Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Al-Jazeera VS Donald Trump


Πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Al-Jazeera, του αριστερού αντι-Αμερικανικού ενημερωτικού δικτύου του Εμίρη του Κατάρ. Βλέπε “Trouble for Trump: Iran, North Korea, Palestine, China”, Ιανουάριος 2017.

Αυτό που έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον είναι ότι το Al-Jazeera είναι υπέρ της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Τελείως διαφορετική στάση από αυτήν της Σαουδικής Αραβίας, η οποία πίεζε τους Γάλλους να μποϋκοτάρουν την συμφωνία.

Το Al-Jazeera μάλιστα γράφει η συμφωνία με το Ιράν ήταν η σημαντικότερη συμφωνία της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τα τελευταία 40 χρόνια, και ο Τραμπ απειλεί να την χαλάσει.

Καταρχάς έχω πει ότι το Κατάρ είναι η χώρα που θίγεται περισσότερο ίσως απ’όλους από την εκλογή Τραμπ, γιατί η παραχώρηση της Συρίας στην Ρωσία βάζει ταφόπλακα στον αγωγό Κατάρ-Τουρκίας. Επίσης, αν για να σπάσουν την Κόκκινη Τζιχάντ (Ρωσία-Ιράν) οι Αμερικανοί σπρώξουν το Ρωσικό αέριο στους συμμάχους τους στην Ευρώπη, την Ιαπωνία, την Νότια Κορέα και την Ινδία, το Κατάρ θα χάσει το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του, που προέρχεται κυρίως από την Ασία (Ινδία, Ιαπωνία, Νότια Κορέα), και δευτερευόντως από την Ευρώπη.


Χάρτης Δόγμα Τραμπ



Οι Εξαγωγές Φυσικού Αερίου του Κατάρ


Και έχω πει ότι το Κατάρ και η Τουρκία βολευόντουσαν με την ιδέα να στείλουν μέσω Τουρκίας στην Ευρώπη οι Καταριανοί και οι Ιρανοί το φυσικό αέριο που μοιράζονται στον Περσικό Κόλπο, σε μία συμμαχία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Οι Καταριανοί, οι Τούρκοι και οι Ιρανοί θα ανέβαζαν στην εξουσία της Σαουδικής Αραβίας την Μουσουλμανική Αδελφότητα, ώστε το αέριο να φτάσει μέσα από την Σουνιτική Συρία στην Τουρκία, αποφεύγοντας το Κουρδιστάν της Τουρκίας, όπου το PKK ελέγχεται από την Ρωσία.

 Ένα σχέδιο που είχε και τις ευλογίες της διακυβέρνησης Ομπάμα, και θα έσπαγε υποτίθεται και τον άξονα της Κόκκινης Τζιχάντ. Τελικά οι Ρώσοι και ο Άσαντ δεν επέτρεψαν σε αυτό το σχέδιο να πραγματοποιηθεί. Αλλά και για τους Ιρανούς ήταν πολύ δύσκολο να πάνε κόντρα στους Ρώσους, γιατί οι Ρώσοι είναι αυτοί που τους βοηθάνε στα πυρηνικά τους προγράμματα, οι Ρώσοι είναι αυτοί που τους πουλάνε όπλα, και οι Ρώσοι είναι αυτοί που τους εκπαιδεύουν στην τρομοκρατία.

Χάρτης Δόγμα Ομπάμα


Το Al-Jazeera γράφει λοιπόν ότι παρόλο που η συμφωνία με το Ιράν είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τα τελευταία 40 χρόνια, ο Τραμπ την αποκαλεί την χειρότερη συμφωνία που έγινε ποτέ και απειλεί να την χαλάσει.

Το άρθρο γράφει επίσης ότι το Ιράν πολεμάει τον ISIS, θέλοντας να παρουσιάσει το Ιράν ως μία χώρα που πολεμάει την τρομοκρατία. Κάτι που όμως ισχύει μόνο για το Ιράκ, και πολύ λιγότερο για την Συρία, όπου ο ISIS χτυπάει κυρίως τους Κούρδους, και τους Σουνίτες που συνεργάζονται με το ΝΑΤΟ.

Στο Ιράκ πράγματι το Ιράν μαζί με τους Αμερικανούς χτυπάει τον ISIS, αλλά στο Ιράκ αυτό που λέμε ISIS, και χτυπάει τους Σιίτες και τους Αμερικανούς, υποστηρίζεται περισσότερο από τους Άραβες του Κόλπου και πολύ λιγότερο από τους Ρώσους και τον Άσαντ, τους οποίους ενδιαφέρει κυρίως η Συρία. Ο Άσαντ και οι Ρώσοι υποστηρίζουν τον ISIS της Συρίας. Επομένως το Al-Jazeera παρουσιάζει μία τελείως ψεύτικη εικόνα, λέγοντας ουσιαστικά ότι κακώς ο Τρμαπ κατηγορεί τους Ιρανούς ως τρομοκράτες. Και μιλάμε ότι οι Ιρανοί και η Χεζμπολάχ ήταν αυτοί που εκπαίδευσαν τους Σαουδάραβες που χτύπησαν τους Δίδυμους Πύργους.

Το άρθρο λέει επίσης ότι ο Τραμπ θέλει να χαλάσει την συμφωνία για να κάνει χάρη στο Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία. Κάτι που προφανώς δεν ισχύει.

Για την Σαουδική Αραβία πια δεν το συζητάμε και καθόλου. Ο Τραμπ έχει φτάσει απειλήσει την Σαουδική Αραβία, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αν οι Σαουδάραβες συνεχίσουν να χτυπάνε τους Αμερικανούς στο Ιράκ θα απαγορεύσει στις ΗΠΑ τις εισαγωγές πετρελαίου από την Σαουδική Αραβία. Ναι μεν ο Τραμπ, όπως και όλοι οι Ρεπουμπλικάνοι, δεν θέλει να καταρρεύσει η Σαουδική Αραβία και να ξεσπάσει ένας διπλός εμφύλιος, Σουνίτες VS Σουνίτες και Σουνίτες VS Σιίτες, γιατί κάτι τέτοιο θα άναβε μία επιπλέον πυρκαγιά στην Μέση Ανατολή, και θα εκτόξευε τις τιμές πετρελαίου, αφού η Σαουδική Αραβία παράγει περίπου το 1/5 της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Τραμπ συμπαθεί την Σαουδική Αραβία. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει.

Για τους Ισραηλινούς όντως ισχύει ότι ο Τραμπ τους προτιμάει 1.000 φορές περισσότερο από τους Ιρανούς. Αλλά αυτό ισχύει για όλους τους Ρεπουμπλικάνους. Ίσχυε και για όλους τους Democrats. Τώρα τελευταία μέσω του Κατάρ, και μέσω της συμμαχίας του Ιράν με τους Λατίνους δικτάτορες, έχουν αρχίσει στις ΗΠΑ να ακούγονται φιλο-Ισλαμικές φωνές στους Democrats. Δεν υπήρχε αυτό. Ο Τραμπ είναι ο κανόνας της Αμερικανικής πολιτικής. Ο Ομπάμα ήταν η εξαίρεση.

Το άρθρο δεν αναφέρεται καθόλου στην ουσία του θέματος. Η ουσία είναι πρώτον ότι το Ιράν χτυπάει τους Αμερικανούς στο Ιράκ, και ο Τραμπ δίνει στους Ρώσους την Συρία για να πάρουν οι ΗΠΑ το Ιράκ.

Δεύτερον, όσο υπάρχει η συμφωνία με το Ιράν, το Ιράν μπορεί να απειλεί τους Ρώσους ότι θα στείλει αέριο στην Ευρώπη. Άρα είναι πολύ δύσκολο να σπάσεις την Κόκκινη Τζιχάντ όσο το Ιράν έχει στο μανίκι του ένα τόσο ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί εναντίον των Ρώσων.

Αν όμως οι Ιρανοί γνωρίζουν ότι οι Αμερικανοί θα τους χαλάσουν την συμφωνία αν κάνουν χρήση αυτού του χαρτιού εναντίον των Ρώσων, όπως θα ήταν πολύ πιθανό να κάνει ο Τραμπ, ή αν οι Ιρανοί γνωρίζουν ότι οι Αμερικανοί θα τους χτυπήσουν αν οι Ιρανοί τους ενοχλήσουν στο Ιράκ, και οι Ρώσοι δεν θα μπορέσουν να τους βοηθήσουν λόγω των καλών σχέσεων με τις ΗΠΑ, τότε θα είναι πολύ προσεκτικοί.

Με λίγα λόγια η Κόκκινη Τζιχάντ σπάει πολύ πιο εύκολα αν πατήσεις πάνω στο ισχυρό μέλος της, την Ρωσία, και πολύ πιο δύσκολα αν πατήσεις πάνω στο αδύναμο μέλος της, το Ιράν.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον ότι το Κατάρ προσπαθεί να προσεγγίσει το Ιράν σε μία συμμαχία εναντίον του Τραμπ. Στενός σύμμαχος του Κατάρ εναντίον του Τραμπ θα είναι προφανώς και το Μεξικό, οι Λατίνοι δικτάτορες, και και η Κίνα. Τελείως διαφορετική πολιτική από την Σαουδική Αραβία το Κατάρ. Η Σαουδική Αραβία θίγεται από τον Τραμπ στην Συρία, φοβάται τον Τραμπ στην Συρία, αλλά ελπίζει ο Τραμπ να χαστουκίσει το Ιράν.

“Trouble for Trump: Iran, North Korea, Palestine, China”,
US President Donald Trump brands himself as a dealmaker but arguably, the most significant American deal struck in the past 40 years since Camp David, was the Iran Nuclear Agreement by former President Barack Obama. Achieving with a sweep of the pen what years of "debilitating" sanctions never accomplished, the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) stilled Iran's uranium enrichment programme and reduced its nuclear stockpile.
Yet Trump has called it the "worst deal ever negotiated" and vowed to "tear it up". Trump's electoral bluster against the Iran deal could be diffused by workaday reality. He remains positive toward Moscow - and President Vladimir Putin's most significant ally in the Syrian war theatre is Iran. What is more, Iran is actively fighting the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL), which Trump really hates.
Significantly, the hardest-nosed, anti-deal hawks - including Newt Gingrich and Rudy Giuliani - failed to secure seats in Trump's cabinet. Instead, newly appointed Defense Secretary General James Mattis has stated that to scupper it would sully Washington's trustworthy image, and isolate the US, as allies in the European Union and United Nations would be unlikely to follow suit.
Yet, Trump may still see compelling reasons to rip it up. First, he, like Hillary Clinton, is much more favourable towards Israel than Obama was, and Israel is starkly anti-Iran and hates the JCPOA.
Second, the prospects for US business in Iran remain slim, while opportunities with Saudi Arabia and other conservative Arab regimes are vibrant. As Riyadh is embroiled in its own soft war with Iran, while anxious to maintain cosy relations with Washington, encouraging Trump to rip up the deal is a Kingdom goal.
Third, the deal's future is vulnerable not only in Washington but also in Iran, where hardliners never strongly supported it, and where a political standoff between reformers and hawks is taking shape in the run-up to the presidential elections of April 2017. This uncertainty has been exacerbated by the death of pragmatist reformer Hashemi Rafsanjani, which has left President Hassan Rouhani fighting for his future, and the deal.
The consequences of scrapping the JCPOA would be dire - Iran's nuclear re-activation, a possible regional nuclear race and an escalation of conflict in the neighbourhood.
Ali Akbar Salehi, the head of Iran's Atomic Energy Organization, has hinted that Iran could regain most of its enrichment capability within a year and a half.  
Tehran, however, would have to decide whether it, too, would rip up the deal and lose its economic windfall. If Iran's hardliners prevail and it backs out of the JCPOA, business deals with the EU would abruptly be cut off. The oil and gas industries - the biggest beneficiaries of post-sanctions investment - would shrink, plunging Iran into a new recession, dashing the hopes of its vast youth population, prompting possible domestic unrest and likely clampdowns.
With the prospect of closer US-Iran relations no longer containing Saudi ire against Iran, the chances of growing conflict between these two Gulf powers could be expected to rise, an unprecedented situation in modern regional history, as until now, they have never allowed their simmering mistrust and Sunni-Shia competition to boil over into outright war.
Finally, a cancelled deal would mean no more inspections of Iran's nuclear programme. This combined with an Iranian missile programme that is expanding rapidly, makes a toxic combination, one that could attract an Israeli "corrective" attack with Trump support, immediately broadening the turmoil in the Syria-Iraq theatre into a wider and highly militarised regional war.
The JCPOA is a compromise that has worked. Getting more guarantees for the US would mean forcing Iran to accept more concessions, which its hardliners won't do. Though Trump may be a great deal maker, Obama's Iran deal is about as good as it gets.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου