Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Τυνησία - Κατάρ (Μάιος 2016)

Ιστορικής σημασίας χαρακτηρίζει την επίσκεψη του Τυνήσιου προέδρου στο Κατάρ το άρθρο του Καταριανού Gulf Times. Βλέπε Gulf Times “Tunisian President’s ‘historic’ visit to Qatar a chance to upgrade ties”, Μάιος 2016.

Χάρτης


Ο Τυνήσιος Πρόεδρος πηγαίνει στο Κατάρ αναγνωρίζοντας, όπως γράφει το άρθρο, την μεγάλη οικονομική βοήθεια που έχουν προσφέρει στην Τυνησία οι επενδύσεις του Κατάρ, και ελπίζοντας σε ακόμη πιο στενή οικονομική συνεργασία ανάμεσα στις δύο χώρες. Ο Πρόεδρος της Τυνησίας μάλιστα δηλώνει ότι δεν ξεχνά ότι το Κατάρ ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την επανάσταση στην Τυνησία.

Να θυμίσω ότι η Αραβική Άνοιξη ξεκίνησε στην Τυνησία τον Δεκέμβριο του 2010, και μετά εξαπλώθηκε στις υπόλοιπες Αραβικές χώρες. Με την Αραβική Άνοιξη στην Τυνησία ανατράπηκε ο φιλο-Αμερικανός και φιλο-Γάλλος δικτάτορας Ben Ali, στενός σύμμαχος της Σαουδικής Αραβίας, ο οποίος μάλιστα αναγκάστηκε να δραπετεύσει και να αυτοεξοριστεί στην Σαουδική Αραβία.

Στην Τυνησία την πάτησε ο Σαρκοζί, ο οποίος στήριξε τον στενό σύμμαχο της Γαλλίας δικτάτορα Ben Ali, ο οποίος όμως ανατράπηκε τελικά, και την εξουσία πήραν οι Ισλαμιστές. Ο Σαρκοζί αναγκάστηκε να ζητήσει δημοσίως συγνώμη, και να παραδεχτεί ότι η Γαλλία έκανε λάθος στην Τυνησία, γιατί οι εξεγερμένοι Τυνήσιοι ήταν πολύ επιθετικοί προς την Γαλλία, και η Γαλλία κινδύνευε να χάσει έναν παραδοσιακό σύμμαχο της. Βλέπε Guardian “Sarkozy admits France made mistakes over Tunisia”, Ιανουάριος 2011.

Χαρτης



Τα λέω αυτά επειδή οι σανοφάγοι νομίζουν ότι την Αραβική Άνοιξη την προκάλεσαν οι Αμερικανοί και οι Γάλλοι και το Facebook.

Οι εξελίξεις στην Τυνησία παρέσυραν στον Σαρκοζί, ο οποίος στήριξε την Αραβική Άνοιξη στην Λιβύη, όταν οι Καταριανοί και οι Σουδανοί χτύπησαν τον Καντάφι, γιατί από την μία φοβήθηκε ότι θα πάθει αυτά που έπαθε και στην Τυνησία, και από την άλλη είχε την ελπίδα ότι αν η Γαλλία στήριζε τους εξεγερμένους, θα αύξανε την επιρροή της σε σχέση με την Ιταλία στην μετά Καντάφι εποχή, αφού ο Μπερλουσκόνι στήριζε αρχικά τον στενό του φίλο Καντάφι.

Ο Μπερλουσκόνι και ο Καντάφι είχαν υπογράψει το 2004 την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Green Stream (Λιβύη-Ιταλία). Όταν βέβαια μέσα στην απελπισία του ο Καντάφι είπε στους Ρώσους και τους Κινέζους ότι αν τον βοηθήσουν θα τους δώσει τα συμβόλαια της ΕΝΙ, τότε και οι Ιταλοί χτύπησαν τον Καντάφι.

Για την Λιβύη λέω ότι ο Σαρκοζί παρασύρθηκε, γιατί η ανατροπή του Καντάφι έχει αποδειχτεί πλέον ότι ήταν ένα λάθος, με την έννοια ότι τα πράγματα για την Δύση θα ήταν πολύ καλύτερα αν ο Καντάφι είχε μείνει στην εξουσία, παρόλο που ο Καντάφι ήταν ένας πολύ βάρβαρος σοσιαλιστής ηγέτης.

Μετά την Αραβική Άνοιξη στην Τυνησία την εξουσία πήραν οι Ισλαμιστές του κόμματος Ennahda, το οποίο πήρε στις εκλογές του 2011 37%. Το Ennahda είναι η θυγατρικής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Τυνησία, και την Μουσουλμανική Αδελφότητα στην παρούσα φάση στηρίζουν η Τουρκία και το Κατάρ, αλλά και το Ιράν.

Σταδιακά η δημοτικότητα των Ισλαμιστών μειώθηκε, και η Τυνησία το 2015 άλλαξε πλεύση με την νέα κυβέρνηση, και απομακρύνθηκε από την Τουρκία και το Κατάρ, και πήγε πιο κοντά στην Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα και την Αίγυπτο, με αποτέλεσμα να αρχίσουν στην Τυνησία τα μπάμπα μπούμπα από τους τρομοκράτες.

Δεν έχω παρακολουθήσει τις εξελίξεις στην Τυνησία, και δεν ξέρω αν το ταξίδι αυτό σηματοδοτεί κάποια αλλαγή πλεύσης, ή απλά μία πιο balanced προσέγγιση.

Να πω όμως ότι η Τυνησία υπήρξε ενιαίος γεωγραφικός χώρος στο παρελθόν, σε αντίθεση με την Λιβύη, που για πρώτη φορά ενώθηκε διοικητικά από τον Μουσουλίνι. Η Ανατολική Λιβύη ήταν τους προηγούμενους αιώνες στραμένη προς την Αίγυπτο, ενώ η Δυτική Λιβύη προς την Τυνησία, και οι κάτοικοι του ανατολικού και δυτικού τμήματος αυτού που σήμερα ονομάζουμε Λιβύη χωρίζονταν από την Σαχάρα, και ποτέ δεν θεώρησαν ότι ήταν ένας λαός.

Ο Καντάφι που προερχόταν από την Δυτική Λιβύη (Tripolitani) προσπάθησε με την βία και τον σοσιαλισμό να τους ομεγονοποιήσει, αλλά οι κάτοικοι της Ανατολικής Λιβύης ήταν πάντα δυσαρεστημένοι, και πάνω εκεί πατούσαν πάντα οι Άραβες για να χτυπήσουν τον Καντάφι, και από εκεί ξεκίνησε η Αραβική Άνοιξη. Να θυμίσω ότι ο Καντάφι είχε υποστηρίξει τους Ιρανούς έναντι των Αράβων, για λόγους που έχω εξηγήσει.

Άρθρα

“Tunisian President’s ‘historic’ visit to Qatar a chance to upgrade ties”, Μάιος 2016

“Sarkozy admits France made mistakes over Tunisia”, Ιανουάριος 2011

“Arab uprising: Country by country – Tunisia”, του Δεκεμβρίου 2013.
2η , 3η Παράγραφος
Widespread discontent at economic hardship, decades of autocratic rule and corruption erupted into mass demonstrations in December 2010 after a young, unemployed man, Mohamed Bouazizi, set fire to himself after officials stopped him selling vegetables in Sidi Bouzid. Around 300 people were killed during the subsequent unrest, which forced Ben Ali to resign in January 2011, after 23 years in power, and go into exile in Saudi Arabia. He was later sentenced to life in prison in absentia.
In October 2011, Tunisia held its first democratic parliamentary elections. The moderate Islamist Ennahda party won more than 41% of the vote in the constituent assembly tasked with drafting a new constitution. Veteran dissident Moncef Marzouki was then elected president.

Tunisia’s newgovernment shifts foreign policy”, Απριλίου 2015.
5η, 6η , 7η, 8η , 9η  Παράγραφος
Despite the mixed information, Tunisia’s new government is significantly shifting the country’s foreign policy from that pursued by the first post-revolution government, known as the troika.
On the ideological level, the troika, which consisted of the moderate-Islamist Ennahda movement, the leftist Congress of the Republic (CPR) and the leftist Ettakatol party, placed the promotion of democracy and human rights in the Arab world at the center of its foreign policy. Now, the Nidaa Tunis-led government is styling its approach as more pragmatic and neutral.
The shift in guiding principles has also been accompanied by a change in regional allies, with the troika being closer to Turkey and Qatar and the new government having better relations with Saudi Arabia and the United Arab Emirates (UAE).
Directly following Tunisia’s first post-revolution elections in 2011, the new government began receiving significant financial help from Turkey and Qatar, former CPR parliamentarian Mabrouka Mbarek told Al-Monitor.
In the wake of the Arab Spring, both countries sought to align themselves with the new order emerging in the Arab world. Due to ideological affinities between Ennahda and the ruling party in Turkey and a need for financial assistance, the troika government was happy to oblige, according to Cherif.
14η, 15η , 16η , 17η, 18η Παράγραφος
In an address to the United Nations in September 2013, Marzouki called on Egypt to release former President Mohammed Morsi from prison after he was removed from office by the military in July of that year. Marzouki also referred to Egypt as an example of the difficulties involved in democratic transitions. The address prompted Egypt to recall its ambassador from Tunis for consultations.
In LibyaTunisia plotted a more neutral course. The post-revolution transition government did not withdraw its recognition of Moammar Gadhafi until the Libyan rebels had toppled his government from power. From the beginning of the uprising, however, Tunisia communicated with both sides and delegations from various parties were welcome in Tunis for negotiations, according to Cherif.
Since Libya divided in two last summer following a battle between the Islamist-leaning Libya Dawn coalition and the pro-elected government Zintan militia for control of the Tripoli airport, Tunisia has maintained official relations with the internationally recognized government in the east. However, it has also kept lines of communication open with the Libya Dawn government in Tripoli, Cherif added.
Tunisia’s closeness with Turkey and Qatar under the troika also created strained relations with Saudi Arabia and the UAE as the various blocs jockeyed for regional influence following the Arab Spring.
Tunisia’s new government, led by the secular-modernist party Nidaa Tunis, set out to have a less contentious, more pragmatic regional foreign policy, according to Nisetich, who said, “They weren’t going to try to take a position that would be controversial or ideological.”
20η Παράγραος
Since receiving a vote of confidence on Feb. 5, the Nidaa Tunis-led government has drawn close to traditional ally Algeria again and also smoothed over and developed deeper relations with Egypt, according to Cherif. Tunisia has also aligned itself more closely with Saudi Arabia and the UAE and decreased ties with Turkey and Qatar, he added.

“Qatarloses clout amid fading Arab Spring”, του Νοεμβρίου 2013
4η, 5η και 6η Παράγραφος
A military coup toppled Qatar’s allies in Egypt, the Muslim Brotherhood, and the new military rulers have found funding and allies in Saudi Arabia and the United Arab Emirates — Qatar’s regional competitors.
Saudi Arabia also has publicly taken the lead on gulf support to Syrian rebels — a cause that Qatar was the first to champion — after the tiny state irked Western and Arab allies by sending aid to hard-line Islamists, analysts say.
In Tunisia, the liberal opposition has sought to vilify the elected Islamist government as Qatari lackeys. In Libya,Qatar is accused of backing Islamist militias at the expense of national unity.
8η Παράγραφος
The entire region feels “a sense of anger” toward Qatar, said Badr Abdellaty, a spokesman for Egypt’s Foreign Ministry. “And if the Qataris care about their image, it’s important [for them] to revisit this issue and to address it seriously.”
14η Παράγραφος
“A year ago, you were almost looking at a complete regional sweep for Qatar. And that went very wrong,” said one Doha-based analyst, who spoke on the condition of anonymity because he has close contacts in Qatar’s security community. “But at the time, it seemed very right.”

25η Παράγραφος
In its rush to oust Syrian President Bashar al-Assad — and earlier, Libya’s Moammar Gaddafi — Qatarhas funneled money and weapons to hard-core Islamist groups.
27η Παράγραφος
“Qatar’s name is in the mud,” said David Roberts, a lecturer for King’s College in London who is conducting classes for the Qatari military.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου