Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Η Συμμαχία Γαλλίας-Γερμανίας εναντίον των ΗΠΑ στον Πόλεμο του Ιράκ το 2003

Το 2003, την χρονιά που οι ΗΠΑ χτύπησαν και ανέτρεψαν τον Σαντάμ Χουσέιν στο Ιράκ, οι Γάλλοι και οι Γερμανοί ενωμένοι, ήταν αντίθετοι στην επέμβαση αυτή, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Guardian, με τίτλο “France and Germany unite against Iraq war”, του Ιανουαρίου 2003. Εννοείται ότι και η Ρωσία ήταν φανατικά κατά της επέμβασης, αφού ο Σαντάμ Χουσέιν ήταν σύμμαχος της, και μεγάλος αγοραστής ρωσικών οπλικών συστημάτων. Επίσης όσο ο Σαντάμ Χουσέιν ήταν στην εξουσία, το εμπάργκο των δυτικών δεν θα επέτρεπε στις δυτικές πολυεθνικές να δραστηριοποιηθούν στο Ιράκ, και η παραγωγή του Ιράκ, όπως και του Ιράν, θα παρέμενε σε πολύ χαμηλά επίπεδα κρατώντας τις τιμές του πετρελαίου ψηλά. Κάτι πολύ καλό για την Ρωσία, και για τους υπόλοιπους Άραβες του Κόλπου.

Με την ανατροπή του Σαντάμ οι Κούρδοι του πλούσιου σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο Βορείου Ιράκ κέρδισαν ουσιαστικά την ανεξαρτησία τους, αν και όχι ακόμη στα χαρτιά, και μπορούν να προμηθεύσουν την Ευρώπη με φυσικό αέριο και πετρέλαιο, μέσω του Τουρκικού Κουρδιστάν, αν η Τουρκία καταφέρει να έρθει σε μία συμφωνία με τους Κούρδους του PKK, ώστε οι τελευταίοι να σταματήσουν να χτυπάνε τα δίκτυα. Για να το πετύχει αυτό η Τουρκία θα πρέπει να τους παραχωρήσει περισσότερα δικαιώματα, και είδαμε πρόσφατα ότι η Τουρκία επέτρεψε για πρώτη φορά στους Κούρδους να μπούνε στο Τουρκικό κοινοβούλιο.

Η επέμβαση στο Ιράκ ήταν πολύ σημαντική για τις ΗΠΑ, γιατί ήταν εκείνη την περίοδο που ο Βλάντιμιρ Πούτιν και ο Γερμανός σοσιαλιστής Καγκελάριος Gerhard Schroeder συμφώνησαν τον αγωγό North Stream. Μετά μάλιστα την λήξη της θητείας του ως πρωθυπουργού της Γερμανίας το 2005, ο Πούτιν τοποθέτησε τον Σρέντερ στην θέση του διευθύνοντος συμβούλου του αγωγού North Stream, με ετήσιες απολαβές 250 χιλιάδων ευρώ, όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο των Reuters, με τίτλο “Putin's apologist? Germany's Schroeder says they're just friends”, του Μαρτίου 2014. Επομένως η επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ δεν ήταν ιδιαίτερα επωφελής για την Γερμανία, παρόλο που θα πιέζε προς τα κάτω τις τιμές του πετρελαίου, αφού θα έπληττε τον Γερμανο-Ρωσικό άξονα φυσικού αερίου. Ειδικά μάλιστα όταν την εξετάζει κανείς από την σκοπιά των Γερμανών σοσιαλιστών, που διακατέχονται πάντα από έναν αντιαμερικανισμό, και είναι πάντα αρκετά τριτοκοσμικοί.



Να θυμίσω επίσης ότι πέρα από το κυνηγητό των Κούρδων, ο Σαντάμ Χουσέιν ήταν Σουνίτης μουσουλμάνος, ενώ η πλειοψηφία στο Ιράκ είναι Σιίτες Μουσουλμάνοι, και παρόλο που ο Σαντάμ είχε τοποθετήσει την θρησκεία σε δεύτερο πλάνο προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα, πάντοτε προωθούσε ανθρώπους της δικής του κάστας στα ανώτατα αξιώματα.. Το ίδιο έκανε και ο σοσιαλιστής δικτάτορας της Συρίας ο Άσαντ, πατέρας του σημερινού Άσαντ, που ανήκε στους Αλεβίτες Μουσουλμάνους, παρακλάδι των Σιιτών, ενώ στην Συρία την πλειοψηφία αποτελούν οι Σουνίτες Μουσουλμάνοι. Γι΄αυτό και ο Ερντογάν και οι Άραβες του Κόλπου ζητάνε εκλογές στην Συρία, ώστε οι Σουνίτες να πάρουν την εξουσία. Η κατάσταση δηλαδή στην Συρία και στο Ιράκ ήταν ίδια, αλλά με τους Σιίτες, Αλεβίτες για την ακρίβεια, στην εξουσία της Συρίας, και τους Σουνίτες στην εξουσία του Ιράκ.

Η Γαλλία ήταν εναντίον της επέμβασης στο Ιράκ, γιατί πέρα από τον αντιαμερικανισμό της, κάνει μεγάλες δουλειές στους τομείς της ενέργειας και των όπλων με τους Άραβες του Κόλπου, και η πτώση του Σαντάμ δεν συνέφερε τους Άραβες του Κόλπου. Ο Σαντάμ ήταν σοσιαλιστής Σουνίτης Μουσουλμάνος, και είχε κακές σχέσεις με τους Ισλαμιστές Σουνίτες μουσουλμάνους του Περσικού, αλλά με την παρουσία του διασφαλιζόταν ότι δεν θα χρησιμοποιούσε το Ιράν την επιρροή του στους Σιίτες του Ιράκ, που αποτελούν την πλειοψηφία, προκειμένου να πάρει τον έλεγχο του Ιράκ.

Κάτι που όντως έγινε όταν οι ΗΠΑ ανέτρεψαν τον σοσιαλιστή δικτάτορα και τρομοκράτη Σαντάμ. Μετά την ανατροπή του Σαντάμ το Ιράκ έγινε όντως ένας δορυφόρος του Ιράν, ένα τεράστιο πρόβλημα για τους Σαουδάραβες, που όμως πλέον δεν ενδιέφερε τις ΗΠΑ. Ενώ αντιθέτως το 1991, όταν ο Σαντάμ μπήκε στο Κουβέιτ και έβαλε φωτιές στις πετρελαιοπηγές του, οι ΗΠΑ δεν τον ανέτρεψαν, παρόλο που έφτασαν μέχρι Βαγδάτη, γιατί ήξεραν ότι αυτό θα έθιγε τους συμμάχους τους Σαουδάραβες. Αυτή όμως ήταν η προ TAPI, η εποχή προ Αλ Κάιντα, και η εποχή πριν τους Δίδυμους Πύργους. Να προσθέσω ότι λέγεται ότι ο Σαντάμ μπήκε στο Κουβέιτ, μεταξύ άλλων, επειδή το Κουβέιτ έσπαγε τις συμφωνίες του ΟΠΕΚ, και παρήγαγε περισσότερο από το συμφωνηθέν πετρέλαιο, κερδίζοντας μεγαλύτερο μερίδιο στην αγορά αλλά ασκώντας προς τα κάτω πιέσεις στις τιμές.

Ο ΟΠΕΚ είναι το διεθνές καρτέλ πετρελαίου που έχουν οι χώρες παραγωγοί πετρελαίου, προκειμένου να κρατάνε την παραγωγή σε επίπεδα που δεν ρίχνουν την τιμή του πετρελαίου πολύ χαμηλά, και η συνεργασία αυτή είναι πολύ δύσκολη, γιατί πάντα κάποιος έχει συμφέρον να παράξει παραπάνω και να κερδίσει μερίδιο αγοράς. Η βασίλισσα του ΟΠΕΚ είναι φυσικά η Σαουδική Αραβία, και η Ρωσία είναι η μόνη σημαντική παραγωγός πετρελαίου που δεν συμμετέχει σε αυτό το διεθνές καρτέλ. Να πω επίσης ότι στο συγκεκριμένο θέμα η Κίνα έχει κοινά συμφέροντα με τις ΗΠΑ, αφού το καρτέλ αυτό θίγει και τις δύο αυτές χώρες, που είναι οι δύο μεγαλύτεροι εισαγωγείς πετρελαίου στον κόσμο.

Η Γαλλία πέρα από τους Άραβες, έχει πολύ κακές σχέσεις με το Ιράν, και ήταν η χώρα από τις μεγάλες δυνάμεις που προσπάθησε να μπλοκάρει την συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Το Ιράν βρίσκεται πίσω απ ό αρκετές από τις επιθέσεις που δέχεται η Γαλλία στην Αφρική, όπου το Ιράν και η Κίνα διεκδικούν τα αποθέματα του Ουρανίου του Νίγηρα, για τα δικά τους πυρηνικά προγράμματα. Ο Νίγηρας είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς ουρανίου στον κόσμο. Στα αποθέματα του Ουρανίου του Νίγηρα παραδοσιακά βασίζεται η κρατική Γαλλική εταιρεία παραγωγής πυρηνικής ενέργειας Areva. Η Γαλλία καλύπτει το σύνολο σχεδόν των ενεργειακών της αναγκών από πυρηνική ενέργεια, και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγός πυρηνικής ενέργειας, πίσω μόνο από τις ΗΠΑ. Για την Γαλλία το ουράνιο είναι πιο σημαντικό από το πετρέλαιο.

Τα παραπάνω είναι αυτό που κάποιοι αποκαλούν αποσυσπείρωση του ΝΑΤΟ. Όσοι όμως νομίζουν ότι η επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ ευθύνεται για τους σημερινούς πολέμους στην Μέση Ανατολή κάνουν λάθος. Βλέπε “Ποιος Είναι Υπεύθυνος για τον Πόλεμο και τους Πρόσφυγες”

Για άρθρο της Guardian βλέπε
France and Germany unite against Iraq war”, του Ιανουαρίου 2003

Για το άρθρο του πρακτορείου Reuters βλέπε
“Putin's apologist? Germany's Schroeder says they're just friends”, του Μαρτίου 2014

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου