Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Ο Πόλεμος για το Αλάτι

Έχω γράψει πολλές για τους πολέμους για τα μπαχαρικά. Τα μπαχαρικά όμως για τους Ευρωπαίους ήταν πολυτέλεια. Ειδικά για την περίοδο πριν το 1500 μ.Χ., όταν η Ευρώπη ήταν μία φτωχή υποανάπτυκτη αγροτική ήπειρος.

Μετά το 1500 μ.Χ. οι Ευρωπαίοι κατάφεραν να φτάσουν στην Αμερικανική Ήπειρο και στην Ασία, κάνοντας τον γύρο της Αφρικής, σπάζοντας το μπλόκο των Μουσουλμάνων, οι οποίοι μονοπωλούσαν το εμπόριο Ευρώπης-Ασίας με τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Και μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μ.Χ. οι Μουσουλμάνοι είχαν τον απόλυτο έλεγχο του εμπορίου.

Ο πόλεμος όμως για τα μπαχαρικά, το μετάξι κλπ, είχε να κάνει με το διεθνές εμπόριο, και αφορούσε σε αγαθά πολυτελείας για την Ευρώπη. Το αλάτι αντιθέτως ήταν ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των Ευρωπαίων, όχι μόνο ως τροφή, αλλά και ως μέσω συντήρησης των  τροφίμων. Οι Ευρωπαίοι πάστωναν τα τρόφιμα τους ώστε να περάσουν τον χειμώνα. Έσφαζαν για παράδειγμα το κοπάδι πριν χειμωνιάσει, αφού δεν θα υπήρχε πια τροφή για τραφεί το κοπάδι, και πάστωναν τα κρέατα. Αντίστοιχα πάστωναν τα ψάρια και τα λαχανικά, είτε για να βγάλουν τον χειμώνα είτε για να τα εξάγουν. Χρησιμοποιούσαν επίσης το αλάτι για να μετατρέψουν το γάλα σε τυρί.

Όταν οι Ευρωπαίοι έφτασαν στην Αμερική άρχισαν να σκοτώνονται για τον έλεγχο των πλούσιων σε μπακαλιάρο περιοχών, και χρειάζονταν ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες αλατιού για να στέλνουν τις τεράστιες ποσότητες στην Ευρώπη.

Επομένως τα μπαχαρικά και το μετάξι ήταν αγαθά πολυτελείας, αν και πράγματι πάρα πολύ πόλεμοι έγιναν για τα μπαχαρικά και το μετάξι. Αλλά το αλάτι ήταν είδος ζωτικής σημασίας, και ακόμη περισσότεροι πόλεμοι έγιναν για το αλάτι.

Εγώ είχαν την εντύπωση ότι όπου υπάρχει θάλασσα υπάρχει και αλάτι, και πράγματι ισχύει αυτό, αλλά υπάρχουν περιοχές που έχουν κοιτάσματα αλατιού, και σου επιτρέπουν να παράγεις πολύ μεγαλύτερες ποσότητες αλατιού. Ενώ οι ποσότητες είναι πολύ μικρότερες όταν εγκλωβίζεις θαλασσινό νερό και να περιμένεις να εξατμιστεί. Γι’αυτό και θα διαβάσετε ότι το αλάτι ήταν ο λευκός χρυσός. Και είναι πάρα πολύ λογικό αφού τα βασικά προϊόντα της Ευρώπης εκείνη την εποχή ήταν τα ψάρια, το κρέας, τα λαχανικά και το γάλα.

Γκουγκλάροντας για τους πολέμους του αλατιού έπεσα πάνω σε τόσο πολλούς πολέμους που δεν ξέρω ποιον να πρωτοαναφέρω. Να αναφέρω τον Πόλεμο του Αλατιού του 1540 μ.Χ. ανάμεσα στις πόλεις κράτη της Ιταλίας. Ο Πάπας είχε επιτρέψει στην Περούτζια να έχει ανεξαρτησία και να μην πληρώνει φόρους για το αλάτι, ώστε να ενταχθεί στα λεγόμενα Papal States. Αλλά το 1540 o Πάπας Παύλος ΙΙΙ αποφάσισε να επιβάλει φόρο στο αλάτι της Περούτζια, η Περούτζια εξεγέρθηκε, και ακολούθησε ο Salt War του 1540 μ.Χ.

“Salt War (1540)”

Χάρτης Περούτζια




Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω απόσπασμa της Wikipedia, ένα πολύ μεγάλο μέρος των εσόδων της Παπικής Εκκλησίας προερχόταν από το αλάτι, και τα έσοδα από το εμπόριο του αλατιού τα εισέπραττε για λογαριασμό του Πάπα ο μεγάλος τραπεζικός οίκος των Medici. Επίσης, μέσω των Medici ο Πάπας έστελνε χρήματα στους συμμάχους του όταν όλοι μαζί πολεμούσαν τους Μουσουλμάνους της Ανατολικής Μεσογείου, με τους οποίους συναγωνίζονταν στο εμπόριο του αλατιού, και στο εμπόριο γενικότερα. Ο Πάπας εκείνη την εποχή ήταν κάτι σαν αυτοκράτορας να έχετε υπόψη σας. Βλέπε “Medici Bank : Alum Cartel”

Στο παρακάτω άρθρο από το site Habsburger θα διαβάσετε ότι το μεγαλύτερο μέρος της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων επίσης προέρχονταν από το εμπόριο του αλατιού το οποίο μονοπωλούσαν στις περιοχές που ήλεγχαν. Βλέπε “White goldThe Habsburgssalt monopoly”.


Χάρτης



Γενικότερα, αν το ψάξετε, θα δείτε ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος των πολέμων της Ευρώπης τους προηγούμενους αιώνες, και όχι μόνο της Ευρώπης, έγινε για τα κοιτάσματα του αλατιού, και για το εμπόριο και τους φόρους επί του αλατιού. Ακούγεται παράξενο, αλλά αν σκεφτούμε ότι τα βασικά προϊόντα της φτωχής αγροτικής Ευρώπης ήταν το κρέας, το ψάρι, το γάλα και τα λαχανικά, και όλα αυτά τα συντηρούσαν με το αλάτι, είτε για να βγάλουν τον χειμώνα είτε για να τα εξάγουν, τότε φαίνεται πάρα πολύ λογικό. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται ότι η ιστορία του αλατιού ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την ιστορία της ανθρωπότητας.




Άρθρα

Το μονοπώλιο των Αψβούργων στο αλάτι. Οι βασικοί τους αντίπαλοι ήταν αυτοί που πουλούσαν αλάτι από την Βαυαρία και το Σάλτσμπουργκ
“White gold – The Habsburgs’ salt monopoly”

Οι Αψβούργοι από τον τεμαχισμό της Πολωνίας πήραν τα πλούσια κοιτάσματα της σε αλάτι
“First Partition of Poland
7η, 8η , 9η Παράγραφος
The partition treaty was ratified by its signatories on September 22, 1772.[7] It was a major success for Frederick II of Prussia:[7][11] Prussia's sharemight have been the smallest, but it was also significantly developed and strategically important.[5] Prussia took most of Polish Royal Prussia, including Ermland, allowing Frederick to link East Prussia and Brandenburg. Prussia also annexed northern areas of Greater Poland along theNoteć River (the Netze District), and northern Kuyavia, but not the cities of Danzig (Gdańsk) and Thorn (Toruń).[3] The territories annexed by Prussia became a new province in 1773 called West Prussia. Overall, Prussia gained 36,000 km2 and about 600,000 people. According to Jerzy Surdykowski Frederick the Great soon introduced German colonists in territories he conquered and engaged in Germanization of Polish territories.[13] Frederick II settled 26,000 Germans in Polish Pomerania which influenced the ethnic situation in the region that at the time had around 300,000 inhabitants, and enforced Germanization.[14][15] According to Christopher Clark in certain areas annexed by Prussia like Notec and Royal Prussia 54 percent of the population (75 percent of the urban populace) were German-speaking Protestants.[16] In the next century this was used by nationalistic German historians to justify the partition,[16] but it was irrelevant to contemporary calculations: Frederick, dismissive ofGerman culture, was instead pursuing an imperialist policy, acting on the security interests of his state.[16] The new-gained territories connected Prussia with Germany proper, and were of major economic importance.[17] By seizing northwestern Poland, Prussia instantly cut off Poland from the sea,[17] and gained control of over 80% of the Commonwealth's total foreign trade. Through levying enormous custom duties, Prussia accelerated the inevitable collapse of the Polish-Lithuanian state.[5]
Despite token criticism of the partition from the Austrian archduchess, Empress Maria Theresa,[5][18][19] Austrian statesman Wenzel Anton Graf Kaunitz considered the Austrian share an ample compensation; despite Austria being the least interested in the partition, it received the largest share of formerly Polish population, and second largest land share (83,000 km2 and 2,650,000 people). Austria gained Zator and Auschwitz (Oświęcim), part of Little Poland embracing parts of the counties of Kraków and Sandomierz (with the rich salt mines of Bochnia and Wieliczka), and the whole of Galicia, less the city of Kraków.[3]
Russia received the largest, but least-important area economically, in the northeast.[5] By this "diplomatic document" Russia came into possession of the commonwealth territories east of the line formed roughly by the DvinaDrut, and Dnieper Rivers—that section of Livonia which had still remained in commonwealth control, and of Belarus embracing the counties of VitebskPolotsk and Mstislavl.[3] Russia gained 92,000 square kilometers (36,000 sq mi) and 1,300,000 people,[citation needed] and reorganized its newly acquired lands into Pskov Governorate (which also included two provinces of Novgorod Governorate) and Mogilev Governorate.[20] Zakhar Chernyshyov was appointed the Governor General of the new territories on May 28, 1772.[21]

Χάρτης



 “Medici Bank : Alum Cartel”
Alum was a vital commodity because of its many uses and relatively few sources. It was used in the wool preparing process to clean the wool ofgrease and other substances, as a mordant which fixed the dyes in the wool, in glassmaking, in tanning, and in a few other areas.[84]
The Roman branch of the bank was not merely charged with the normal deposit and bill of exchange business of the bank, nor with just the mechanics of being "fiscal agents of the Holy See"[85] (which entailed handling and moving the papal revenues, paying out designated subsidies to countries fighting the Islamic and heathen Turks and fees etc., but the Medici did not actually collect the monies from sales of indulgences or taxes due the Papacy), but also with managing a certain piece of Papal property: the Tolfa alum mines, an interest they had acquired in 1473 in exchange for forgiving some of the Pope's long overdue debts to the Medici, although they had a previous interest in the "Societas Aluminum" (the company which farmed the mines after their discovery in 1460 in Tolfa near Civitavecchia; the agreement forming this company had three partners, one of whom was the mines' discover Giovanni da Castro, and was ratified by the pope on September 3, 1462[86]) dating back to 1466, expecting that by breaking the Turkish monopoly of alum imported from the Middle East (from the mines in Asia Minor, at Phocaea near Smyrna[84]) they could reap far more than their investments in the form of never to be repaid loans. The Medicis immediately set about trying to eliminate the competition, of which there were three main sources of large amounts of decent quality alum—Turkey, the mines in Ischia, and the mines in Volterra.
The Pope's share of the revenue was to be used to finance campaigns against the Hussites as well as the Turks, so buying Turkish alum was declared by him to be utterly immoral in that it helped the infidel enemy and hurt the faithful. Turkish alum was to be seized where it was found.
They discouraged the alum mining near Volterra in Italy, apparently pushing its inhabitants to revolt against Florentine rule. At Lorenzo's direction, the insurrection was brutally suppressed. The mines reduced output safely under Florentine (and thus, Medici) control. The sad outcome of this episode was that the sack was entirely unnecessary: exploitation of this mine was abandoned in 1483 simply because the mine was so poor that it was unprofitable.[87]
Ischia was under the ownership and protection of the King of Naples, so the Medici and the company then exploited the Ischia mines signing a 25-year cartel agreement to restrict output and boost prices by only selling at a fixed price. This cartel flagrantly violated the teachings of the church, which tried to justify it by pointing to the virtuous military campaigns it would finance. Regardless, the cartel was not particularly successful. Turkish alum was never satisfactorily suppressed (the Pazzi bank is known to have smuggled Turkish alum into the Low Countries, for example), and the cartel was not well organized with conflict between the Medici branches. The Bruges branch and its manager Tommaso Portinari were convinced that the papal mines were simply producing far too much alum and glutting the market. They would not accept more alum on consignment until the alum they then had had finally sold.
Between this internal dissension, the dissension between cartel partners, the constant flow of Turkish alum, and the organized opposition of consumer groups, the alum interest was never as profitable as expected. Regardless of its success, or lack thereof, the alum interest ended after the Pazzi Conspiracy, in 1478, after which Pope Sixtus IV confiscated as much Medici property as he was able to.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου