Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Οι Τίγρεις της Ασίας και ο Κινεζικός Κρατικοκαπιταλισμός

Στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο η Κίνα ήταν σύμμαχος και η Ιαπωνία αντίπαλος των ΗΠΑ. Η Ρωσία ήταν επίσης σύμμαχος των ΗΠΑ και της Κίνας από την στιγμή που ο Χίτλερ έσπασε την συμμαχία που είχε συνάψει με τον Στάλιν το 1939 και εισέβαλε στην Ρωσία το 1941.

Όταν τελείωσε ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος στην Κίνα ξέσπασε εμφύλιος, και οι Ρώσοι στήριξαν τους Κομμουνιστές και οι Αμερικανοί τους εθνικοσοσιαλιστές, και τελικά τον πόλεμο κέρδισαν οι κομμουνιστές, και όσοι εθνικοσοσιαλιστές γλίτωσαν την σφαγή εγκαταστάθηκαν στην Ταιβάν, όπου έφτιαξαν μία δική τους δικτατορία, η οποία διήρκεσε μέχρι και την δεκαετία του 80.

Στο Βιετνάμ οι κομμουνιστές που υποστηρίζονταν από τους Ρώσους και τους Κινέζους επίσης νίκησαν τους εθνικοσοσιαλιστές που υποστηρίζονταν από τους Αμερικανούς, και στην Βόρεια Κορέα η μάχη έληξε ισόπαλη, με τους συμμάχους των Ρώσων και των Κινέζων να παίρνουν την Βόρεια Κορέα και τους συμμάχους των Αμερικανών να παίρνουν την Νότια Κορέα.

Η Κίνα και η Ιαπωνία άλλαξαν εντελώς στρατόπεδο μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μετά τον πόλεμο οι Αμερικανοί ενθάρρυναν τις εταιρείες τους να επενδύουν στην Νότια Κορέα, την Ταιβάν, το Χονγκ Κόνγκ και την Σιγκαπούρη, ώστε να ενδυναμώσουν αυτές τις χώρες οικονομικά, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια της Κίνας και των Σοβιετικών. Η Νότια Κορέα, η Ταιβάν, το Χονγκ Κόνγκ και η Σιγκαπούρη είναι αυτό που λέμε οι Τίγρεις της Ασίας. Το Χονγκ Κόνγκ έχει πλέον περάσει στον έλεγχο της Κίνας από το 1997.

Χάρτης 1 Οι Τίγρεις της Ασίας



Αποκαλούμε τις χώρες αυτές οικονομικά θαύματα, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπήρξε κανένα θαύμα. Υπήρξε η μεταφορά Αμερικανικών μονάδων σε αυτές τις χώρες. Και ήταν μία συνειδητή επιλογή της Αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας. Η μεταφορά αυτή είχε κόστος για την Αμερικανική βιομηχανία, αλλά υπήρχε και όφελος για τους Αμερικανούς καταναλωτές, γιατί μπορούσαν να αγοράζουν πολύ φτηνά προϊόντα που κατασκευάζονταν σε αυτές τις χώρες. Και κυρίως υπήρχε το μεγάλο γεωπολιτικό όφελος ότι οι χώρες αυτές θα έμεναν δεμένες στο άρμα των ΗΠΑ.

Τώρα βέβαια σε αυτές τις χώρες δεν υπάρχουν εργατικά χέρια πια. Φτηνά εργατικά χέρια υπάρχουν στην Κίνα και την Ινδία, ή στο Βιετνάμ κλπ. Το πρόβλημα είναι ότι η Κίνα είναι ένα πολύ μεγαλύτερο μέγεθος και μπορεί να αποτελέσει απειλεί για τις ΗΠΑ στο μέλλον. Η Κίνα μέχρι τον θάνατο του Μάο στα μέσα της δεκαετίας του 70 ακολουθούσε ένα κλασσικό σοσιαλιστικό μοντέλο, και ήταν μία φτωχή αγροτική χώρα. Οι Ρώσοι είχαν καλύτερη τύχη γιατί και ήταν πολύ πλουσιότεροι σε φυσικούς πόρους, αλλά και γιατί μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου είχαν ξηλώσει όλα τα εργοστάσια της Ανατολικής Γερμανίας και τα είχαν μεταφέρει στην Ρωσία.

Η Κίνα από το τέλος της δεκαετίας του 70 ακολούθησε το μοντέλο του “κρατικοκαπιταλισμού”, που σημαίνει το κράτος να είναι πάλι ο μεγάλος παίκτης, αλλά να προσπαθεί να κινείται όσο μπορεί με γνώμονα το κέρδος, που σημαίνει να λαμβάνει υπόψη του τις πραγματικές συνθήκες τουλάχιστον στις βασικές αγορές, πχ ενέργεια, σίδηρο κλπ. Οι μεγάλες κρατικές εταιρείες στο μοντέλο του κρατικοκαπιταλισμού προσπαθούν το προϊόν που θα κατασκευάσουν να είναι κερδοφόρο. Επίσης στις μεγάλες κρατικές εταιρείες υπάρχουν μάναντζερς, κυρίως τα παιδιά των μελών του κόμματος, οι οποίοι επιβλέπουν την λειτουργία και πιέζουν για κερδοφορία.


Επίσης στο μοντέλο του Κινεζικού κρατικοκαπιταλισμού το κράτος απαγορεύει την ιδιωτική περιουσία, αλλά δίνει κίνητρα για κέρδος σε διάφορους παράγοντες. Πχ οι αγρότες δεν μπορούν να αγοράσουν γη, αλλά το κράτος τους παραχωρεί γη για καλλιέργεια και τους αφήνει κάποια ελευθερία στο τι θα παράγουν και στο πόσο θα το πουλήσουν, ώστε να έχουν κίνητρα να παράγουν περισσότερο. Την εποχή του Μάο οι αγρότες έπρεπε να παράγουν συγκεκριμένες ποσότητες, και όλοι προσπαθούσαν να μην τις ξεπεράσουν και στην συνέχεια απαιτούνται από το κόμμα μεγαλύτερες ποσότητες.

Επίσης στην Κίνα λειτουργούν Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (Special Economic Zones), όπου μεγάλες εκτάσεις παραχωρούνται σε δυτικές εταιρείες, δεν πωλούνται, προκειμένου να κατασκευαστούν εκεί μεγάλα εργοστάσια με δυτική τεχνολογία. Πάνω από το 50% των Κινεζικών εξαγωγών παράγεται στην Κίνα από ξένες εταιρείες. Βλέπε Financial Times




“Chart of the week: who makes China’s exports – local companies or foreign?”, Σεπτέμβριος 2012

Στον παρακάτω χάρτη βλέπετε τα εργοστάσια της Volkswagen στην Κίνα από το site της Volkswagen.




Με το μοντέλο του Κινεζικού κρατικοκαπιταλισμού έχουν δημιουργηθεί και πολλοί πλούσιοι Κινέζοι, παρόλο που δεν επιτρέπεται η ιδιοκτησία, και οι οποίοι προέρχονται κυρίως από το κόμμα. Ο πλουσιότερος άνθρωπος της Κίνας είναι ένας πρώην αξιωματικός του Κινεζικού στρατού. Βλέπε  Ο Πλουσιότερος Άνθρωπος της Κίνας πάει Hollywood

Πολλοί Αμερικανοί κατηγορούν τους Κινέζους για αθέμιτο ανταγωνισμό, επειδή επιτρέπουν και στις κρατικές αλλά και στις ιδιωτικές εταιρείες που λειτουργούν στην Κίνα να ρυπαίνουν πολύ το περιβάλλον, να μην δημιουργούν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας για τους εργαζομένους τους κλπ, με αποτέλεσμα να λειτουργούν με μικρότερο κόστος από τις δυτικές εταιρείες. Βλέπε Financial Times “What is the true cost of the China price?”, Απρίλιος 2008

Σκεφτείτε ότι οι Κινέζοι μπορούν να πληρώνουν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ κομμουνιστές να διαμαρτύρονται για τις συνθήκες εργασίας και για το περιβάλλον, αλλά οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να πληρώσουν στην Κίνα Κομμουνιστές γιατί εκεί οι Κομμουνιστές είναι στην εξουσία. Ούτε στην Ρωσία μπορούν, γιατί όλα τα ΜΜΕ ελέγχονται και δεν επιτρέπεται να βγάλεις κιχ. Και το ίδιο συμβαίνει στις περισσότερες χώρες εκτός ΕΕ και ΗΠΑ. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό.

Υπάρχει λοιπόν ένα θεματάκι ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα, γιατί το μοντέλο του Κινεζικού κρατικοκαπιταλισμού μπορεί να μην μπορεί να παράγει την καινοτομία που συναντάμε στις ελεύθερες χώρες της Δύσης, αλλά μπορεί να προσφέρει στις δυτικές επιχειρήσεις πλεονεκτήματα που δεν μπορούν να προσφέρουν οι δυτικές οικονομίες, όπως πχ πολύ χαμηλά μεροκάματα, ρύπανση του περιβάλλοντος και μη τήρηση των κανόνων ασφαλείας για το προσωπικό χωρίς ενοχλήσεις από τα ΜΜΕ ή άλλες οργανώσεις κλπ.

Επίσης οι Κινέζοι καλούν εταιρείες των ΗΠΑ ή της ΕΕ να εγκατασταθούν στην Κίνα, και τους παραχωρούν μεγάλες εκτάσεις για πολλά χρόνια δωρεάν. Και εκεί ξέρεις ότι δεν υπάρχει ούτε συμβούλιο επικρατείας, ούτε σύνταγμα, ούτε τίποτα. Το συμφώνησες με το κόμμα τελείωσε η ιστορία. Η επένδυση σου προχωράει. Και βάζεις και συνέταιρο μία κρατική εταιρεία και τέλος. Σου δίνουν και έναν πολύ χαμηλό φορολογικό συντελεστή, και μετά εξάγεις τα προϊόντα σου πολύ φτηνά στην ΕΕ και στις ΗΠΑ, και αρχίζουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ να ουρλιάζουν.

Επομένως το Κινεζικό μοντέλο του κρατικοκαπιταλισμού είναι πολύ πιο επικίνδυνο από το Σοβιετικό μοντέλο, γιατί οι Σοβιετικοί δεν είχαν πάρε δώσε με τις δυτικές εταιρείες.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όταν οι Δυτικές εταιρείες συναντάνε Κινεζικές κρατικές εταιρείες έξω από την Κίνα πχ Αφρική, Ασία κλπ, δεν μπορούν να τις αντιμετωπίσουν, γιατί οι εταιρείες αυτές είναι το κράτος, και μπορούν να βάλουν στο τραπέζι και όπλα, και πληρωμές κάτω από το τραπέζι, και να αδιαφορήσουν για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ. Αλλά εμάς μας έχουν πείσει οι Μπογδάνοι και οι Μπουσδούκες ότι η διαφθορά είναι η Siemens. Ποτέ δεν ακούμε στην Ελλάδα για την διαφθορά στην Ρωσία, στην Κίνα, στην Βενεζουέλα κλπ. Στην Ελλάδα ακούμε για την Siemesn. Βλέπε “H Siemens και ο Νόμος για την Διαφθορά στης Τριτοκοσμικές Χώρες”.

Βλέπε επίσης

State Capitalism

Four Asian Tigers

“Special Economic Zones of China

“State Capitalism and the Return of Economic Interventionism”, Ιούλιος 2016
1η Παράγραφος
In late 2013, in a highly publicized address to the Chinese Communist Party’s plenum, Chinese President Xi Jinping announced that his newly elected government would unleash the private sector after decades of gradual economic reforms that left many of China’s biggest industries in the hands of state-owned giants. Market forces, rather than the state, would now play a “decisive role” in the Chinese economy, Xi declared, a line touted by Chinese and foreign media. The declaration represented a major shift: State-owned enterprises consumed the majority of lending from China’s four big banks, and dominate the list of the largest corporations in the country. State enterprises control about 30 percent of all assets in the country, according to one study cited by the World Bank.
4η Παράγραφος
But Xi and Li’s plans for economic reform, and a gradual economic slowdown that they called “the new normal,” so far have amounted to little, and it is far too soon to see if the most recently announced reforms will have any impact. The sharp drop in China’s stock markets during the summer of 2015, which stirred anger among Chinese investors and led some China observers to conclude that Beijing would respond by speeding up its economic liberalization, also has had little impact on the pace of reform. In fact, over the past decade, Beijing actually has taken back control of many parts of the economy, such as energy, commodities and information technology. The Xi administration also has clamped down on critics who question this continued state intervention or even argue that China’s economy is slowing faster than the leadership desires.
10η Παράγραφος
There are several reasons why the world has entered a new era of state capitalism. For one, across the developing world over the past decade, the first and second generations of elected leaders have, with some exceptions, proven to be almost as autocratic as the autocrats they replaced. Some leaders, such as former President Hugo Chavez of Venezuela and Prime Minister Najib Razak of Malaysia, seemed to believe that they needed only to win elections, after which they could use their power to destroy the rule of law, the judiciary, the loyal opposition, the independent bureaucracy and other checks and balances that comprise the constitutional elements of democracy. 

“The Washington Consensus”
The Washington Consensus is a set of 10 economic policy prescriptions considered to constitute the "standard" reform package promoted for crisis-wracked developing countries by Washington, D.C.–based institutions such as the International Monetary Fund (IMF), World Bank, and the US Treasury Department.[1] The term was coined in 1989 by English economist John Williamson.[2]
The prescriptions encompassed policies in such areas as macroeconomic stabilization, economic opening with respect to both trade and investment, and the expansion of market forces within the domestic economy.
Subsequent to Williamson's use of the terminology, and despite his emphatic opposition, the phrase Washington Consensus has come to be used fairly widely in a second, broader sense, to refer to a more general orientation towards a strongly market-based approach (sometimes described as market fundamentalism or neoliberalism). In emphasizing the magnitude of the difference between the two alternative definitions, Williamson himself has argued (see "Origins of Policy Agenda" and "Broad Sense" below) that his ten original, narrowly defined prescriptions have largely acquired the status of "motherhood and apple pie" (i.e., are broadly taken for granted), whereas the subsequent broader definition, representing a form of neoliberal manifesto, "never enjoyed a consensus [in Washington] or anywhere much else" and can reasonably be said to be dead.

“The Beijing Consensus”
The Beijing Consensus (also sometimes called the "China Model" or "Chinese Economic Model"[1]) is the political and especially economic policies of the People's Republic of China[2] that began after the death of Mao Zedong and the rehabilitation of Deng Xiaoping (1976) and are thought to have contributed to China's eightfold growth in gross national product over two decades.[3][4] The phrase "Beijing Consensus" was coined by Joshua Cooper Ramo to pose China's economic development model as an alternative — especially for developing countries — to the Washington Consensus of market-friendly policies promoted by the IMFWorld Bank and U.S. Treasury.[5][6] In 2016, Ramo stated in an interview with The Diplomat that "The idea of the Beijing Consensus is less that every nation will follow China’s development model, but that it legitimizes the notion of particularity as opposed to the universality of a Washington model."


1 σχόλιο:

  1. Και κλεβουν οι κινεζικες εταιριες(κρατος) δυτικες καινοτομες τεχνολογιες προκειμενου να μεινουν ανταγωνιστικες και να εξαλειψουν τις δυτικες εταιριες

    ΑπάντησηΔιαγραφή