Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Ο Ρόλος του Σουδάν στον Πόλεμο για την Αφρική

Ο Omar al-Bashir είναι ο πρόεδρος του Σουδάν. Εναντίον του εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, για την γενοκτονία του Darfur (Darfur Genocide). Ο Omar al-Bashir θεωρείται ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας 300 χιλιάδων μαύρων μουσουλμάνων του Darfur.




Το Σουδάν και το Νότιο Σουδάν ήταν μία ενιαία χώρα μέχρι το 2011, οπότε και χωρίστηκαν σε δύο κράτη. Παρά την δημιουργία των δύο κρατών οι σχέσεις δεν βελτιώθηκαν. Το πετρέλαιο της χώρας βρίσκεται στο Νότιο Σουδάν, αλλά ο μόνος τρόπος για να φτάσει στην Ασία είναι μέσω του δικτύου αγωγών που περνάει μέσα από το Σουδάν και καταλήγει στο λιμάνι Port Sudan της Ερυθράς Θάλασσας (μωβ γραμμή). Υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες για το πως πρέπει να μοιράζονται οι Άραβες Μουσουλμάνοι του Σουδάν και οι Μαύροι Μουσουλμάνοι του Νοτίου Σουδάν τα έσοδα του πετρελαίου.

Ο Omar al Bashir είναι ένας Άραβας Σουνίτης Ισλαμιστής που στηρίζει τους Σουνίτες Ισλαμιστές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, κάτι που τον φέρνει κοντά στην Τουρκία, το Κατάρ, αλλά και το Ιράν. Γιατί σε πολλές περιοχές οι Σιίτες Ισλαμιστές του Ιράν συνεργάζονται με τους Σουνίτες Ισλαμιστές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Το Σουδάν είναι το βασικό πάτημα που διαθέτει το Ιράν προκειμένου να τροφοδοτεί τις τρομοκρατικές οργανώσεις που υποστηρίζει στην Δυτική Αφρική μέσω του Central African Republic (CAR). Στην Δυτική Αφρική βρίσκεται η Νιγηρία, μία πολύ πλούσια σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο χώρα, και μία χώρα ανταγωνίστρια του Ιράν.

Επίσης η Νιγηρία (Nigeria) συμφώνησε με τον Νίγηρα (Niger) και την Αλγερία στην κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Trans-Saharan, που θα στέλνει το φυσικό αέριο της Νιγηρίας στην Αλγερία, και μέσω του δικτύου της Αλγερίας στην Ευρώπη, χτυπώντας την Ρωσία, που είναι ο βασικός προμηθευτής της Ευρώπης σε φυσικό αέριο, χτυπώντας όμως και το Ιράν, που φιλοδοξεί να τροφοδοτήσει στο μέλλον την Ευρώπη με φυσικό αέριο. Ο Trans-Saharan χτυπάει επίσης την Τουρκία, που είναι η χώρα που φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν διάδρομο που θα αποτελέσει για την Ευρώπη μία εναλλακτική στο Ρωσικό φυσικό αέριο.

Αυτός είναι ο λόγος που ενώ οι ΗΠΑ και η ΕΕ κυνηγούν τον πρόεδρο του Σουδάν Omar al-Bashir, η Ρωσία, η Κίνα,  το Ιράν και η Τουρκία έχουν άψογη συνεργασία μαζί του. Στο παρακάτω άρθρο της Sudan Tribune, με τίτλο “Erdogan invites Sudans Bashir to visit Turkey: state media”, του Αυγούστου 2014, μπορείτε να διαβάσετε για την πρόσκληση του Ερντογάν στον al Bashir, στον οποίο απαγορεύεται η είσοδος στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.


Στο παρακάτω άρθρο του Guardian, με τίτλο “Sudan president Omar al-Bashir leaves South Africa as court considers arrest”, του Ιουνίου 2015, θα διαβάσετε ότι ο Omar al Bashir αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εσπευσμένα την Νότια Αφρική το 2015, κατά την διάρκεια μίας επίσκεψης του, γιατί οι ΗΠΑ και η ΕΕ κινητοποιήθηκαν προκειμένου να τον συλλάβουν.

Η Κίνα αντιθέτως δέχεται τον Omar al Bashir με όλες τις τιμές, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του Guardian, με τίτλο “China welcomes Sudanese president Omar al-Bashir”, του Ιουνίου 2011.

Η Ρωσία επίσης δηλώνει ότι επιθυμεί να ενδυναμώσει την στρατιωτική της συνεργασία με το Σουδάν και τον Omar al Bashir, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Sudan Tribune, με τίτλο “Russian FM says Moscow plans to boost military ties with Sudan”, του Δεκεμβρίου 2014. Υπό κανονικές συνθήκες η Ρωσία θα έπρεπε να βλέπει εχθρικά τον Omar al Bashir, γιατί στηρίζει την Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία υποστηρίζεται κυρίως από την Τουρκία και το Κατάρ, που είναι αντίπαλοι της Ρωσίας. Το Σουδάν όμως δεν είναι σημαντικό για την ενεργειακή πολιτική της Ρωσίας, ενώ αντιθέτως οι επιθέσεις που διενεργούν στην Δυτική Αφρική οι Ισλαμιστές που υποστηρίζονται από το Ιράν, το Κατάρ την Τουρκία και το Σουδάν, εξυπηρετούν πάρα πολύ και την Ρωσία, γιατί στρέφονται εναντίον του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της Δυτικής Αφρικής. Η Ρωσία είχε δοκιμάσει να συμμετάσχει στον Trans-Saharan, αλλά δεν τα κατάφερε.

Στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, με τίτλο “African Nations Sign Deal for Trans-Saharan Gas Pipeline”, του Ιουλίου 2009, θα διαβάσετε για την συμφωνία Νιγηρίας, Νίγηρα και Αλγερίας για τον αγωγό Trans-Saharan (κόκκινη γραμμή).

Οι Ισλαμιστές που υποστηρίζονται από το Ιράν και το Σουδάν στην Δυτική Αφρική είναι πολύ χρήσιμοι και για την Κίνα, γιατί η Κίνα δεν διαθέτει στρατό στην Αφρική, προκειμένου να διεκδικήσει από την κρατική Γαλλική εταιρεία πυρηνικής ενέργειας Areva τα αποθέματα ουρανίου του Νίγηρα (Niger). Για την σύγκρουση Γαλλίας-Κίνας για το ουράνιο του Νίγηρα βλέπε το παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “China to expand Niger operations”, του Μαΐου 2010.



Εκτός από τον αγωγό φυσικού αερίου Trans-Saharan, το Ιράν ενδιαφέρεται για τα αποθέματα του ουρανίου της Δυτικής Αφρικής και για το δικό του πυρηνικό πρόγραμμα. Το Ιράν δεν έχει άλλωστε καμία δυσκολία να βοηθάει την Κίνα σε βάρος της Γαλλίας, αφού η Γαλλία είναι μία χώρα με στενές σχέσεις με την Σαουδική Αραβία, στην οποία η Γαλλία πουλάει όπλα αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μετά μάλιστα την χειροτέρευση στις σχέσεις ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας, η Γαλλία έσπευσε να καλύψει το κενό, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του προστάτη της Σαουδικής Αραβίας. Άλλωστε από τις μεγάλες δυνάμεις η Γαλλία είναι η χώρα που αντιστέκεται πιο σθεναρά στην προσπάθεια επίτευξης μίας συμφωνίας ανάμεσα στην Δύση και στο Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Αυτό δημιουργεί μεγάλες εντάσεις στις σχέσεις Γαλλίας-Ιράν στην Δυτική Αφρική, με την Γαλλία να κάνει εκκαθαρίσεις εναντίον των Ισλαμιστών που δρουν στην περιοχή, οι οποίοι υποστηρίζονται από το Ιράν, την Τουρκία, το Κατάρ και το Σουδάν. Όπως μάλιστα θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του κρατικού Γαλλικού France 24, με τίτλο “Is Qatar fuelling the crisis in north Mali?”, του Ιανουαρίου 2013, η εθνικοσοσιαλίστρια Γαλλίδα πολιτικός Μαρίν Λε Πεν κατηγόρησε το Κατάρ για τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον της Γαλλίας στο Μάλι. Και αυτό την στιγμή που το Κατάρ είναι ένας από τους μεγαλύτερους επενδυτές στην Γαλλία. Αλλά όπως λέω συνέχεια κάθε γεωγραφικό σημείο είναι ένα ξεχωριστό σημείο.

Προκειμένου να φτάνουν στην Δυτική Αφρική, το Ιράν και το Σουδάν χρησιμοποιούν την Λιβύη και το CAR (Central African Republic). Αυτός είναι και ο λόγος που η Γαλλία είχε επέμβει στο CAR για να αντιμετωπίσει τους Τζιχαντιστές που υποστηρίζονται από το Ιράν και το Σουδάν. Για την επέμβαση της Γαλλίας στο CAR μπορείτε να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο του Spiegel, με τίτλο “Central African Republic: French Intervention Risky for Hollande”, του Δεκεμβρίου 2013. Οι Γάλλοι άλλωστε βοηθούν τον Αιγύπτιο Πρόεδρο al Sisi στις επιθέσεις του εναντίον των Ισλαμιστών που υποστηρίζονται στην Λιβύη από τον Ιράν, την Τουρκία και το Σουδάν.

Η σύγκρουση των Γάλλων με τους Τζιχαντιστές στην Αφρική οδήγησε τελικά στην επίθεση στο Charlie Hebdo, αλλά και σε πολλές άλλες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Γαλλία. Βλέπε “Οι Πραγματικές Αιτίες της Επίθεσης στην Γαλλία”.

Βλέπε επίσης “Ο Γαλλικός Στρατός στον Παγκόσμιο Χάρτη”.

Το Σουδάν σημαντικό για την Τουρκία, το Κατάρ και το Ιράν για έναν ακόμη λόγο. Οι χώρες αυτές μπορούν να πατάνε πάνω του για να επιτίθενται στον στρατηγό Σίσι της Αιγύπτου. Οι Σαουδάραβες όπως είναι φυσικό δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι την συνεργασία του Σουδάν με το Ιράν και την Τουρκία, και προσπαθούν να αυξήσουν την επιρροή τους στο Σουδάν, πληρώνοντας καλύτερα από το Ιράν. Τον Αύγουστο του 2013 η Σαουδική Αραβία δεν είχε επιτρέψει στον Omar al Bashir ούτε καν να περάσει πάνω από την Σαουδική Αραβία κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού του, επικαλούμενη τον ένταλμα σύλληψης που εκκρεμεί εις βάρος του από τον Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά στο άρθρο του κρατικού Καταριανού δικτύου Al Jazeera, με τίτλο “Sudan's Bashir barred from Saudi airspace”, Αύγουστος 2013.

Πρόσφατα όμως, όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του US News, με τίτλο “Al-Bashir starts new term in office as Sudan shifts away from Iran, inching closer to Saudi”, Ιούνιος 2015, ο Omar al Bashir μετακινήθηκε από το Ιράν προς την Σαουδική Αραβία, μετά από δύο δεκαετίες στενών σχέσεων με το Ιράν, και προβληματικών σχέσεων με την Σαουδική Αραβία.

Όπως μάλιστα θα διαβάσετε στο άρθρο, ο Omar al Bashir υποστήριξε την Σαουδική Αραβία στον πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα στην Σαουδική Αραβία και στο Ιράν στον πόλεμο στην Υεμένη. Ο Bashir μάλιστα αναφέρθηκε στους Άραβες αδελφούς του στον Περσικό Κόλπο. Μετά από δύο δεκαετίες ο Bashir θυμήθηκε ότι είναι Άραβας και ότι πρέπει να στηρίξει τους Άραβες εναντίον των Περσών. Τρίχες. Πλήρωσε η Σαουδική Αραβία.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου