Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Μπορεί η Κίνα να Τελειώσει τον Πόλεμο στην Μέση Ανατολή?

Έλεγα στις προηγούμενες αναρτήσεις μου ότι η Κίνα είναι ο προνομιακός συνομιλητής των χωρών της Μέσης Ανατολής, γιατί η Ρωσία είναι ανταγωνίστρια δύναμη αυτών των χωρών στις αγορές πετρελαίου και φυσικού αερίου, ενώ οι Αμερικανοί έχουν δαιμονοποιηθεί στον Μουσουλμανικό κόσμο, και αποτελούν επικοινωνιακό βαρίδι για όποια χώρα έχει καλές σχέσεις μαζί τους, ενώ ταυτόχρονα έχουν μειώσει πάρα πολύ τις εισαγωγές τους από την περιοχή.

Η Κίνα και είναι ο μεγάλος πελάτης, αλλά και πολιτισμικά βρίσκεται πολύ πιο κοντά στις χώρες αυτές σε σχέση με τις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να είναι πολύ πιο αγαπητή στην περιοχή. Για τις αγορές και τις επενδύσεις της Κίνας στην Σαουδική Αραβία και το Ιράν βλέπε “Η Κίνα Διαιτητής Ανάμεσα στην Σαουδική Αραβία και το Ιράν”.

Βλέπε επίσης και τις προηγούμενες αναρτήσεις μου για τις επενδύσεις της Κίνας στις αγορές πετρελαίου και αερίου του Καζακστάν και του Τουρκμενιστάν, αλλά και τις επενδύσεις στα πλαίσια των Νέων Δρόμων του Μεταξιού που προωθεί η Κίνα στην Τουρκία, το Πακιστάν και τις χώρες της Κεντρικής Ασίας.



Επομένως, αν η Κίνα μπορεί να μοιράσει τα χρήματα της με τέτοιο τρόπο ώστε να μείνουν ικανοποιημένοι και οι Άραβες και οι Πέρσες στον Περσικό Κόλπο, αλλά και οι Τουρκμένοι και οι Καζακστανοί στην Κεντρική Ασία, αλλά και οι Τούρκοι, και οι Αφγανοί, και οι Πακιστανοί, λόγω των επενδύσεων των Νέων Δρόμων του Μεταξιού, μία ειρήνη θα μπορούσε να επιτευχθεί στην περιοχή. Υπάρχουν φυσικά και άλλα προβλήματα. Για παράδειγμα υπάρχει η κόντρα Κίνας-Ινδίας. Υπάρχει ο αγωγός TAPI (Τουρκμενισταν-Αφγανιστάν-Πακιστάν-Ινδία) που προωθούν η Ινδία και το Τουρκμενιστάν με την υποστήριξη των ΗΠΑ, και τον οποίο χτυπούν και οι Άραβες και οι Ιρανοί. Προβλήματα υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα. Αλλά αν η Κίνα μοιράσει τα χρήματα της σε όλους αυτούς τους παίκτες που έχον παραδοσιακούς δεσμούς με την τρομοκρατία, τότε θα μπορεί να τους πει και να καθίσουν φρόνημα. Αρκεί να τους έχει όλους ευχαριστημένους. Είδαμε το παράδειγμα την προηγούμενη εβδομάδα, με τα ταξίδια του Κινέζου Προέδρου στην Σαουδική Αραβία, το Ιράν και την Αίγυπτο, όπου κατάφερε και συμβίβασε τα ασυμβίβαστα. Από την μία στήριξε την Σαουδική Αραβία έναντι του Ιράν στον πόλεμο της Υεμένης, και από την άλλη ανακοίνωσε ότι οι εμπορικές συναλλαγές Κίνας-Ιράν θα ανέλθουν στα 600 δις δολάρια τα επόμενα 10 χρόνια.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί η Κίνα, με την ήδη φουσκωμένη οικονομία της, να λαμβάνει υπόψη της τον παράγοντα ειρήνη και όχι το κόστος, όταν πρέπει να επενδύσει τρισεκατομμύρια δολάρια σε εισαγωγές πετρελαίου, φυσικού αερίου και επενδύσεων στα πλαίσια των Νέων Δρόμων του Μεταξιού? Δεν ξέρω αν μπορεί, αλλά τα ταξίδια των Κινέζων την προηγούμενη εβδομάδα ήταν ένα επιτυχημένο δείγμα. Εξ’άλλου αν θέλεις ειρήνη θα πρέπει να πληρώσεις. Γιατί η ειρήνη είναι το πιο ακριβό πράγμα στον κόσμο.

Το αν θα υπάρξει ειρήνη βέβαια στην περιοχή δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το πως θα ξοδέψουν τα χρήματα τους οι Κινέζοι, αλλά και από το πως θα τα ξοδέψουν οι Ευρωπαίοι, οι Αμερικανοί, οι Ιάπωνες, και γενικότερα όλοι οι μεγάλοι εισαγωγείς πρώτων υλών. Αλλά η Κίνα βασίζεται στην Μέση Ανατολή περισσότερο από τους υπόλοιπους, όπως οι Ευρωπαίοι βασίζονται περισσότερο στην Ρωσία, και όπως οι ΗΠΑ βασίζονται περισσότερο πλέον στον Καναδά, το Μεξικό και την Λατινική Αμερική. Υπό αυτήν την έννοια, με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα, ίσως οι Κινέζοι να μπορούν να κάνουν την διαφορά στην Μέση Ανατολή.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου