Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Γιατί ο Τραμπ είναι η Καλύτερη Λύση και για το Ιράν - Αμερικανικές Εκλογές Μέρος Β



Έλεγα χτες ότι η Χίλαρι Κλίντον είναι καλύτερη λύση από τον Ντόναλντ Τραμπ για το Ιράν. Βλέπε “Οι Επιπτώσεις των Αμερικανικών Εκλογών για την Ελλάδα και το Ισράηλ”.




Δυστυχώς διαβάζω πολύ λιγότερα άρθρα απ’ότι διάβαζα στο παρελθόν για την Μέση Ανατολή, και είναι πολύ πιο πιθανό να κάνω ανόητα λάθη. Και γι’αυτό και έχω γράψει ότι όσοι παρακολουθείτε την σελίδα μου θα πρέπει να την παρακολουθείτε πλέον με μεγάλη επιφύλαξη αφού ασχολούμαι πολύ λιγότερο.

Λοιπόν, να κάνω τις διορθώσεις. Το σίγουρο είναι ότι το Ιράν προτιμούσε τον αριστερό Εβραίο απατεώνα Bernie Sanders για πρόεδρο των ΗΠΑ. Ο Bernie Sanders είναι πολύ κοντά στους Κομμουνιστές δικτάτορες της Λατινικής Αμερικής, πολύ επιθετικός προς το Ισραήλ, ζητάει καλύτερες σχέσεις των ΗΠΑ με το Ιράν, και είχε δεσμευτεί ότι θα μπλοκάρει τον Καναδο-Αμερικανικό αγωγό Keystone Pipeline, ο οποίος θα έβγαζε τα τεράστια αποθέματα αερίου του Καναδά στον Κόλπο του Μεξικού, καθώς και ότι θα απαγόρευε στις ΗΠΑ την παραγωγή αερίου και πετρελαίου από σχιστόλιθο.Ο Bernie Sanders όπως θα θυμάστε ήταν ο εκλεκτός και των Ελλήνων δημοσιογράφων.

 Η Κλίντον κέρδισε τον Sanders, άρα τώρα το θέμα είναι αν για το Ιράν είναι καλύτερος ο Τραμπ ή η Κλίντον.



Έγραψα ότι η Κλίντον είναι καλύτερη από τον Τραμπ για το Ιράν λόγω της επιθετικότητας του Τραμπ προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα, και κάποιων δηλώσεων που έχει κάνει εναντίον του Ιράν. Πάρα πολύ βιαστική και επιπόλαια εκτίμηση, που αντικατοπτρίζει την νέα χαμηλότερη ποιότητα των κειμένων μου όπως έχω προειδοποιήσει. Ευτυχώς από σπόντα πήρα χαμπάρι την μπαρούφα που είπα επειδή σκέφτηκα λίγο περισσότερο το θέμα όταν διάβασα ότι οι Τούρκοι θελουν τον Τραμπ και όχι την Κλίντον. Λοιπόν, να κάνω τις διορθώσεις.

Πρώτον. Ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι δεν θα ενοχλήσει την Ρωσία στην Συρία, που σημαίνει ότι δεν θα πιέσει για την απομάκρυνση του εκλεκτού του Ιράν στην Συρία, του Μπασαρ αλ Άσαντ. Οι Ρώσοι συζητάνε την απομάκρυνση του Άσαντ υπό προϋποθέσεις. Οι Ιρανοί δεν το συζητάνε καθόλου. Άρα με Τραμπ στην προεδρία δεν τίθεται θέμα για τον Άσαντ.

Δεύτερον. Η Χίλαρι Κλίντον είχε πρωταγωνιστήσει στις οικονομικές κυρώσεις που επέβαλλαν οι ΗΠΑ στο Ιράν το 2010, και οι Ιρανοί την αποκαλούν “sanctions lady”, δηλαδή “η κυρία των κυρώσεων”.

Τρίτον. Η Χίλαρι Κλίντον δηλώνει πάντα την υποστήριξη προς το Ισραήλ, και έχει δηλώσει ότι αν το Ιράν επιτεθεί στο Ισραήλ οι ΗΠΑ θα πρέπει να βομβαρδίσουν το Ιράν.

Τέταρτον. Παρόλο που η Χίλαρι Κλίντον έχει κάνει σκληρή κριτική στην Σαουδική Αραβία για τις σχέσεις της με την τρομοκρατία, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πολύ πιο επιθετικός απέναντι στην Σαουδική Αραβία, και έχει πει ότι η Σαουδική Αραβία δεν θα υπήρχε αν οι ΗΠΑ δεν την προστάτευαν. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει πει ότι ίσως οι ΗΠΑ πρέπει να σταματήσουν να εισάγουν πετρέλαιο από την Σαουδική Αραβία αν η Σαουδική Αραβία δεν βοηθήσει περισσότερο στην καταπολέμηση του ISIS. Βλέπε Wall Street Journal “Trump tells NYT he would consider halting purchase of oil from Saudi Arabia”, Μάιος 2016.

Πέμπτο. Ο Τραμπ αποτελεί απειλή για την συνοχή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η αποδυνάμωση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ θα δώσει στο Ιράν την δυνατότητα να κάνει ευκολότερα συμφωνίες με κάθε χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ ξεχωριστά.

Έκτο. Ο Τραμπ λέει ότι η συμφωνία για το Ιράν είναι κακή για τις ΗΠΑ επειδή δίνει πλεονεκτήματα στις εταιρείες της ΕΕ και της Ρωσίας έναντι των εταιρειών των ΗΠΑ στο Ιράν. Με λίγα λόγια η κριτική του Τραμπ στην συμφωνία με το Ιράν αφορά κατά ένα μεγάλο μέρος το οικονομικό σκέλος. Εξάλλου ο Τραμπ παρόλο που έχει απειλήσει να σταματήσει την συμφωνία πρόσφατα είπε ότι θα την τηρήσει. Αλλά ο τρόπος που ο Τραμπ δίνει έμφαση στο “best deal” και όχι στην ιδεολογία μάλλον αφήνει περιθώρια στο Ιράν.

Άρα ποιο είναι το κακό μίας εκλογής Τραμπ για το Ιράν? Το βασικό αρνητικό νομίζω ότι είναι ότι οι Ιρανοί θα έχουν απέναντι τους το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, που είναι πιο εχθρικό από τους Democrats προς το Ιράν.

Νομίζω όμως ότι και μόνο το γεγονός ότι η Χίλαρι Κλίντον απειλεί να στείλει στρατό στην Συρία και να χτυπήσει την Ρωσία και τον Άσαντ, ενώ ο Τραμπ έχει ξεκαθαρίσει ότι θα αφήσει την Συρία στην Ρωσία και θα δώσει έμφαση στο Ιράκ, κάτι που σημαίνει ότι δεν θα κινδυνεύσει καθόλου ο Άσαντ, είναι αρκετό για να είναι ο Τραμπ καλύτερη λύση για το Ιράν.

Αλλά και το ότι ο Τραμπ είναι πολύ πιο επιθετικός από την Κλίντον προς την Σαουδική Αραβία είναι ο δεύτερος παράγοντας που κάνει τον Τραμπ καλύτερη λύση από την Κλίντον για το Ιράν.

Κάποιες λεκτικές επιθέσεις που κάνει ο Τραμπ στο Ιράν εξουδετερώνονται από λεκτικές επιθέσεις που κάνει και η Κλίντον προς το Ιράν. Η διαφορά είναι ότι η Κλίντον έχει δείξει επιθετικότητα προς το Ιράν εμπράκτως στο παρελθόν, και όχι σε επίπεδο δηλώσεων.

Άρα ενώ οι Ιρανοί μπορεί να πάθουν κάτι κακό από τον Τραμπ, αλλά μπορεί πολύ εύκολα να το πάθουν και από την Κλίντον, χωρίς όμως η περίπτωση της Κλίντον να έχει για το Ιράν τα θετικά της περίπτωσης Τραμπ που ανέφερα παραπάνω.

Όμως και η περίπτωση Κλίντον και η περίπτωση Τραμπ είναι για το Ιράν χειρότερες από την περίπτωση Ομπάμα. Και σίγουρα είναι πολύ πολύ χειρότερες από την περίπτωση του αριστερού Εβραίου απατεώνα Bernie Sanders.

Στο κείμενο που έλεγα ότι η Κλίντον είναι καλύτερη για το Ιράν, έλεγα και ότι ο Τραμπ είναι καλύτερη λύση για το Ισραήλ, με την έννοια ότι μπορεί να ξεσπάσει ένας πόλεμος στην Συρία, και να βρεθεί το Ισραήλ να πολεμάει με την Ρωσία για πρώτη φορά στην ιστορία του. Ενώ τώρα οι σχέσεις Ρωσίας-Ισραήλ είναι άριστες.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το επιχείρημα αυτό έχει βάση, παρόλο που ακούγεται παράδοξο, λαμβάνοντας υπόψη πόσο έντονα εκφράζει την στήριξη της στο Ισραήλ  η Χίλαρι Κλίντον. Μία υποστήριξη που την έχει εκφράσει και εμπράκτως. Θέλω να πω ότι την Κλίντον την ξέρουμε και από τα έργα της, ενώ ο Τραμπ είναι νέος στην πολιτική και τον ξέρουμε μόνο από τα λόγια του. Πάντως η πολιτική που ευαγγελίζεται ο Τραμπ στην Συρία εξυπηρετεί το Ισραήλ.

Αυτό που δεν βοηθάει το Ισραήλ στην περίπτωση Τραμπ είναι η επιθετικότητα του προς την Σαουδική Αραβία, γιατί η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ συνεργάζονται εναντίον του Ιράν, και η Σαουδική Αραβία δίνει χρήματα στην Αίγυπτο, η οποία συνεργάζεται επίσης με το Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας. Άρα. αν στην Σαουδική Αραβία ανέβει η Μουσουλμανική Αδελφότητα, θα σταματήσει η Σαουδική Αραβία να χρηματοδοτεί την Αίγυπτο, θα είναι πολύ πιθανό να πέσει ο Σίσι και να ανέβει και εκεί η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία χρηματοδοτείται από το Ιράν, το Κατάρ και την Τουρκία. Άρα θα δημιουργηθεί για το Ισράηλ ένα πολύ πιο εχθρικό κλίμα.

Τι είναι λοιπόν καλύτερο για το Ισραήλ? Κλίντον ή Τραμπ? Τι να πω κι εγώ, δεν ξέρω πραγματικά. Ο Νετανιάχου πάντως δεν πήρε το μέρος κανενός, λέγοντας ότι οι σχέσεις Ισραήλ-ΗΠΑ θα είναι πολύ καλές και με την Κλίντον και με τον Τραμπ. Βλέπε Haaretz “Netanyahu on Trump, Clinton Meetings: No Matter What, U.S.-Israel Ties Will Only Grow Stronger”, Σεπτέμβριος 2016.

Αντιθέτως, στις εκλογές του 2012, όταν αντίπαλοι ήταν ο Μπάρακ Ομπάμα από τους Democrats και ο Mit Romney από τους Ρεπουμπλικάνους, ο Νετανιάχου είχε καλέσει τον Ρόμνει στο Ισραήλ, και είχε κάνει ολόκληρη εκστρατεία για να συγκεντρωθούν χρήματα από Αμερικανούς Εβραίους για την προεκλογική του καμπάνια. Το θέμα δεν ήταν το 1 εκατομμύριο δολάρια που μάζεψε ο Mit Romney στο ταξίδι του στο Ισραήλ, αλλά ότι ο Νετανιάχου έστειλε μήνυμα στα 7 περίπου εκατομμύρια Αμερικανών Εβραίων ψηφοφόρων ότι ο Ρόμνει ήταν για το Ισραήλ μία πολύ καλύτερη περίπτωση από τον Ομπάμα. Βλέπε Guardian “Binyamin Netanyahu gambles on Mitt Romney victory”, Σεπτέμβριος 2012

και Fox News “Romney Holds Unprecedented Fundraiser in Israel”, Ιούλιος 2012.

Να πω κλείνοντας ότι στην Μέση Ανατολή με ενδιέφερε να καταλάβω τα βασικά συμφέροντα, αλλά και το πως αυτά συνδέονται με την τρομοκρατία. Τα κατάλαβα τα συμφέροντα, κατάλαβα πως συνδέονται με την τρομοκρατία, και τα κατέγραψα. Βλέπε “Μία Ανακεφαλαίωση – Τα Σημαντικότερα Κείμενα”.

Από εκεί και πέρα αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να παρακολουθείς πως εξελίσσονται τα πράγματα μέρα με την μέρα. Τσακώθηκε πχ σήμερα ο Ερντογάν με τον Πούτιν, τα βρήκε ο Νετανιάχουν με τον Σίσι, απείλησε η Σαουδική Αραβία το Ιράν, κτλ. Αυτό δεν είναι κάτι που εμένα με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Το γενικότερο πλαίσιο με ενδιέφερε να καταλάβω και το κατάλαβα. Αλλά εξακολουθώ να παρακολουθώ από μία απόσταση τις εξελίξεις, και όλο και κάτι θα γράφω. Αλλά θα είναι πολύ πιθανό αυτά που θα γράφω να μην ισχύουν. Αντιθέτως τα κείμενα που αναφέρω στο “Τα Σημαντικότερα Κείμενα” τα έχω σκεφτεί πάρα πολύ.

Άρα όποιος παρακολουθεί την σελίδα πρέπει να ξέρει ότι αυτά που γράφει στα “Σημαντικότερα Κείμενα” μπορεί να τα διαβάζει με μία σχετική εμπιστοσύνη, ενώ τα από εδώ και πέρα με μεγάλη επιφύλαξη.


Άρθρα

“Trump tells NYT he would consider halting purchase of oil from Saudi Arabia”, Μάιος 2016
5η, 6η Παράγραφος
“We’re not being reimbursed for the kind of tremendous service that we’re performing by protecting various countries. Now Saudi Arabia’s one of them.”
“If Saudi Arabia was without the cloak of American protection, I don’t think it would be around,” he told the Times.

“Netanyahu on Trump, Clinton Meetings: No Matter What, U.S.-Israel Ties Will Only Grow Stronger”, Σεπτέμβριος 2016
1η Παράγραφος
 Prime Minister Benjamin Netanyahu commented Monday on his meetings with Hillary Clinton and Donald Trump, saying that "no matter what happens in November, the friendship between Israel and the U.S. will not only continue but will grow stronger."

“Romney Holds Unprecedented Fundraiser in Israel”, Ιούλιος 2012

“Binyamin Netanyahu gambles on Mitt Romney victory”, Σεπτέμβριος 2012


“Romney raises more than $1 million at end of Israel trip”, Ιούλιος 2012


“Why many of Iran's “moderates” say they prefer Trump to Clinton”, Μάιος 2016
2η, 3η , 4η , 5η ,6η Παράγραφος
So does anyone outside of America like Trump? Many people point to Russian President Vladimir Putin. He and Trump have expressed admiration for each other’s leadership qualities. But beyond Putin, there is (unsurprisingly) little foreign support for Trump’s trademark blend of American nationalism and xenophobia.
Recent conversations, however, have led us to suspect that there might be another country of potential Trump supporters out there: Iran.
Hard-liners in Iran, who favor greater confrontation with the West, were generally enthused by the opposition from Trump (and the rest of the Republican presidential field) to the Iranian nuclear deal concluded by the Obama administration.
Of course, Iranian hard-liners see the deal as terrible for Iran, rather than for the United States, as Trump does, but it nonetheless gives them a certain unity of goals. While they view Trump as crazy on a range of issues, when it comes to the nuclear deal they apparently prefer the moral clarity of insanity to a more subtle opponent.
But the preference for Trump actually goes beyond the hard-liners. It turns out that many of Iran's so-called "moderates" also seem to prefer a President Trump to a President Hillary Clinton.
13η, 14η, 15η , 16η, 17η, 18η , 19η, 20η , 21η, 22η, 23η Παράγραφος
Trump’s greatest promise for Iran, then, comes from the tensions he might create within the sanctions coalition. The idea goes like this: If America’s relationship with these partners were to fray because a President Trump alienates nearly every country on Earth, they might decide that remaining in the coalition is not worth losing out on potentially lucrative economic opportunities in Iran.
Even if Trump were to go as far as to tear up the Iranian nuclear deal without agreement from the allies, this would leave the United States isolated from Europe, Russia, and China. That isolation would allow Iran to cultivate better ties with all of them.
In other words, Trump’s great attraction for Iran is the enmity he inspires in the rest of the world.
It goes beyond the sanctions issue, too. Many Iranians are particularly enthused by Trump’s approach to Saudi Arabia. For Iranians, Saudi Arabia’s undue and malign influence in Washington is one of the root causes of Iran’s problems in the region. Iranian officials have long argued that the Saudi position won’t move constructively until the United States stops acting as a security provider to Riyadh.
This remains the case even as President Obama has referred to the Saudis as free riders and the US relationship with Saudi Arabia has frayed in recent years.
But Trump has promised to take Obama’s frustration with Saudi Arabia to the extreme, threatening to stop American oil purchases from Saudi Arabia and even to remove "the cloak of American protection" from the kingdom. This sounds pretty good to the Iranians.
Many Iranians also like the idea of a President Trump who views the practice of international relations as the "art of the deal" — that is, as a series of tough negotiations. Trump’s comments to the effect that the main problem with the Iran nuclear deal is that it does not offer economic advantages to US firms over European or Russian ones implies that his problems with the deal are more economic than ideological.
Solving ideological problems requires nearly impossible political compromises; solving economic problems just requires money and clever deals. Iranians have always viewed themselves as pragmatic and effective negotiators. They believe that in international negotiations shorn of malign Saudi influence and anti-Iranian American ideology, they could make effective deals to fully reintegrate into the world economy.
In other words, Trump is a man Iranians can do with business with.
Finally, Iranians usually appreciate that Trump is not Hillary Clinton.
Clinton is known in Tehran as the "sanctions lady," the person who orchestrated international buy-in to the unprecedented sanctions regime against Iran in 2010 that had a crippling impact on the Iranian economy.
Many Iranians we spoke with are concerned that under a Clinton presidency, the United States will introduce a new wave of secondary sanctions to confront Iran’s regional behavior. And, indeed, she has staked out an extremely tough position on enforcing the deal and on Iran in general.
Moreover, unlike Trump, Clinton is seen by many Iranians as too constrained by establishment links with pro-Israel lobbies and her own ideological enmity toward Iran to be able to deal with them flexibly — even when it might serve US interests to do so, such as, for example, in Iraq. Indeed, they see Clinton as likely to patch up some of the bad blood with the Saudis that emerged under Obama.
By contrast, Trump’s position on Russia and his attitude toward Putin has been understood in some Iranian political circles as a sign that Trump will be less blinded by traditional US ideological positions on Iran, creating more flexibility on regional dealmaking.

“Trump vs. Hillary: Who's Better for Iran?”, Ιούνιος 2016
17η Παράγραφος
Consider, first, Clinton’s positions regarding Iran. As U.S. senator from New York she voted for every anti-Iran Senate resolution. During her 2008 presidential campaign she threatened that if she were president and Iran attacked Israel, she would “obliterate” Iran. In a meeting of the National Security Council in 2010, she suggested giving Israel the “green light” to attack Iran. In interviews with the BBC and Voice of America in October 2011, she claimed that Iran was moving toward a military dictatorship. The leaders of Iran’s Green Movement rejected any U.S. help in 2009, but in the same interviews Clinton said that if they had asked for help, the United States was prepared to help them the way it helped Libyan rebels; that is, the United States would have attempted regime change in Iran. When asked in a Democratic debate last October to name the enemies that she was proud to have, she mentioned “the Iranians” without distinguishing the Iranian people from their regime.
19η, 20η, 21η  Παράγραφος
Clinton has always been opposed to improving relations with Iran. Back in January when Sen. Bernie Sanders called for improving relations between Iran and the United States, Clinton’s campaign quickly issued a statement, saying, “Normal relations with Iran right now? President Obama doesn’t support that idea. Secretary Clinton doesn’t support that idea, and it’s not at all clear why it is that Senator Sanders is suggesting it. . . . It’s pretty clear that he just hasn’t thought it through.” Clinton herself added that Sanders’s comments reflect a “fundamental misunderstanding of what it takes to do the patient diplomacy that I have experience in.”
And in her speeches, Clinton refers collectively to Iran, ISIS and Hamas as if they are allies, which they are not.
Now consider Trump’s pronouncements regarding Iran. He believes that the nuclear agreement with Iran is “so bad,” and that the nuclear agreement threatens Israel’s security. But he also believes that although the nuclear agreement is “horrible,” as an international accord, it must be implemented.
Τελευταία Παράγραφος
Thus, despite what Khamenei believes, the nature of the U.S. administration and its political system is not frozen in time. In fact, in the post-Obama era, Iran will have fewer opportunities to reach accommodation with the United States. Even if Congress can limit the power of the president in domestic affairs, he or she is the commander-in-chief and leader of foreign policy, and thus one of the most powerful people in the world. Add to this the fact that neither Clinton nor Trump will be as interested in diplomacy with Iran as Obama has been, and we may enter an era of even higher tensions between Iran and the United States.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου