Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Σουνίτες Salafists vs Σουνίτες Hanafists

Πάρα πολύ ωραίο άρθρο του National Interest, με τίτλο “Turkey's 200-Year War against 'ISIS'”, του Ιουλίου 2014. Το άρθρο αναφέρεται στην εδώ και αιώνες σύγκρουση της Τουρκίας με τους Άραβες. Το 1803 ο Abdulah bin Saud, της οικογένειας των Saud, που μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο επιβλήθηκαν στην Αραβική Χερσόνησο και έφτιαξαν την Σαουδική Αραβία, την οποία και ακόμη και σήμερα διοικούν, κατάφερε να νικήσει τις δυνάμεις των Οθωμανών, και να πάρει υπό τον έλεγχο του τις ιερές πόλεις των Μουσουλμάνων Μέκκα και Μεδίνα, στις οποίες γεννήθηκε και πέθανε ο Προφήτης Μωάμεθ.



Το άρθρο αναφέρει ότι ο Abdulah bin Saud με τους άνδρες τους κατάφεραν να κρατήσουν για μία σχεδόν δεκαετία τις δύο πόλεις, μέχρι το 1813, και να διοικήσουν για μία σχεδόν δεκαετία το σύνολο σχεδόν της περιοχής που σήμερα αποτελεί την Σαουδική Αραβία. Το 1813, ο Αιγυπτιακός στρατός, υπό τις διαταγές των Οθωμανών που είχαν την Αίγυπτο υπό τον έλεγχο τους, κατάφερε να νικήσει τον Abdulah bin Saud, τον οποίο και έστειλαν στην Τουρκία όπου εκτελέστηκε δημοσίως το 1818, υπομένοντας πολλούς εξευτελισμούς, επειδή τόλμησε να αμφισβητήσει τον Σουλτάνο του Χαλιφάτου, και να τον αποκαλέσει μάλιστα και άπιστο.

Το άρθρο αναφέρει ότι και οι Τούρκοι και οι εξεγερμένοι Άραβες του Saud ήταν Σουνίτες Μουσουλμάνοι, αλλά οι άνδρες του Saud ακολουθούσαν την παράδοση Salafi, ενώ οι Οθωμανοί της Ανατολίας ακολουθούσαν την παράδοση Hanafi. Άλλο ένα παράδειγμα του πως χρησιμοποιείται η θρησκεία ως μέσο πολιτικής επιρροής, και γι’αυτό και προσωπικά πιστεύω ότι η θρησκεία είναι πολύ καλή ως ένα κομμάτι των παραδόσεων ενός λαού, αλλά γίνεται πάρα πολύ επικίνδυνη όταν εξελίσσεται σε κάτι περισσότερο από αυτό.

Το άρθρο αναφέρει ότι ο Σαλαφισμός (Salafism) ήταν περιθωριοποιημένος από τον 14ο μέχρι τον 19ο αιώνα, και άρχισε να κερδίζει έδαφος μόνο όταν άρχισε να χάνει την δύναμη της η Οθωμανική Αυτοκρατορία στην Μέση Ανατολή. Κατά την διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου οι Άγγλοι βοήθησαν την οικογένεια των Saud να διώξει τους Οθωμανούς και να δημιουργήσει την σημερινή Σαουδική Αραβία.

Το άρθρο αναφέρει ότι ο ISIS έχει τα άγρια χαρακτηριστικά του Σαλαφισμού, και αναφέρει ότι μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923, η Τουρκία τελείωσε με το Χαλιφάτο και τον ακραίο Σουνιτισμό, παρόλο που σήμερα πολλοί ισχυρίζονται ότι η Τουρκία βοήθησε τον ISIS για να χτυπήσει τον Σύρο δικτάτορα Bashar al Assad. Κάτι που η Τουρκία αρνείται όπως γράφει το άρθρο, και ισχυρίζεται ότι ενίσχυσε ομάδες Σύρων ανταρτών αλλά όχι τον ISIS. Ο αρθρογράφος αναφέρει ότι αν η Τουρκία όντως υποστήριξε τον ISIS φέρθηκε με αφέλεια, γιατί ο ISIS έχει ξεκαθαρίσει ότι θεωρεί την Τουρκία ένα άπιστο κράτος, και αργά η γρήγορα θα υπονομεύσει και το κόμμα του Ερντογάν.



 Πάρα πολύ ωραίο άρθρο, αλλά εγώ θα επιμείνω στην δική μου ανάγνωση των γεγονότων, που δεν δίνει ιδιαίτερη έμφαση στον πραγματικό αλλά στον επικοινωνιακό ρόλο της θρησκείας στον πόλεμο του Ιράκ και της Συρίας. Η σωστή προσέγγιση είναι να διαχωρίζουμε τους Ισλαμιστές μαχητές σε αυτούς που υποστηρίζονται κυρίως από την Τουρκία, σε αυτούς που υποστηρίζονται κυρίως από την Σαουδική Αραβία, και σε αυτούς που υποστηρίζονται κυρίως από το Ιράν. Χωρίς να σημαίνει ότι και οι μικρότερες χώρες δεν έχουν επιρροή σε διάφορες συμμορίες Ισλαμιστών. Αλλά οι μεγάλοι παίκτες είναι αυτοί οι τρεις.

Θα συμφωνήσω όμως στο ότι κάποιοι Ισλαμιστές που χρησιμοποιούνται σήμερα από την Τουρκία μπορεί να χρησιμοποιηθούν αύριο από την Σαουδική Αραβία και το Ιράν εναντίον της Τουρκίας, ή να χρησιμοποιηθούν εναντίον της Τουρκικής κυβέρνησης από άλλα τμήματα της Τουρκικής ελίτ. Όχι επειδή θεωρούν την Τουρκία άπιστη, αλλά επειδή μπορεί οι συμμορίες τους να ενοικιαστούν από άλλες Ισλαμικές χώρες. Το ίδιο ισχύει και για την Σαουδική Αραβία και για το Ιράν. Και αυτές οι χώρες μπορούν να δουν ομάδες Ισλαμιστών που υποστηρίζουν να χρησιμοποιούνται κάποια στιγμή εναντίον τους από τους αντιπάλους τους. Οι φανατικοί Ισλαμιστές, όσο φανατικοί και να είναι, δεν μπορούν να φτιάχνουν με τα χεράκια τους πολυβόλα και αντιαρματικά.

Αυτό όμως που λέει το άρθρο, ότι δηλαδή οι μαχητές του ISIS έχουν τα άγρια χαρακτηριστικά των Σαλαφιστών, ακούγεται πολύ λογικό, αν σκεφτούμε ότι από το 1923 μέχρι και το 2003 που ανέβηκαν την εξουσία οι Ισλαμιστές του Ερντογάν, η Τουρκία είχε σπάσει τους δεσμούς της με το Χαλιφάτο, και τα εκτροφεία των φανατικών Σουνιτών Ισλαμιστών βρίσκονταν κυρίως στον Περσικό Κόλπο.

Τι είναι όμως ο  ISIS? Ένα σύνολο Ισλαμιστών μαχητών που βοήθησαν οι Σουνιτικές χώρες προκειμένου να σπάσουν τον Σιιτικό άξονα Ιράν-Ιράκ-Συρίας, ώστε να μην μπορεί το Ιράν να βγάλει το πετρέλαιο του στην Μεσόγειο Θάλασσα, και να μπορούν οι Σουνίτες του Κόλπου να στείλουν το δικό τους φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας. Δεν νομίζω ότι είναι κάτι συμπαγές ο  ISIS όπως μπορεί να φαντάζονται κάποιοι, και η απόδειξη είναι ότι αυτό που αποκαλούμε ISIS διενεργεί και επιθέσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, και στο εσωτερικό της Σαουδικής Αραβίας, και εναντίον του Ιράν. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι αυτό που αποκαλούμε ISIS δεν είναι κάτι συμπαγές, αλλά ένα πλέγμα συμφερόντων ανάμεσα στο τρίγωνο Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Ιράν.

Βλέπε επίσης “Μία Σύγκριση Τουρκίας-Πακιστάν”


Για άρθρο του National Interest βλέπε
Turkey's 200-Year War against 'ISIS'”, του Ιουλίου 2014.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου