Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

Ο Χάρτης των Συμμαχιών του Ψυχρού Πολέμου

Ο παρακάτω χάρτης εμφανίζει τις συμμαχίες του ψυχρού πολέμου το 1980. Οι κομμουνιστικές χώρες που ήταν σύμμαχοι των Σοβιετικών εμφανίζονται στον χάρτη με χρώμα σομόν. Οι βασικότερες από αυτές ήταν η Κούβα και η Νικαράγουα με τους Σαντινίστας στην Κεντρική Αμερική, η Αγκόλα και η Μοζαμβίκη στην Νότια Αφρική, η Αιθιοπία στην Δυτική Αφρική, το Αφγανιστάν στην Κεντρική Ασία, το Βιετνάμ, η Καμπότζη και το Λάος στην Νότια Ασία.




Οι σοσιαλιστές δικτάτορες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, στην Αλγερία, την Λιβύη, το Ιράκ και την Συρία, είχαν επιλέξει να επενδύσουν μαζί με τον σοσιαλισμό και στον Αραβικό εθνικισμό, και ναι μεν ήταν σύμμαχοι των Ρώσων, αλλά δεν υιοθέτησαν την διεθνιστική μορφή του σοσιαλισμού, ο οποίος χρησιμοποιεί μόνο την εργατική τάξη, αγνοώντας τα εθνικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Αυτή η μορφή σοσιαλισμού δεν εξυπηρετούσε τους Άραβες σοσιαλιστές, γιατί ήθελαν να επενδύσουν στο Αραβικό και Μουσουλμανικό στοιχείο που ήταν κυρίαρχο στις χώρες τους.

Αντιθέτως οι Ρώσοι δεν είχαν την πολυτέλεια να χρησιμοποιήσουν την εθνικότητα και την θρησκεία, γιατί οι πληθυσμοί των αποικιών τους στην Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία ήταν πάρα πολύ ανομοιογενείς, και αναγκαστικά χρησιμοποίησαν την εργατική τάξη ως κυρίαρχο στοιχείο της ιδεολογίας τους, προκειμένου να ομογενοποιήσουν τους πληθυσμούς των αποικιών τους. Τώρα που οι Ρώσοι έχασαν τις αποικίες τους χρησιμοποιούν πάρα πολύ και τον Χριστιανισμό και τον Πανασλαβισμό, κάνοντας στροφή προς ένα εθνικοσοσιαλιστικό μοντέλο.

Να προσθέσω ότι τα χρόνια του ψυχρού πολέμου οι σχέσεις της Σοβιετικής Ένωσης με τους σοσιαλιστές δικτάτορες των Αραβικών χωρών ήταν σχετικά εύκολες, γιατί οι Σοβιετικοί για την μεγαλύτερη διάρκεια του ψυχρού πολέμου δεν πουλούσαν πετρέλαιο και φυσικό αέριο στην Δυτική Ευρώπη, στην οποία έστελναν το πετρέλαιο και το φυσικό τους αέριο οι Αλγερινοί και οι Λίβυοι. Τώρα που η Ρωσία βασίζεται για τις πωλήσεις της στην Ευρώπη, οι σχέσεις της Ρωσίας με την Αλγερία και την Λιβύη δεν είναι το ίδιο εύκολες. Αυτό το πρόβλημα φυσικά ποτέ δεν υπήρξε με την Συρία που είναι φτωχή χώρα σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, και γι’αυτό και διαχρονικά υπήρξε ο πιο πιστός σύμμαχος της Ρωσίας.

Η μεγάλη αδυναμία του χάρτη είναι κατά την γνώμη μου η εξής. Τους συμμάχους των ΗΠΑ δεν τους ξεχωρίζει σε εθνικοσοσιαλιστές και καπιταλιστές. Με το ίδιο χρώμα για παράδειγμα εμφανίζει ο χάρτης την Αργεντινή και την Αυστραλία. Η Αυστραλία είναι μία χώρα καπιταλιστική, παραπλήσια με τις ΗΠΑ. Η Αργεντινή από την άλλη πλευρά ήταν μία χώρα ουδέτερη στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αρκετά φιλοναζιστική, η οποία κήρυξε τον πόλεμο στην Γερμανία στις 27 Μαρτίου του 1945, ούτε δυο μήνες πριν την ήττα της. Στην Αργεντινή μάλιστα βρήκαν καταφύγιο πολλοί Ναζί μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο οι Αργεντινοί ήταν όντως σύμμαχοι των ΗΠΑ εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά η Αργεντινή ήταν μία χώρα πολύ διαφορετική από τις ΗΠΑ. Γι’αυτό και όταν εξετάζουμε τις συμμαχίες των Αμερικανών μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, θα πρέπει να ξεχωρίζουμε τους εθνικοσοσιαλιστές, τους ισλαμιστές και τους καπιταλιστές συμμμάχους τους.

Γιατί οι ΗΠΑ στις περισσότερες περιπτώσεις αναγκάστηκαν να συμμαχήσουν με τους εθνικοσοσιαλιστές, αφού σε πολλές χώρες υπάρχουν μόνο κομμουνιστές και εθνικοσοσιαλιστές. Όπως στην Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στους Ισλαμιστές και τους σοσιαλιστές, και οι σοσιαλιστές ήταν σύμμαχοι των Ρώσων, οπότε οι ΗΠΑ συνεργάζονταν με τους ισλαμιστές, έτσι σε άλλες χώρες οι ΗΠΑ είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στους εθνικοσοσιαλιστές και τους κομμουνιστές, και αφού οι κομμουνιστές ήταν σύμμαχοι των Σοβιετικών, οι ΗΠΑ συνεργάζονταν με τους εθνικοσοσιαλιστές.

Ούτε για τους εθνικοσοσιαλιστές ούτε για τους Ισλαμιστές ήταν ευχάριστο να συνεργάζονται με τις ΗΠΑ, ούτε για τις ΗΠΑ ήταν ευχάριστο να συνεργάζονται μαζί τους. Ήταν ένας αναγκαστικός αρραβώνας. Ειδικά για τους εθνικοσοσιαλιστές μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχε η εξής ιδιαιτερότητα. Όταν ο Χίτλερ έσπασε την συμμαχία που είχε συνάψει με τους κομμουνιστές το 1939, και επιτέθηκε στην Ρωσία το 1941, αναπτύχθηκε ανάμεσα στους κομμουνιστές και τους εθνικοσοσιαλιστές ένα τρομακτικό μίσος. Οι Γερμανοί από το 1941 μέχρι το 1943 έσφαζαν Ρώσους προελαύνοντας προς το πετρέλαιο του Μπακού.

Όταν οι Γερμανοί άρχισαν να χάνουν τον πόλεμο, οι Ρώσοι ήταν τυφλωμένοι από το μίσος, και έφτασαν στο Βερολίνο σκοτώνοντας, γκρεμίζοντας και βιάζοντας ότι έβρισκαν μπροστά τους. Έτσι είχαμε το παράδοξο, το μίσος των Ναζί προς τους Κομμουνιστές, και το μίσος των Κομμουνιστών προς του Ναζί, να είναι πολύ μεγαλύτερο από το μίσος τους για τις ΗΠΑ, παρόλο που οι διαφορές τους με τις ΗΠΑ ήταν πολύ μεγαλύτερες από τις διαφορές που υπήρχαν ανάμεσα τους.

Επομένως μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο οι εθνικοσοσιαλιστές δεν μπορούσαν να συνεργαστούν με τους κομμουνιστές. Σκεφτείτε την Ελλάδα. Μετά το τέλος του ΒΠΠ δύο ήταν οι πολιτικές δυνάμεις. Ας τις ονομάσουμε ΚΚΕ και Χρυσή Αυγή. Άσχετα αν στην πορεία ξεπήδησαν μέσα από αυτές τις πολιτικές δυνάμεις και πιο ήπιες κόκκινες ή μαύρες σοσιαλιστικές δυνάμεις. Τα ονόματα δεν έχουν σημασία. Υπάρχαν αυτοί που συνεργάζονταν με τον Στάλιν στον πόλεμο, και αυτοί που συνεργάζονταν με τον Χίτλερ. Πως θα συνεργαζόντουσαν αυτοί οι δύο? Οι κομμουνιστές ήταν έξω φρενών με τους Ναζί γιατί τους είχαν προδώσει και κατασφάξει το 1941. Επίσης οι Ναζί ήξεραν τις θηριωδίες των Ρώσων στον δρόμο προς το Βερολίνο το 1945.

Οι ΗΠΑ και οι Άγγλοι μόνο με τους Έλληνες Ναζί μπορούσαν να συνεργαστούν, αφού οι κομμουνιστές ήταν σύμμαχοι των Ρώσων. Άρα αν σκεφτούμε την όποια Χρυσή Αυγή το 1945, σε οποιαδήποτε όμως χώρα, μπορούμε να καταλάβουμε ότι έπρεπε υποχρεωτικά να συνεργαστεί με τους Δυτικούς, αφού δεν μπορούσε να συνεργαστεί με τους Ρώσους κομμουνιστές.

Τα χρόνια όμως πέρασαν, τα μίση καταλάγιασαν, και τώρα πλέον βλέπετε και τους εθνικοσοσιαλιστές να στρέφονται προς την Ρωσία. Η οποία άλλωστε χρησιμοποιεί πλέον και για τον εαυτό της ένα εθνικοσοσιαλιστικό μοντέλο, και δέχεται και κόκκινους και μαύρους σοσιαλιστές. Στην Ελλάδα έχει ενδιαφέρον ότι οι κόκκινοι σοσιαλιστές στρέφοντα πλέον περισσότερο προς την Τουρκία και τους ισλαμιστές αντί στην Ρωσία, γιατί η Ρωσία δεν μπορεί να παράσχει προστασία στην Ελλάδα σε περίπτωση που βρεθεί εκτός ΕΕ, αφού η Αλβανία, τα Σκόπια και η Βουλγαρία δεν ελέγχονται πλέον από τους Ρώσους. Εξάλλου η Τουρκία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος πελάτης της Ρωσίας μετά την Γερμανία στην αγορά φυσικού αερίου, και στήριξε διακριτικά την Ρωσία στην Ουκρανία, κάτι που κάνει ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα.

Γι’αυτό βλέπετε την Ελληνική αριστερά να έχει γίνει λίγο ISIS. Οι Κομμουνιστές θεωρούν ότι μόνο με καλές σχέσεις με την Τουρκία μπορεί να συνεχίσουν να επενδύουν στον αντιευρωπαϊσμό τους και στον αντιαμερικανισμό τους, που κάποια στιγμή μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα και εκτός ΕΕ. Το σημαντικό είναι ότι οι μαύροι σοσιαλιστές μοιάζουν πολύ περισσότερο με τους κόκκινους σοσιαλιστές παρά με τους καπιταλιστές, και γι’αυτό θα πρέπει να γίνεται διάκριση ανάμεσα στις αναγκαστικές συνεργασίες που οι ΗΠΑ συνάπτουν με μαύρους σοσιαλιστές και ισλαμιστές, και που είναι συμμαχίες παρά φύσιν, και στις συμμαχίες που συνάπτουν με τους καπιταλιστές, που είναι πραγματικές συμμαχίες. Άλλη η συμμαχία των ΗΠΑ με την Αργεντινή μετά τον πόλεμο, και άλλη η συμμαχία με την Αυστραλία. Και αυτό βγήκε και στην πορεία. Και δεν ήταν δυνατόν να μην βγει.
  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου