Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

Γιατί Είμαστε όλοι Σοσιαλιστές

Η οικονομική κρίση επηρέασε με πάρα πολλούς τρόπους το πολιτικό μας σύστημα. Ένας από αυτούς ήταν να αυξήσει δραματικά την δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς, και όχι απλά της αριστεράς, και ταυτόχρονα να αυξήσει δραματικά το αντι-κομμουνιστικό αίσθημα των Ελλήνων. Σε μία χώρα λοιπόν που σημειώθηκε μία ταυτόχρονη και δραματική αύξηση και του κομμουνισμού και του αντικομμουνισμού, είχαμε όλοι την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και να τα φιλοσοφήσουμε και τα δύο από πολύ κοντά. Πριν ξεκινήσω να διευκρινίσω ότι με τον όρο “κομμουνισμό” εννοώ το πολιτικό σύστημα που έχει σαν οικονομική φιλοσοφία τον “γνήσιο” σοσιαλισμό, όπου γνήσιος σοσιαλισμός είναι ο 100% κρατικός έλεγχος των μέσων παραγωγής. Η παρακάτω προσέγγιση έχει μία δόση χιούμορ, νομίζω όμως ότι αυτά που λέω είναι και σωστά.

Νομίζω ότι είναι πολύ εύκολο τώρα να παρατηρήσει κανείς ότι προ κρίσης είχαμε μία τελείως λανθασμένη εικόνα για το τι είναι κομμουνισμός και αντι-κομμουνισμός. Θυμάμαι να ακούω πάντα τους σκληρούς επικριτές του κομμουνισμού, να ισχυρίζονται ότι ο κομμουνισμός και ο σοσιαλισμός είναι μία ουτοπία που είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση, και ότι μόνο ο καπιταλισμός είναι συμβατός με την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Πιστεύω ότι αυτή η άποψη είναι τελείως λανθασμένη. Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι ρέπουμε στον σοσιαλισμό, και είναι ο καπιταλισμός και ο φιλελευθερισμός που έρχονται σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση.

Και να δώσω ένα παράδειγμα του τι εννοώ. Ας υποθέσουμε ότι πίνω ένα ποτό με κάποιον από σας, ο οποίος μάλιστα δεν θεωρεί τον εαυτό του σοσιαλιστή, αλλά φιλελεύθερο. Στο διπλανό τραπέζι κάθεται ένας άλλος κύριος, ο οποίος είναι πιο πλούσιος, πιο όμορφος, πιο ψηλός, και έχει μεγαλύτερη ευφυΐα και πέος από εμάς.  Και έχουμε την δυνατότητα να του αφαιρέσουμε ένα ποσοστό του πλούτου του, της ομορφιάς του, της ευφυΐας του, ή ακόμη και μερικά εκατοστά από το ύψος του ή το πέος του, και να τα καρπωθούμε εμείς, χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από κανέναν. Τι θα επιλέγαμε να κάνουμε? Θα επιλέγαμε να του απαλλοτριώσουμε κάποια από τα παραπάνω ή όχι? Νομίζω ότι οι περισσότεροι από εμάς, μάλλον όλοι, θα επέλεγαν να “μοιραστούν” μαζί του την περιουσία του και τα προσόντα του.

Τι σημαίνει όμως αυτό? Νομίζω ότι σημαίνει ότι κατά βάθος είμαστε όλοι σοσιαλιστές, είμαστε όλοι μαρξιστές. Η μόνη περίπτωση να είναι κάποιος πραγματικά φιλελεύθερος, είναι όταν πιστεύει ότι υπερτερεί σε κάποιο τομέα πχ ότι είναι ψηλότερος από τον μέσο όρο. Να δώσω και ένα δεύτερο παράδειγμα. Έστω ότι 20 φιλελεύθεροι άνδρες βρίσκονται σε μία έρημο όπου δεν υπάρχει νόμος και τάξη. Και συναντούν ένα ζευγάρι. Πως θα συμπεριφερθούν στο θηλυκό μέλος του ζευγαριού? Νομίζω ότι είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα  “κοινωνικοποιήσουν” την γυναίκα του ζευγαριού.

Όλα τα παραπάνω όμως σημαίνουν ότι οι σοσιαλισμός είναι “φτιαγμένος” από ανθρώπινη σάρκα, και οι άνθρωποι έχουν μία έμφυτη τάση να “μοιράζονται” και να “κοινωνικοποιούν”. Γιατί όπως είπα παραπάνω, για να είναι κάποιος πραγματικά φιλελεύθερος θα πρέπει να θεωρεί ότι είναι πάνω από τον μέσο όρο, και άρα να πιστεύει ότι θα χάσει από την κοινωνικοποίηση. Για να είναι όμως κάποιος απόλυτα σίγουρος ότι είναι πάνω από τον μέσο όρο, θα πρέπει να είναι αρκετά πάνω από τον μέσο όρο. Εξορισμού όμως δεν μπορεί να είναι πάρα πολλοί πάνω από τον μέσο όρο. Οι περισσότεροι πρέπει να βρίσκονται κοντά στον μέσο όρο. Μπορεί μάλιστα να υπάρχουν πολλοί που ενώ βρίσκονται πάνω από τον μέσο όρο δεν το έχουν αντιληφθεί. Αυτό όμως σημαίνει ότι ο φιλελευθερισμός είναι φτιαγμένος από αέρα και ότι δεν μπορούμε να τον αγγίξουμε και ότι σαν κοινωνίες ρέπουμε στον σοσιαλισμό.

Πιστεύω λοιπόν ότι το να λέμε ότι ο σοσιαλισμός έρχεται σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση είναι τελείως λάθος. Είναι ένας μύθος. Η πραγματικότητα είναι ότι είμαστε όλοι σοσιαλιστές, είμαστε όλοι μαρξιστές. Ο σοσιαλισμός είναι φτιαγμένος από ανθρώπινη σάρκα και ο φιλελευθερισμός από αέρα. Ο φιλελευθερισμός είναι η ουτοπία που δεν θα αγγίξει ποτέ η ανθρωπότητα. Γιατί οι κοινωνίες έχουν την τάση να συμπεριφέρονται σοσιαλιστικά. Κατά συνέπεια θεωρώ ότι οι επικριτές του κομμουνισμού βρίσκονται σε λάθος μονοπάτι όταν ισχυρίζονται ότι ο κομμουνισμός είναι μία ουτοπία, αφού οι κοινωνίες έχουν μία έμφυτη τάση να “μοιράζονται”.

Φυσικά είναι αλήθεια, ότι όσο περισσότερο από το αποτέλεσμα του κόπου του επιτρέψεις σε έναν άνθρωπο να κρατήσει, τόσο πιο επίμονα και επίπονα θα προσπαθήσει. Και κατά συνέπεια αντιλαμβάνομαι γιατί πολύς κόσμος πέφτει στην παγίδα να πιστεύει ότι ο καπιταλισμός είναι στην φύση του ανθρώπου. Ξεχνάνε όμως ότι αυτό που καθορίζει την πορεία της ιστορίας δεν είναι η ατομική συμπεριφορά, αλλά η συμπεριφορά των κοινωνιών. Και όπως εξήγησα πιο πάνω, μπορεί οι άνθρωποι να υιοθετούν ένα καπιταλιστικό τρόπο σκέψης στις προσωπικές τους υποθέσεις, υιοθετούν όμως έναν τελείως σοσιαλιστικό τρόπο σκέψης στις δημόσιες υποθέσεις, και άρα οι κοινωνίες έχουν πάντα σοσιαλιστική κατεύθυνση, αφού μόνο μία ευνοημένη μειοψηφία μπορεί να είναι πραγματικά φιλελεύθερη.

 Πιστεύω λοιπόν ότι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κομμουνισμό και τον σοσιαλισμό είναι τελείως λανθασμένος. Αν όμως είναι λανθασμένος ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κομμουνισμό, τότε δεν μπορεί παρά να είναι λανθασμένος και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον αντι-κομμουνισμό. Τις περισσότερες φορές ακούμε τους αντι-κομμουνιστές να παρουσιάζουν τους κομμουνιστές σαν τέρατα. Μα αν όλοι είμαστε κατά βάθος Μαρξιστές, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι μία ανοησία. Η πραγματικότητα είναι ότι οι κομμουνιστές δεν είναι καλύτεροι ή χειρότεροι από τους κοινούς διαρρήκτες. Και έτσι θα πρέπει να κρίνονται. Να κρίνονται δηλαδή με βάση την νομισματική αξία που απαλλοτρίωσαν ή προσπαθούν να απαλλοτριώσουν.  Και όχι να θεωρούμε τους εαυτούς μας καλύτερους από τους κομμουνιστές, αφού κατά βάθος και εμείς είμαστε κομμουνιστές. Απλά θα πρέπει να προσπαθούμε να προστατεύσουμε τις περιουσίες μας από αυτούς, όπως έχουμε κάθε δικαίωμα να κάνουμε. Αυτό είναι ο υγιής αντι-κομμουνισμός.

Είναι όμως αυτός ο αντι-κομμουνισμός που βλέπουμε στην πράξη? Όχι βέβαια. Ακούμε χίλιους δυο να βρίζουν τους κομμουνιστές και να τους παρουσιάζουν ως ανθέλληνες, προδότες κτλ. Δεν ακούμε κανέναν να τους αποκαλεί κλέφτες. Γιατί συμβαίνει αυτό? Υπάρχουν δύο κυρίως λόγοι που ασκείται αυτή η μορφή κριτικής στους μαρξιστές. Ο πρώτος είναι ότι πολλές φορές ασκείται από ανθρώπους όπως οι εθνικοσοσιαλιστές (ναζί). Αυτοί δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν τον κομμουνιστή κλέφτη, γιατί είναι και οι ίδιοι σοσιαλιστές. Άρα τον χαρακτηρίζουν “προδότη”,  “πράκτορα” κτλ. Ο δεύτερος λόγος, που ισχύει σε πιο καπιταλιστικές και σταθερές χώρες, είναι ότι οι επικριτές του κομμουνισμού, φοβούνται να χαρακτηρίσουν κλέφτες τους κομμουνιστές, φοβούμενοι ότι μπορεί να ανοίξει έτσι η όρεξη και άλλων πολιτών για κοινωνικοποίηση. Αντίθετα κανείς δεν θέλει να συσχετιστεί με προδότες κτλ. Βλέπουμε δηλαδή ότι εκτός από τον μύθο στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κομμουνισμό, υπάρχει και ο μύθος στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον αντι-κομμουνισμό.

Υγιής αντι-κομμουνισμός λοιπόν δεν είναι να θεωρεί κάποιος τους κομμουνιστές κατώτερους, προδότες κτλ. Αντιθέτως, υγιής αντικομμουνισμός είναι να συνειδητοποιεί κάποιος ότι κάτω από διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσε και ο ίδιος να είναι κομμουνιστής, και να προσπαθεί να προστατεύσει την περιουσία του από τους κομμουνιστές, αντιμετωπίζοντας τους ως εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Και σίγουρα δεν είναι αυτή η μορφή αντι-κομμουνισμού που βλέπουμε να αναπτύσσεται στην Ελλάδα της κρίσης.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου