Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Γιατί το ΝΑΤΟ Υποστήριξε την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν το 1979

Ο Χομεϊνί Οργανώνει την Ισλαμική Εξέγερση από το Παρίσι

Είναι γνωστό ότι η Γαλλία και οι ΗΠΑ υποστήριξαν, ή μάλλον ανέχθηκαν, την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν το 1979, τουλάχιστον στα τελευταία της στάδια. Τους τελευταίους μήνες της επανάστασης ο Χομεϊνί τους πέρασε στην Γαλλία, απ’όπου οργάνωνε την εξέγερση του και έστελνε υλικό στους υποστηρικτές του στο Ιράν.



Από την Γαλλία επέστρεψε θριαμβευτικά μέσα σε ένα αεροσκάφος της Air France ο Χομεϊνί στο Ιράν για να αναλάβει την εξουσία. Βλέπε για παράδειγμα του κεντροαριστερό Βρετανικό BBC “1979: Exiled Ayatollah Khomeini returns to Iran”.

Βλέπε επίσης το αντι-Ισλαμικό Brussels Journal “France and the Iranian Revolution”.

Εικόνα


Επίσης είναι γνωστό ότι ο Χομεϊνί είχε επαφές και με την CIA πριν πάρει την εξουσία, και διαβεβαίωνε τους Αμερικανούς όταν δεν θα μετέτρεπε το Ιράν σε Σοβιετικό δορυφόρο αν τον βοηθούσαν να πάρει την εξουσία. Βλέπε Guardian “US had extensive contact with Ayatollah Khomeini before Iran revolution”, Ιούνιος 2016.

Βλέπε επίσης BBC “Two Weeks in January: America's secret engagement with Khomeini”, Ιούνιος 2016.

Λέγεται ότι και οι Βρετανοί ήταν στο κόλπο, και ότι ο φιλο-Δυτικός μονάρχης του Ιράν (Σάχης), ο οποίος ανατράπηκε από τον Χομεϊνί, έλεγε ότι το μούσι του Χομεϊνί έγραφε πάνω του “Made in England”. Βλέπε Wikipedia BritishRuhollah Khomeini conspiracy theory”.

Ακούγεται περίεργο ότι βοήθησαν οι Βρετανοί τον Χομεϊνί να ανατρέψει τον φιλο-Δυτικό Σάχη, την στιγμή που ο Σάχης ήταν σύμμαχος των Βρετανών και των Αμερικανών, και προσπαθούσε να μετατρέψει το Ιράν σε μία Δυτικού τύπου χώρα, έχοντας μάλιστα απαγορεύσει στις γυναίκες να φοράνε μαντίλα, και στους άνδρες την παραδοσιακή Ισλαμική ενδυμασία.

Η εταιρεία που κυριαρχούσε στο πετρέλαιο του Ιράν από τις αρχές του 20ου αιώνα ήταν η Βρετανική Anglo-Persian Oil Company, η σημερινή BP, η οποία είναι μαζί με την Αγγλο-Ολλανδική Royal Dutch Shell μία από τις σημαντικότερες Βρετανικές εταιρείες.

Η BP και η Royal Dutch Shell είναι ιδιωτικές εταιρείες, επειδή οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί δεν θέλουν η πολιτική τους νομενκλατούρα να ελέγχει τις εταιρείες ενέργειας. Βλέπετε τι κάνουν οι Ρώσοι για την Gazprom και την Rosneft, τις οποίες διαχειρίζεται και νέμεται η Ρωσική πολιτική νομενκλατούρα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι για την Βρετανία η BP και η Royal Dutch Shell, ή για τις ΗΠΑ η Exxon και η Chevron, ή για την Γερμανία η EON και η Wintershall, είναι λιγότερο σημαντικές για τις χώρες αυτές από όσο είναι η Gazprom και η Rosneft για την Ρωσία.

Ακόμη και στις ελάχιστες χώρες όπου οι εταιρείες ενέργειας είναι ιδιωτικές, πχ ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία, Αυστραλία, οι εταιρείες αυτές βρίσκονται πάντα σε συνεννόηση με τους πολιτικούς των χωρών αυτών. Η διαφορά είναι ότι στις χώρες αυτές τα πολιτικά συστήματα δεν έχουν ως στόχο την μεγιστοποίηση των κερδών των εταιρειών αυτών, αλλά με σκοπό να διασφαλίσουν την ενεργειακή τους ασφάλεια και την γεωπολιτική τους ισχύ, και φυσικά χαμηλές τιμές ενέργειας για τις βιομηχανίες τους.

Για παράδειγμα έχω πει ότι η Αμερικανική Exxon βρισκόταν σε πόλεμο με το Ισραήλ, λόγω της μεγάλης παρουσίας της Exxon στον Περσικό Κόλπο, και της πίεσης που ασκούσαν στα στελέχη της οι Άραβες. Αλλά οι ΗΠΑ έπαιρναν το μέρος του Ισραήλ στις κόντρες των Αράβων με το Ισραήλ. Ο λόγος ήταν ότι το Ισραήλ ήταν το πιο αξιόπιστο πάτημα των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, και μέσω του λιμανιού Eilat του Ισραήλ στην Κόκκινη Θάλασσα, οι ΗΠΑ είχαν μία εναλλακτική για έξοδο στην Μεσόγειο, σε περίπτωση που ο Γκαμάλ Νάσερ, ή κάποιος άλλος Αιγύπτιος ηγέτης, αποφάσιζε να κλείσει την Διώρυγα του Σουέζ στο ΝΑΤΟ. Βλέπε “Exxon VS Ισραήλ”.

Χάρτης Eilat-Μεσόγειος



Ισλαμική Επανάσταση

Εφόσον με την Ισλαμική Επανάσταση το ΝΑΤΟ έχασε το Ιράν το 1979, και ο Χομεϊνί εθνικοποίησε στην συνέχεια το πετρέλαιο του Ιράν, θέλω να εξηγήσω γιατί οι Δυτικοί υποστήριξαν, έστω και στα τελευταία της στάδια, την άνοδο των Ισλαμιστών στην εξουσία.

Ο λόγος ήταν όπως πολύ συχνά συμβαίνει ότι οι Δυτικοί αναγκάστηκαν να επιλέξουν αντίπαλο προκειμένου να εμποδίσουν τους Σοβιετικούς από το να πάρουν τον έλεγχο του Ιράν. Στο Ιράν τον φιλο-Δυτικό Σάχη χτυπούσαν και οι Ισλαμιστές Ιρανοί και οι Κομμουνιστές Αφγανοί, με την υποστήριξη μεταξύ άλλων των Σοβιετικών, του Καντάφι της Λιβύης, και του Άσαντ της Συρίας.

Σκεφτείτε τώρα έναν δυτικό μονάρχη, ο οποίος είχε να αντιμετωπίσει την προπαγάνδα της KGB, του Καντάφι και των άλλων παιδιών, οι οποίοι έλεγαν στους Ιρανούς ότι αν οι Κομμουνιστές ή οι Ισλαμιστές Ιρανοί ανέβαιναν στην εξουσία θα εθνικοποιούσαν την Anglo-Iranian Company, την σημερινή BP, και θα μοίραζαν το ποσοστό της BP στον Ιρανικό λαό.

Για να αντιμετωπίσει τους πράκτορες της KGB και του Καντάφι, και πολλών άλλων χωρών, πολύ συχνά ο Σάχης αναγκάζονταν να καταφεύγει στην βία προκειμένου να αντιμετωπίσει τις εξεγέρσεις που οργάνωναν. Στην συνέχεια οι διανοούμενοι που εργάζονταν για την KGB στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ ξεσήκωναν τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς εναντίον των Ευρωπαϊκών και Αμερικανικών κυβερνήσεων, οι οποίες συνεργάζονταν με τον Σάχη προκειμένου το ΝΑΤΟ να έχει τον έλεγχο του πετρελαίου του Ιράν.

Έχω ξαναπεί ότι ήταν κατά την διάρκεια μίας επίσκεψης του Σάχη στην Γερμανία όταν η ΣΤΑΖΙ έβαλε έναν Γερμανό αστυνομικό, ο οποίος ήταν undercover πράκτορας της ΣΤΑΖΙ, να δολοφονήσει έναν Κομμουνιστή φοιτητή, κάτι που άλλαξε την δημοκρατία στην Γερμανία. Βλέπε “Η Σφαίρα που Άλλαξε την Δημοκρατία – Μία Θεωρία Συνωμοσίας για τις Δολοφονίες των Γρηγορόπουλου-Φύσσα”.

Εικόνα



Στο Ιράν γίνονταν συνέχεια εξεγέρσεις, και οι Δυτικοί είχαν φτάσει να πιστεύουν ότι ήταν θέμα χρόνου να χάσουν το Ιράν, είτε από τους Ιρανούς Ισλαμιστές είτε από τους Ιρανούς Κομμουνιστές. Οι Δυτικοί λοιπόν αποφάσισαν να επιλέξουν αντίπαλο, και ήρθαν σε επαφές με τον Χομεϊνί, ο οποίος ήταν ο ηγέτης των Ισλαμιστών, και τον οποίο ο Σάχης κυνηγούσε, όπως κυνηγούσε και τους Ιρανούς Κομμουνιστές. Στην συνέχεια οι Αμερικανοί και οι Γάλλοι πούλησαν τον Σάχη, και υποστήριξαν τον Χομεϊνί, ο οποίος ανέτρεψε τον Σάχη, δίνοντας στους Δυτικούς την υπόσχεση ότι δεν θα μετέτρεπε το Ιράν σε έναν δορυφόρο των Σοβιετικών.

Να πω ότι με την υποστήριξη της KGB το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράν (The Tudeh Party) είχε καταφέρει να γίνει πρωθυπουργός ο Mohamed Mossadeq στις αρχές της δεκαετίας του 50, ο οποίος εθνικοποίησε το πετρέλαιο του Ιράν, με αποτέλεσμα να τον ανατρέψουν με ένα πραξικόπημα οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί το 1953. Θέλω να πω ότι η ιστορία αυτή για το Ιράν ξεκινάει πολύ πριν την Ισλαμική Επανάσταση το 1979.

Για την ακρίβεια η ιστορία αυτή πηγαίνει πίσω στο The Great Game, όταν το Ιράν και το Αφγανιστάν ήταν τα μαξιλάρια που απορροφούσαν την πίεση που δημιουργούσε η σύγκρουση της Ρωσικής και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας τον 18ο και τον 19ο αιώνα. Από τότε η Ρωσική Αυτοκρατορία ξεσήκωνε την Ινδία εναντίον των Βρετανών. Η Ινδία τότε συμπεριελάμβανε και το Μουσουλμανικό της κομμάτι το Πακιστάν.

Χάρτης The Great Game



Από την Ινδία και το νότιο τμήμα των ΗΠΑ οι Βρετανοί έστελναν βαμβάκι στα εργοστάσια τους. Από την Ινδία επίσης οι Βρετανοί έστελναν τσάι και ζάχαρη στην Βρετανία, προϊόντα πολυτελείας τους προηγούμενους αιώνες. Στην Μεγάλη Βρετανία και την Ρωσία το κλίμα δεν επέτρεπε την παραγωγή των προϊόντων που επέτρεπε το τροπικό κλίμα κάποιων περιοχών της Ινδίας.

Το 1907 οι Βρετανοί και οι Ρώσοι μοίρασαν το Ιράν σε σφαίρες επιρροής. Οι Βρετανοί θα κρατούσαν τον έλεγχο του πετρελαίου του Περσικού Κόλπου, και οι Ρώσοι του πετρελαίου της Κασπίας Θάλασσας, και μαζί θα αντιμετώπιζαν τους Γερμανούς που κατέβαιναν με φόρα με την Baghdad Railway μέσω των Αυστριακών και των Οθωμανών συμμάχων τους, με σκοπό οι Γερμανοί να διεκδικήσουν το πετρέλαιο του Κόλπου από τους Βρετανούς, και οι Οθωμανοί να διεκδικήσουν το πετρέλαιο της Κασπίας από τους Ρώσους.

Χάρτης



Κάτι που επαναλήφθηκε και κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, με κάποιες διαφορές, όπως πχ ότι αρχικά ο Χίτλερ και ο Στάλιν συμμάχησαν. Ή ότι η Τουρκία έμεινε ουδέτερη, και μόνο όταν ο Χίτλερ έφτασε στον Καύκασο η Τουρκία έφτασε μία ανάσα από το να μπει στον πόλεμο στο πλευρό των Ναζί. Οι Τούρκοι είχαν διαμηνύσει στον  Χίτλερ ότι αν έπαιρνε τελικά τον Καύκασο από τους Σοβιετικούς θα έμπαιναν στον πόλεμο στο πλευρό του. Αλλά στον Καύκασο οι μηχανές της Βέρμαχτ έμειναν από πετρέλαιο.

Αλλά παρά την συμμαχία Χίτλερ-Στάλιν, οι Βρετανοί και οι Ρώσοι βρέθηκαν τελικά πάλι να υπερασπίζονται μαζί το πετρέλαιο της Κασπίας και του Περσικού από τους Γερμανούς, όταν ο Χίτλερ εισέβαλλε στην Ρωσία και οι Ναζί τα έσπασαν με τους Κομμουνιστές το 1941.

Να γυρίσω όμως στην Ισλαμική Επανάσταση του 1979. Η Ισλαμική προπαγάνδα είναι η ίδια σχεδόν με την Κομμουνιστική προπαγάνδα, και με την άνοδο των Ισλαμιστών στην εξουσία οι Κομμουνιστές Ιρανοί θα έχαναν το μεγάλο πλεονέκτημα που είχαν εναντίον του Σάχη, ο οποίος υπόσχονταν στους Ιρανούς να μετατρέψει το Ιράν σε μία Δυτικού τύπου χώρα, ενώ οι Ισλαμιστές και οι Κομμουνιστές Ιρανοί υπόσχονταν να πάρουν τον έλεγχο του πετρελαίου και να μοιράσουν ζεστό χρήμα.

Θα μου πείτε μα πως ήταν οι  Δυτικοί βέβαιοι ότι οι Ιρανοί Ισλαμιστές δεν θα συνεργάζονταν με τους Σοβιετικούς? Σίγουρος δεν είσαι ποτέ για τίποτα. Αλλά τουλάχιστον ήταν σίγουροι ότι οι Ισλαμιστές Ιρανοί θα κυνηγούσαν τους Ιρανούς Κομμουνιστές, οι οποίοι ήθελαν να ξεριζώσουν το Ισλάμ από το Ιράν, στα πρότυπα της Σοβιετικής Ένωσης.

Επίσης, για την Ρωσία δεν ήταν τόσο εύκολο να τα βρει με το Ιράν, γιατί οι Σοβιετικοί ήταν σύμμαχοι των σοσιαλιστών δικτατόρων του Ιράκ, και η άνοδος των Ισλαμιστών στο Ιράν θα δημιουργούσε κόντρα ανάμεσα στους σοσιαλιστές του Ιράκ και στους Ισλαμιστές του Ιράν, αφού οι Ιρανοί Μουλάδες θα προσπαθούσαν να χρησιμοποιήσουν την επιρροή τους στους Σιίτες του Ιράκ, αφού οι Σιίτες αποτελούσαν την πλειοψηφία στο Ιράκ. Όπως και έγινε. Η λογική έλεγε ότι το Ιράν θα στρέφονταν προς την Κίνα, η οποία είχε προβληματικές σχέσεις με την ΕΣΣΔ και συνεργαζόταν με τους Δυτικούς εναντίον των Σοβιετικών. Και για άλλη μία φορά έτσι και έγινε, αρχικά τουλάχιστον.

Συν τοις άλλοις, οι Σοβιετικοί ξεσήκωναν τους Αφγανούς Κομμουνιστές, και οι Ιρανοί Ισλαμιστές δεν ήθελαν να έχουν δίπλα τους ένα Κομμουνιστικό Αφγανιστάν, με αποτέλεσμα στον πόλεμο του Αφγανιστάν οι Ιρανοί Ισλαμιστές να χτυπάνε τους Σοβιετικούς, ενώ οι Σοβιετικοί χτυπούσαν τους Ιρανούς Ισλαμιστές υποστηρίζοντας τον  Σαντάμ Χουσέιν και το Ιράκ στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ.

Το Ιράν ήταν γεωγραφικά δεμένο με την φτωχή σε πετρέλαιο Κίνα, η οποία βέβαια τότε ήταν μία φτωχή αγροτική οικονομία. Υπάρχει και ο γεωγραφικός διάδρομος Κίνας-Πακιστάν-Ιράν για τον οποίο πολλές φορές έχω γράψει. Η Κίνα εκείνη την περίοδο είχε πολύ προβληματικές σχέσεις με την ΕΣΣΔ, και το 1979, την εποχή της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν, οι Αμερικανοί και οι Κινέζοι προχώρησαν σε συνεργασία, με αποτέλεσμα οι Δυτικές εταιρείες να εγκατασταθούν στην Κίνα, και να την μετατρέψουν στο εργοστάσιο του κόσμου που είναι σήμερα.

Δυστυχώς σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο πολλές Αμερικανικές πολυεθνικές να λειτουργούν περισσότερο ως όργανα της Κίνας και του Μεξικού, παρά ως Αμερικανικές εταιρείες. Έλεγα για παράδειγμα για την Kellogs, η οποία είναι μία από τις εταιρείες που δίνει χρήματα στον Τζορτζ Σόρος προκειμένου να χρηματοδοτεί την μαύρη Κομμουνιστική οργάνωση Black Lives Matter, η οποία δολοφονεί λευκούς Αμερικανούς αστυνομικούς, και ξεσηκώνει τους μαύρους Αμερικανούς εναντίον της Αμερικανικής κυβέρνησης. Βλέπε “Kellogs – George Soros”.

Βλέπετε λοιπόν ότι για τους Αμερικανούς, τους Βρετανούς και τους Γάλλους, εκείνη την εποχή, δεν ήταν τόσο παράλογη όσο ακούγεται η απόφαση να στηρίξουν τους Ιρανούς Ισλαμιστές, και να πουλήσουν τον σύμμαχο τους φιλοδυτικό μονάρχη του Ιράν, ο οποίος δεν φαινόταν με την φιλοδυτική του ρητορική να μπορεί κοντράρει την προπαγάνδα της KGB.

Στην συνέχεια τα πράγματα άλλαξαν, αφού οι Ρώσοι έριξαν την ΕΣΣΔ για να εξάγουν το πετρέλαιο και αέριο που είχαν βρει στην Δυτική Σιβηρία στις μεγάλες οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία, Ισπανία, Ολλανδία). Οι Σοβιετικοί άφησαν το Αζερμπαϊτζάν, που ήταν η περιοχή που τους δημιουργούσε προβλήματα με το Ιράν, αλλά και την Κεντρική Ασία (Καζακστάν, Τουρκμενιστάν), που ήταν η περιοχή που τους δημιουργούσε προβλήματα με την Κίνα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η Κόκκινη Τζιχάντ, την οποία προσπαθεί να σπάσει ο Τραμπ προσεγγίζοντας την Ρωσία και επιλέγοντας την Κίνα ως αντίπαλο.

Χάρτης Σοβιετική Ένωση



Όσο το ΝΑΤΟ προσπαθεί να χτυπήσει την Ρωσία χρησιμοποιώντας το πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου και της Κασπίας, τόσο πιο μπετόν αρμέ θα γίνεται η Κόκκινη Τζιχάντ εναντίον της Δύσης. Οι ΗΠΑ πρέπει να αρχίσουν να βοηθάνε την Ρωσία να εξάγει το πετρέλαιο και αέριο της σε όλους τους συμμάχους των ΗΠΑ (Ευρώπη, Ινδία, Ιαπωνία, Νότια Κορέα).

Άρθρα

“Myths of Mossadegh”
3 Παράγραφος
De Bellaigue blames the “tragedy” on Republicans who were in power in Washington at the time of the coup: specifically, President Eisenhower and the Dulles brothers. Under the Republicans, “fair play had gone by the board at home, where Senator Joseph McCarthy was directing a persecution of suspected Communists,” and Eisenhower’s team had concluded that “it was a good moment for a muscular assertion of American values abroad.” The president and the Dulles brothers not only plotted against Mossadegh but also organized a propaganda campaign in Iran “to blacken the [Tudeh’s] name by showing that it was a creature of the Soviets.” (The Tudeh was Iran’s Communist party, which, according to its own leaders, was founded by Moscow in 1941 and controlled by the KGB to the very end.)

France and the Iranian Revolution”
1-5 Παράγραφος
Now that the Islamic Republic of Iran is in the news with its suspected nuclear weapons program, it could be good to pause and reflect for a moment on who contributed to the Islamic Republic being established in the late 1970s, probably the one event next to the influx of oil money to Saudi Arabia – and possibly the establishment of the Eurabian networks which all happened in the 70s – that was chiefly responsible for the global resurgence of Jihad. The inaction and general incompetence displayed by former US President Jimmy Carter, today an apologist for the Islamic Jihad against Israel, certainly contributed, but we mustn’t forget former French President Valéry Giscard d’Estaing.
The irony is that while the Ayatollah Khomeini could establish an Islamic state directed from the suburbs of Paris, the French 30 years later have hundreds of Islamic mini-states on French soil. Khomeini and his cronies used this window of opportunity at a critical stage of the uprising against the Shah to consolidate their power and establish their lead over the direction of which the Revolution was heading.
As Ambassador Freddy Eytan says:
President Valéry Giscard d’Estaing had invited the Shah of Iran as his first official foreign guest, in view of France’s interest in Iranian oil. In 1978, Giscard and his Interior Minister Michel Poniatowski foresaw the collapse of the Shah’s government, which would damage France’s commercial interests.
The proposal was then raised to bring the Ayatollah Khomeini to Algeria. Before, he had been chased from one place to the other. The DST, the French secret service, opposed his entry but Giscard overruled them and granted Khomeini political asylum in France. He stayed in Neauphle le Chateau near Paris. From there, he distributed cassettes to Iran inciting against democracy, peace in the Middle East, the Jews and Israelis. He also called for jihad, a violent holy war. The PLO distributed Khomeini’s cassettes to Iran. When the American embassy in Teheran was attacked in November 1979, PLO members were among the perpetrators. Yasser Arafat was the first official guest in Teheran. He received a popular welcome as a great hero for supporting the Islamic revolution.
Today, we know that Khomeini’s concepts of the Islamic Republic have led to a major expansion of militant Islam. Both Hizbollah and Al Qaeda have their origins in the revolutionary ideas developed in Khomeini’s Iran. The violent speeches in the Iranian mosques and international Islamist terror would not have developed without Khomeini’s stay in France and the publicity he received there. Without Giscard’s hospitality, Khomeini would not have been able to take power in Iran and develop an infrastructure for international propaganda and terrorism.

“Anglo-Persian Oil Company”
1 Παράγραφος
The Anglo-Persian Oil Company (APOC) was a British company founded in 1908 following the discovery of a large oil field in Masjed SoleimanIran. It was the first company to extract petroleum from Iran. In 1935 APOC was renamed the Anglo-Iranian Oil Company (AIOC) and in 1954 it became the British Petroleum Company (BP), one of the antecedents of the modern BP public limited company.

“British–Ruhollah Khomeini conspiracy theory”
1 Παράγραφος
A number of observers, including the Shah, have written of rumours and allegations that the government of the United Kingdom has secretly supported "mullahs" (Shia clerics) in recent Iranian history, and in particular the Ayatollah Ruhollah Khomeini in his successful overthrow of Shah Mohammad Reza Pahlavi in the Iranian Revolution of 1979. It is alleged that the 1979 Iranian revolution is a Western response to the Pahlavi's White revolution which was intended to bring benefits to Iran and its people, but was unfavorable to the landlords, clergy and the United States and UK that feared that Iran will become independent, thus hampering their further involvement.[1] Khomeini rejected the charges,[2] claiming it was the Shah who was a Western "agent" who had prevented the establishment of Islamic government in Iran until the revolution.[3]
7 Παράγραφος
Mohammad Reza Pahlavi himself asserted that, "If you lift up Khomeini's beard, you will find MADE IN ENGLAND written under his chin," in the later days of his reign as monarch.[12] This statement by Pahlavi was an adaptation of another saying, "If you lift a mullah's beard, you will find 'Made in Britain' stamped on his chin."[

“US had extensive contact with Ayatollah Khomeini before Iran revolution”, Ιούνιος 2016
1- 17 Παράγραφος
Iranian leaders have reacted with fury to reports that newly declassified US diplomatic cables revealed extensive contacts between Ayatollah Khomeini and the Carter administration just weeks ahead of Iran’s Islamic revolution.
It was previously known that Ruhollah Khomeini, the charismatic leader of the Iranian revolution, had exchanged some messages with the US through an intermediary while living in exile in Paris. But new documents seen by the BBC’s Persian service show he went to a great lengths to ensure the Americans would not jeopardise his plans to return to Iran – and even personally wrote to US officials.
The BBC’s reporting suggests that the Carter administration took heed of Khomeini’s pledges, and in effect paved the way for his return by holding the Iranian army back from launching a military coup.
The BBC Persian service obtained a draft message Washington had prepared as a response to Khomeini, which welcomed the ayatollah’s direct communications, but was never sent.
The corporation also published a previously released but unnoticed declassified 1980 CIA analysis titled Islam in Iran, which shows Khomeini’s initial attempts to reach out to the US dated back to 1963, 16 years before the revolution. 
The BBC’s reports have created a huge row in Iran: if true they would undermine the myth that Khomenei staunchly resisted any direct links with the US, which remained taboo for three decades until the recent nuclear negotiations.
Earlier this month, Khomeini’s successor, supreme leader Ayatollah Ali Khamenei, denied the report, saying it was based on “fabricated” documents. 
Other Iranian politicians have also questioned the BBC’s revelations, including Ebrahim Yazdi, Khomeini’s spokesman and adviser at the time of the revolution, and Saeed Hajjarian, a reformist figure.
Two former White House advisers to Jimmy Carter, speaking to the Guardian, did not question the authenticity of the documents but denied that the US had abandoned the shah. 
In contrast to his later tirades against the “Great Satan”, Khomeini’s messages to US officials just weeks before his return to Tehran appear to have been strikingly conciliatory.
“It is advisable that you recommend to the army not to follow [Shah’s prime minister Shapour] Bakhtiar,” Khomeini said in one message, according to the BBC. “You will see we are not in any particular animosity with the Americans.”
In another message sent via a US emissary written in the same month, he attempted to assuage American fears that their economic interests would be affected by a change of power in Iran: “There should be no fear about oil. It is not true that we wouldn’t sell to the US.”
Khomeini returned to Tehran on 1 February 1979, two weeks after the shah had fled Iran. The Iranian military, which was under US influence, soon surrendered, and within months Khomenei was declared the supreme leader of a new Islamic republic.
Relations with the US were wary from the start, because America was closely identified with the shah’s regime, and links with Washington broke down completely in November 1979 when a group of students stormed the US embassyand took 52 diplomats hostage for 444 days.
But despite confrontational rhetoric on both sides, the revolution did not mark an end to direct talks between Iran and the US. The current president, Hassan Rouhani, is believed to have been involved in covert negotiations in which the US agreed to covertly ship arms to Tehran to secure the release of American hostages.
The 1980 CIA study says “in November 1963 Ayatollah Khomeini sent a message to the United States Government through [Tehran University professor] Haj Mirza Khalil Kamarei”, in which he explained “that he was not opposed to American interests in Iran” and that “on the contrary, he thought the American presence was necessary as a counterbalance to Soviet and possibly British influence”. Iranian leaders have vehemently denied that Khomeini ever sent such a message. 
The Guardian did not have access to the newly declassified documents and was not able to independently verify them. The BBC published the CIA document, but has not published further documents. Most of them appear to be diplomatic cables from Paris and Tehran embassies containing Khomeini’s first-person messages, which the corporation said were in the public domain. 

“Two Weeks in January: America's secret engagement with Khomeini”, Ιούνιος 2016
On 27 January, 1979, Ayatollah Ruhollah Khomeini - founder of Iran's Islamic Republic, the man who called the United States "the Great Satan" - sent a secret message to Washington.
From his home in exile outside Paris, the defiant leader of the Iranian revolution effectively offered the Carter administration a deal: Iranian military leaders listen to you, he said, but the Iranian people follow my orders.

“Khomeini's allies -- even PLO -- desert him”, Σεπτέμβριος 1981
Ayatollah Khomeini's radical allies in the Middle East -- led by the Palestine Liberation Organization -- are walking away from him. Shunned by his Arab neighbors and beseiged from within by armed legions of opponents, Khomeini's fundamentalist regime stands more isolated than ever.
The Palestine Liberation Organization (PLO), once at the center of Iran's ruling counsels and the trainer of many of its armed revolutionaries, is among the latest to begin to distance itself from the mullahs in Tehran.
In France two weeks ago, an Arab visitor called at the secluded house outside Paris that former Iranian President Abolhassan Bani-Sadr is sharing with Massoud Rajavi, leader of the Mujahideen-e Khalq guerrillas, the two most prominent of Khomeini's many enemies.
The Arab visitor was Hani Hassan, political adviser to Yasser Arafat and former PLO representative in Tehran. Hani Hassan was quickly escorted past the swarm of newsmen and police at the villa's gate and brought to Rajavi. Mujahideen sources interpreted Mr. Hassan's surprise visit -- and his invitation for Rajavi to meet with Yasser Arafat sometime soon in Beirut -- as a clear sign that the PLO had finally sided against Khomeini.
After the Shah was toppled, relations between the new revolutionary regime and the PLO began smoothly enough. Khomeini promised the PLO large sums from Iran's oil revenues and plenty of arms to fight Israel. The PLO delegation in Tehran, ironically enough, were quartered free of charge in the old Israeli Embassy. And Hani Hassan was the only non-Iranian allowed inside the Revolutionary Council's top-secret sessions.
But then came the American hostage crisis. Several days after militant students stormed the US Embassy in Tehran, Arafat approached Khomeini and offered to help secure the hostages' freedom. Khomeini rebuffed him. Arafat was reportedly enraged; Khomeini's refusal had cost the PLO a valuable opportunity to force the Carter administration into direct talks with the Palestinians.
The rift widened over the Gulf war. Again Ayatollah Khomeini rejected a PLO initiative, this time an attempted mediation to end the fighting between Iran and Iraq. The PLO mission was one of a dozen failed attempts, and the conflict between the two Muslim neighbors now drags into a second year.
Meanwhile, in faction-torn Beirut, the PLO has often found itself fighting for possession of the city districts controlled by the "Amal" militia of Lebanon's Shiite Muslims, who follow Khomeini's bidding.
Hani Hassan's talks with the Mujahideen rang alarm bells in Tehran. The Palestinian's visit prompted Iranian authorities, according to news reports, to arrest two of Khomeini's Palestinian bodyguards for allegedly plotting to kill the frail revolutionary leader.
Another worrying factor for the Ayatollah is that PLO guerrilas helped to train and set up the Iranian regime's paramilitary Revolutionary Guards and the komiteh vigilante committees. After Mujahideen infiltrated the Revolutionary Guards around the prime minister's office in August and planted the bomb killing the president and prime minister, fundamentalist authorities are concerned that a break with the PLO might undermine their already weak hold on the security services.
The PLO is not alone in quietly allying itself with the Iranian opposition. Saudi Arabia, Iraq, Bahrain, the United Arab Emirates, and Kuwait all fear that Khomeini's fiery fundamentalism might spread across the oilfields and incite their own large Shiite communities. Bani-Sadr and Rajavi have been careful to assure these Gulf rulers that once Khomeini's theocratic rule finishes, all plans to export the Islamic revolution to the neighboring countries will cease immediately.
Even Syria and Libya, Iran's staunchest backers in the Arab world, recently denounced the Tehran regime after reports that Iran was buying military equipment from Israel.

“1979: Exiled Ayatollah Khomeini returns to Iran
1-4 Παράγραφος
Religious leader Ayatollah Khomeini has made a triumphant return to Iran after 14 years in exile.
Up to five million people lined the streets of the nation's capital, Tehran, to witness the homecoming of the Shia Muslim imam.
Ayatollah Ruhollah Khomeini, 78, was imprisoned by the Shah in 1963 for his opposition to reforms and was expelled the following year, to Iraq - via Turkey.
He spent the last few months of his exile in France, near Paris, from where he co-ordinated the revolution in January that forced the Shah of Iran to go into hiding.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου