Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

ΗΠΑ-Πακιστάν. Σύμμαχοι ή Εχθροί?

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το Foreign Affairs για την σχέση ΗΠΑ-Πακιστάν, με τίτλο “An Unworthy Ally: Time for Washington to Cut Pakistan Loose”, του Αυγούστου 2015. Να κάνω μία γρήγορη περίληψη των σχέσεων ΗΠΑ-Πακιστάν πριν περάσω στο άρθρο. Κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Πακιστάν ήταν πλήρως ευθυγραμμισμένα, και οι Πακιστανοί πολεμούσαν μαζί με τους Αμερικανούς και τους Άραβες του Κόλπου τους Σοβιετικούς. Επίσης οι Πακιστανοί πολεμούσαν μαζί με τους Κινέζους τους Ινδούς. Το 1978 οι κομμουνιστές Αφγανοί, με την υποστήριξη των Σοβιετικών, πήραν την εξουσία στο Αφγανιστάν, και άρχισαν να εκτελούν τους Αφγανούς ισλαμιστές.

Οι Πακιστανοί ήταν η αιχμή του δόρατος σε έναν πόλεμο εναντίον των Σοβιετικών και των κομμουνιστών Αφγανών, και υποστηρίζονταν από τους Άραβες του Κόλπου, από τις ΗΠΑ και από την Κίνα, και είχε ως στόχο να ανατρέψει τους Αφγανούς κομμουνιστές που υποστηρίζονταν από τους Σοβιετικούς και τους Ινδούς, και να διώξει από το Αφγανιστάν τους Σοβιετικούς. Να προσθέσω ότι οι Αφγανοί κομμουνιστές δεν πήραν την εξουσία με την συνήθη μέθοδο της προπαγάνδας και των δήθεν εκλογών, αλλά με βία.

Επομένως τα συμφέροντα ΗΠΑ και Πακιστάν ήταν πλήρως ευθυγραμμισμένα τον 20 αιώνα. Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει σημαντικά, και οι Κινέζοι προωθούν τον αξίας 45 δις δολαρίων οικονομικό διάδρομο Κίνας-Πακιστάν (China-Pakistan-Economic-Corridor), προκειμένου να εισάγουν τις πρώτες ύλες της Αφρικής από το λιμάνι Lamu τις Κένυας, που επίσης έχουν αναλάβει. Με αυτόν τον τρόπο η Κίνα θα γλιτώνει δισεκατομμύρια σε μεταφορικά, θα αποφεύγει τα επικίνδυνα στενά της Νότιας Κινεζικής Θάλασσας, και θα περικυκλώσει και την Ινδία δημιουργώντας μία ναυτική βάση στο λιμάνι του Πακιστάν Gwadar. Στην Νότια Κινεζική Θάλασσα η Κίνα έχει μόνο εχθρούς γιατί διεκδικεί ολόκληρη την θάλασσα, στρατιωτικοποιώντας τις βραχονησίδες που βρίσκονται στις ΑΟΖ των άλλων χωρών. Επίσης μέσω του Πακιστάν θα πηγαίνει το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του Ιράν στην Κίνα, και αυτό σημαίνει μεγάλα ποσά σε transit fees για το Πακιστάν, αλλά και μεγάλες επενδύσεις και μεγαλύτερη ενεργειακή ασφάλεια.



Είναι αλήθεια ότι οι ΗΠΑ βασίζονται στο Πακιστάν προκειμένου το τελευταίο να χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να επιτευχθεί ειρήνη στο Αφγανιστάν, ώστε να κατέβει το πετρέλαιο του Καζακστάν και το φυσικό αέριο του Τουρκμενιστάν στην Ινδία και τον Ινδικό Ωκεανό. Αυτό είναι και προς το συμφέρον του Πακιστάν, γιατί θα περνάει μέσα από το Πακιστάν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας, και το Πακιστάν θα μετατραπεί σε έναν ενεργειακό κόμβο. Δύσκολο εγχείρημα όμως αφού την κάθοδο του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της Κεντρικής Ασίας στον Ινδικό Ωκεανό χτυπάνε ενωμένοι οι Άραβες και οι Ιρανοί.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως με το Πακιστάν για τις ΗΠΑ, είναι ότι είναι ο νούμερο ένα αντίπαλος για την Ινδία, μαζί με την Κίνα φυσικά. Οι ΗΠΑ συναγωνίζονται με την Ρωσία για την φιλία της Ινδίας, και το Πακιστάν είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα για τις ΗΠΑ. Η Ινδία στην Νότια Ασία είναι για τις ΗΠΑ φυσικός σύμμαχος, γιατί δεν μπορεί να περιμένει βοήθεια από την Ρωσία στην κόντρα της με την Κίνα, λόγω των καλών σχέσεων Ρωσίας-Κίνας. Μπορεί όμως εύκολα η Ινδία να περιμένει βοήθεια από τις ΗΠΑ. Η Ινδία έχει ένα ΑΕΠ 2 τρις δολαρίων, και φιλοδοξεί να είναι μία περιφερειακή δύναμη, ενώ το Πακιστάν έχει ένα ΑΕΠ μόλις 250 δις δολαρίων, και είναι εξαρτημένο από την Κίνα. Οι ενισχύσεις των ΗΠΑ στο Πακιστάν, και οι τρομοκρατικές επιθέσεις του Πακιστάν εναντίον της Κίνας, είναι για τις ΗΠΑ ένα μεγάλο εμπόδιο στις σχέσεις τους με την Ινδία, που πλέον είναι σημαντικότερη για τις ΗΠΑ χώρα από το Πακιστάν. Στο παρακάτω άρθρο του Guardian, με τίτλο “Suspected mastermind of Mumbai terror attack released from Pakistan jail”, του Απριλίου 2015, θα διαβάσετε ότι το Πακιστάν ελευθέρωσε τον ύποπτο για την τρομοκρατική επίθεση στην Βομβάη το 2008, κάτι που αναστάτωσε την Ινδία.

Επομένως οι ΗΠΑ θα πρέπει να απομακρυνθούν από το Πακιστάν, με ότι κόστος αυτό συνεπάγεται, αν θέλουν συναγωνιστούν την Ρωσία στις σχέσεις της με την Ινδία. Σε αυτό ακριβώς αναφέρεται το άρθρο των Foreign Affairs. Στην πρώτη παράγραφο το άρθρο γράφει ότι οι ΗΠΑ έχουν δώσει στο Πακιστάν ενισχύσεις 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το 2002 μέχρι σήμερα, προκειμένου το Πακιστάν να επιβάλει την τάξη στο Αφγανιστάν. Το άρθρο εννοεί ότι οι ΗΠΑ έδωσαν 30 δις στο Πακιστάν προκειμένου το Πακιστάν να χτυπήσει τους αντάρτες που υποστηρίζονται από τους Άραβες και τους Ιρανούς για να μπλοκάρουν τον αγωγό TAPI, και όποιους άλλους αγωγούς (Τουρκμνιστάν-Αφγανιστάν-Πακιστάν-Ινδία).

Στην 10η παράγραφο το άρθρο γράφει ότι είναι άδικο να κατηγορούν τις ΗΠΑ για τους ισλαμιστές του Πακιστάν, γιατί το Πακιστάν χρησιμοποιούσε τους ισλαμιστές πολύ πριν συνεργαστεί με τις ΗΠΑ εναντίον των Σοβιετικών. Στην 18η παράγραφο το άρθρο γράφει ότι το γεωπολιτικό τοπίο σήμερα είναι πολύ διαφορετικό από αυτό του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες να ανέχονται το Πακιστάν προκειμένου να χτυπάνε τους Σοβιετικούς. Στην 19η παράγραφο το άρθρο γράφει ότι δεν είναι λογικό να περιμένουν οι ΗΠΑ ότι το Πακιστάν θα αλλάξει μεθόδους, εννοώντας ότι δεν είναι λογικό να περιμένουν οι ΗΠΑ ότι το Πακιστάν θα σταματήσει να διενεργεί τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ινδία, κάτι που δημιουργεί πρόβλημα στις σχέσεις ΗΠΑ-Ινδίας, αφού οι ΗΠΑ παρέχουν στρατιωτική βοήθεια στο Πακιστάν. Οι ΗΠΑ βέβαια παρέχουν στρατιωτιή βοήθεια στο Πακιστάν προκειμένου το Πακιστάν να χτυπάει τους ισλαμιστές στο Αφγανιστάν, αλλά αυτό πολύ λίγο ενδιαφέρει την Ινδία, αν μέρος αυτής της βοήθειας καταλήγει να χρησιμοποιείται εναντίον της.

Στην 20η παράγραφο το άρθρο γράφει ότι οι ΗΠΑ μάλλον θα πρέπει να αρχίσουν να βλέπουν το Πακιστάν ως εχθρό και όχι ως σύμμαχο, αλλά ταυτόχρονα να προσπαθήσουν να διατηρήσουν μαζί του διπλωματικές σχέσεις, και να συνεχίσουν να του παρέχουν βοήθεια, αλλά όχι στρατιωτική. Ουσιαστικά το άρθρο λέει ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται το Πακιστάν για να κατεβάσουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Κεντρικής Ασίας στον Ινδικό Ωκεανό, αλλά αυτό φαίνεται έτσι κι αλλιώς δύσκολο, και άρα πιο σωστό είναι να επικεντρωθούν οι ΗΠΑ στην συμμαχία τους με την Ινδία. Στην 21η παράγραφο το άρθρο λέει ότι όπως και να έχει οι ΗΠΑ θα πρέπει να σταματήσουν να τροφοδοτούν το Πακιστάν με όπλα που μπορεί να χρησιμοποιήσει εναντίον της Ινδίας.

Το Foreign Affairs είναι από τα παλιότερα και εγκυρότερα γεωπολιτικά περιοδικά των ΗΠΑ, και η άποψη του σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρείται τυχαία. Να προσθέσω επίσης ότι το 2011 δύο νατοϊκά ελικόπτερα που δρούσαν στο Αφγανιστάν χτύπησαν στα σύνορα δύο φυλάκια του Πακιστάν, σκοτώνοντας 24 Πακιστανούς στρατιώτες. Στην συνέχεια το Πακιστάν έκλεισε τους διαδρόμους που χρησιμοποιούσε το ΝΑΤΟ για να τροφοδοτεί τις μονάδες του στο Αφγανιστάν μέσω του Πακιστάν, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του BBC, με τίτλο “Pakistan outrage after 'Nato attack kills soldiers'”, του Νοεμβρίου 2011. Αυτά τα πράγματα δεν είναι τυχαία.



Να αναφέρω επίσης το άρθρο του London School of Economics, με τίτλο “Indias quiet acceptance of the annexation of Crimea reflects its vision for a multi-polar world order”, του Ιανουαρίου 2015, που γράφει ότι η Ινδία στήριξε διακριτικά στην Ουκρανία την Ρωσία, στην κόντρα της με τις ΗΠΑ. Το άρθρο αναφέρει ότι η Ρωσία και η Ινδία είναι παραδοσιακοί σύμμαχοι, και ότι η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων της Ινδίας, καθώς και ότι η Ρωσία και η Ινδία κατασκευάζουν νέους πυρηνικούς αντιδραστήρες στην Ινδία. Αναφέρω το άρθρο για να δείξω τον συναγωνισμό που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ από την Ρωσία στις σχέσεις τους με την Ινδία. Αν όμως δεν υπήρχε το αγκάθι του Πακιστάν, ίσως οι ΗΠΑ και η Ινδία να είχαν περισσότερα κοινά από αυτά που έχουν η Ρωσία και η Ινδία. Και αυτό νομίζω ότι εννοεί το άρθρο των Foreign Affairs.

Για το άρθρο του Foreign Affairs βλέπε:
“An Unworthy Ally:Time for Washington to Cut Pakistan Loose”, Αύγουστος 2015
1η Παράγραφος
Ever since 9/11, the United States has provided Pakistan with a steady supply of security and nonsecurity assistance. U.S. officials have justified these generous transfers—worth more than $30 billion since 2002—on the grounds that they secure Pakistan’s ongoing cooperation in Afghanistan, bolster Pakistan’s ability to fight terrorism, and give the U.S. government influence over the country’s ever-expanding nuclear weapons program. Failing to deliver this support, the argument runs, could dramatically weaken the will and capacity of Pakistan’s security forces and possibly even lead to the collapse of the Pakistani state. In that event, Pakistan’s nuclear know-how, material, or weapons could well fall into the hands of nefarious actors.
10η Παράγραφος
As for the claim that Islamabad was drawn into Washington’s Afghan jihad, the chronology suggests otherwise. Seeking leverage against the government in Kabul, Pakistan had been supporting Islamist militants in Afghanistan at its own expense since 1974—five years before Soviet troops crossed into the country. In other words, Pakistan brought the United States, and its wallet, into a campaign it had been pursuing on its own for years.
18η, 19η, 20η και 21η Παράγραφος
The strategic demands of today’s South Asia are distinct from those of the Cold War era, but the central dynamic of U.S.-Pakistani relations remains constant. The United States turns a blind eye to Pakistan’s misdeeds because it depends on the country’s leaders to counter U.S. enemies in the region—first the Soviets, now the mélange of militant groups active in Afghanistan and Pakistan. As a result, the United States has subsidized both the expansion of Pakistan’s nuclear arsenal and its stable of Islamist terrorists through programs ostensibly created to manage those same concerns.
Past attempts to induce Pakistan to change its behavior have largely failed, and there is little reason to believe that a change in course is imminent. Indeed, what little convergence of interests existed between Washington and Islamabad during the Cold War has long since disappeared. After six decades of policy predicated on Pakistani blackmail, it should be possible to achieve U.S. interests with a different approach.
A strategy of containment is the United States’ best option. Above all, U.S. relations with Pakistan should be premised on the understanding that Pakistan is a hostile state, rather than an ally or a partner. To be sure, accepting that reality does not mean abandoning Pakistan altogether. The United States should maintain its diplomatic relations with Pakistan, and it should address a long-standing Pakistani complaint by providing Pakistani products greater access to American markets, signaling that Washington takes Islamabad’s legitimate concerns seriously enough to risk the ire of domestic business interests. It should also continue training Pakistanis in critical capacities such as peacekeeping, disaster relief, and civil-military relations through the U.S. government’s International Military Education and Training program. And it should continue to provide Pakistan with modest assistance in such areas as basic health care, gender equality, and primary and occupational education. Yet it must delink that help from the failed counterterrorism programs with which many such human development programs are currently bundled. And above all, Washington must end its support for the country’s turgid military establishment, which sustains a perverse strategic culture that has ill served Pakistani and U.S. interests for decades.
To that end, the United States should stop supplying Pakistan with strategic weapons systems, and it should prevent Pakistan from replacing and repairing those pieces of equipment that it has already received. The provision of U.S. weapons cannot reshape Pakistan’s will to maintain its militant proxies, but those weapons do equip Pakistan to challenge India. Indeed, the vast majority of the weapons systems provided to Pakistan since 2001 are better suited for a conventional conflict with its neighbor than for internal security operations. These transfers undermine U.S. efforts to cultivate a relationship with India, an important democratic partner on a range of crucial issues, from securing regional sea-lanes to managing China’s rise.



Για το άρθρο του BBC βλέπε
Pakistan outrage after 'Nato attack kills soldiers'”, του Νοεμβρίου 2011
1η Παράγραφος
Pakistani officials have responded with fury to an apparent attack by Nato helicopters on a border checkpoint they say killed at least 24 soldiers.
9η Παράγραφος
Within hours of the alleged attack it was reported Pakistan had closed the border crossing for supplies bound for Nato forces in Afghanistan - a move which has been used in the past as a protest.


Για το άρθρο του LSE βλέπε:
2η Παράγραφος
India’s unwillingness to openly criticise Russian actions in the Ukraine has been associated with lingering socialist sentiments from stronger relations during the Cold War or else with India’s increasingly pragmatic foreign policy based on economic linkages. However, under closer scrutiny India’s response to the Ukraine Crisis illuminates a nascent Indian vision of the world order with a specific end goal in mind – to restore India’s destined greatness. India’s perception of how the international system ought to be structured is expressed first through India’s scepticism towards democracy promotion abroad, and secondly through India’s desire for a multi-polar world, in which Russia is one of the key actors.
4η, 5η και 6η Παράγραφος
Aside from Indian foreign policy values, part of the unwillingness to promote democracy internationally could be that it would open up the black box of past Indian interventions on the subcontinent, such as in East Pakistan (now Bangladesh), Sri Lanka, and the Maldives. In addition, actively supporting democracy and enhanced democratisation processes on the international stage could lead to a too critical reflection and a consequential debate of the value of democracy at home: India still suffers from high levels of political corruption, lack of genuine and effective poverty relief programmes, and a persistent caste system that can inhibit social mobility. Therefore, the dearth of democracy promotion efforts and rhetoric could be seen as a tool to protect India’s own perceptions of inherent greatness and maintain external views that India is an emerging power.
India does not seek to completely alienate or isolate Russia in the same way as many Western states. For India, international stage should not be constructed around an American hegemonic order; but rather the coordination and existence of multiple great powers ought to be realised. Russia not only has a vital role in India’s view of the multi-polar international stage, but Russia offers direct benefits to the further development of India as an emerged power. Under the Modi government relations with Vladimir Putin’s Russia seem to be improving. In July during a BRICS meeting Modi, in a private comment, reportedly told Putin that “Even a child in India, if asked to say who is India’s best friend, will reply it is Russia because Russia has been with India in times of crisis.” Russia is a top supplier of defence materials to India, and since India is currently the world’s leading weapons importer, this relationship is crucial to bolstering India’s domestic defence apparatus with future potential for enhanced R&D and manufacturing capabilities. In terms of engagement within international institutions, Russia is willing to use its United Nations Security Council veto power to support India, for instance from deterring votes on the Kashmir issue.
On 11th December 2014, Putin arrived in New Delhi. As a result of this brief summit, India will build ten new nuclear reactors with the help of Russia and the two states will work on jointly-manufacturing a fifth generation fighter aircraft. However, Putin did not come alone. Also on Putin’s flight was Sergey Aksyonov, the leader of Crimea, who proceeded to his own meeting to sign a memorandum with the Indian-Crimean Partnership in an effort to increase Indian trade with the Black Sea Region. This annual summit and the presence of Aksyonov highlights the importance of Russia as one of the pieces of India’s ideal international relations that is based on a multi-polar reality rather than utopian visions of democracy promotion.

Για το άρθρο του Guardian βλέπε
“Suspected mastermind of Mumbai terror attack released from Pakistan jail”, του Απριλίου 2015

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου