Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

Γιατί ο Πούτιν Μειώνει την Στήριξη του στην Συρία

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Russia Direct, με τίτλο “Is Russia finally turning its back on Assad”?, Ιουνίου 2015. Όπως φαίνεται από τον τίτλο, το άρθρο αναρωτιέται αν ισχύει, όπως αναφέρουν πολλά ΜΜΕ, ότι ο Πούτιν έχει αρχίσει να μειώνει την στήριξη του στον δικτάτορα της Συρίας, τον Bashar al-Assad. Το άρθρο μάλιστα συσχετίζει τις πρόσφατες ήττες του Άσαντ με την μειωμένη στρατιωτική και διπλωματική βοήθεια της Ρωσίας προς την Συρία.

Το άρθρο λέει διάφορα ενδιαφέροντα, αλλά όπως όλα τα μεγάλα sites προχωρά σε μία πολύ άτολμη ανάλυση, και γι’αυτό θέλω να εξηγήσω γιατί ο Πούτιν μειώνει την υποστήριξη του προς την Συρία, χωρίς να την αποσύρι εντελώς όμως, καθώς και γιατί μπορεί στο μέλλον ο Πούτιν να αποσύρει ακόμη και πλήρως την στήριξη του προς τον δικτάτορα της Συρίας Άσαντ.



Ο πραγματικός λόγος είναι ότι ο μεγαλύτερος φόβος της Ρωσίας είναι η προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν. Η Ρωσία κάνει ότι βοηθάει το Ιράν στις προσπάθειες εξεύρεσης λύσης ανάμεσα στους Δυτικούς και τους Ιρανούς, σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, γιατί η Ρωσία είναι προς το παρόν σύμμαχος του Ιράν. Αλλά όλοι ξέρουν ότι ο μεγαλύτερος φόβος της Ρωσίας είναι να στείλουν οι Ιρανοί το πετρέλαιο και φυσικό τους αέριο στην Ευρώπη αντί στην Κίνα, κάτι που θα πλήξει και τις πωλήσεις της Ρωσίας, αλλά και την δυνατότητα του Πούτιν να ασκεί πίεση στις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Βλέπετε τι γίνεται στην Ελλάδα, όπου οι Financial Times και το Bloomberg γράφουν μεγάλα άρθρα για τις σχέσεις του Πάνου Καμμένου με τους Ρώσους ολιγάρχες, αλλά στην Ελλάδα δεν ακούγεται τίποτα. Αντιθέτως πηγαίνει ο Καμμένος στις ΗΠΑ, δηλώνει στα κανάλια ότι θέλει να δώσει το Αιγαίο στις ΗΠΑ, και ενώ οι Αμερικανοί γελάνε μαζί του, οι κνίτες στα Ελληνικά ΜΜΕ παρουσιάζουν τον Καμμένο ως όργανο των ΗΠΑ.

Να γυρίσω στο θέμα. Μία συμφωνία Δύσης-Ιράν, για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ανοίγει τον δρόμο στις δυτικές εταιρείες να επενδύσουν στο Ιράν, κάτι που θα αυξήσει κατακόρυφα την παραγωγή του Ιράν, και ανοίγει και τον δρόμο στο Ιράν προκειμένου να στείλει πετρέλαιο και φυσικό του αέριο στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας, ή και μέσω της Συρίας και του Λιβάνου, αν τελικά το Ιράν δεν τα βρει με την Τουρκία στο θέμα των εκπτώσεων στις τιμές του φυσικού αερίου και των transit fees. Γι’αυτό και η Τουρκία από την μία πλευρά πρωτοστατεί στις προσπάθειες εξεύρεσης λύσης στο θέμα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, αλλά από την άλλη χτυπάει τον σύμμαχο του Ιράν στην Συρία, τον Άσαντ, ώστε το Ιράν να έχει μόνο την λύση της Τουρκίας, και να παραχωρήσει μεγαλύτερες εκπτώσεις και transit fees προς την Τουρκία.

Η εξεύρεση λύσης με το Ιράν είναι προτεραιότητα για τις ΗΠΑ, ώστε να μην έχει ο Πούτιν την δυνατότητα να πλαγιοκοπεί το ΝΑΤΟ χρησιμοποιώντας το φυσικό αέριο της Ρωσίας. Η ενεργειακή νομοθεσία που προωθεί η ΕΕ, σε συνδυασμό με την αποστολή Ιρανικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, θα αναγκάσουν τον Πούτιν να φέρεται όπως η Νορβηγία, που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος πωλητής πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ευρώπη, πίσω μόνο από την Ρωσία. Που σημαίνει ότι το Ρωσικό φυσικό αέριο θα είναι ένα απλό εμπορικό αγαθό, και όχι ένα εργαλείο σφυροκοπήματος του ΝΑΤΟ.

Στα πλαίσια αυτής της προσέγγισης, οι Αμερικανοί χτυπάνε μαζί με τους Ιρανούς τον ISIS στην Συρία και στο Ιράκ, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του BBC, με τίτλο “Iran 'backs US military contacts' to fight Islamic State”, του Σεπτέμβριου 2014. Αυτό δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη κρίση στις σχέσεις των Αράβων του Κόλπου με τις ΗΠΑ. Οι κνίτες των Ελληνικών ΜΜΕ δεν αναφέρουν καθόλου την συνεργασία ΗΠΑ-Ιράν εναντίον των Σουνιτών Τζιχαντιστών στην Συρία και στο Ιράκ, γιατί οι κνίτες θέλουν να πασουσιάζουν τους Σουνίτες Τζιχαντιστές ως όργανο των ΗΠΑ. Ενώ η πραγματικότητα είναι ότι οι Σουνίτες Τζιχαντιστές υποστηρίζονται από την Τουρκία και τους Άραβες του Κόλπου. Κάποιες ομάδες τους υποστηρίζονται από την Τουρκία και το Κατάρ, και κάποιες ομάδες από την Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Όταν τα συμφέροντα των Αράβων του Κόλπου ταυτίζονται με αυτά των ΗΠΑ, οι Σουνίτες Τζιχαντιστές πράγματι βοηθούν τις ΗΠΑ, όπως συνέβαινε πχ με τους Σουνίτες Τζιχαντιστές Ταλιμπάν την δεκαετία του 80 στο Αφγανιστάν, όταν η Σοβιετική Ένωση εισέβαλλε στο Αφγανιστάν. Ενώ τώρα που οι ΗΠΑ προσπαθούν να προωθήσουν τον Νατοϊκό αγωγό TAPI (Τουρκμενιστάν-Αφγανιστάν-Πακιστάν-Ινδία), ο οποίος πλήττει τα συμφέροντα των Αράβων του Κόλπου, οι Σουνίτες Ισλαμιστές Ταλιμπάν χτυπούν τους Αμερικανούς. Αλλά ο κόσμος φυσικά δεν τα γνωρίζει αυτά, γιατί οι κνίτες των ΜΜΕ δεν ενημερώνουν, αλλά κάνουν απλά προπαγάνδα.

Να γυρίσω στο θέμα όμως. Αν λοιπόν οι ΗΠΑ τα βρουν με τους Ιρανούς, κάτι που δεν είναι βέβαιο αυτή τη στιγμή, ο άξονας Ιράν-Ιράκ-Συρίας θα έχει πολύ μικρότερη σημασία για τους Ρώσους, γιατί ο βασικός σύμμαχος της Συρίας είναι το Ιράν και όχι η Ρωσία. Αν λοιπόν το Ιράν τα βρει με τις ΗΠΑ, για την Ρωσία θα είναι καλύτερα η Συρία να ελέγχεται από την Τουρκία, παρά να ελέγχεται από το Ιράν. Γιατί αν το Ιράν ελέγχει την Συρία, η Ρωσία θα έχει να αντιμετωπίσει τον ενεργειακό άξονα Τουρκία-Αζερμπαϊτζάν-Τουρκμενιστάν, αλλά και τον ενεργειακό άξονα Ιράν-Ιράκ-Συρία. Θα πρέπει λοιπόν ο Πούτιν να μιλάει και με την Τουρκία και με το Ιράν.

Αν όμως γίνουν εκλογές στην Συρία, όπως επιθυμεί ο Ερντογάν, η Τουρκία θα έχει πολύ μεγαλύτερη επιρροή, γιατί ο πληθυσμός της Συρίας είναι στην πλειοψηφία του Μουσουλμανικός, με τους Σουνίτες Μουσουλμάνους να αποτελούν τον 60% του πληθυσμού, και τους Σιίτες Μουσουλμάνους μόνο το 13%. Ο Άσαντ είναι Αλεβίτης, ένα παρακλάδι του Σιιτικού Ισλάμ. Επομένως με εκλογές, όπως ζητάει ο Ερντογάν, οι Σιίτες Μουσουλμάνοι Ιρανοί θα έχουν μεγάλο μειονέκτημα σε σχέση με τους Σουνίτες Μουσουλμάνους Τούρκους και Άραβες.

Αντιθέτως στο Ιράκ, η πλειοψηφία του πληθυσμού αποτελείται από Σιίτες Μουσουλμάνους, και αυτός είναι από τους βασικούς λόγους που οι Ιρανοί κατάφεραν να πάρουν τον έλεγχο του Ιράκ μετά την πτώση του Σουνίτη σοσιαλιστή Σαντάμ. Ο Σουνίτης σοσιαλιστής Άραβας Σαντάμ Χουσέιν είχε πολύ κακές σχέσεις με τους Σουνίτες ισλαμιστές Άραβες του Περσικού Κόλπου (Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κλπ), αλλά είχε ακόμη χειρότερες με τους Σιίτες ισλαμιστές Πέρσες του Ιράν. Οι Άραβες του Κόλπου προτιμούσαν να έχει τον έλεγχο του Ιράκ ο Σαντάμ, παρόλο που ήταν σοσιαλιστής και όχι ισλαμιστής, γιατί θεωρούσαν ακόμη χειρότερο να πάρει τον έλεγχο του Ιράκ το Ιράν. Γιατί ναι μεν οι Ιρανοί είναι ισλαμιστές και όχι σοσιαλιστές, αλλά οι Πέρσες του Ιράν αποτελούν τον βασικό εμπορικό αντίπαλο των Αράβων του Κόλπου.

Αν επομένως το Ιράν τα βρει με την Δύση, για τον Πούτιν θα είναι πολύ καλύτερα η Συρία να ελέγχεται από την Τουρκία, ώστε να μιλάει μόνο με την Τουρκία, που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος πελάτης της Ρωσίας στην αγορά του φυσικού αερίου, πίσω μόνο από την Γερμανία, παρά να πρέπει ο Πούτιν να μιλάει και με τους Τούρκους και με τους Ιρανούς. Γιατί λόγω των εκπτώσεων που παραχωρεί ο Πούτιν στην Τουρκία έχει την δύναμη να επηρεάζει την Τουρκία, ενώ οι Ιρανοί θα ο μεγάλος εμπορικός αντίπαλος της Ρωσίας, και θα είναι αδύνατο για τον Πούτιν να επηρεάσει τους Ιρανούς,  αν τελικά στείλουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο στην Ευρώπη.

 Γι’αυτό και το άρθρο γράφει στο τέλος ότι κανείς δεν αναμαίνει ο Πούτιν να εγκαταλείψει εντελώς τον Άσαντ στο άμεσο μέλλον. Εννοεί το άρθρο ότι ο Πούτιν θα περιμένει να δει αν το Ιράν θα τα βρει με τους Αμερικανούς ή όχι. Όσο το Ιράν δεν τα βρίσκει με τις ΗΠΑ, ο Πούτιν θα θέλει τον Άσαντ στην εξουσία. Το άρθρο αναφέρει επίσης το μεγάλο ρόλο που παίζει το Καζακστάν στις συζητήσεις για την Συρία, και αναφέρει ότι ο Πούτιν προσπαθεί να τα βρει με τους Άραβες.

Αυτό που συμβαίνει είναι το εξής. Αλλά φυσικά πάλι δεν το λέει το άρθρο. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ προσπαθούν να πείσουν το Καζακστάν να στείλει πετρέλαιο στην Ευρώπη. Το Καζακστάν είναι πάρα πολύ πλούσιο σε πετρέλαιο. Οι ΗΠΑ όμως δεν μπορούν να βοηθήσουν το Καζακστάν στρατιωτικά. Το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Kyrgystan, και το Τατζικιστάν είναι πρώην μέλη της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά οι πληθυσμοί τους αποτελούνται κατά 80% από Μουσουλμάνους. Οι Ρώσοι κομμουνιστές, επί Σοβιετικής Ένωσης, αυτό το πρόβλημα το είχαν αντιμετωπίσει απαγορεύοντας την θρησκεία.



Οι Ρώσοι κομμουνιστές είχαν σχεδόν ποινικοποιήσει την θρησκεία, ώστε να μην μπορούν η Τουρκία και οι Άραβες να χρησιμοποιούν το Ισλάμ για να αυξάνουν την επιρροή τους στις Μουσουλμανικές χώρες της Κεντρικής Ασίας. Τώρα αντιθέτως, που οι χώρες αυτές δεν ανήκουν στην Ρωσία, ο Πούτιν τονίζει την Ορθόδοξη θρησκεία, αλλά και το Σλαβικό στοιχείο, και γυρνάει το Ρωσικό μοντέλο από τον κομμουνισμό στον εθνικοσοσιαλισμό. Γιατί ο Πούτιν θέλει να χρησιμοποιήσει και τον Χριστιανισμό και τον Πανσλαβισμό στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, προκειμένου η Ρωσία να εξυπηρετήσει την ενεργειακή της πολιτική.

Σε όλες αυτές της περιοχές της Κεντρικής Ασίας που ανέφερα, υπάρχει άνοδος του Ισλαμισμού, surprise surprise. Όπως λοιπόν ο Πούτιν μπορεί να χρησιμοποιεί την Συρία και το Ιράκ για να την σπάει στους Τούρκους και στους Άραβες, έτσι και οι Τούρκοι και οι Άραβες μπορούν να χρησιμοποιούν το Ισλαμικό στοιχείο της Κεντρικής Ασίας και της Τσετσενίας για να την σπάνε στην Ρωσία. Επομένως μπορεί ο Πούτιν να κάνει κάποιες παραχωρήσεις στην Συρία, και οι Τούρκοι και οι Άραβες να κάνουν κάποιες παραχωρήσεις στην Τσετσενία και την Κεντρική Ασία.

Ένα άλλο μέρος του παζαριού είναι το εξής. Η Σαουδική Αραβία έχει αυξήσει πάρα πολύ την παραγωγή πετρελαίου, προκειμένου να ρίξει τις τιμές, και να χτυπήσει την Ρωσία και το Ιράν, που βασίζονται στα έσοδα από πετρέλαιο. Ώστε να έχουν οι Ρώσοι και οι Ιρανοί μειωμένοι δυνατότητα να εξοπλίζουν τους Σιίτες στη Συρία και στο Ιράκ. Επομένως ο Πούτιν μπορεί να κάνεις κάποιες παραχωρήσεις στην Συρία, στηρίζοντας όμως ακόμη τον Άσαντ, και οι Άραβες του Κόλπου να μειώνουν την παραγωγή τους, ώστε να αυξάνονται οι τιμές του πετρελαίου, κάτι που συμφέρει και τους Άραβες και τους Ρώσους, αλλά εξαγριώνει τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους, που πρέπει να πληρώνουν πολύ περισσότερα για πετρέλαιο.

Στο παρακάτω link υπάρχει το άρθρο του Russian Dirct.

Για το άρθρο του BBC βλέπε παρακάτω link


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου