Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Η Συνθήκη των Βερσαλιών και ο Δρόμος των ΝΑΖΙ προς την Εξουσία

Έχω ετοιμάσει κάποιους χάρτες για να περιγράψω τον δρόμο των Ναζί προς την εξουσία, ο οποίος είναι όπως καταλαβαίνεται τελείως διαφορετικός από τον δρόμο που μας έχει διδάξει στην Ελλάδα το ΚΚΕ.

Μετά το τέλος του Α Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανία έχει διαλυθεί εντελώς, και οι τρεις παραδοσιακοί εχθροί που συνεργάστηκαν για να την διαλύσουν κατά την διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου είχαν ξαναγίνει εχθροί (Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία).

Χάρτης 1



Μόνο που μετά τον ΑΠΠ οι σχέσεις των Βρετανών, των Γάλλων και των Ρώσων ήταν πολύ χειρότερες από την περίοδο πριν τον ΑΠΠ, γιατί την θέση του Ρώσου Τσάρου είχαν πάρει οι Ρώσοι Κομμουνιστές, τους οποίους είχαν ανεβάσει στην εξουσία οι Γερμανοί, οι Αυστριακοί και οι Οθωμανοί, πριν και κατά την διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου, προκειμένου να χτυπήσουν τον Τσαρικό στρατό. Και οι Ρώσοι Κομμουνιστές είχαν συμμαχήσει με τους Γερμανούς και είχαν βγάλει την Ρωσία από τον ΑΠΠ όταν πήραν την εξουσία το 1917.

Όταν τελείωσε ο ΑΠΠ και υπογράφηκε η πολύ βαριά για την Γερμανία Συνθήκη των Βερσαλλιών, οι νικητές Βρετανοί και Γάλλοι δεν προέβλεψαν ανταλλάγματα για την Ρωσία, γιατί οι Ρώσοι Κομμουνιστές είχαν συμμαχήσει με την Γερμανία και τους συμμάχους της εναντίον των Βρετανών και των Γάλλων. Επομένως οι Βρετανοί και οι Γάλλοι έβλεπαν τους Ρώσους Κομμουνιστές σαν μέλη του στρατοπέδου των ηττημένων, αφού τους είχαν πολεμήσει κατά την διάρκεια του ΑΠΠ.

Αμέσως μετά το τέλος του Α Παγκοσμίου Πολέμου ο Λένιν δημιούργησε στην Γερμανία το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, με σύνθημα να ανατραπεί η Συνθήκη των Βερσαλλιών, και να μην πληρώσουν οι Γερμανοί στους Γάλλους τις αποζημιώσεις που είχαν συμφωνηθεί. Αυτή η στρατηγική έδινε στο κόμμα του Λένιν ένα τεράστιο πάτημα στην Γερμανία, και η διαλυμένη οικονομία της Γερμανίας, και η εξαθλίωση των Γερμανών, ήταν βούτυρο στο ψωμί του Λένιν.

Αν θέλετε να καταλάβετε την Γερμανία εκείνης της εποχής σκεφτείτε την σαν την σημερινή Συρία. Διαλυμένη, με όλες τις χώρες τριγύρω να σκοτώνονται στην Συρία για επιρροή. Αυτή ήταν η κατάσταση στην Γερμανία. Μέσα από αυτόν τον αδιάκοπο πόλεμο των Ρώσων, των Βρετανών και των Γάλλων μέσα στην Γερμανία ανέβηκε στην εξουσία ο Χίτλερ 15 περίπου χρόνια αργότερα.

Οι Γάλλοι είχαν λοιπόν ένα πολύ μεγάλο δίλημμα να αντιμετωπίσουν στην Γερμανία. Από την μία πλευρά ήθελαν να κρατήσουν την Γερμανία αδύναμη στρατιωτικά, αλλά από την άλλη πλευρά πάνω σε αυτήν την εξαθλίωση πατούσε ο Λένιν, και αργότερα ο Στάλιν, και έσπρωχνε το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα.

Επομένως για τους Γάλλους και τους Βρετανούς υπήρχε ο κίνδυνος να πάρει την εξουσία στην Γερμανία το κόμμα του Λένιν και του Στάλιν, και να βρεθούν οι Βρετανοί και οι Γάλλοι να έχουν τους Ρώσους Κομμουνιστές μπροστά στα σύνορα τους.

Αν γινόταν αυτό οι Ρώσοι Κομμουνιστές δεν θα είχαν στα χέρια τους μόνο τις τεράστιες πρώτες ύλες της Ρωσίας, που ούτε στον ύπνο τους δεν είχαν δει οι Βρετανοί και οι Γάλλοι, αλλά θα είχαν και τις καταπληκτικές βιομηχανικές δομές της Γερμανίας, που μπορεί να βρίσκονταν σε ύπνωση αλλά ήταν ακόμη εκεί.

Επομένως οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ήταν αναγκασμένοι να βοηθήσουν την Γερμανία να σταθεί ξανά στα πόδια της, ώστε να την τραβήξουν στην δική τους πλευρά, και να αποδυναμωθεί το κόμμα του Λένιν στην Γερμανία. Αλλά η οικονομική ανάπτυξη φέρνει πάντα μαζί της και την στρατιωτική ισχύ.

Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι κάθε άλλο παρά κάποιον σαν τον Χίτλερ ήθελαν. Αυτό αποδεικνύεται από το ότι οι εντολές που έδινε ο Στάλιν στο κόμμα του στην Γερμανία ήταν να χτυπάει πάνω απ’όλα τους σοσιαλδημοκράτες και τους φιλελεύθερους, και όχι τους Ναζί, παρά τις διαφορές του με τους Ναζί. Το ότι ο Στάλιν είχε δώσει εντολή στο κόμμα του στην Γερμανία να έχει σαν νούμερο ένα εχθρό τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθερους, δεν είναι μία δική μου άποψη. Αν διαβάσετε για το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα θα δείτε ότι είναι κάτι που δεν αμφισβητείται από κανέναν.

Ο λόγος που ο Στάλιν προτιμούσε τους Ναζί, παρά τις διαφορές που είχε με τον Χίτλερ, ήταν επειδή γνώριζε ότι θα ήταν πολύ δυσκολότερο για τους Γάλλους και τους Βρετανούς να συνεργαστούν με τον Χίτλερ, σε σχέση μία σταθερή Γερμανική κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών ή φιλελευθέρων.

Και αποδείχτηκε στην πράξη ότι ο Στάλιν είχε απόλυτο δίκιο στις εκτιμήσεις του, γιατί τελικά ο Χίτλερ συμμάχησε με τον Στάλι το 1939,  και στην συνέχεια κατέλαβε την Γαλλία και ξεκίνησε την πολιορκία της Μεγάλης Βρετανίας.

Αν οι σοσιαλδημοκράτες ή οι φιλελεύθεροι ήταν ισχυροί στην Γερμανία, ενδεχομένως οι Βρετανοί να είχαν συμμαχήσει με τους Γερμανούς εναντίον των Ρώσων. Πάρα πολλοί Βρετανοί έλεγαν ότι η Μεγάλη Βρετανία έπρεπε να συμμαχήσει με τον Χίτλερ εναντίον του Στάλιν, και ο λόγος που δεν προχώρησε αυτή η συμμαχία ήταν ακριβώς επειδή πολλοί Βρετανοί δεν εμπιστεύονταν τον Χίτλερ.

Ο Χίτλερ πολύ έξυπνα είχε το Lebensraum ως το δόγμα της εξωτερικής του πολιτικής, και αυτό τον έκανε συμπαθή στους Βρετανούς. Το Lebensraum έλεγε να συμμαχήσουν οι Γερμανοί με τους Βρετανούς, να πάρουν οι Γερμανοί το πετρέλαιο της Κασπίας, και να μην χτυπήσουν τους Βρετανούς στον Περσικό Κόλπο. Το όφελος για τους Βρετανούς θα ήταν ότι θα ξεφορτώνονταν τους Ρώσους που τους χτυπούσαν τους προηγούμενους αιώνες στον Περσικό Κόλπο και την Ινδία, η οποία ήταν η σημαντικότερη αποικία τους. Αλλά πόση εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς στον Χίτλερ?

Αν στην Γερμανία είχε βρεθεί ένας ισχυρός φιλελεύθερος ηγέτης, ο οποίος θα είχε επίσης το Lebensraum ως το δόγμα της εξωτερικής του πολιτικής, ενδεχομένως οι Βρετανοί να είχαν χτυπήσει με τους Γερμανούς τους Ρώσους, αντί να γίνει η συμμαχία Χίτλερ-Στάλιν. Το Lebensraum μην το βλέπετε σαν μία επινόηση του Χίτλερ. Πάρα πολλοί Γερμανοί ασπάζονταν το Lebensraum. Ούτε ο αντικομμουνισμός που πούλησε ο Χίτλερ για να πάρει υποστήριξη από την Γαλλία και την Βρετανία ήταν ένα προνόμιο των εθνικοσοσιαλιστών. Οι πιο φανατικοί αντικομμουνιστές είναι οι δεξιοί και όχι οι εθνικοσοσιαλιστές.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ανέβηκε στην εξουσία ο Χίτλερ, όχι επειδή τον ανέβασαν στην εξουσία οι Γερμανοί βιομήχανοι, όπως λέει το ΚΚΕ. Πράγματι ο Χίτλερ έλαβε ενισχύεις και από Γερμανούς βιομηχάνους, και από τους Βρετανούς, και από τους Αμερικανούς, και από τους Γάλλους είχε ανοχή, αλλά ο Λένιν και ο Στάλιν είχαν πολύ μεγαλύτερες ευθύνες για την άνοδο του, γιατί γι’ αυτούς το second best, μετά το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ήταν ο Χίτλερ, για τους λόγους που εξήγησα.

Σκεφτείτε την σημερινή Συρία. Ο Πούτιν και ο Άσαντ προτίμησαν τους πρώην ανθρώπους του Σαντάμ Χουσέιν, παρόλο που γνωρίζουν ότι στο μέλλον μπορεί να τους βρούνε μπροστά τους, επειδή ο ISIS εμπόδιζε την δημιουργία μίας ήπιας Σουνιτικής δύναμης, πάνω στην οποία θα μπορούσε να πατήσει το ΝΑΤΟ και να προχωρήσει τον αγωγό Κατάρ-Τουρκίας.

Σκεφτείτε την κατάσταση στην Γερμανία μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο ως εξής. Η Γερμανία είχε σφαχτεί με την Ρωσία, και το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν το κόμμα του Λένιν στην Γερμανία, και στην συνέχεια το κόμμα του Στάλιν.

Είναι σαν να λέμε να γίνει ένας πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας, και μετά τον πόλεμο να βγει μπροστά το ΚΚΕ σαν το κόμμα της Τουρκίας στην Ελλάδα Αυτή ήταν η κατάσταση στην Γερμανία μετά τον ΑΠΠ. Πάρα πολλοί Έλληνες θα ήταν αντίθετοι σε κάτι τέτοιο. Αυτό ακριβώς έγινε και με τους Γερμανούς. Πάρα πολλά εργατικά συνδικάτα, πάρα πολλοί φτωχοί Έλληνες, και πάρα πολλοί πλούσιοι Έλληνες θα ήταν αντίθετοι σε κάτι τέτοιο.

Όταν μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο η Βουλγαρία, η Αλβανία και η Γιουγκοσλαβία έβγαλαν μπροστά το ΚΚΕ για να χτυπήσουν την Ελλάδα, μόνο οι πλούσιοι Έλληνες ήταν εναντίον του ΚΚΕ? Δεν υπήρχαν εργατικά συνδικάτα εναντίον του ΚΚΕ? Δεν είχε φτωχούς Έλληνες που χτυπούσαν το ΚΚΕ? Ακριβώς το ίδιο έγινε και στην Γερμανία με το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα μετά τον ΑΠΠ.


“How Stalin Helped Hitler Rise to Power”
Many people believe that Germany was crushed by unfair war reparations in the Great Depression and that was why the desperate people turned to Hitler. Yet the Soviet archives reveal a different story.  They show that although the German people may have been poor, Germany itself was rich and powerful.  Moreover its great industrialists secretly spent millions helping Stalin modernise his armed forces – for political ends – between 1929 and 1933.
The German army and the Bolsheviks
The German army was stung by the restrictions to its fighting force under the terms of the Treaty of Versailles.  In 1922, after the Treaty of Rapallo, the German army established a secret army officer training camp in Russia.   By the mid-1920s they had a tank school at Kasan, a flying school near Lipetsk, an air-firing training area at Woronesch and a poison gas experimental establishment at Wolsk.  The Germans found the discipline of Soviet soldiers impressive, but the Soviets had only a few elderly tanks, ancient machine guns etc.  Naturally they wanted better equipment.
In 1928, after six months negotiations, the German armaments makers agreed to modernise the Soviet Union’s armaments and provide a heavy industrial base to support it, on draconian conditions.  But Stalin agreed to them so German help flooded in.  The production of Soviet aircraft and machine guns soared, rifle production almost doubled and the manufacture of tanks, protected by Krupp’s special steel, rose tenfold between 1929 and 1932.  Germany also provided the heavy industrial factories so that Stalin could manufacture them himself.  But why did the German armaments makers decide to help Stalin and what was their price?
The price Stalin paid for a modernised army
The armaments makers and their friends had not respected the Russian army as a fighting force in World War I and could not believe that Russia would ever pose a threat to Germany.  Horrified at the arrival of a socialist coalition government in power in the German Reichstag, in 1928, they longed for the return of the monarchy, or if the German people would not accept it, a man of the people like Italy’s Mussolini, who would maintain their power and influence.  They decided to help Stalin on two conditions; the first was that he paid for his precious armaments in hard currency and the second, crucially, that the German Communists never voted again with the Social Democrats in the Reichstag.
How the American ‘dust bowl’ was caused?
Neither demand could have been fulfilled except by a man of Stalin’s iron will.  The Soviet Union was practically bankrupt.  There was no way of paying for Germany’s goods except through selling wheat on world markets and Russia’s kulak farmers refused to surrender their wheat to Stalin in return for worthless currency.  However, Krupp had already created a giant farm in the North Caucasus to help Lenin export wheat so that he could buy German trains.  So Stalin decided to expel his Kulak farmers to the icy wastes of Siberia and to create giant farms himself.  He was successful.  While the kulaks died of cold and starvation, an avalanche of Soviet wheat hit unsuspecting already overprovided world markets in 1930 and 1931, at rock-bottom prices, causing misery and bankruptcy in America’s important farming sector.
How the Soviet Union helped Hitler come to power
Stalin had an incredible control over world communism.  He also kept his promise to ensure that the German Communists never voted with the Social Democrats in the Reichstag again.
The German Communists faithfully voted with the parties of the extreme Right, Hugenberg’s Nationalists and Hitler’s National Socialists, between 1929 and 1932, even though they fought them on the streets.  Indeed, according to the Russian historian, Aleksandre Nekrich in 1997: ‘At Moscow’s order, the German Communist party pronounced the Social Democrats ‘enemy no.1, drove a significant proportion of the workers into the Nazi’s arms … and contributed to Hitler’s triumph at the polls’ in  the 1932 elections.
The ultimate victory?
Stalin paid the Germans for their weapons.  Hitler became dictator in 1933 but the German armaments makers had underestimated Stalin.  It was he who won the Second World War with the help of Krupp’s special steel to protect his tanks.
This entry was posted in How Hitler came to power. Bookmark the permalink. Both comments and trackbacks are currently closed.



“Germany–Soviet Union relations before 1941”
German–Soviet Union relations date to the aftermath of the First World War. The Treaty of Brest-Litovsk, dictated by Germany ended hostilities between Russia and Germany; it was signed on March 3, 1918.[1] A few months later, the German ambassador to MoscowWilhelm von Mirbach, was shot dead by Russian Left Socialist-Revolutionaries in an attempt to incite a new war between Russia and Germany. The entire Soviet embassy under Adolph Joffe was deported from Germany on November 6, 1918, for their active support of the German RevolutionKarl Radek also illegally supported communist subversive activities in Weimar Germany in 1919.
From the outset, both states sought to overthrow the system that was established by the victors of World War I. Germany, laboring under onerous reparations and stung by the collective responsibility provisions of the Treaty of Versailles, was a defeated nation in turmoil. This and the Russian Civil War made both Germany and the Soviets into international outcasts, and their resulting rapprochement during the interbellum was a natural convergence.[2][3] At the same time, the dynamics of their relationship was shaped by both a lack of trust and the respective governments' fears of its partner's breaking out of diplomatic isolation and turning towards the French Third Republic (which at the time was thought to possess the greatest military strength in Europe) and the Second Polish Republicits ally.
Cooperation ended in 1933, as Adolf Hitler came to power and created Nazi Germany. The countries' economic relationship dwindled at the beginning of the Nazi era, but some diplomatic initiatives continued through the 1930s, culminating with the Molotov–Ribbentrop Pact of 1939 and various trade agreements. Few questions concerning the origins of the Second World War are more controversial and ideologically loaded than the issue of the policies of the Soviet Union under Joseph Stalin towards Nazi Germany between the Nazi seizure of power and the German invasion of the USSR on June 22, 1941.[4]
A variety of competing and contradictory theses exist, including: that the Soviet leadership actively sought another great war in Europe to further weaken the capitalist nations;[5] that the USSR pursued a purely defensive policy;[6] or that the USSR tried to avoid becoming entangled in a war, both because Soviet leaders did not feel that they had the military capabilities to conduct strategic operations at that time,[7] and to avoid, in paraphrasing Stalin's words to the 18th Party Congress on March 10, 1939, "pulling other nations' (the UK and France's) chestnuts out of the fire."[8]
https://en.wikipedia.org/wiki/Germany%E2%80%93Soviet_Union_relations_before_1941



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου