, comparisons between Trump and Le Pen tend to be hyped.
There are some evident similarities between Le Pen and Trump, but there are also crucial differences. It is true that both tend to reject mass immigration and globalism, that their discourse is deeply anti-elitist, and that the establishment, at least during election time, frenetically smears them. Their current successes flow from global skepticism of politics and the establishment media and the intelligentsia. Furthermore, France, maybe more than any other western country, experiences a deep identity crisis which was recently revived by the migrant crisis. This has been fertile ground for the National Front’s wins.
Marine Le Pen has, however, some fundamental differences with Trump. First, she is not a billionaire. Although this could seem irrelevant, one reason Trump appealed to so many electors is that he was not beholden to special interests, did not need to be president, and proved himself to be an efficient businessman, making projects happen ahead of schedule and under budget. For Trump’s supporters, their candidate was running in this election out of genuine love for his country, not out of material interest. Marine Le Pen, on the other hand, is a career politician. As with every career politician, her job is to be elected and reelected. Whereas Trump was a part of the private sector, Marine Le Pen made politics her career and is therefore not viewed as an outsider as much as Trump is.
On this note, Trump’s profile might be closer to another presidential candidate: Emmanuel Macron. Macron was a French government senior official and an investment banker at Rothschild before he engaged in politics. In 2014, he became minister of the economy in the socialist government until he resigned in 2016. Unlike Trump, Macron is no billionaire, but he nonetheless appears as a non-career politician who does not need to be elected (i.e., whose motives are supposedly selfless). Thus, Trump’s ability to identify topics of interest to the electorate is sometimes closer to Macron’s skills than to Le Pen’s.
After three decades of rising inequality in the US, Trump indeed identified that the game is rigged. His election was the revenge of the outsiders. Similarly, Macron’s ability to identify implications is based on the division between insiders and outsiders. Obviously, Trump’s and Macron’s policy conclusions differ. Macron is sensibly more pro-market, or, at least, pro free trade.
Marine Le Pen’s platform, on the other hand, is much closer to what could be called national-collectivism. Social justice and the condemnation of “ultra-liberalism” are strong themes in all her campaigns and her economic inspirations are much closer to the far-left than anything else. For instance, in their program, the National Front plans to make the tax structure more progressive. Whereas there are some pro-business or pro-market hints in Trump’s suggested priorities, there are none in Marine Le Pen’s.
When it comes to personality and style, it is probably the National Front's founder Jean Marie Le Pen — Marine's father — who is most like Donald Trump. The elder Le Pen started his political career in the Poujadist movement. In the 1950s, Pierre Poujade led a resistance by convincing the merchants from a little southern French town, St. Céré, to refuse tax payment. Poujade’s grassroots movement quickly grew and won 41 seats at the national assembly in 1956. Rothbard writes brilliantly on Poujadisme as follows:
Poujadisme is, indeed, a “people’s movement,” in the fullest sense of that overworked term. Paris was astonished to see the Poujadist delegates come to town: a parade of butchers, bakers, grocers, students, booksellers — the first real grassroots delegation in decades.
But, whereas Jean Marie Le Pen started politics in a grassroots anti-tax movement, the National Front is by now a 44-year-old party well established on the political scene. The Trump movement is little more than one year old. Marine Le Pen is now a constant in the French political landscape, not the novelty Trump is.
Other fundamental differences between these two blond headed political animals are apparent. Trump, on the one hand, never really tried to appeal to mainstream media and intellectuals. Marine Le Pen, on the other hand, after her father left political life in 2011, tried, until now quite successfully, to “de-demonize” the National Front. She opened the party to intellectuals, technocrats, and to the more moderate young generation.
Jean Marie Le Pen, who still is the honorary president of the National Front, immediately pinpointed the critical differences between Trump’s strategy and Marine’s. On twitter, while he praised the “tremendous kick in the ass to the mondialists and French political and mediatic systems” implied by Trump’s election. He also wrote:
Long live Trump! The de-demonization is crap and a dead-end. The peoples need truth and courage. Congratulation America!
This tweet appears to be aimed directly at his daughter’s strategy.
For all these reasons, we need to be careful when comparing Le Pen and Trump. In many respects, Trump is strictly an American phenomenon and it is doubtful that the French could ever elect a billionaire. But if Le Pen is more socialist, it is only because the French electorate tends to be more anti-market and pro-State. As within America’s Beltway, political power in France lies mostly inside Paris and draws an unchallenged line between Parisians and the subservient folks in the “province.” But, unlike populism in the US, the National Front constantly asks for more centralization in an already over-centralized country.
The differences between Trumpism and the French far right are not in themselves handicaps for the French but rather adaptations to different environments. The only thing that could be a prejudice for the National Front is that it might already be too mainstream. Nonetheless, although it is not to be wished from a libertarian viewpoint, a Le Pen surprise is possible in the 2017 presidential elections. Probably, Le Pen will make her way to the second round of the presidential election but will not win. This would already be in itself a shock for the two party system. If Marine were to be elected, she would have to change the electoral rules if she wants to have a majority in parliament.
The future is uncertain. Marine Le Pen has a long way to go before she can become the French Donald Trump.

“A scandal throws France’s presidential race wide open”, Φεβρουάριος 2017
6η Παράγραφος
Mr Fillon’s difficulties have turned an already-uncertain election into one of the most unpredictable in recent history. The French, it seems, are in no mood to vote in line with any pre-written script. Only seven points now separate the leading three candidates in first-round voting: Marine Le Pen of the populist Front National (27%), Mr Macron (23%) and Mr Fillon (20%). Each has a chance of making it into the second round. This in itself is extraordinary: just six months ago, neither Mr Fillon nor Mr Macron was considered by his own camp to be a credible contender.

Israel National News : Το Ιράν χρηματοδοτεί τα έργα του Γάλλου κωμικού-πολιτικού αναλυτή Dieudonne, ο οποίος δήλωσε ότι με τις χρηματοδοτήσεις του Ιράν θα μπορεί να κάνει έργα ίδιου επιπέδου με το Χόλιγουντ, το οποίο Χόλιγουντ είναι όργανο των Σιωνιστών. Αυτός ο τύπος είναι ας πούμε ο Λαζόπουλος της Γαλλίας, και κάνει στην Γαλλία την δουλειά που κάνει ο Λαζόπουλος στην Ελλάδα μέσω του καναλιού του εφοπλιστή Κοντομηνά.
Iran’s New Anti-Israel Ally: French Comedian Dieudonne”, 2009
French comic-politician Dieudonne, who has been convicted more than once for anti-Semitic speech, has teamed up with Iran, which is funding his production of a new anti-Israel comedy. Dieudonne recently visited Iran and met with President Mahmoud Ahmadinejad and his Deputy Culture Minister for Cinematic Affairs.
“We received a substantial budget allowing us to make movies on par with Hollywood, which serves as the long arm of Zionist culture,” he told the Tehran Times.
Dieudonne told his hosts, “It is forbidden to talk about the Holocaust in France [sic], but I have arranged the comedy in such a way that it ridicules the issue of the Holocaust. Comedy is an influential tool and now that we cannot speak directly about it, this is the best approach to use. Today, there are only a few countries like Iran that are open to joint productions on these types of issues.”
He said that in his meeting with Ahmadinejad, “We also discussed that the world is dominated by imperialism and that one cannot make use of art to depict this. We also discussed the censorship conducted by the Zionist lobby in Europe and their influence on the media.”
He charged that the “Zionist lobby" has caused the cancellation of 200 performances he had scheduled. “To get around this, I bought a big bus in which I can travel to different districts and then perform my plays when I get there."
Dieudonne, who previously ran for the European Parliament as head of an anti-Zionist party, was fined earlier this year after he invited a convicted Holocaust denier to receive an award from someone dressed as a Nazi concentration camp victim.
French judges also fined him two years ago for comparing Jews to “slave-traders.”

“Socialist primary winner in France had backing of prominent anti-Semites”, Ιανουάριος 2017


“French election 2017: everything you need to know about François Fillon”, Νοέμβριος 2016

 “French PM under influence of his Jewish wife, local politician says”, Μάρτιος 2016

“Frantic talk of 'Plan B' as PenelopeGate wrecks Fillon's Elysée run”, Φεβρουάριος 2017
12η Παράγραφος
Unless, of course, other aspirants throw their hat in the ring before then. Already, a string of alternative bids have been rumoured and promptly denied. On Wednesday, lawmaker Philippe Gosselin publicly urged Juppé to “think about it”. Others have evoked a shock return for Sarkozy, who was unceremoniously dumped out in the primary. As long as Les Républicains have an official candidate, nobody will want to carry the “Brutus” tag. But as the Fillon candidacy continues to flounder, it may only be a matter of time before traitors are seen as saviours.


“French minister: We are for labeling, against boycott”, Σεπτέμβριος 2015
French Economy Minister Emmanuel Macron says Paris backs EU plans to label products from Israeli settlements but opposes any boycott of Israel.
“The French and European diplomatic position is clear and has not changed and will not change,” he tells reporters at the start of a two-day visit to Israel and the Palestinian territories.
The labeling plan has been blasted by Israel, which says it is the target of an international delegitimization campaign.
But Macron is adamant that France opposes campaigns such as that of the Palestinian-led Boycott, Divestment and Sanctions campaign.


Times of Israel: Τον Benoit Hamon υποστήριξαν ο Γάλλος κωμικός Dieudonne και ο ιδρυτής του Γαλλικού αντι-Σιωνιστικού κόμματος.
“Socialist primary winner in France had backing of prominent anti-Semites”, Ιανουάριος 2017
1η Παράγραφος
A left-wing politician in France who handily defeated Prime Minister Manuel Valls in the Socialist presidential primaries was endorsed by the founders of the country’s Anti-Zionist Party.
Benoit Hamon, who supports dramatically expanding welfare payments and has called for his party to support Palestinian causes to increase its appeal to Muslim voters, beat his hard-line challenger Sunday with 58 percent of the vote in the second and final round of the balloting.
Last week, the comedian Dieudonne M’bala M’bala and the far-right author Alain Soral — who along with founding the Anti-Zionist Party both have multiple convictions for Holocaust denial and inciting racial hatred against Jews – endorsed Hamon publicly. Hamon disavowed Soral and Dieudonne.
Soral wrote on his website that voting for Hamon was necessary to “knock Valls out of the race” because he is “a candidate who swore allegiance to the CRIF and to Israel be it through policy, media exposure, judicial means or by deploying the police.” CRIF is the umbrella group of French Jewish communities.
Soral and Dieudonne cited Valls’s commitment to defending Jews against anti-Semitic violence. Valls is married to Anne Gravoin, a Jewish musician. In 2011, he said his marriage connected him “in an eternal way” to Israel and the Jewish people. He is also the only French prime minister who has said publicly that anti-Zionism is a form of anti-Semitism.



“Η φήμη ότι ο Εμανουέλ Μακρόν είναι γκέι -Τι έχει απαντήσει ο ίδιος [εικόνες]”
http://www.iefimerida.gr/news/317460/i-fimi-oti-o-emanoyel-makron-einai-gkei-ti-ehei-apantisei-o-idios-eikones



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου