Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Ο Πόλεμος Σαντάμ-Ισραήλ και η Συμμαχία του Σαντάμ με την Ιορδανία

Ένα ενδιαφέρον άρθρο της Al Monitor για την συμμαχία της Ιορδανίας με την Σαουδική Αραβία εναντίον του Ιράν. Βλέπε Al MonitorJordan Pivots to Saudi Arabia”, Απρίλιος 2016. 

Το άρθρο γράφει ότι η Ιορδανία ανακάλεσε πρόσφατα τον πρέσβη της από το Ιράν, ευθυγραμμίζοντας την εξωτερική της πολιτική με την Σαουδική Αραβία. Η Ιορδανία βέβαια δεν τα έχει βρει με τους Τούρκους Ισλαμιστές, σε αντίθεση με τον Σαουδάραβα Βασιλιά King Salman, ο οποίος ακολούθησε μία διαφορετική στάση από τον προκάτοχο του απέναντι στην Τουρκία από την στιγμή που πήρε την εξουσία τον Ιανουάριο του 2015.




Ο Ιορδανός Βασιλιάς πρόσφατα κατηγόρησε τον Ταγιπ Ερντογάν ότι στέλνει βάσει σχεδίου τρομοκράτες στην Ευρώπη, και κατηγόρησε και τους Ευρωπαίους ότι φοβούνται τον Ερντογάν, και το μόνο που κάνουν είναι να του χτυπάνε το χεράκι και να τον μαλώνουν. Βλέπε Washington Post “Jordan’s King Abdullah accused Turkey of sending terrorists to Europe, report says”, Μάρτιος 2016

Η Ιορδανία και η Σαουδική Αραβία είχαν πολύ δύσκολες σχέσεις τις προηγούμενες δεκαετίες, λόγω της συνεργασίας της Ιορδανίας με τον Σαντάμ Χουσέιν και το Ιράκ. Όταν μάλιστα το 1990 ο Σαντάμ Χουσέιν εισέβαλλε στο Κουβέιτ, παίρνοντας τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών του Κουβέιτ, οι Ιορδανοί υποστήριξαν τον Σαντάμ, εξαγριώνοντας τους Άραβες του Περσικού Κόλπου. Οι Ιορδανοί εξαγρίωσαν και τους Αμερικανούς, γιατί η Ιορδανία, παρά την συνεργασία της με τον Σαντάμ, έναν σύμμαχο των Σοβιετικών, ήταν μία πολύ φιλο-Δυτική χώρα. Σύμφωνα με κάποιους μάλιστα η Ιορδανία ήταν η πιο φιλοδυτική Αραβική χώρα.

Οι Ιορδανοί, όπως και όλοι οι Άραβες του Κόλπου, είχαν συνεργαστεί με τον Σαντάμ Χουσέιν και το Ιράκ πολύ πριν τον Πόλεμο του Κόλπου το 1990, όταν είχε ξεσπάσει ο μεγάλος πόλεμος Ιράν-Ιράκ (1980-1989). Τον Σουνίτη Άραβα σοσιαλιστή Σαντάμ Χουσέιν είχαν υποστηρίξει στον πόλεμο με το Ιράν οι Αμερικανοί, οι Ρώσοι και οι Άραβες, ενώ τους Ιρανούς είχαν υποστηρίξει οι Κινέζοι, οι Βορειο-Κορεάτες, και οι Άραβες της Συρίας (Χαφέζ Άσαντ) και της Λιβύης (Μωαμάρ Καντάφι).

Παραδόξως τους Ιρανούς είχαν επίσης βοηθήσει οι Ισραηλινοί τα πρώτα χρόνια του πολέμου, γιατί ο Σαντάμ Χουσέιν ήταν ορκισμένος εχθρός των Ισραηλινών. Με την φόρα λοιπόν που υπήρχε από την μεγάλη συμμαχία Ισραήλ-Ιράν, πριν την άνοδο των Ισλαμιστών στην εξουσία του Ιράν το 1979, οι Ισραηλινοί υποστήριξαν σε κάποιο μικρό βαθμό το Ιράν.

Να θυμίσω ότι το 1968, έναν χρόνο μετά τον πόλεμο Αιγύπτου-Ισραήλ, οι Ισραηλινοί και οι Ιρανοί είχαν καταφέρει να κατασκευάσουν από κοινού τον αγωγό Eilat-Ashkelon, που έβγαζε το πετρέλαιο του Ιράν στην Μεσόγειο Θάλασσα από το Ισραήλ, αποφεύγοντας την Διώρυγα του Σουέζ, τον Γκαμάλ Νάσερ, και την Αίγυπτο. Στην συνέχεια λόγω του αποκλεισμού του Ιράν από την Δύση, και λόγω της συνεργασίας Ιράν-Συρίας, η σχέση Ιράν-Ισραήλ κατέρρευσε. Για την υποστήριξη του Ισραήλ στο Ιράν τα πρώτα χρόνια του πολέμου βλέπε WikipediaIsraeli support for Iran during the IranIraq war”.

2η Παράγραφος
Arms sales to Iran that totaled an estimated $500 million from 1981 to 1983 according to the Jafe Institute for Strategic Studies at Tel Aviv University. Most of it was paid for by Iranian oil delivered to Israel.[2]:107 "According to Ahmad Haidari, "an Iranian arms dealer working for the Khomeini regime, roughly 80% of the weaponry bought by Tehran" immediately after the onset of the war originated in Israel.[2]:106

Χάρτης




Χάρτης




Χάρτης



Ο Σαντάμ Χουσέιν, εκτός από τους Ιρανούς, είχε πολύ κακές σχέσεις και με τους Άραβες του Κόλπου. Αλλά το Ιράν ως κοινός εχθρός ένωνε και τους δύο. Όλοι αυτοί συναγωνίζονταν για τις εξαγωγές τους, και ο καθένας χρησιμοποιούσε τις δικές του μεθόδους για να χτυπάει ή να καλοπιάνει τον άλλο.

Το Ιράκ ήταν μία κοσμική σοσιαλιστική χώρα, οι Αραβικές χώρες του κόλπου ήταν Ισλαμικές μοναρχίες, και οι Ισλαμιστές σοσιαλιστές του Ιράν απειλούσαν και τους μεν και τους δε, αφού προωθούσαν τον Ισλαμικό σοσιαλισμό, και υποστήριζαν και στο Ιράκ και στις Αραβικές μοναρχίες του Κόλπου τους Ισλαμιστές σοσιαλιστές. Για το Ιράκ και τον Σαντάμ Χουσέιν τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα, γιατί το Ιράκ, μαζί με το Ιράν και το Αζερμπαϊτζάν είναι μία από τις τρεις χώρες με Σιιτικές πλειοψηφίες, ενώ ο Σαντάμ και η κάστα του ήταν Σουνίτες και όχι Σιίτες. Οι άνθρωποι του Σαντάμ έγιναν ο ISIS του Ιράκ, όταν οι ΗΠΑ ανέτρεψαν τον Σαντάμ το 2003, όταν την εξουσία στο Ιράκ πήραν οι Άραβες Σιίτες και οι Κούρδοι στο Βόρειο Ιράκ.

Το Ιράν πάντα ακολουθεί αυτή την στρατηγική. Και στην Τουρκία οι Ιρανοί Ισλαμιστές υποστήριξαν πολύ τους Τούρκους Ισλαμιστές, στην προσπάθεια τους να πάρουν την εξουσία από τους Τούρκους Κεμαλικούς και να μετατρέψουν την Τουρκία σε μία Ισλαμική Δημοκρατία.

Και στο Αζερμπαιτζάν, που είναι μία κοσμική Σιιτική σοσιαλιστική χώρα, οι Ιρανοί υποστηρίζουν τους Αζέρους Σιίτες Ισλαμιστές. Βλέπε Breitbart “Azerbaijan Faces Rising Radical Shia Islamist Insurgency”, Δεκέμβριος 2015

Πρόσφατα είδαμε ότι το ίδιο έκαναν οι Ιρανοί και στην Ισπανία. Στην Ισπανία οι Ιρανοί, μαζί με την στενή τους σύμμαχο Βενεζουέλα, χρηματοδοτούσαν τους Ποδέμος, προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν την χώρα. Η Ισπανία αποτελεί ιδανική πύλη εισόδου φυσικού αερίου στην Ευρώπη, και η αυτονόμηση της Καταλονίας και της χώρας των Βάσκων από την Ισπανία θα αποσταθεροποιούσε πάρα πολύ την χώρα, και θα εξυπηρετούσε πάρα πολύ και την Ρωσία, και το Ιράν και το Κατάρ. Φαντάζομαι ότι όλοι αυτοί χρηματοδοτούν και άλλες αριστερές και εθνικοσοσιαλιστικές ομάδες, αφού οι δυνάμεις των Ισλαμιστών δεν είναι ακόμη τόσο μεγάλες στην Ευρώπη. Αν και βλέπετε ότι γίνονται μεγάλες προσπάθειες Ισλαμοποίησης της Ευρώπης. Στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή μας λέει ότι την Ισλαμοποίηση της Ευρώπης προωθεί ο Τζόρτζ Σόρος. Ο αριστερός Εβραίος απατεώνας, που υποστηρίζει ότι πρέπει να γυρίσουν στο Ισραήλ όλοι οι Άραβες που έφυγαν κατά την διάρκεια των πολέμων. Βλέπε “Τζορτζ Σόρος”.

Ο Σόρος λέει επίσης ότι το Ισραήλ προκαλεί τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Όχι τα λεφτά των Αράβων και των Ιρανών, και παλιότερα των Σοβιετικών, μαζί με την προπαγάνδα των Ευρωπαίων σοσιαλιστών. Βλέπε “In Rare Jewish Appearance, George Soros Says Jews and Israel Cause Anti- Semitism”, Νοέμβριος 2003

Για ένα πολύ ωραίο άρθρο για τον πόλεμο της Ευρωπαικής αριστεράς και του Ισραήλ βλέπε το Ισραηλινό TowerThe Holocaust, the Left, and the Return of Hate”, Απρίλιος 2016.

Για τις χρηαματοδοτήσεις του Ιράν στην Βενεζουέλα βλέπε Guardian Podemos leaders deny Venezuela government funding link claims”, Απρίλιος 2016.

Βλέπε επίσης Financial Times “France, Spain and Portugal look to unlock Algeria gas exports”, Ιούνιος 2015

Χάρτης




Να γυρίσω λοιπόν στο θέμα. Οι Άραβες του Κόλπου βοηθούσαν τον Σαντάμ Χουσέιν στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ (1980-1988), και αυτό ακριβώς έκαναν και οι Ιορδανοί, δημιουργώντας μία πολύ στενή συνεργασία με τον Σαντάμ. Ο Σαντάμ είχε πρόβλημα να εισάγει πρώτες ύλες και να εξάγει πετρέλαιο από τον Περσικό Κόλπο, γιατί υπήρξαν πολλά περιστατικά όπου οι Ιρανοί χτυπούσαν τα πλοία των Ιρακινών και ανάποδα. Η Συρία ήταν σύμμαχος του Ιράν, στον Περσικό Κόλπο οι Ιρανοί και οι Ιρακινοί χτυπούσαν ο ένας τα πλοία του άλλου, και η Ιορδανία ήταν ένας πολύ βολικός τρόπος για να εξάγει ο Σαντάμ πετρέλαιο και να εισάγει πρώτες ύλες μέσω του Κόλπου της Άκαμπα και του Λιμανιού της Άκαμπα.

Χάρτης





Η Τουρκία προσπαθούσε να κρατήσει μία στάση ουδετερότητας στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, γιατί και οι δύο αυτές χώρες ήταν πολύ σημαντικές για την Τουρκία. Ωστόσο κατά την διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ οι Ιρανοί χρηματοδοτούσαν τους Κούρδους του Ιράκ εναντίον του Σαντάμ Χουσέιν, και αυτό είχε επιπτώσεις και στο Κουρδιστάν της Τουρκίας.

Επίσης εκείνη την εποχή οι Τούρκοι εισήγαγαν το 60% του πετρελαίου τους από το Βόρειο Ιράκ. Τα κοιτάσματα του Ιρακινού Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ) είναι ότι πιο βολικό για την Τουρκία. Τώρα τα κοιτάσματα αυτά τα ελέγχουν οι Κούρδοι του Ιράκ, και συνεργάζονται με τους Τούρκους, και οι Ιρανοί προσπαθούν να πείσουν τους Κούρδους να κατασκευάσουν έναν αγωγό για να εξάγουν το πετρέλαιο τους μέσω Ιράν. Τότε όμως το πετρέλαιο του Ιράκ το ήλεγχε ο Σἃντάμ Χουσέιν.

Χάρτης



Επίσης, την εποχή του Σαντάμ, οι Τούρκοι είχαν συμφωνήσει να μπαίνει ο στρατός του ενός στα σύνορα του άλλου μέχρι και 30 περίπου χιλιόμετρα για να κυνηγάει τους Κούρδους. Η συμφωνία δηλαδή ήταν να μπαίνει ο Σαντάμ 30 χιλιόμετρα στην Τουρκία προκειμένου να κυνηγάει τους Κούρδους του Ιράκ, και οι Τούρκοι να μπαίνουν μέχρι 30 χιλιόμετρα στο Ιράκ για να κυνηγάνε τους Κούρδους της Τουρκίας, ώστε να μην ανοίγει ο ένας λογαριασμούς με τους Κούρδους του άλλους. Τους Κούρδους της Τουρκίας υποστήριζε κυρίως η Συρία, που είχε πολύ εχθρικές σχέσεις με την Τουρκία. Τους τελευταίους αιώνες, μέχρι και τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Άραβες της Συρίας ήταν μία Οθωμανική αποικία.

Οι Τούρκοι Κεμαλικοί, που ήταν ας πούμε κοσμικοί σοσιαλιστές όπως οι Ιρακινοί σοσιαλιστές, αλλά και οι Άραβες μονάρχες, φοβόντουσαν πάρα πολύ την εξαγωγή του Ισλαμικού σοσιαλισμού που πραγματοποιούσε το Ιράν, και που πράγματι είδαμε πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην άνοδο των Τούρκων Ισλαμιστών στην εξουσία την δεκαετία του 2000.

Παρόλα αυτά την εποχή του πολέμου Ιράν-Ιράκ οι Κεμαλικοί προσπαθούσαν να κρατήσουν μία ουδέτερη στάση, φοβούμενοι ότι θα μπορούσε να εξαπλωθεί ο πόλεμος στην Ανατολική Τουρκία. Αλλά όπως είπα, για τους παραπάνω λόγους, οι Τούρκοι προτιμούσαν τους Ιρακινούς. Μ’αυτά και μ’αυτά όμως οι Ιορδανοί ήταν ένας πρώτης τάξεως διάδρομος για τους Σουνίτες σοσιαλιστές του Σαντάμ Χουσέιν.

Επίσης, η Ιορδανία ήταν το μακρύ χέρι του Ιράκ κατά του Ισραήλ. Η Παλαιστίνη, που ήταν η περιοχή που οι Άγγλοι είχαν υποσχεθεί το 1917 να παραχωρήσουν για την δημιουργία Εβραϊκού κράτους, σε περίπτωση που οι Άγγλοι και οι Γάλλοι έπαιρναν την Μέση Ανατολή από τους Οθωμανούς, συμπεριελάμβανε και την Ιορδανία. Στον παρακάτω χάρτη βλέπετε την Παλαιστίνη, Ισραήλ+Ιορδανία, την οποία οι Άγγλοι είχαν δεσμευτεί το 1917 να παραχωρήσουν για δημιουργία Εβραϊκού κράτους σε περίπτωση νίκης.

Χάρτης




Τελικά, παρόλο που οι Άγγλοι και οι Γάλλοι όντως πήραν την Μέση Ανατολή από τους Οθωμανούς με τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν έκαναν αυτό που είχαν υποσχεθεί, και το 1921 έδωσαν το μεγαλύτερο μέρος της Παλαιστίνης στους Άραβες ως Ιορδανία. Οι Άραβες πήραν φυσικά και το Ιράκ και την Συρία, και σωστά οφείλω να ομολογήσω.

Στο σημερινό Ισραήλ οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι και οι Παλαιστίνιοι Άραβες διεκδικούσαν την γη από τους Άγγλους, με πολλά τρομοκρατικά χτυπήματα και οι δύο εναντίον των Άγγλων. Το 1947 τα Ηνωμένα Έθνη δεν έδωσαν ούτε καν αυτό το κομμάτι για δημιουργία Εβραϊκού κράτους, και το μοίρασαν όπως βλέπετε στον παρακάτω χάρτη.

Με καφέ βλέπετε το Αραβικό κράτος και με γκρι το Εβραϊκό κράτος. Το Εβραϊκό κράτος ήταν η έρημος Negev, το μεγάλο τρίγωνο στον νότο, και οι δύο λεπτές λωρίδες που βλέπετε πιο βόρεια. Αυτό ήταν όλο κι όλο που έδωσαν για την δημιουργία Εβραϊκού κράτους, ενώ οι Άγγλοι είχαν υποσχεθεί να δώσουν ολόκληρη την Παλαιστίνη (Ισραήλ+Ιορδανία).

Και ποιο είναι το επιχείρημα? Ότι υπήρχαν περισσότεροι Παλαιστίνοι Άραβες από Παλαιστίνιους Εβραίους. Μιλάμε ότι το 1917 στο σημερινό Ισραήλ και Ιορδανία κατοικούσαν 1 εκατομμύρια άνθρωποι. Δηλαδή αν πούμε ότι ήταν 70-30, το 1917 υπήρχαν 700.000 Άραβες και 300.000 Εβραίοι. Αυτή είναι όλη η ιστορία και δεν δέχονται οι Άραβες και οι Ιρανοί να υπάρχει Εβραϊκό κράτος.

Βλέπετε πόσα εδάφη είχαν πάρει οι Άραβες Παλαιστίνιοι, και παρόλα αυτά ξεκίνησαν αμέσως πόλεμο με τους Ισραηλινούς το 1948. Το θέμα δεν ήταν ποτέ θέμα συνόρων όπως λένε οι Άραβες. Τέλος πάντων.

Χάρτης



Να πω επίσης, ότι με το White Paper του 1939, προκειμένου να ικανοποιήσουν τους Άραβες, οι Άγγλοι απαγόρευσαν στους Εβραίους της Ευρώπης να πηγαίνουν στην Παλαιστίνη για να σωθούν από τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές, με αποτέλεσμα οι Άγγλοι να έχουν εμμέσως σημαντική ανάμιξη στο Ολοκαύτωμα. Γιατί οι Άγγλοι, που ήλεγχαν κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου το Ισραήλ, είχαν επιτρέψει στους Εβραίους της Ευρώπης να πηγαίνουν στο Ισραήλ για να γλιτώνουν από τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές, θα τους είχαν γλιτώσει από το Ολοκαύτωμα. Για το White Paper του 1939 βλέπε “White Paper 1939”.

Γιατί είναι δεδομένο ότι αρχικά ο Χίτλερ δεν σκόπευε να εξοντώσει τους Εβραίους της Γερμανίας. Τους έπαιρνε τις περιουσίες, και τους έδιωχνε από την Γερμανία. Αλλά καθώς ο Χίτλερ κατακτούσε όλη την Ευρώπη, οι Άραβες σύμμαχοι των Γερμανών πίεζαν τον Χίτλερ να προχωρήσει στην Τελική Λύση, γιατί οι Εβραίοι που έδιωχνε ο Χίτλερ κατέληγαν στο Ισράηλ για να σωθούν. Γι’ αυτό και υπό τις πιέσεις του Μεγάλου Μουφτή της Ιερουσαλήμ ο Χίτλερ προχώρησε στην Τελική Λύση, ώστε να μην δημιουργεί πρόβλημα στους Άραβες που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς.

Ο συναγωνισμός των Άγγλων και των Γερμανών να πάρουν με το μέρος τους τους Άραβες, ώθησε τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές στο Ολοκαύτωμα, και τους Άγγλους στο να απαγορεύσουν στους Εβραίους να πηγαίνουν στο Ισραήλ για να σωθούν. Άλλωστε πάντα υπάρχει το ερώτημα γιατί οι Άγγλοι δεν βομβάρδισαν ποτέ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης? Ο λόγος είναι ότι θα δυσαρεστούσαν τους Άραβες και θα τους έσπρωχναν προς το μέρος των Γερμανών, την στιγμή που υπήρχε ο πόλεμος για το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής. Βλέπε “Οι Δηλώσεις του Νετανιάχου για τον Χίτλερ και τον Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ”.

Να συνεχίσω όμως με την συνεργασία Ιορδανίας-Σαντάμ Χουσέιν. Όπως έχω ξαναπεί ο Σαντάμ Χουσέιν και ο πατέρας του Μπασάρ αλ Άσαντ, ο Χαφέζ αλ Άσαντ, είχαν προσπαθήσει την δεκαετία του 70 να κάνουν τις χώρες τους ένα κράτος, και να εξάγουν το πετρέλαιο του Ιράκ στην Μεσόγειο. Οι δύο χώρες τελικά έγινα πολύ εχθρικές μεταξύ τους, και η Συρία συμμάχησε με το Ιράν.

Ο Σαντάμ ήταν βασικός υποστηρικτής του Αραφάτ και της PLO, και ο διάδρομος Ιράκ-Ιορδανίας-Ισραήλ θα ήταν για το Ιράκ μία έξοδος προς την Μεσόγειο, και ένας τρόπος να κερδίσει επιρροή έναντι των Μοναρχών του Κόλπου, που λόγω της συμμαχίας του με τις ΗΠΑ δεν μπορούσαν να χτυπάνε το Ισραήλ όπως ο Σαντάμ, που ήταν σύμμαχος των Σοβιετικών.



Σκεφτείτε επίσης ότι λόγω των πολέμων Ισραηλινών-Αράβων, πολλοί Παλαιστίνιοι που έχασαν τα σπίτια τους πήγαν στην Ιορδανία, και επομένως ο Σαντάμ, ως βασικός πολέμιος του Ισραήλ, είχε τεράστια απήχηση στην Ιορδανία. Ο Σαντάμ ήταν από τους βασικούς υποστηρικτές του Γιασέρ Αραφάτ.

Ο Αραφάτ μάλιστα είχε προσπαθήσει να πάρει την εξουσία στην Ιορδανία από τον Ιορδανό βασιλιά, με τον πόλεμο του Black September το 1970. Κατά την διάρκεια βέβαια του πολέμου αυτού ο Σαντάμ δεν είχα πάρει ακόμη την εξουσία στο Ιράκ. Ο Αραφάτ όμως ήταν στενός σύμμαχος των Ρώσων, και ο Ιορδανός βασιλιάς φιλοδυτικός. Ήταν θέλω να πω και μία κόντρα ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης. Για τον πόλεμο της PLO με τον Ιορδανό βασιλιά Βλέπε WikipediaBlack September in Jordan

The term Black September (Arabicأيلول الأسود‎; aylūl al-aswad) refers to the Jordanian Civil War that began in September 1970 and ended in July of 1971. The conflict was fought between the Palestine Liberation Organisation (PLO), under the leadership of Yasser Arafat, and the Jordanian Armed Forces, under the leadership of King Hussein.[5] The civil war determined if Jordan would be ruled by the Palestine Liberation Organisation or the Hashemite monarchy.[6] The war resulted in the deaths of thousands of people, the vast majority Palestinian.[3] Armed conflict ended with the expulsion of the PLO leadership and thousands of Palestinian fighters to Lebanon.

Ένα πολύ ωραίο άρθρο για την στήριξη της Ιορδανίας στον Σαντάμ Χουσέιν κατά την διάρκεια της εισβολής του στο Κουβέιτ, είναι το “Jordan and the Gulf Crisis”, γραμμένο το 1991.

Άρθρα

Jordan Pivots to Saudi Arabia”, Απρίλιος 2016


Jordan and the Gulf Crisis”, 1991
2η, 3η, 4η , 5η Παράγραφος
Public support for the Iraqi leader is extensive across Jordan and encompasses a wide spectrum of society. Pro-Saddam demonstrations, of which there are often several a day, are even advertised in the once-tame local newspapers. The sponsors of these gatherings run the gamut from the leftist Jordan People's Democratic Party to the extremist Islamic Jihad, but the rallies themselves do not vary much. Speakers vilify the deposed Kuwaiti ruling family, the al-Sabahs, for squandering Arab wealth on gambling and prostitutes; Kuwait's supporters, Saudi Arabia and Egypt, are jeered as traitors; American flags are burned; the crowd chants, "Oh Saddam, we are willing to die for you!"
While more circumspect than his constituents, King Hussein has given the impression that he, too, sympathizes with Saddam. Days after the Iraqi invasion the king told NBC News that Saddam was "a person to be trusted and dealt with." And he called the Iraqi president "an Arab patriot in the eyes of many." The king was also slow to comply with U.N. economic sanctions against his neighbor. While the truck traffic across the Jordanian-Iraqi border is now down to virtually nothing from its pre-invasion 1,000 vehicles a day, Jordan still imports its oil from Iraq, contending that to do anything else before a replacement source is located would be to commit economic suicide. Additionally, Jordan continues to allow daily Iraqi Airways flights from Amman, which is now the carrier's only regular destination, in apparent violation of the U.N. ban on commercial and financial transactions with Iraq.
Since the beginning of the crisis King Hussein has busied himself flying about the Arab world, Europe and the United States trying vainly to rally support for an "Arab solution" to the crisis. The king's formula would reportedly trade an Iraqi withdrawal from Kuwait for a package of concessions to Saddam. This deal would include a pullout of Western troops from Saudi Arabia, an unspecified "privileged" relationship between Iraq and Kuwait, and the convening of a Middle East peace conference to consider the Israeli occupation of the West Bank and the Syrian occupation of Lebanon. Such proposals have estranged Amman from Washington and its Arab friends. The Bush administration rejects Hussein's ideas, saying they would reward Saddam for his invasion. American officials also worry that the king's efforts will undermine the U.N. embargo by giving the Iraqis hope that more Arab states will eventually rally to their side. The Jordanians counter that their efforts might have succeeded but for U.S. intransigence and haste to send troops to the gulf.
II
Given the formidable forces arrayed against Iraq, King Hussein appears to be recklessly exposing his kingdom to grave risks. Poor in natural resources and weaker militarily than its neighbors, Jordan has nevertheless thrived through its client relationship with Western powers, such as the United States and Britain, and regional financiers, such as Saudi Arabia and Kuwait. Hussein's current position not only jeopardizes the protection afforded by his relationship with the United States and financial assistance from the gulf states but also risks provoking neighboring Syria and Israel.
7η, 8η  Παράγραφος
Behind Hussein's position lies a Jordanian-Iraqi interdependence that has grown deep in recent years. Jordan has become so dependent on Iraq as a market for its exports and as a source of cheap oil that destruction of the Iraqi economy by either military means or blockade threatens to destroy Jordan's economy as well. Despite his misgivings about Saddam's brutal style of rule and his erratic behavior, the king had also bet heavily on militarily powerful Iraq as a protector from Israeli aggression. The refusal of the U.S. Congress to permit American arms sales to Jordan over the last decade helped push him in this direction.
Hussein wants to secure his kingdom's future. He also wants to play a weightier role than the military and economic strength of his nation would automatically convey. Contemplating the fall of communism, his frustration with Washington, and his concern about Israeli intentions, he seems to have decided that a close relationship to Saddam was his best bet. He also apparently tired of going against Arab public opinion by cooperating with American and Israeli plans for resolving the Arab-Israeli dispute. Now, playing to the emotions of his own people, Hussein is enjoying the results. Demonstrators raise his picture along with Saddam's at the rallies, including those of the left, whose leaders the king had imprisoned. Hussein is also acting out of frustration with the United States, which he blames in large part for the failure of his own efforts to find a solution to the Palestinian problem.
Jordan has always been in danger of splitting along demographic lines, but the gulf crisis has united the country. Jordanians of Palestinian origin, who make up more than half of the 3.1 million population, like Saddam's anti-Israeli rhetoric and ask why the West is so concerned about Kuwait when it has done little to persuade Israel to withdraw from the West Bank. Non-Palestinian Jordanians, or East Bankers, ask the same question. Many older East Bankers cling to Baathist political beliefs from their school days in Baghdad or Damascus, and Saddam has given them hope that a strong, unified Arab nation can be a reality. Finally, there is little Jordanian sympathy for Kuwait because many of the hundreds of thousands of Jordanians who have worked there now say the Kuwaitis were arrogant, even cruel, masters.
10η Παράγραφος
Amman's ties with Baghdad first blossomed during the Iran-Iraq War. King Hussein saw the Iraqi army as a check on the Ayatollah Khomeini's attempts to export his Islamic revolution to Arab countries. The United States and other Western countries backed Saddam for much the same reason. Hussein let the Iraqis, whose narrow outlets to the gulf were blocked during the war, use Jordan as a lifeline. Throughout the war a vast fleet of trucks roared up the desert road from the Jordanian port of Aqaba to Baghdad bringing vital food and supplies. Tanker trucks hauled Iraqi oil to the sea.
14η Παράγραφος
The Saudis have already shown their anger with Jordan by cutting off the flow of the Tapline pipeline, through which the Jordanians were to receive crude to replace Iraq's, saying that the Jordanians were behind in payments. They have also recalled their ambassador and are refusing to buy Jordanian goods. Particularly galling to the Saudis may be Hussein's wish to be called by his great-grandfather's title, Sharif-suggesting that he harbors ambitions to return to his family's former domain in Mecca.
33η Παράγραφος
In those days Egyptian President Gamal Abdul al-Nasser inspired fiery young men across the Arab world to overthrow more traditional leaders. While Saddam Hussein's charisma pales in comparison to Nasser's, his influence does reach into Jordan. In August droves of Jordanians signed up as "volunteers" to fight in the gulf on Iraq's behalf. The Iraqi Embassy in Amman is a beehive of activity with a great many people going in and out. Amman is rife with rumors of financial incentives from Baghdad, but these are hard to confirm.
36η Παράγραφος
At the same time the Jordanians watch with trepidation as over 17,000 Soviet Jews a month pour into Israel. This inflow rekindled deep-seated Jordanian fears that expansionist forces in Israel will push the West Bankers into Jordan, swamping the already fragile economy and upsetting the delicate demographic balance. Skeptical of American will to restrain Israel and angry at Congress for voting against any significant shipments of new American arms to Jordan, Hussein has in the last two years edged closer to militarily powerful Iraq for protection. Saddam, with his plans to develop nuclear weapons, may also have seemed the only Arab leader with a chance of seriously challenging Israel in the long run.


“Arafat's costly Gulf War choice”, Αύγουστος 2009
6η, 7η, 8η, 9η Παράγραφος
On August 10, 20 Arab League countries at an emergency summit in Cairo drafted a final statement that condemned the Iraqi invasion of Kuwait and supported the UN resolutions.
Twelve Arab states supported the use of force while the remaining eight, including the Palestine Liberation Organisation (PLO), rejected a military solution to the Iraqi invasion.
For the PLO, this was a precarious gamble. Since its creation in 1969, the PLO had enjoyed considerable financial backing from both Iraq and Kuwait.
Yasser Arafat, the PLO leader, realised that it was impossible to satisfy his two backers; he believed he was left with no alternative but to support Baghdad


 “The Iran-Iraq War and Its Effects on Turkey”, Σεπτέμβριος 2006
1η, 2η Παράγραφος
We can say that the basic reason of this war is the regional hegemony struggle of the 1970s. This struggle had begun when Britain stated in 1968 that it will withdraw from the east of the Suez latest by the end of 1971. The desires ofIran to fill the gap of power in the region were completely against the Iraq’s self-designed regional role. The invasion of three islands, which belonged to Sharjah and Ras Al Kharimah Emirates before, by Iran, is the first step of the struggle. We must also add the view of Ba’ath Party of Iraq that Iran was a tool of the imperialists against the Arab unity under the leadership of Shah. It is a known fact that Shah had always close relations with Israel and USA.[1]
     After the withdrawal statement of BritainUSA under the load of the Vietnam War, started to use a “twin pillar policy” on the Middle East which puts the security of the Gulf region on two bases. One of these bases would beIran with its military power, and the other Saudi Arabia with its political power. This was a great chance for Iranian government. The policies of Iranwere aiming to put Iraq out of the regional politics. This effort resulted in Iraq USSR close relations and paved the way to sign 1972 Friendship and Cooperation Treaty.
4η, 5η, 6η , 7η Παράγραφος
 Border of Shatt-al-Arab is another reason for the struggle of both countries. The transportation on the river of Shatt-al-Arab has been done according to 1937 agreement between both countries, which approved the sovereignty of Iraq on the river and accepted a middle-line in front of Abadanas the border. This border became a problem between both countries after 1971.
       Kurds living in Iraq had the major rights like education in their language, and a certain extent of internal independence. But, there had been differences in the views concerning the application of these rights. Struggles between Ba’ath Party and the KDP (Kurdish Democratic Party) began. Iran supported Kurds against the Iraqi government. Iran’s aim was to come to a certain point of agreement about Shatt-al-Arab issue. So, in 1975, both countries signed the Algiers Agreement. Iraq gave up its decisive policy on the river because of the huge problems it confronted inside the country with the Kurds.
This rapprochement between both countries has come to an end with the Iranian Revolution of 1979. (February 6, 1979) Iran, under the leadership of Khomeini, became a fundamentalist country which tried to spread the Islamic fundamentalism all around the Middle East. Ba’ath Party had a strong tradition of viewing itself as the leader of the Arab world and the guide of pan-Arabism. This characteristic of Ba’ath party makes it always very suspicious about any anti Ba’ath policy movements. So; Iranian fundamental religious government under Khomeini was a big “reason” of Saddam’s conspiracies.
 Shi’ites in Iraq supported Khomeini. As a reaction, Ba’ath Party arrested all the Shi’ite
Leaders in October 1979. In late 1979 Iran escalated its anti-Ba’athist campaign by resuming its support for the Iraqi Kurds; it also began providing moral and material support to Shi’ite underground movements in Iraq; and last, the Iranian government initiated terrorist attacks on prominent officials, the most significant of which was the failed attempt to assassinate the Iraqi Deputy Premier, Tariq Aziz, on April 1, 1980.[3]
10η, 11η, 12η Παράγραφος
On September 22, 1980 Iraq invaded Iranian territories. Iraqis captured some villages and the important port of Khorramshahr. Iranians failed to launch any successful counter-offensives. Khuzestan was invaded by Iraqi forces. By 1982, Iranian forces made gradual advances and even forced Iraqi army to withdraw from the border. Iran invaded Iraqi territory. Khomeini and other leaders wanted the removal of Saddam and the payment of reparations to Iranfor the war damages in Khuzestan. In 1984, Iraq acquired French-made Exocet missiles to launch attacks on Iranian oil facilities in the Persian Gulf. Iranattacked tankers loaded with Arab oil, and claimed that the profits from these tankers helped Iraq to buy new arms. As a response, Iraq attacked the Iranian oil tankers. A Tanker War started.
 Iranian military gains inside Iraq after 1984 were a major reason for increased superpower involvement in the war. In February 1986, Iranian troops captured the port of Al Faw. By late 1986; Iran launched several attacks to capture Basra. In late May 1987, on Iraq’s northern front a conflict was so intense. This was a joint effort by Iranian units and Iraqi Kurdish rebels. They endangered Iraq’s oil fields near Kirkuk and the northern oil pipeline toTurkey. So; the superpowers became more directly involved because they feared that the fall of Basra might lead to a pro-Iranian Islamic republic in largely Shia-populated southern Iraq.
 The superpowers were also concerned about the intensified tanker war. During 1987, Iran attacked 29 ships and Iraq assaulted 15. Kuwaiti ships were favourite targets because Iran strongly objected to Kuwait’s close relationship with the Baghdad regime. Kuwait turned to the superpowers, partly to protect oil exports but largely to seek an end to the war through superpower intervention. Moscow leased 3 tankers to Kuwait, and by June 1987 USA had re-flagged 22 Kuwaiti tankers. Finally, direct attacks on the superpowers’ ships drew them into the conflict.
14η, 15η , 16η Παράγραφος
The outbreak of the Iran-Iraq War on September 22, 1980; immediately broughtTurkey face to face with unpleasant political and economic prospects, with the former dominating as the war continued. Turkish national security was in jeopardy. First, the ongoing war could further radicalise the regime in Iran, and this might well upset the regional equilibrium. In such an event, the region would immediately become receptive to Soviet influence. Second, the war could spill over the borders of Iran and Iraq, involving the Arab countries around the Persian Gulf, and could become a war between Iran and the Arab world. In such an event, especially when if the superpowers were to become involved, Turkey could well be plunged into a Middle East war despite its determination to stay out of one. Third, the war could have a negative effect on the demographic and ethnic structure of the region. This would pose a threat to the security of Turkey’s south-eastern areas close to its eastern border. An illustration of this occurred in May 1983 when the Iraqi central government weakened, and the Kurds, emboldened by this situation, infiltrated Turkish territory and terrorised the south-eastern villages.
Both warring parties shared their borders with Turkey, which provided them with their only overland access to Europe. Therefore Turkey’s stance on the war mattered a great deal. Turkey declared itself neutral in the conflict. But, Ankara’s relations with Baghdad were better than her relations withTehran. There are two reasons for that. First, Turkey’s Kurdish minority had been up in arms for the past many years in an area contiguous with the Iraqi Kurdish region, and it had been co-operating actively with Baghdad in counter-insurgency. Secondly, as a secular society since 1924, Turkey had much in common with Ba’athist Iraq, and shared Baghdad’s fear of Islamic fundamentalism within its borders.[6]
From the Turkish perspective, the renewal of the Kurdish insurgency in south-eastern Turkey is the single most detrimental by-product of the Iran-Iraq War.[7] Kurds in Turkey have always been under the control of central government and any pro-Kurdish movements were not allowed. The war resulted of Iraq’s loss of control of its own border areas following the transfer of Iraqi troops from Kurdish areas in the north to the Iranian front. Kurds had more space and freedom to operate against Turkey. The name of the Kurdish terrorist organisation was PKK. (Workers Party of Kurdistan) PKK was attacking the civilian and military targets and running back to northern Iraq. In countering the Kurdish problem, Iraq received enthusiastic co-operation from Turkey, with which it had in 1978 concluded a secret accord allowing each side to pursue “subversive elements” up to 9 miles inside each other’s territory. In May 1983 Turkish troops infiltrated 18 miles into Iraqi Kurdistan to destroy the bases of its Kurdish guerrillas in the KDP-occupied part. Following this, Tariq Aziz visited Ankara to reinforce mutual security co-operation further. The outcome was the signing of an agreement in October 1984 permitting cross-border operations up to 18 miles into each other’s territory. This permission given to the Turkish armed forces was counter to Saddam’s policy which rejected “the facilitation of the presence of any foreign armies, bases or armed forces in the Arab homeland, under any pretext and guise and for any reasons.”[8]
18η, 19η , 20η , 21η Παράγραφος
I must also note that the Shi’ite fundamentalism of the Khomeini regime was an obvious danger to the Turkish state, where nearly 10 million inhabitants are of Shi’ite origin.[9] And indeed, soon after his victory Khomeini stated that the Turkish regime rested on the force of bayonets and suggested thatTurkey’s leaders were headed for the same fate as the shah. Short after this statement, Turkish military intervened and the coup of September 12, 1980happened in Turkey.
So; while Turkey maintained diplomatic relations with both Iran and Iraq during the war, even providing Iran with a commercial outlet to the West, Turkey saw Iraq’s final victory as in its interest, that is, in containing the spread of Iran’s revolutionary impulse.[10]
Iran was following the Soviet model on the export of its revolution by improving her relations with all the states and supporting the terrorist groups which aim to destruct the regimes of those states. Iran attacked the traditions and the symbols of the Turkish state during the war. (These symbols are mostly related to the Mustafa Kemal Ataturk, the founder of the secular Turkish republic) Tehran involved in domestic politics of Turkey and protested the preventing of religious students who wore kerchiefs from attending university. In addition, the Khomeini regime provided support to Cemalettin Kaplan, a fundamentalist anti-regime preacher in Germany who had sizeable followers among Turkish workers in Europe.[11]
The Iranian “model” became the basic reason for Turkish fundamental groups to claim and struggle for an Islamic state. They used arms to fight against the Turkish armed forces under the name of Hezbollah, IBDA-C etc. All of these organisations’ statements show that the Iranian Revolution and the insurgence of the Islamic identity in the Middle East were the reasons of their existence. These statements also include that the Iran-Iraq War resulted with the defeat of Islamic Resistance to the “evil” Iraq and USA. There is an increasing tendency in the Turkish society towards the re-birth of the Islamic Revolution.
23η, 24η , 25η Παράγραφος
Both Iran and Iraq, as a result of their international isolation, were forced to rely on Turkey as a major source of needed commodities imported fromTurkey itself or from the West. By showing no favour to either party, Turkeyhas become a major trading partner of both. Iran and Iraq increasingly turned to Turkey to satisfy their import needs. They found Turkish products to be less expensive.
Throughout the 1980s, the war with Iran gave Iraq an incentive to co-operate fully with Turkey, including in the establishment of commercial exchanges between the two countries. Turkey quickly became one ofBaghdad’s main customers. 60% of the oil consumed in Turkey was imported from Iraq. When Turkey saw that “Iraq was threatened with collapse under the battering of the Iranian advance”, the Turkish minister of State, Kamran Inan, publicly warned that “no less than 1,5 million Turks and Turkomans live in the northern regions of Iraq.” Inan, in effect, wanted to assert Turkey’s pre-emptive right in the event that an Iranian advance let to the break-up of Iraq.
 In 1984-1985 Turkish-Iranian trade amounted to 230 million $ making Turkey Iran’s third most important commercial partner after West Germanyand Japan.[12] Iran balanced its trade with Turkey by selling 100.000 b/d of its oil to its neighbour. Despite the irritation caused by the Iraqi strikes in May and June 1985 against Turkish-owned oil tankers carrying Iranian oil,Ankara’s relations with Iraq remained cordial. Turkey and Iraq had a strong interest in maintaining the military co-operation in suppressing Kurdish insurgency. In November 1985 Turkey concluded a contract with Iraq for a second oil pipeline with an annual capacity of 71 million tones. (1.4 million b/d)
29η Παράγραφος
American-Turkish relations improved considerably in the aftermath of the Iranian Revolution. USA provided all the possible support to the Turkish democratic regime, trying to prevent Turkey to fall under the effect of Islamic fundamentalism. After the Iranian advance on Iraqi territories, USA sent commissions to Turkey about the preparation of Turkish army to a rapid annexation of the oil-rich northern provinces of Iraq (like Kirkuk) to prevent the oil from falling into the Islamic fundamentalist Iranian regime.[14] Turkish authorities denied such scenarios.
31η, 32η, 33η, 34η Παράγραφος
To make a conclusion we can say that Iran-Iraq War, in general terms, had negative effects on Turkey. The Kurdish nationalism was awakened and the Kurdish terrorists found safe-havens for themselves in the destabilised northern regions of Iraq. The use of military forces against these terrorists and the military operations made by Turkey to Iraq during the war, made the international community suspicious about the Kurdish issue.
     The effect of Islamic fundamentalism in Turkey does not have as much importance as the Kurdish nationalism. The only negative effect is the reflection of Islamic Revolution as a model to fundamentalist Islamic terrorist groups in Turkey which aim to establish an Islamic state like Iran.
     In the economic area, we can see the negative effect of the delay of oil transportation and the non-payment of debts, on the Turkish economy. These resulted as a decline in Turkish export policies and as an increase on the amount of Turkish foreign debts.
     We can see that being neutral and in the same time trying to gain the maximum advantage does not work effectively as a foreign policy tool. This neutrality has turned into the internal catastrophes of Turkish economic and political policies towards both sides.

 “Turkey's Alevis beholden to politics”, Δεκέμβριος 2014
2η , 3η Παράγραφος
The memorial depicts a 1938 massacre of Alevis, an event that serves as a stark example of just how far Turkish society needs to go to understand this minority of about 12 million.
Most Alevis in Turkey are Kurds who speak Kurmanji or Zazaki, and follow a tradition that mixes Anatolian folk practices and Shia Islam. It is distinct from Arab Allawism found in neighbouring Syria

Israel–Jordan relations
1η Παράγραφος
Israel–Jordan relations refers to diplomatic, economic and cultural relations between Israel and Jordan. The two countries have had official diplomatic relations since the 1994 signing of the Israel–Jordan peace treaty. Recently, relations have been slightly strained due to the conflict over the Al-Aqsa mosque.[1][2] However, this has not proven to be exceptionally damaging to the relationship between the two countries.
3η Παράγραφος
The relationships between Jewish leaders in Israel and the Hashemite dynasty in the area was characterized by ambivalence as both parties' prominence grew in the area. Jordan consistently subscribed to an anti-Zionist policy, but made decisions pragmatically. Several factors are cited for this relative pragmatism. Among these are the two countries' geographic proximity, King Hussein's Western orientation, and Jordan's modest territorial aspirations. Nevertheless, a state of war existed between the two countries from 1948 until the treaty was signed.

“Eilat-Ashkelon Pipeline”

“Trans-Arabian Pipeline”
3η Παράγραφος
Since the 1967 Six-Day War, the section of the pipeline which runs through the Golan Heights came under Israeli occupation, though the Israelis permitted the pipeline's operation to continue. After years of constant arguing between Saudi Arabia and Syria and Lebanon over transit fees, the emergence of oil supertankers, and pipeline breakdowns, the section of the line beyond Jordan ceased operation in 1976. The remainder of the line between Saudi Arabia and Jordan continued to transport modest amounts of petroleum until 1990 when the Saudis cut off the pipeline in response to Jordan's support ofIraq during the first Gulf War. Today, the entire line is unfit for oil transport.[2]


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου