Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Η Κρυφή Γοητεία του Ισλαμικού Χαλιφάτου

Πολύ ωραίο άρθρο του Αμερικανικού think tank Middle East Institute για το Χαλιφάτο. Το άρθρο γράφει ότι παρατηρείται το εξής παράδοξο. Αυξάνονται στον κόσμο οι τρομοκρατικές οργανώσεις που δηλώνουν την συμμαχία τους και την υποταγή τους στον ISIS, την στιγμή που τα εδάφη που ελέγχει ο ISIS στην Συρία και το Ιράκ (Islamic State of Syria and Iraq) μειώνονται μέρα με την μέρα, λόγω των Νατοϊκών βομβαρδισμών.

Χάρτης Το Χαλιφάτο του ISIS




Η Boko Haram στην Νιγηρία, η Al-Shabaab στην Σομαλία, και το Ισλαμικό Κράτος της Λιβύης, είναι μερικές μόνο τρομοκρατικές οργανώσεις που έχουν δηλώσει, και εξακολουθούν να δηλώνουν, την υποταγή τους στον ISIS.

Το άρθρο αναρωτιέται πως είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά δεν δίνει την πραγματική απάντηση, παρόλο που την γνωρίζει. Το άρθρο αρκείται στο να πει ότι το Χαλιφάτο είναι κάτι που έχει χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους στο παρελθόν, κάποιες φορές για να δώσει κύρος στους Μουσουλμάνους Χαλίφηδες (Σουλτάνους), και κάποιες φορές για να θέσει το Ισλάμ απέναντι από την Δύση.

Ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο ISIS την έννοια του Χαλιφάτου, γράφει το άρθρο, είναι ακριβώς για να τοποθετηθεί απέναντι στην Δύση, την οποία θεωρεί τον μεγάλο αντίπαλο του Ισλάμ, προκειμένου να συσπειρώσει τον Μουσουλμανικό κόσμο. Αυτό είναι κάτι που έχει μεγάλη απήχηση στον Μουσουλμανικό κόσμο, και έχει χρησιμοποιηθεί και από κάποια Χαλιφάτα του παρελθόντος.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι οι οργανώσεις που λειτουργούν σήμερα ως θυγατρικές του ISIS, ως τα κατά τόπους Ισλαμικά Κράτη, τα υποκαταστήματα του ISIS ας πούμε, λειτουργούν αυτόνομα από τον ISIS. Αυτό μπορώ να το επιβεβαιώσω και εγώ για το Αφγανιστάν, το οποίο έχω σκαλίσει λίγο. Στο Αφγανιστάν το Ισλαμικό Κράτος ήταν κάποια πρώην μέλη των Ταλιμπάν του Πακιστάν, τα οποία ήθελαν να αποσχιστούν από τους Ταλιμπάν του Πακιστάν επειδή ήταν δυσαρεστημένα, και αναζητούσαν μία νέα ιδεολογική πλατφόρμα.

Ο τρόπος που δρούσε το Ισλαμικό Κράτος του Αφγανιστάν δεν είχε την παραμικρή σχέση με τον τρόπο που δρούσε το Ισλαμικό Κράτος στην Συρία και το Ιράκ (ISIS). Απλά είχε δανειστεί την ιδεολογική πλατφόρμα του ISIS, και ενδεχομένως να έκανε ο ένας στον άλλο και κάποιες εξυπηρετήσεις. Αλλά είναι ανεξάρτητα υποκαταστήματα, και το ίδιο συμβαίνει όπως γράφει το άρθρο και με την Boko Haram και την Al-Shabaab.

Αυτό έχει σημασία και με την εξής έννοια. Αν ένα Ισλαμικό Κράτος είναι ανεξάρτητο, δεν ξέρουμε καν αν θα έχει τις ίδιες χρηματοδοτήσεις με το Ισλαμικό Κράτος της Συρίας και του Ιράκ. Στην Συρία και το Ιράκ οι βασικές πηγές χρηματοδότησης του Ισλαμικού Κράτους προέρχονταν από τις πετρελαιοπηγές που παραχώρησε ο Άσαντ στον ISIS, και από τις αγορές του πετρελαίου του από τον Άσαντ και τον Ερντογάν. Αυτό το πετρέλαιο ήταν που έκανε τον ISIS την πλουσιότερη τρομοκρατική οργάνωση όλων των εποχών με έσοδα κάπου ανάμεσα στα 1 με 2 δις δολάρια. Και έχετε υπόψη σας ότι τις πετρελαιοπηγές δεν μπορούν να τις βομβαρδίσει το ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε διυλιστήρια και άλλες εγκαταστάσεις για να πλήξει τα έσοδα του ISIS. Προφανώς και ο ISIS έχει έσοδα και από τις τοπικές δραστηριότητες πχ πορνεία, ναρκωτικά, απαγωγές, επιβολή φόρων στα υπό έλεγχο εδάφη κλπ.

Επίσης στο Ιράκ, όπου δεν υπήρχε η διάσταση ανάμεσα στους Τούρκους και τους Άραβες του Κόλπου από την μία πλευρά, και τον Άσαντ, τους Ιρανούς και τους Ρώσους από την άλλη, και όπου όλοι ήταν εναντίον των Αμερικανών, χρήματα και υποστήριξη στον ISIS έδιναν και οι Άραβες του Κόλπου. Άλλωστε έχω ξαναπεί ότι από την Al-Qaeda του Ιράκ ξεπήδησε ο ISIS. Βλέπε “Οι Αρχιτέκτονες της Al-Qaeda και του ISIS”.

Στην Συρία τα πράγματα ήταν πιο περίπλοκα, γιατί οι Τούρκοι και οι Άραβες ήθελαν την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, και ήξεραν ότι η συνεργασία τους με τον ISIS και την Al-Qaeda δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο.

Έχω ξαναπεί ότι η Al-Qaeda είναι η Σουνιτική εκδοχή της Λιβανέζικης Χεζμπολάχ, χρηματοδοτούμενη με Αραβικά κεφάλαια και Σουνίτες Άραβες μαχητές, αλλά εκπαιδευμένη από το Ιράν και την Χεζμπολάχ, σε μία ανίερη συμμαχία εναντίον του Σαουδάραβα Βασιλιά και των συμμάχων του, και εναντίον των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Και παρατηρούμε το παράδοξο να είναι η Al-Qaeda εχθρός του Ιράν και της Χεζμπολάχ, αλλά να έχει εκπαιδευτεί από το Ιράν και την Χεζμπολάχ, και πολλές από τις επιθέσεις της βασίστηκαν στην τεχνογνωσία αυτών των δύο. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Αμερικανοί αποκαλούν τους μαχητές της Χεζμπολάχ Α κατηγορίας τρομοκράτες, ενώ αποκαλούν τους μαχητές της Al-Qaeda Β κατηγορίας τρομοκράτες. Προφανώς οι Ιρανοί και οι Χεζμπολάχ θέλουν να είναι πάντα μερικά βήματα μπροστά από την αντίπαλο τους Al-Qaeda, γιατί για αντίπαλο πρόκειται, άσχετα αν την εκπαιδεύουν εναντίον των ΗΠΑ και της Γαλλίας.

Ο λόγος της συμμαχίας Ιράν – Al-Qaeda ήταν ότι προφανώς οι Ιρανοί ήθελαν να υπάρχει μία μεγάλη Αραβική τρομοκρατική δύναμη η οποία θα στρέφεται κατά των Αμερικανώ, αφού το 80-85% του Μουσουλμανικού κόσμου αποτελείται από Σουνίτες Μουσουλμάνους. Και επειδή η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, που είναι οι χώρες που θα μπορούσαν να εκπαιδεύουν μία τέτοια τρομοκρατική δύναμη, ήταν σύμμαχοι των Αμερικανών, το Ιράν και η Χεζμπολάχ αναγκάστηκαν να παρέχουν όπλα, τεχνογνωσία και υπηρεσίες αντικατασκοπίας στην Al-Qaeda. Προφανώς με το αζημίωτο, γιατί αν κάτι δεν έλειπε από την Al-Qaeda ήταν το χρήμα.

Η συμμαχία του Ιράν και της Χεζμπολάχ με την Al-Qaeda προφανώς σφυρηλατήθηκε πάνω στα κοινά συμφέροντα του Αφγανιστάν, όταν οι  Αμερικανοί προσπαθούσαν να κατεβάσουν το πετρέλαιο και το αέριο της Κεντρικής Ασίας στον Ινδικό Ωκεανό. Αλλά προφανώς υπάρχουν και άλλα πολλά κοινά συμφέροντα, αλλά και πολλές αιτίες συγκρούσεων. Βλέπε “Ο Αγωγός Afghan Oil και οι διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ με τους Ταλιμπάν”.

Ο ISIS είναι κάτι τελείως διαφορετικό, είναι οι άνθρωποι των μυστικών υπηρεσιών του Σαντάμ, εκπαιδευμένοι από τους Σοβιετικούς και την Κα Γκε Μπε, οι οποίοι στο Ιράκ υποστηρίχθηκαν και από τους Άραβες του Κόλπου και από τον Άσαντ για να χτυπήσουν τους Αμερικανούς, και προφανώς είχαν και τεχνογνωσία από την Ρωσία.

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Συρία η στρατηγική που ακολούθησαν οι Πούτιν και Άσαντ ήταν να ενώσουν την Σουνιτική Συρία και το Σουνιτικό Ιράκ υπό τις διαταγές των πρώην ανθρώπων του Σαντάμ, ώστε αντί η Σουνιτική Συρία και το Σουνιτικό Ιράν να χρησιμοποιηθεί από τους Αμερικανούς εναντίον του Άσαντ και της Ρωσίας στα παράλια της Συρίας, να χρησιμοποιηθεί από τον Άσαντ και την Ρωσία εναντίον των ΗΠΑ στα παράλια του Περσικού Κόλπου.

Χάρτης ΗΠΑ VS Ρωσία



 Μην ξεχνάτε ότι η Συρία και το Ιράκ είναι ένα από τα σημαντικότερα τμήματα των Δρόμων του Μεταξιού, και πρόκειται στην πραγματικότητα για τον ίδιο γεωγραφικό διάδρομο, που τυγχάνει σήμερα να λέγεται Συρία και Ιράκ, επειδή έτσι τον μοίρασαν οι Γάλλοι και οι Άγγλοι όταν πήραν την περιοχή από τον έλεγχο των Οθωμανών κατά την διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918), αφού μέχρι τότε η περιοχή ήταν αποικία των Οθωμανών. Βλέπε “Οι Αγωγοί Πετρελαίου του Α Παγκοσμίου Πολέμου”

Αυτός ο διάδρομος θα μπορούσε πράγματι να χρησιμοποιηθεί από τους Αμερικανούς εναντίον του Άσαντ στην Συρία, και οι Ρώσοι με τον Άσαντ τον χρησιμοποίησαν ανάποδα, χρησιμοποιώντας ως αιχμή του δόρατος τους ανθρώπους του Σαντάμ, οι οποίοι έβγαλαν μπροστά κάποιους χαρισματικούς ιερείς, ώστε να προωθήσουν την ιδέα του Ισλαμικού Κράτους και να ενώσουν την Σουνιτική Συρία και το Σουνιτικό Ιράκ, με αντάλλαγμα να σεβαστούν τον Άσαντ και την Ρωσία, προς το παρόν τουλάχιστον, και στο μεταξύ να εξοντώνουν όλους τους αντάρτες που θα εκπαιδεύει το ΝΑΤΟ εναντίον του Άσαντ (Free Syrian Army).

Καταλαβαίνω ότι ακούγεται κάπως περίεργο να λες ότι ο Πούτιν και ο Άσαντ δημιούργησαν το Ισλαμικό Κράτος, ή για την ακρίβεια βοήθησαν τους ανθρώπους του Σαντάμ να το δημιουργήσουν, αλλά το καταλαβαίνει κανείς πολύ εύκολα αν δει ποιον εξυπηρετεί το Ισλαμικό Κράτος, και το έχω εξηγήσει αναλυτικά. Βλέπε “Πως ο Πούτιν και ο Άσαντ Δημιούργησαν το Ισλαμικό Κράτος”.

Και προφανώς και ο Ερντογάν είχε κίνητρο να υποστηρίζει τον ISIS, o οποίος καθάριζε τους Κούρδους της Συρίας, και γι’αυτό και του έστελνε μαχητές από τα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, αγόραζε το πετρέλαιο του, και του παρείχε και άλλες μορφές υποστήριξη πχ intelligence. Η διαφορά ήταν ότι ο Ερντογάν είχε και κίνητρο να υποστηρίζει και τους αντάρτες που υποστήριζε το ΝΑΤΟ κατά του Άσαντ (Free Syrian Army), ή ακόμη και την Al-Qaeda, η οποία επίσης χτυπούσε τον Άσαντ, αλλά και αυτή καθάριζε τους Κούρδους και τους φιλοδυτικούς αντάρτες που εκπαιδεύονταν από το ΝΑΤΟ (FSA).

Από τα παραπάνω προκύπτει και το γιατί τόσο πολλές τρομοκρατικές οργανώσεις σπεύδουν να δηλώσουν την υποταγή τους στο Ισλαμικό Κράτος της Συρίας και του Ιράκ (ISIS), παρόλο που αυτό συρρικνώνεται. Ο λόγος είναι ότι η ιδέα του Ισλαμικού Κράτους που αντιμάχεται τους σταυροφόρους είναι πολύ δημοφιλής, και “πουλάει” στον Μουσουλμανικό κόσμο, αλλά και γιατί με αυτόν τον τρόπο οι οργανώσεις αυτές μπαίνουν σε ένα πλάνο που υποστηρίζεται άμεσα ή έμμεσα από την Ρωσία και την Τουρκία, δύο τεράστιες στρατιωτικές δυνάμεις.

Η ιδέα του Χαλιφάτου, όσο και αν ακούγεται περίεργο, εξυπηρετεί τους Τούρκους και τους Ρώσους για διαφορετικούς λόγους. Τον Ερντογάν τον εξυπηρετεί επειδή προφανώς και ο επικεφαλής του Χαλιφάτου, ο Σουλτάνος, δεν μπορεί παρά να είναι ο επικεφαλής της Τουρκίας, της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης του Μουσουλμανικού κόσμου.

Τον Πούτιν τον εξυπηρετεί το Χαλιφάτο επειδή όπου πατάει πόδι το Χαλιφάτο δεν μπορούν να αποκτήσουν συμμάχους οι Δυτικοί, και όσο εξαπλώνεται το Χαλιφάτο οι Δυτικοί θα είναι αναγκασμένοι να στρέφονται όλο και περισσότερο προς τους Ρώσους για προστασία.

Μέχρι τώρα οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να φέρουν το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής, της Κασπίας, της Κεντρικής Ασίας και της Δυτικής Αφρικής στην ΕΕ, ώστε να μειώσουν την επιρροή του Πούτιν, ο οποίος φιλοδοξεί να επανιδρύσει την Σοβιετική Ένωση. Αν όμως οι Ευρωπαίοι βρεθούν να έχουν απέναντι τους ένα αναδυόμενο Χαλιφάτο, με επικεφαλής τον Ερντογάν, προφανώς και θα αρχίσουν να βλέπουν την Ρωσία ως ένα νόστιμο λουκουμάκι, τουλάχιστον μπροστά στο Χαλιφάτο.

Βλέπετε πόσο ωφελημένοι είναι και ο Πούτιν και ο Ερντογάν από την υποστήριξη του Χαλιφάτου. Ο Ερντογάν επειδή θα είναι ο Σουλτάνος αυτού του Χαλιφάτου, και ο Πούτιν επειδή θα είναι ο Τσάρος που θα χρειάζεται η Ευρώπη για να προστατεύει το Χαλιφάτο.

Οι Ρώσοι θεωρούν ότι χωρίς τους Αμερικανούς, λόγω των πυρηνικών όπλων που οι Ρώσοι διαθέτουν, το Χαλιφάτο θα είναι υποδεέστερο από αυτούς, και θα μπορούν αν χρειαστεί κάποια στιγμή να το αντιμετωπίσουν.

Χάρτης Ευρώπη-Φυσικό Αέριο



Η συμφωνία Πούτιν-Ερντογάν είναι η Molotov-Riebendrop του 21ου αιώνα, και κατά την γνώμη μου είναι μία ακόμη πιο ανίερη συμμαχία από αυτήν που έκαναν οι Κομμουνιστές και οι Ναζί το 1939. Γιατί τους Κομμουνιστές και τους Ναζί δεν τους χωρίζει τίποτα στην πραγματικότητα, ενώ τους Ρώσους από τους Οθωμανούς τους χωρίζουν πάρα πολλά. Θα μου πεις και τους Ναζί και τους Κομμουνιστές τους χώριζε ότι οι μεν ήταν Γερμανοί και οι δε Ρώσοι. Ναι αλλά και πάλι θεωρώ μεγαλύτερες τις διαφορές Πούτιν-Ερντογάν από τις διαφορές Χίτλερ-Στάλιν, αν και ο κανόνας είναι ότι πρόκειται για τέσσερις δικτάτορες, και όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη.

Η συμφωνία που έχουν κάνει ο Πούτιν και ο Ερντογάν είναι να μην ενοχλεί ο Ερντογάν την Ρωσία στην Ευρώπη, και να μην ενοχλεί ο Πούτιν την Τουρκία στην Μέση Ανατολή, αν όχι να την υποστηρίζει κιόλας.

Χάρτης



Προφανώς θα πρέπει να έρθουν και σε κάποια μορφή συνεννόησης για την Βόρεια Αφρική. Προς το παρόν το εύκολο σημείο σύγκλισης είναι να χτυπήσουν τους Γάλλους, τους Ισπανούς, τους Ιταλούς και τους Αλγερινούς, αν προσπαθήσουν να δημιουργήσουν τον αγωγό Trans-Saharan (Νιγηρία-Νίγηρας-Αλγερία). Αν φυσικά ο Ερντογάν είχε επιρροή στην Βόρεια Αφρική ο αγωγός Trans-Saharan θα ήταν προς το συμφέρον του. Αλλά η πραγματική δημιουργία του Χαλιφάτου, που θα είναι πραγματικό Χαλιφάτο, κινείται προς το παρόν στην σφαίρα της φαντασίας, και εξυπηρετεί κυρίως την προπαγάνδα, και την δημιουργία ενός οράματος για τον Μουσουλμάνο σανοφάγο, ο οποίος κάνει τον Έλληνα σανοφάγο να μοιάζει με γατάκι. Αριστερά όπως κοιτάτε βλέπετε έναν Ισλαμιστή σανοφάγο, και δεξιά βλέπετε έναν αριστερό σανοφάγο. Βλέπετε ότι ο αριστερός σανοφάγος είναι σαφώς πιο σοφιστικέ.

Εικόνα Ισλαμιστής Σανοφάγος VS Αριστερός Σανοφάγος



Καταλαβαίνω ότι ακούγονται κάπως περίεργα όλα αυτά, για τον ISIS και τον Πούτιν εννοώ, αλλά στην πραγματικότητα πάρα πολύ λογικά αν τα κοιτάξεις από κοντά.

Θα πρέπει να αγαπάτε δημοκρατικές χώρες, όπως είναι οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Γαλλία, η Αγγλία, το Βέλγιο, και να μην παρασύρεστε από τους κομμουνιστές και τους ναζί, και τους σάπιους πολιτικούς και τους ακροαριστερούς δημοσιογράφους που προσπαθούν να σας πείσουν ότι για όλα φταίει η Δύση. Να αγαπάτε την δημοκρατία. Αν αφήνετε να σας παρασύρουν οι κομμουνιστές και οι ναζί και συντάσσεστε με δικτάτορες πολύ πιο σύντομα απ’όσο νομίζετε ο πόλεμος θα έρθει να βρει εσάς και τα παιδιά σας.

Εικόνα Πλουσιότερες Χώρες σε Φυσικό Αέριο




Εικόνα Πλουσιότερες Χώρες σε Πετρέλαιο



Άρθρα

The Shifting Definition of ISIS' Caliphate”, Αύγουστος 2016
Even as ISIS forces are pushed further back behind their lines of greatest extent, a number of groups from around the world are eager to throw their loyalty behind the faltering so-called Islamic State. Groups like Boko Haram in Nigeria, al-Shabab in Somalia, and Islamic State in Libya have declared not only their support but their allegiance to the group. Central to these statements of allegiance is the use of the word “caliphate,” which is met in much of the West with as much derision as is the word “shariah.” For some observers, it makes no sense—why would groups from around the world be so willing to cash their stock in ISIS when it is clear that the group is faltering and its experiment of a “caliphate” collapsing? The truth of the matter is that while ISIS’ control of parts of Syria and Iraq may wane by the day, the caliphate that it has claimed to establish is only growing stronger. In many ways, ISIS is transforming into something altogether different, and the definition of caliphate is at the center of this metamorphosis.
There is a tendency in the West to equate the idea of a caliphate with the necessity of pan-Islamic worldly power. This is understandable—the original Rashidun caliphate established following the death of Muhammad, in which the powers of government and religion were heavily intertwined, is often seen as a model.  Additionally, in many sources that refer to the Golden Age of Islam, the ruler of Islam is addressed as “Caliph,” so it only follows that, for many, caliph and Islam are analogous to Caesar and ancient Rome. In reality, the correlation between the title of caliph and political power has been a much rarer occurrence outside of the earliest decades of Islamic history. In fact, the title was usually much more about maintaining legitimacy rather than demonstrating power.
During the Middle Ages, a number of caliphs ruled from seats in Cordoba, Cairo, and, most famously, Baghdad. That said, these titles were, in the case of the Umayyads in Cordoba and the Fatimids in Cairo, propagated by the same men who had political power. The reason for this is apparent upon further examination. The caliphs were those who needed the constant reinforcement of religion to assert their legitimacy in the eyes of both their subjects and neighboring groups. Muslim Spain was in close proximity to Christendom, while Fatimid Egypt was a Shiite state that stood defiant of its Sunni neighbors. For example, Abd ar-Rahman of Cordoba originally held the secular title of Emir, but took on the title of caliph so that he could be mentioned as such in the Fridaykhutba. In Abbasid Baghdad, the longest-lasting of the caliphates, the title grew less and less important as local rulers, such as the famous Saladin of Crusader fame, increasingly only paid lip service to the wishes of the Abbasid caliph.
In fact, the Ottomans only revived the title as a way to build an early Sunni nationalism. After all, one still addressed the ruler of the Ottoman Empire as “Sultan,” not “Caliph.” During the colonial era, caliphates were established in Nigeria, Sudan, and elsewhere as a way of rallying locals against European rule. In these instances, the title’s use appealed to the idea that Islam was under attack. It had little to do with political connotations, but instead framed a conflict between Islam and the other. Put into the language of Islamic governance, it underlined the distinctions between dar al-Islam, the realm of Islam, anddar al-Harb, the realm of war—the non-Islamic other. Note that such a worldview leaves little room for those in the other subdivisions developed by Islamic scholars, such as dar al-Sulh, an area where non-Muslims signed peace treaties with Muslim states.
Therefore, historically speaking, the precise definition of caliphate has changed over time, and within the considerable grey area that makes up that definition, ISIS has found the ability to maintain the idea that it is a caliphate even as its state structure changes. Just like the Rashidun and Umayyad caliphates, the first months of ISIS demonstrated a caliphate as a state.  However, as ISIS faced more defeats on the battleground, it could no longer effectively define its caliphate in that paradigm. Instead, the caliphate that ISIS claims to lead now is much more like those that built a dichotomy between Islam and the other, with ISIS as the epitome of true Islam and a spiritual leader. After all, ISIS is not sending administrators to the regions that proclaim their allegiance to the group, like a traditional state might. Instead, it is pushing the idea of ISIS being the legitimate moral leader of the Islamic world.
ISIS is therefore left with two possible conclusions of the term in its own mindset. The first of these is the most obvious—ISIS uses the term as a way to attract support and further paint various conflicts between Muslims and non-Muslims using the brush of dar al-Harb. In this respect, ISIS’ efforts are no different than attempts by the Ottoman Empire to portray itself as a defender of Sunni nationalism. Remember that ISIS itself formed, in part, to further perceived Sunni Arab interests against a Shiite-dominated government in Baghdad and a Ba’athist regime in Damascus.
Secondly, ISIS can accept the fact that many of its adherents may not live under its direct political control. That is not of great importance. Indeed, the ability to claim responsibility for attacks that it only inspires is a major advantage for ISIS. In fact, it is the ability to appear to have some hand in coordination of the actions that will continue to give ISIS the aura that it requires to continue to expand its influence. All the while, such an expansion not only keeps local and Western targets on alert, but also furthers the mythology of ISIS as a pan-Sunni movement that can unite Sunnis from northern Nigeria, Somalia, and countless other hotspots in the Islamic world.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου