Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Γιατί Χρωστούν Όλα τα Κράτη

Το παρακάτω ρολόι χρέους, δείχνει το παγκόσμιο κρατικό χρέος, και το πως εξελίσσεται κάθε δευτερόλεπτο. Επίσης δείχνει το δημόσιο χρέος κάθε χώρας.

http://www.economist.com/content/global_debt_clock

Επειδή παίζει πολλή συνωμοσιολογία, να προσθέσω κάτι. Λένε πολλοί "πως γίνεται να χρωστάνε όλες οι χώρες? Για να χρωστάνε όλες οι χώρες, υπάρχουν κάποιες σκοτεινές δυνάμεις που κρατάνε αυτό το χρέος".
Μπερδεύουν κάτι όμως. Ένα μεγάλο μέρος του χρέους ενός κράτους, είναι προς το ίδιο το κράτος. Ούτε καν προς τους πολίτες του κράτους. Προς το ίδιο το κράτος.

Όταν πχ, ο Ομπάμα θέλει χρήματα για να φτιάξει ένα καινούργιο νοσοκομείο, ένας από τους τρόπους που μπορεί να βρει τα χρήματα, είναι να ζητήσει από την κεντρική τράπεζα (FED) να του δώσει χρήματα. Γιατί μπορεί τα χρήματα των φορολογουμένων να του έφτασαν για να κάνει μόνο ένα νοσοκομείο, ενώ ήθελε να κάνει δύο.

Άρα η κεντρική τράπεζα (FED) τυπώνει χρήμα (γίνεται με μια άλλη διαδικασία για την ακρίβεια, αλλά δεν έχει σημασία γιατί το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο), το δίνει στον Ομπάμα, ο Ομπάμα δίνει στην κεντρική τράπεζα ομόλογα του Αμερικανικού δημοσίου, παίρνει το χρήμα και χτίζει το νοσοκομείο (είναι υπεραπλούστευση όπως το θέτω αλλά η ουσία είναι αυτή). Θα μπορούσε να είχε πουλήσει τα ομόλογα και στους ιδιώτες. Τη συγκεκριμένη φορά όμως δεν το έκανε. Το έκανε μέσω της Federal Reserve Bank. Και έτσι χρωστάνε οι ΗΠΑ στις ΗΠΑ.

Επειδή ένα άλλο παραμύθι που κυκλοφορεί είναι ότι η FED είναι ιδιωτική έχω γράψει αυτό, που εξηγώ γιατί είναι ψέμα αν τυχόν ενδιαφέρεται κάποιος.

https://www.facebook.com/iakovos.jazz/media_set?set=a.10200287369453769.2204185.1439605167&type=3

Επίσης, θα μπορούσε ο Ομπάμα να πάει σε ένα ασφαλιστικό ταμείο που είναι πλεονασματικό (που οι εισφορές των μελών του δηλαδή είναι μεγαλύτερες από τις εκροές προς τα μέλη του), και να δανειστεί τα χρήματα που περισσεύουν. Να δώσει δηλαδή ομόλογα του Αμερικανικού δημοσίου στον ασφαλιστικό φορέα (ΙΚΑ πχ) και να πάρει τα χρήματα να φτιάξει το νοσοκομείο.

Και στην περίπτωση της κεντρικής τράπεζας, και στην περίπτωση του ΙΚΑ, όταν κάποιος κοιτάξει το χρέος των ΗΠΑ, το ποσό αυτό θα εμφανιστεί μέσα στο σύνολο του χρέους. Στην πραγματικότητα όμως αυτό το κομμάτι του χρέους των ΗΠΑ, δεν είναι χρέος των ΗΠΑ προς κάποια σκοτεινή δύναμη, αλλά χρέος των ΗΠΑ προς τις ίδιες τις ΗΠΑ. Όχι χρέος των ΗΠΑ προς τους πολίτες των ΗΠΑ. Αλλά προς τις ίδιες τις ΗΠΑ. Χρέος προς τους πολίτες των ΗΠΑ θα ήταν αν τα ομόλογα τα είχε δώσει ο Ομπάμα σε έναν αμερικανό αποταμιευτή ή επενδυτή. Συμβαίνει κι αυτό. Αλλά εδώ μιλάμε ότι χρωστάει το κράτος σε ένα ασφαλιστικό οργανισμό (πχ ΙΚΑ). Εμφανίζει χρέος το κράτος 100 ευρώ και απαίτηση από το κράτος το ΙΚΑ 100 ευρώ. Γιάννης κερνάει γιάννης πίνει δηλαδή. Άρα κατά βάση δεν αρκεί να βλέπουμε τι χρωστάει μία χώρα. Όχι ότι δεν είναι σημαντικό, αλλά έχει μεγάλη σημασία και η ανάλυση του χρέους. Αυτό ισχύει φυσικά για όλα τα κράτη.

Κάτι άλλο που προκύπτει από το ρολόι χρέους του economist, είναι ότι οι ΗΠΑ και η Ευρωπαική Ένωση, είναι πολύ πιο χρεωμένες από την Κίνα. Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ είναι 77% του ετήσιου εισοδήματος τους (ΑΕΠ), της ΕΕ είναι από 70τόσο τα % μέχρι 150% (ανάλογα τη χώρα), ενώ της Κίνας είναι 16%. Με το σκεπτικό που περιέγραψα πιο πάνω, θα πει κάποιος "μα και η Κίνα χρωστάει?". Όχι βέβαια. Η Κίνα σαν χώρα δε χρωστάει. Το Κινεζικό κράτος χρωστάει. Σε ασφαλιστικούς της φορείς, την κεντρική της τράπεζα κτλ. Όχι ότι δεν κρατάει και ο έξω κόσμος χρέος της Κίνας, αλλά η Κίνα πχ έχει 100 δολάρια χρέους των ΗΠΑ, οι ΗΠΑ έχουν 20 δολάρια χρέους της Κίνας. Ο έξω κόσμος δηλαδή χρωστάει στην Κίνα.

Ένας από τους λόγους που συμβαίνει αυτό είναι το παρακάτω. Επειδή εμείς είμαστε πιο καλομαθημένοι από τους Κινέζους, θέλουμε πχ 5 μεροκάματα για να παράξουμε 1 κιλό ντομάτες. Ενώ οι Κινέζοι θέλουν ένα μεροκάματο. Άρα λέμε στους Κινέζους, δώστε μας εσείς ντομάτες που είναι φτηνές, και θα σας τις χρωστάμε. Μας δίνουν λοιπόν ντομάτες, και τους δίνουμε χρέος (ομόλογα). Παράγουν δηλαδή οι φτωχοί Κινέζοι 10 κιλά ντομάτες, τρώνε τα 2 και μας πουλάνε τα 8 κιλά. Και εμείς τους δίνουμε ομόλογα, που αντιστοιχούν σε 8 κιλά ντομάτες. Φτιάχνουμε και μεις άλλα 5 κιλά ντομάτες, και τα τρώμε όλα. Δεν τους δίνουμε καθόλου. Άρα τρώμε 5+8=13 κιλά ντομάτες εμείς και 2 κιλά οι Κινέζοι.

Αυτό γίνεται πάρα πάρα πολλά χρόνια. Και έτσι έχουμε φτάσει να τους χρωστάμε τα κέρατα μας. Ας πούμε 5 τόνους ντομάτες στο σύνολο. Και αρχίζουμε να δυσκολευόμαστε να τους πληρώσουμε. Τι κάνουμε λοιπόν? Οι Αμερικανοί κυρίως. Διαγράφουμε το χρέος μας τυπώνοντας συνεχώς δολάρια. Τυπώνουμε, τυπώνουμε, τυπώνουμε και το δολάριο χάνει την αξία του, και άρα όταν θα επιστρέψουμε τα χρήματα τους στους Κινέζους, θα αξίζουν 2 τόνους ντομάτες, αντί 5. Σε πραγματική αξία. Γιατί σε νομισματική αξία θα είναι σωστά (αν δε γίνει κούρεμα). 1.000 δολάρια δανειστήκαμε, 1.100 επιστρέψαμε. Όπως έπρεπε. Απλά αντί τα 1.100 να αγοράζουν 5 τόνους στις ΗΠΑ, όπως όταν τα δανειστήκαμε, αγοράζουν 2 τόνους. Άρα ο πλούσιος Αμερικανός, πήρε 5 τόνους ντομάτες από τον φτωχό Κινέζο, και θα του επιστρέψει 2 τόνους. Στην υγεία του κορόιδου που λέμε. Αλλά φτωχός είναι θα μου πεις και πεινάλας. Και να του τα επέστρεφα όλα μήπως θα ήξερε να τα χαρεί? Σιγά μην ήξερε.

 Και κάπως έτσι, αυτοί που μανιωδώς ζητάνε να κοπεί χρήμα, και άλλο χρήμα, και άλλο χρήμα στην Αμερική( και αλλού), ουσιαστικά ζητάνε να κουρέψουν το χρέος προς τον φτωχό Κινέζο αγρότη που τους πούλησε τις ντομάτες. Και κατά τα άλλα νοιώθουν και σούπερ δημοκράτες, και σούπερ προοδευτικάντζες και ξέρω γω τι άλλο σουπερ. Από την άλλη, αν καταρρεύσει η Αμερική, θα καταρρεύσει το σύμπαν όλο. Πάντως η ουσία του επιχειρήματος μας, των Αμερικανών και των Ευρωπαίων, να κόψουμε κι άλλο χρήμα, είναι να φορτώσουμε μέρος του προβλήματος μας στις φτωχές χώρες. Σκληροί είναι αυτοί, αντέχουν θα μου πεις. Εμείς είμαστε light και χρειαζόμαστε στοργή. Αυτό είναι όντως σωστό. Τι θα έπρεπε να γίνει δε ξέρω, αλλά η ηθική του επιχειρήματος κόψε χρήμα είναι κάπως έτσι.

Η προσαρμογή δυστυχώς δε μπορεί να γίνει μόνο στην υγεία των κορόιδων. Θα γίνει και με περιοριστικά μέτρα στα σπίτια μας. Θα σταματήσουμε να δανειζόμαστε από τους Κινέζους και τους άλλους Κινέζους, και Γερμανούς, και ξέρω γω τι. Έτσι θα ξεκαλωμάθουμε  και δε θα θέλουμε πια 5 μεροκάματα για 1 κιλό ντομάτες αλλά 3 μεροκάματα. Και θα αρχίσουμε αντί να παράγουμε 5 κιλά και να εισάγουμε και 8 από τους Κινέζους, να παράγουμε 8 κιλά, από αυτά να τρώμε τα 6 και να επιστρέφουμε και δύο στους κινέζους.

 Γιατί είπαμε να τους φεσώσουμε, και να μην τους δώσουμε 5 τόνους, αλλά 2 θα τους δώσουμε Ή μήπως το δάνειο είναι καταχρηστικό και να μην τους δώσουμε τίποτα? Μπορούμε και να το διαγράψουμε. Με ένα νόμο, με ένα άρθρο που λέει και ο Τσίπρας και ο Λαφαζάνης. Κι αυτό δημοκρατικό είναι.

Ας πούμε όμως ότι δεν το διαγράφουμε. Αν λοιπόν, επειδή η ανταγωνιστικότητα μας αυξήθηκε, παράγουμε 8 κιλά, τους δίνουμε 2, και τρώμε 6, θα έχει γίνει το εξής. Σαν χώρα θα έχουμε αυξήσει σημαντικά την παραγωγή μας (8 κιλά από 5), αλλά θα νοιώθουμε πολύ πιο φτωχοί, γιατί αντί να τρώμε 8+5 =13 κιλά ντομάτες που τρώγαμε (5 οι δικές μας και 8 των Κινέζων) θα τρώμε μόνο 8-2=6 κιλά ντομάτες όλες δικές μας.

Σαν Ελλάδα δεν έχουμε φτάσει ακόμη στο σημείο να δίνουμε και 2 κιλά από αυτά που χρωστάμε. Είμαστε ακόμη στο σημείο που παράγουμε 5 και τρώμε και 1 από τους έξω. Αλλά πλησιάζουμε στο σημείο 0. Όπου θα παράγουμε 5 κιλά και θα τρώμε 5 δηλαδή. Δε θα έχουμε πρωτογεννές έλλειμμα δηλαδή. Τα παραδείγματα με τις χώρες Αμερική, Ελλάδα κτλ είναι τυχαία γιατί όλοι χρωστάμε στους Κινέζους άμεσα ή έμμεσα. Και δεν έχει και σημασία η χώρα. Το σκεπτικό είναι το θέμα.

Αλλά άλλο ένα πράγμα για τους συνωμοσιολόγους. Τι περιμέναν δηλαδή? Να μην χρωστάνε τα κράτη? Τα κράτη δεν παράγουν πλούτο. Οι ιδιώτες τον παράγουν. Το κράτος θα πάει και θα πάρει ένα μέρος αυτού του πλούτου. Το 30 το 40 το 50% πχ. Τι ήθελαν δηλαδή? Να είναι στο σύνολο οι πολίτες χρεωμένοι στα κράτη? Μα για να γίνει αυτό θα έπρεπε το κράτος να πηγαίνει να παίρνει το 100% του ιδιωτικού πλούτου, και να το δανείζει πίσω στους ιδιώτες. Δε γίνονται αυτά τα πράγματα. Ούτε καν στον Κομμουνισμό. Ακόμη και στον Κομμουνισμό δεν χρωστάνε οι πολίτες στο κράτος. Το κράτος τα έχει όλα, αλλά δεν του χρωστάνε οι πολίτες. Αν το χρέος των ιδιωτών προς το κράτος, ήταν μεγαλύτερο από το χρέος του κράτους προς τους ιδιώτες, θα ήταν η περίπτωση που λέμε «και κερατάς και δαρμένος». Δε νομίζω να υπάρχει κάτι τέτοιο, αλλά αν υπήρχε θα ήταν ψιλο ΚΚΕ κατάσταση με λίγο Οθωμανικό.

Άρα η απάντηση σε αυτούς που λένε "πως γίνεται να χρωστάνε όλες οι χώρες?", είναι "Δεν χρωστάνε όλες οι χώρες, όλα τα κράτη χρωστάνε, και φυσικά και χρωστάνε, γιατί τα κράτη δεν παράγουν πλούτο, οι πολίτες παράγουν πλούτο. Και άρα είναι πολύ λογικό να χρωστάνε τα κράτη στους πολίτες. Το Κινεζικό κράτος χρωστάει. Η Κίνα όμως δε χρωστάει. Της χρωστάνε"


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου