Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Η Συμμαχία Πούτιν-ISIS και η Συμμαχία Χίτλερ-Στάλιν

Ένα από τα άρθρα που ανέβασα για την συμμαχία των Άσαντ και Πούτιν με τον ISIS έλεγε ότι η συμμαχία της Ρωσίας με τον ISIS μοιάζει με την συμμαχία των Ναζί με τους Κομμουνιστές το 1939. Το άρθρο επίσης έλεγε ότι αργά η γρήγορα το τέρας που δημιούργησαν η Ρωσία και η Συρία θα γυρίσει να τους δαγκώσει. Βλέπε “Πως ο Πούτιν και ο Άσαντ Δημιούργησαν το Ισλαμικό Κράτος”



Και είναι πολύ σωστό αυτό αν δείτε τον χάρτη. Ο Πούτιν και ο Άσαντ άπλωσαν τον ISIS στην Συρία και το Ιράκ πατώντας πάνω στην Αλ Κάίντα του Ιράκ, την οποία είχαν δημιουργήσει οι Άραβες και οι Ιρανοί όταν έπεσε ο Σαντάμ, για να χτυπήσουν τους Αμερικανούς που μπήκαν στο Ιράν το 2003 παρά την θέληση τους.

Αυτό όμως δεν αλλάζει την γεωγραφία. Μπορεί ο ISIS να μην επιτρέπει στο ΝΑΤΟ να βοηθήσει το Κατάρ και την Τουρκία να προωθήσουν τον αγωγό Κατάρ-Τουρκίας προς το παρόν, αλλά η γεωγραφία παραμένει η ίδια.

Στο μέλλον οι άνθρωποι του Σαντάμ, που με την βοήθεια των Ρώσων και των Σύριων φόρεσαν τον μανδύα του ISIS, θα φορέσουν έναν μανδύα πιο φιλικό προς την Ευρώπη, και τότε μαζί με τους Τούρκους θα δαγκώσουν τους Ρώσους. Γιατί η Συρία θα παραμένει διάδρομος. Όπως ακριβώς οι ναζί δάγκωσαν τους κομμουνιστές δύο χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης Μολότοφ-Ρίμπεντροπ το 1939.

Το μόνο που μπορώ να φανταστώ είναι ότι ο Πούτιν ευελπιστεί να διαλύσει την ΕΕ στο αμέσως επόμενο διάστημα, με την βοήθεια ενδεχομένως και του Τραμπ, ώστε να κατασκευαστούν οι αγωγοί Turk Stream και Nord Stream 2, ώστε πλέον να έχει πολύ λιγότερο νόημα να κατασκευαστούν ανταγωνιστικοί αγωγοί. Μόλις δηλαδή κατασκευαστούν αυτοί οι αγωγοί να σκέφτεται ο Πούτιν να χτυπήσει τον ISIS. Αλλά μιλάμε για θρίλερ, γιατί αν διαλυθεί η ΕΕ θα βρεθεί η Γερμανία απέναντι στην Γαλλία. Θα μου πεις αν ο Τραμπ είναι με τους Ρώσους οι Γάλλοι δεν θα κουνηθούν.

Ίσως πρέπει η ΕΕ να δώσει άδεια στην Ρωσία για τον Turk Stream ή τον South Stream, και για τον Nord Stream 2, ώστε να πάψει ο Πούτιν να διαλύει την ΕΕ.

Το άσχημο για την Ελλάδα είναι ότι αν όντως ο Τραμπ θέλει να βοηθήσει τον Πούτιν να διαλύσει την ΕΕ θα βρεθούμε χωρίς την ΕΕ απέναντι στην Τουρκία, και στην καλύτερη περίπτωση εκτός ΕΕ θα πάμε σε δικτατορία όπως έχει συμβεί στην Ρωσία και την Τουρκία. Στην χειρότερη θα πάμε σε πόλεμο με την Τουρκία κάποια στιγμή.


Αν βγει η Χίλαρι, και όντως φέρει στρατό στην Συρία για να κοντράρει τους Ρώσους, πάλι μπορεί να ξεσπάσει ένας πόλεμος που θα μας συμπαρασύρει. Ελπίζω να υπάρχει κάποια πιο ήπια λύση, γιατί αυτές οι δύο λύσεις δεν συμφέρουν κανέναν.

Άρθρο

The Atlantic: Η αεροπορία του Άσαντ λειτούργησε ως η αεροπορία του ISISκαι βοήθησε τον ISIS να πάρει το Χαλέπι. Ο ISIS δεν προσπαθεί να ρίξει τον Ασαντ αλλά να φτιάξει το χαλιφάτο. Το 2014 που ξεκίνησε ο ISIS ήταν ένα δώρο για τον Άσαντ γιατί οι Ισλαμιστές έφευγαν από την Συρία και πήγαιναν στο Ιράκ. Ο Ομπάμα πρόσφατα είπε ότι δεν είναι ανάγκη να φύγει αμέσως ο Άσαντ, αλλάζοντας στάση. Το άρθρο παρομοιάζει την συμμαχία Άσαντ-ISISμε την συμμαχία Ναζί-Κομμουνιστών, και λέει ότι αργά ή γρήγορα θα μαχαιρώσουν ο ένας τον άλλο.
“Bashar al-Assad and the Devil’s Endgame”, Σεπτέμβριος 2015
2η , 3η , 4η , 5η Παράγραφος
Assad’s plan, it seems, is to deliberately aid the rise of ISIS—what I call the devil’s gambit. The logic is simple and ruthless: radicalize the opposition so that the Syrian dictator looks like a lesser evil to domestic and foreign audiences. Here, Assad benefits from the inherently polarizing nature of civil war, as a cycle of atrocities and revenge pushes all sides to the extreme. He has further spurred radicalization by focusing the regime’s fire on moderate enemies, while reportedly releasing jihadists from jail and purchasing oil from ISIS. In recent months, the Syrian military allegedly used air strikes to help ISIS advance toward the city of Aleppo. Khaled Khoja, a Syrian opposition leader, claimed that Assad’s fighter jets were acting as “an air force for ISIS.”
In the widening gyre, the center cannot hold. Back in 2011, the relatively moderate Free Syrian Army seemed a plausible candidate to lead the resistance against Assad. Now the leading rebel factions include ISIS, the Islamic Front, and the al-Nusra Front, which is affiliated with al-Qaeda. The U.S. effort to train a moderate Syrian force has proved to be a pitiful and quixotic quest. After 10 months and millions of dollars, the United States has created a rebel army that is five strong. Not 5,000 strong, or 5 percent of the opposition. But literally five guys—barely enough to run a burger joint.
The tyrant and the terrorists have a symbiotic relationship. While ISIS rails against the secular regime, its focus is on building the caliphate, not getting rid of Assad. Meanwhile, ISIS’s advance in Iraq in 2014 was a godsend for the Syrian regime. The insurgents headed away from Damascus. And the group’s capture of the city of Mosul and much of Anbar province terrified the West. A reluctant Barack Obama could not accept the fall of Baghdad, and authorized extensive air strikes against ISIS.
The tyrant and the terrorists have a symbiotic relationship. While ISIS rails against the secular regime, its focus is on building the caliphate, not getting rid of Assad. Meanwhile, ISIS’s advance in Iraq in 2014 was a godsend for the Syrian regime. The insurgents headed away from Damascus. And the group’s capture of the city of Mosul and much of Anbar province terrified the West. A reluctant Barack Obama could not accept the fall of Baghdad, and authorized extensive air strikes against ISIS.
For both Western countries and Assad’s Alawite constituency at home, the choice is stark: the devil you know, or a pack of rapacious demons. If Assad were to fall, the chief beneficiary would be the very Islamist forces that theUnited States is bombing. To be reminded of the dangers of toppling a dictator, U.S. officials need only look toLibya, where the overthrow of Muammar al-Qaddafi in 2011 led to anarchy. Assad is the TINA candidate: There is no alternative.
The devil’s gambit, then, appears to have succeeded. The Obama administrationhas recently backed away from insisting that Assad must relinquish power, and signaled instead that the dictator could stay in power for a transitional period as part of a peace settlement.
But the key word here is “appears.” As with the pact between the Nazis and the Soviets in 1939, the partners inSyria’s dance of death will happily stab each other when the moment is opportune.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου