Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Ρωσία VS Κίνα

Στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο η Κίνα ήταν στο πλευρό των ΗΠΑ, της Αγγλίας και της Γαλλίας, ενώ η μεγάλη της αντίπαλος, η Ιαπωνία, ήταν στο πλευρό της Γερμανίας. Μετά το τέλος του ΒΠΠ, τον εμφύλιο πόλεμο στην Κίνα κέρδισαν οι κομμουνιστές του Mao Zedong, και οι εθνικοσοσιαλιστές του Chiang Kai-shek περιορίστηκαν στην Ταιβάν, όπου ίδρυσαν το δικό τους κράτος, που μέχρι και σήμερα παραμένει ένα ανεξάρτητο κράτος, με πολύ προβληματικές σχέσεις με την Κίνα. Βλέπε χάρτη 1.

Εικόνα 1



Οι κομμουνιστές του Mao Zedong επέβαλαν στην Κίνα κομμουνιστική δικτατορία, και οι εθνικοσοσιαλιστές του Chiang Kai-Shek επέβαλαν στην Ταιβάν εθνικοσοσιαλιστική δικτατορία. Οι εθνικοσοσιαλιστές για να αντιμετωπίσουν την Κίνα αναγκάστηκαν να προσδεθούν στην Δύση, και σταδιακά, με βαριά καρδιά, μετέτρεψαν την Ταιβάν σε δημοκρατία. Η Ταιβάν σήμερα είναι μία δημοκρατία δυτικού τύπου, και έχει ισχυρούς δεσμούς με τις ΗΠΑ.

Στα πρώτα χρόνια μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, οι σχέσεις Σοβιετικής Ένωσης-Κίνας ήταν ικανοποιητικές, αλλά σύντομα άρχισαν να παρουσιάζονται σημαντικά προβλήματα. Το πρώτο ήταν ότι η Ρωσία ήταν σύμμαχος της Ινδίας, και η Ινδία ήταν ο μεγάλος αντίπαλος της Κίνας. Έτσι η Κίνα ανέπτυξε ισχυρούς δεσμούς με τον άλλο μεγάλο αντίπαλο της Ινδίας, το Πακιστάν, που είχε όμως πολύ ισχυρούς δεσμούς με τις ΗΠΑ και τους Άραβες του Κόλπου. Όταν μάλιστα οι Σοβιετικοί εισέβαλλαν στο Αφγανιστάν για να κρατήσουν στην εξουσία την εκεί κομμουνιστική φιλοσοβιετική κυβέρνηση, η Κίνα, μαζί με τις ΗΠΑ, τους Άραβες του Κόλπου και το Πακιστάν, βοήθησε τους Σουνίτες Ισλαμιστές Αφγανούς (Μουτζαχεντίν), που πολεμούσαν τους Σοβιετικούς.

Όπως μάλιστα θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Wikipedia, με τίτλο “Competing Hegemonies” οι Κινέζοι εκπαίδευαν ακόμη και στην Κίνα Μουτζαχεντίν, για να τους χρησιμοποιήσουν στο Αφγανιστάν εναντίον των κομμουνιστών που συνεργάζονταν με τους Σοβιετικούς και τους Ινδούς.

“Competing hegemonies”
6η και 7η Παράγραφος
China and Afghanistan had neutral relations with each other during the King's rule. When the pro Soviet Afghan Communists seized power in Afghanistan in 1978, relations between China and the Afghan communists quickly turned hostile. The Afghan pro Soviet communists supported China's enemies in Vietnam and blamed China for supporting Afghan anti communist militants. China responded to the Soviet invasion of Afghanistan by supporting the Afghan Mujahidin and ramping up their military presence near Afghanistan in Xinjiang.

Βέβαια σε άλλα γεωγραφικά σημεία οι Σοβιετικοί και οι Κινέζοι συνεργάζονταν, όπως πχ στον πόλεμο του Βιετνάμ, όπου οι Σοβιετικοί και οι Κινέζοι υποστήριζαν τους κομμουνιστές του Βορείου Βιετνάμ (Βιετκόνγκ), οι οποίοι πολέμησαν και κέρδισαν τους συμμάχους των ΗΠΑ στο Νότιο Βιετνάμ, κερδίζοντας τον έλεγχο ολόκληρου του Βιετνάμ το 1975. Επίσης στον πόλεμο της Κορέας την δεκαετία του 50, και οι Κινέζοι και οι Ρώσοι στήριξαν την Βόρεια Κορέα, και οι ΗΠΑ με τους συμμάχους τους την Νότια Κορέα.

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα στις σχέσεις Σοβιετικής Ένωσης-Κίνας ήταν τα τεράστια σύνορα που είχαν οι δύο χώρες, όπως βλέπετε στον χάρτη 2.

Εικόνα 2



Μέχρι το 1991 οι χώρες της Κεντρικής Ασίας ήταν μέλη της Σοβιετικής Ένωσης, και ελέγχονταν από την Ρωσία, και κατά συνέπεια το πετρέλαιο του Καζακστάν και του Αζερμπαϊτζάν, και το φυσικό αέριο του Τουρκμενιστάν και του Αζερμπαϊτζάν, ήταν στο έλεγχο της Ρωσίας. Βλέπετε στον χάρτη τους τρεις κόκκινους σταυρούς, που είναι οι περιοχές που βρισκόταν το μεγαλύτερο μέρος του Σοβιετικού πετρελαίου και φυσικού αερίου. Καζακστάν, Τουρκμενιστάν και Δυτική Σιβηρία. Βλέπε και χάρτες 3 και 4, από την Energy Information Administration και το Columbia University.

Εικόνα 3



Εικόνα 4




Στον χάρτη 4 βλέπετε ότι στην Δυτική Σιβηρία παράγεται το 89% του ρωσικού φυσικού αερίου, και το 62% του ρωσικού πετρελαίου, χωρίς φυσικά να λαμβάνεται πλέον υπόψη το πετρέλαιο και φυσικό αέριο των χωρών της Κεντρικής Ασίας, αφού από το 1991 και μετά αυτές οι χώρες απέκτησαν την ανεξαρτησία τους.

Σε ποσοστό 90% περίπου, οι κάτοικοι των πλούσιων περιοχών της Κεντρικής Ασίας είναι Τουρκογενείς Μουσουλμάνοι, και δεν υπήρχε κάποιος λόγος προκειμένου να έχει τον έλεγχο του πετρελαίου και φυσικού αερίου αυτών των περιοχών η Ρωσία και όχι η Κίνα. Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Wikipedia, με τίτλο Competing Hegemonies, οι Σοβιετικοί μετέφεραν όλο και περισσότερα στρατεύματα και αεροσκάφη στα σύνορα τους με την Κίνα στο Καζακστάν, στην περιοχή της Xinjiang. Προφανώς οι Σοβιετικοί ανησυχούσαν για κάποια κίνηση της Κίνας στην περιοχή. Βλέπε χάρτη 5.

“Border Wars”
1η και 2η Παράγραφος
Meanwhile, during 1968, the Soviet Army had amassed along the 4,380 km (2,738 mi.) border with China—especially at the Xinjiang frontier, in north-west China, where the Soviets might readily induce Turkic separatists to insurrection. Militarily, in 1961, the USSR had 12 divisions and 200 aeroplanes at that border; in 1968, there were 25 divisions, 1,200 aeroplanes, and 120 medium-range missiles. Furthermore, although China had detonated its first nuclear weapon (the 596 Test), in October 1964, at Lop Nur basin, the People's Liberation Army was militarily inferior to the Red Army.[23]
By March 1969, Sino-Russian border politics became the Sino-Soviet border conflict at the Ussuri River and onDamansky–Zhenbao Island; more small-scale warfare occurred at Tielieketi in August. In The Coming War Between Russia and China (1969), US journalist Harrison Salisbury reported that Soviet sources implied a possible first strikeagainst the Lop Nur basin nuclear weapons testing site.[23]
  

Εικόνα 5



Εκτός από την περιοχή της Κεντρικής Ασίας, η Κίνα θα μπορούσε να κάνει κάποια κίνηση και προς την Δυτική Σιβηρία, αφού η περιοχή βρίσκεται πολύ μετά τα Ουράλια Όρη, που είναι η φυσική προστασία του Ευρωπαϊκού  τμήματος της Ρωσίας στα ανατολικά. Γι’αυτό και οι Σοβιετικοί είχαν πάρα πολύ μεγάλα στρατεύματα και στην Μογγολία, που ήταν μία κομμουνιστική χώρα δεμένη στο άρμα της Ρωσίας. Οι μεγάλες σοβιετικές δυνάμεις στο Καζακστάν και στην Μογγολία είχαν σκοπό να εμποδίσουν την Κίνα να κινηθεί προς την Κεντρική Ασία και την Δυτική Σιβηρία.

Αυτό μάλιστα ενοχλούσε πολύ την Κίνα, όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Wikipedia με τίτλο “Competing hegemonies”. Η Κίνα απαιτούσε να αποσύρει η Σοβιετική Ένωση τις μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις που είχε στην Μογγολία.
3η Παράγραφος
In December 1979, the USSR invaded the Democratic Republic of Afghanistan to sustain the Afghan Communist government. The PRC viewed the Soviet invasion as a local feint, within Russia's greater geopolitical encirclement of China. In response, the PRC entered a tri-partite alliance with the U.S. and Pakistan, to sponsorIslamist Afghan armed resistance to the Soviet Occupation (1979–89). (cf. Operation Storm-333) Meanwhile, the Sino-Soviet split became manifest when Deng Xiaoping, the paramount leader of China, required the removal of "three obstacles" so that Sino-Soviet relations might improve:
1)The massed Soviet Army at the Sino-Soviet border, and in Mongolia.
3)The Soviet occupation of Afghanistan.


Από τα παραπάνω φαίνεται καθαρά ότι τα συμφέροντα της Ρωσίας βρίσκονται στο ΝΑΤΟ, γιατί κανείς δεν μπορεί να διαβεβαιώσει τους Ρώσους ότι η συμμαχία τους με τους Κινέζους θα κρατήσει για πάντα. Αν δεν ήταν οι ΗΠΑ να ενώνουν την Ρωσία και την Κίνα, οι δύο χώρες θα είχαν πολύ προβληματικές σχέσεις. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να κινηθεί η Κίνα προς την Δυτική Σιβηρία σε μερικές δεκαετίες, δεδομένου μάλιστα ότι οι κάτοικοι της Σιβηρίας θέτουν ζητήματα αυτονόμησης ή και ανεξαρτησίας, και ψάχνουν για προστάτη. Βλέπε “Ρωσία VS Σιβηρία”.

Όπως βλέπετε στον παρακάτω χάρτη, η Δυτική Σιβηρία βρίσκεται μετά τα Ουράλια Όρη. Βλέπε χάρτη 6.

Εικόνα 6




Η θέση της Ρωσίας είναι στο ΝΑΤΟ, και τα συμφέροντα της Ρωσίας είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ. Η Ρωσία θα πρέπει να τροφοδοτεί την ΕΕ με πετρέλαιο και φυσικό αέριο, και ταυτόχρονα να παρέχει στην Ευρώπη στρατιωτική προστασία και κάλυψη, ώστε να μπορούν οι ΗΠΑ να επικεντρώνουν την προσοχή τους στην Κίνα. Αν η Ρωσία ανήκει στο ΝΑΤΟ, θα μπορεί να διασφαλίσει ότι τα κοιτάσματα της Δυτικής Σιβηρίας θα παραμείνουν υπό ρωσικό έλεγχο τις επόμενες δεκαετίες, ακόμη και αν κινηθεί η Κίνα προς αυτά. Με την βοήθεια του ΝΑΤΟ η Ρωσία θα μπορεί να αντιμετωπίσει την Κίνα, ακόμη και πολύ μπροστά από τα Ουράλια Όρη.

Ένα άλλο εμπόδιο στις σχέσεις Ρωσίας-Κίνας είναι η περιοχή της Μαντζουρίας (Manchuria), που είναι μία περιοχή πάρα πολύ πλούσια σε άνθρακα και σίδηρο, και γενικότερα σε πρώτες ύλες. Την περιοχή της Μαντζουρίας την βλέπετε στον χάρτη 7.

Εικόνα 7



Ο μίνι πόλεμος ανάμεσα στην Κίνα και την Ρωσία το 1968, στην περιοχή της Μαντζουρίας έγινε, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Wikipedia, με τίτλο “Border Wars”.
1η και 2η Παράγραφος
Meanwhile, during 1968, the Soviet Army had amassed along the 4,380 km (2,738 mi.) border with China—especially at the Xinjiang frontier, in north-west China, where the Soviets might readily induce Turkic separatists to insurrection. Militarily, in 1961, the USSR had 12 divisions and 200 aeroplanes at that border; in 1968, there were 25 divisions, 1,200 aeroplanes, and 120 medium-range missiles. Furthermore, although China had detonated its first nuclear weapon (the 596 Test), in October 1964, at Lop Nur basin, the People's Liberation Army was militarily inferior to the Red Army.[23]
By March 1969, Sino-Russian border politics became the Sino-Soviet border conflict at the Ussuri River and onDamansky–Zhenbao Island; more small-scale warfare occurred at Tielieketi in August. In The Coming War Between Russia and China (1969), US journalist Harrison Salisbury reported that Soviet sources implied a possible first strikeagainst the Lop Nur basin nuclear weapons testing site.[23]

Η πλούσια σε πρώτες ύλες περιοχή της Μαντζουρίας ήταν άλλωστε και ένας από τους βασικούς λόγους που σκοτώνονταν οι Κινέζοι με τους Ιάπωνες τις προηγούμενες δεκαετίες. Η Ιαπωνία ήταν μία βιομηχανική δύναμη, πάρα πολύ φτωχή όμως σε πρώτες ύλες, και προσέβλεπε στον πλούτο της Μαντζουρίας για να λύσει αυτό της το πρόβλημα. Η Ιαπωνία μάλιστα εισέβαλε και πήρε τον έλεγχο της Μαντζουρίας το 1931. Η περιοχή ξαναπέρασε στον έλεγχο της Κίνας μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, και την ήττα της Ιαπωνίας και των συμμάχων της. Για  την εισβολή της Ιαπωνίας στην Μαντζουρία το 1931 βλέπε “Japanese invasion of Manchuria


Μ’αυτά και μ’αυτά η Σοβιετική Ένωση και η Κίνα άρχισαν να συναγωνίζονται για επιρροή στις χώρες που είχαν κομμουνιστικές δικτατορίες. Στον παρακάτω χάρτη της Wikipedia βλέπετε ποιες κομμουνιστικές δικτατορίες βρίσκονταν το 1980 υπό ρωσικό έλεγχο, και ποιες υπό κινεζικό έλεγχο. Βλέπε χάρτη 8.

Εικόνα 8



Όπως βλέπετε στον χάρτη, υπό Σοβιετικό έλεγχο ήταν η Μογγολία, το Βιετνάμ, η Καμπότζη, το Λάος, η Αιθιοπία, η Αγκόλα, η Μοζαμβίκη, το Κονγκό (Republic of Congo), η Κούβα, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, Πολωνία κλπ, και κάποιες άλλες μικρές χώρες. Υπό Κινεζικό έλεγχο ήταν η Σομαλία και η Αλβανία, και ίσως να υπάρχουν και κάποιες μικρές χώρες στον χάρτη που δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Οι χώρες με μαύρο, Γιουγκοσλαβία και Βόρεια Κορέα, ήταν οι κομμουνιστικές δικτατορίες που είχαν ανεξάρτητη πολιτική.

Να προσθέσω ότι στον πόλεμο Σομαλίας-Αιθιοπίας το 1977, οι Ρώσοι στήριξαν την Αιθιοπία και οι Κινέζοι τους Σομαλούς. Επίσης στον εμφύλιο στην Αγκόλα το 1972, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι στήριξαν διαφορετικές δυνάμεις. Νομίζω ότι αυτό έγινε και σε αρκετά άλλα γεωγραφικά σημεία. Να προσθέσω, προς αποφυγή παρεξήγησης, ότι αυτές οι χώρες αφορούν σε χώρες κομμουνιστικές, στα πρότυπα της Κίνας και της Ρωσίας της εποχής εκείνης. Είναι κάτι διαφορετικό από τις σοσιαλιστικές δικτατορίες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, πχ Λιβύη (Καντάφι), Ιράκ (Σαντάμ Χουσέιν) κλπ, που ναι μεν ήταν σύμμαχοι των Ρώσων, αλλά κυνηγούσαν τους κομμουνιστές στο εσωτερικό τους, γιατί δεν ήθελαν να γίνουν οι χώρες τους δορυφόροι της Ρωσίας, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να παραδώσουν στην Ρωσία τον έλεγχο του πετρελαίου τους.

Και γι’αυτό υπήρχε το παράδοξο φαινόμενο στις πλούσιες σε πετρέλαιο σοσιαλιστικές δικτατορίες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, πχ Λιβύη, Αλγερία, Ιράκ, να παρατηρούμε τους σοσιαλιστές δικτάτορες να κυνηγούν τους κομμουνιστές, ενώ ήταν σύμμαχοι των Ρώσων, και οι Ρώσοι να μην αντιδρούν.

Η Ρωσία και η Κίνα, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και την απώλεια της Κεντρικής Ασίας για την Ρωσία, βελτίωσαν την σχέση τους. Η Ρωσία δεν βλέπει με καλό μάτι την μεγάλη επιρροή της Κίνας στην Κεντρική Ασία, αφού η Κίνα είναι ο μεγάλος επενδυτής της περιοχής, και απορροφά το πετρέλαιο και φυσικό αέριο της περιοχής, αλλά τουλάχιστον η Κίνα δεν αφήνει το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της περιοχής να φτάσει στην Ευρώπη και να συναγωνιστεί το ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Αυτό όμως δεν κάνει τις δύο χώρες φυσικούς συμμάχους, σε μία περιοχή που παραδοσιακά ελέγχονταν από την Ρωσία. Πρόκειται για έναν αναγκαστικό αρραβώνα.

Πάντως μπορούμε να πούμε ότι μετά το 1991, οι σχέσεις Ρωσίας και Κίνας αποκαταστάθηκαν, παρόλο που εγώ όπως είπα θεωρώ ότι το συμφέρον της Ρωσίας είναι στο ΝΑΤΟ. Το πρόβλημα είναι ότι για να γίνει αυτό η Ρωσία θα πρέπει να εκδημοκρατιστεί, κάτι που είναι πολύ δύσκολο για την Ρωσία. Τους Ρώσους θα πρέπει να τους φανταζόμαστε ως πολύ πιο ψεκασμένους από εμάς, γιατί επί δεκαετίες υπήρχε πολύ σκληρή προπαγάνδα και συνωμοσιολογία, πολύ σκληρότερη ακόμη και από αυτήν που έχουμε στην Ελλάδα. Τώρα, που υπάρχει η ελευθερία του ίντερνετ, ο Πούτιν ασκεί ασφυκτικό έλεγχο και πίεση στα ΜΜΕ, και έτσι συνεχίζεται ανελέητος ο ψεκασμός των Ρώσων πολιτών.

Η άλλη δυσκολία στον εκδημοκρατισμό της Ρωσίας είναι ότι οι Ρώσοι είχαν την ατυχία να γνωρίσουν την ελευθερία μαζί με την οικονομική κατάρρευση το 1991. Έτσι οι Ρώσοι έχουν συνδέσει την ελευθερία με την οικονομική κατάρρευση, και κατά συνέπεια δεν έχουν σε μεγάλη εκτίμηση την ελευθερία, αφού την συγχέουν με την οικονομική κατάρρευση και εξαθλίωση.Η πολιτική που ακολουθεί προς το παρόν ο Πούτιν οδηγεί την Ρωσία στο να γίνει στον 21ο αιώνα, αυτό που η Σαουδική Αραβία ήταν για τις ΗΠΑ τον 20ο αιώνα. Να προμηθεύει την Κίνα με πετρέλαιο και φυσικό αέριο, και η Κίνα να προμηθεύει την Ρωσία με οπλικά συστήματα. Γιατί είναι δεδομένο ότι η Κίνα θα ξεπεράσει σύντομα την Ρωσία στην βιομηχανία παραγωγής οπλικών συστημάτων.

Κλείνοντας να προσθέσω τις ενεργειακές συμφωνίες που έχουν υπογράψει η Κίνα και η Ρωσία, σύμφωνα με τις οποίες θα κατασκευαστούν δύο αγωγοί που θα μεταφέρουν στην Κίνα φυσικό αέριο από την Ρωσία. Τεράστια projects, που είναι αμφίβολο αν θα κατασκευαστούν ποτέ. Βλέπε χάρτη 9.

Εικόνα 9




Για την σύγκρουση Σοβιετικής Ένωσης-Κίνας βλέπε παρακάτω link της Wikipedia.
“Sino-Soviet Split



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου