Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Η Σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας στην Ανατολική Ασία

Η Νότια Κινεζική Θάλασσα, ή η Θάλασσα της Νότιας Κίνας (South China Sea), είναι ένα από τα πιο καυτά γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη.

Εικόνα 1


Το κόκκινο περίγραμμα είναι μία πρόχειρη απεικόνιση των ορίων της South China Sea, στο βόρειο τμήμα της οποίας βρίσκονται η Κίνα και η Ταιβάν, στο ανατολικό της τμήμα οι Φιλιππίνες, στο νότιο η Ινδονησία, η Μαλαισία, η Σιγκαπούρη και το Μπρουνέι, και στο δυτικό το Βιετνάμ. Με πράσινο χρώμα βλέπετε την East China Sea, στην οποία θα αναφερθώ στην συνέχεια.

Η South China Sea είναι σημαντική και για τα πλούσια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που διαθέτει, και για την γεωστρατηγική της σημασία, αφού από τα Στενά της Μαλάκας, που βρίσκονται ανάμεσα στην Ινδονησία και την Μαλαισία, περνάνε καθημερινά τεράστιες ποσότητες πετρελαίου, αλλά και γιατί αυτή η θάλασσα αποτελεί μία από τις πλουσιότερες περιοχές παγκοσμίως σε θαλασσινή πρωτεΐνη.

Εικόνα 2


Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Energy Information Administration, με τίτλο “South China Sea”, τα αποθέματα της South China Sea σε πετρέλαιο υπολογίζονται σε 11 δισεκατομμύρια βαρέλια, και τα αποθέματα της σε φυσικό αέριο σε  5.5 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Να προσθέσω, για να μπορεί να γίνει μία σύγκριση, ότι η Σαουδική Αραβία διαθέτει 270 δισεκατομμύρια βαρέλια σε αποθέματα πετρελαίου, και το Ιράν, που είναι η δεύτερη πλουσιότερη χώρα στον κόσμο σε αποθέματα φυσικού αερίου, διαθέτει 33 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Η Κίνα ισχυρίζεται ότι τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της South China Sea είναι πολύ μεγαλύτερα, και αυτοί της οι ισχυρισμοί προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

7η Παράγραφος
EIA estimates the South China Sea contains approximately 11 billion barrels of oil and 190 trillion cubic feet of natural gas in proved and probable reserves. Conventional hydrocarbons mostly reside in undisputed territory.

Στον παρακάτω πίνακα της Energy Information Administration, από το άρθρο “World Oil Transit Chockepoints”,του Νοεμβρίου 2014, βλέπετε τα 7 σημαντικότερα σημεία ενεργειακού “πνιγμού” στον κόσμο (energy chokepoints). Βλέπετε ότι τα Στενά της Μαλάκας βρίσκονται στην δεύτερη θέση, με 15 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου να τα διασχίζουν ημερησίως. Μόνο τα Στενά του Χορμούζ, στον Περσικό Κόλπο, είναι υψηλότερης στρατηγικής σημασίας, με 17 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου να τα διασχίζουν ημερησίως.

 Εικόνα 3



Στον παρακάτω χάρτη βλέπετε τα 7 σημαντικότερα σημεία ενεργειακού “πνιγμού”.

 Εικόνα 4


Στο παρακάτω άρθρο του γεωπολιτικού site Stratfor, με τίτλο “China's Moves in the South China Sea: Implications and Opportunities”, του Νοεμβρίου 2014, θα διαβάσετε ότι η South China Sea είναι μία από τις πλουσιότερες θάλασσες στον κόσμο σε θαλασσινή πρωτεΐνη, και σύμφωνα με κάποιες μετρήσεις το 1/10 της παγκόσμιας αλιείας προέρχεται από αυτήν την περιοχή.

5η Παράγραφος
The South China Sea has always had an abundance of natural resources. Although much attention is paid to existing and potential crude oil and natural gas reserves, as well as the possibility of subsea mineral extraction, one of the biggest resource drivers there is marine protein (fish and seafood). By some accounts, the South China Sea accounts for one-tenth of annual global seafood take. Asia's enclosed seas provide plentiful and readily available food resources, but fishing is a constant source of regional tension. Even at times of low inter-regional stress, fishing fleets frequently violate one another's territories, and run-ins with maritime patrols are not infrequent occurrences. These incidents are normally isolated, but if they occur when political sensitivities are heightened, they can quickly escalate into larger diplomatic incidents or even physical confrontations. (Several deadly maritime clashes between the divided Koreas in the past 20 years have been triggered by disputes over the location of fishing fleets.).

Το πλήθος των βραχονησίδων και των νησίδων της South China Sea καθιστά την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα για τις χώρες της περιοχής. Όλες οι χώρες διεκδικούν τον πλούτο αυτής της θάλασσας, αλλά και τον έλεγχο των στρατηγικών της σημείων. Η Κίνα, που είναι μακράν η ισχυρότερη χώρα της περιοχής, θεωρεί ότι αυτή η θάλασσα της ανήκει σχεδόν εξολοκλήρου, και μερικά χρόνια πριν επικαλέστηκε τον χάρτη των 9 γραμμών, “the nine dash line map”, που εμφανίζει ως δικό της το 90% της South China Sea.

Στο παρακάτω άρθρο από τους Financial Times, με τίτλο “Chinese boats fish in dangerous waters”, του Απριλίου 2012, μπορείτε να διαβάσετε για τις απαιτήσεις της Κίνας, και να δείτε το πως οριοθετεί η Κίνα τα θαλάσσια σύνορα της σύμφωνα με τον χάρτη των 9 γραμμών. Βλέπετε στον χάρτη ότι η Κίνα διεκδικεί το μεγαλύτερο μέρος της South China Sea, και κατά συνέπεια και τον πλούτου της αλλά και τον έλεγχο της, ισχυριζόμενη ότι ιστορικά αυτή η περιοχή της ανήκε.
  
Εικόνα 5



Στο παρακάτω άρθρο της Huffington Post, με τίτλο “Indonesia, America and China's Nine-Dash Line”, του Αυγούστου 2014, θα διαβάσετε ότι παρόλο που αυτός ο χάρτης υπήρχε στην Κίνα από το 1953, ήταν μόλις το 2010 όταν η Κίνα αποφάσισε να τον εμφανίσει επισήμως, ως τον χάρτη που εμφανίζει τα θαλάσσια σύνορα της Κίνας στην περιοχή. Στην 3η παράγραφο η Huffington Post αναφέρει ότι η Κίνα το έπραξε αυτό παρόλο που γνώριζε ότι τα Ηνωμένα Έθνη αναγνωρίζουν ότι άλλες 5 χώρες έχουν δικαιώματα σε αυτή την θάλασσα. Το άρθρο αναφέρει τα προβλήματα που δημιουργεί η Κίνα στις άλλες χώρες της περιοχής, οι οποίες αναγκάζονται να στρέφονται προς τις ΗΠΑ, παρόλο που σύμφωνα με το άρθρο, οι χώρες της South China Sea δεν εκτιμούν ιδιαίτερα τις ΗΠΑ.

3η Παράγραφος
And yet, as Brown argues, after forcing Generalissimo Chiang Kai-shek's Kuomintang to flee to Taiwan in 1949, Chinese communists turned the 11-dash map into a nine-dash line in 1953 and claimed ownership. It sat passively until 2010, when Beijing revived the map, assigned historical weight to the concocted line and used it to declare"indisputable sovereignty" over the same 90 percent area of the Sea. It did so in spite of the fact that huge swaths of the territory are claimed by--and recognized by the United Nations as owned by -- five other nations.

5η και 6η Παράγραφος
Even so, China has used the nine-dash line as justification to make mayhem across the South China Sea. In 2014 alone, it tried to build a new oil platform in waters claimed by Vietnam. It blocked ships supplying the Philippine navy. It announced plans to build lighthouses on land claimed by the Philippines, began construction on islands claimed by Vietnam and the Philippines, and issued new rules for access to fishing off its shore that the U.S. has described as "provocative and potentiallydangerous." In fact, China claims almost the entire South China Sea, rejecting rival claims not only from Vietnam and the Philippines, but also from Taiwan, Malaysia and Brunei.\

And this is not to mention China's continuing claim in the East China Sea to five islands known as Senkaku in Japanese and Diaoyu in Chinese. While the dispute over the uninhabited islands goes back more than a century, tensions flared in 2010 after Japan arrested the captain of a Chinese fishing boat for ramming Japanese patrols boats in the waters off the islands. They flared again after Japan purchased three of the islands from a private Japanese owner, and got ratcheted up again last month when Japan quietly gave names to the five islands and published them on a maritime website. With Chinese and Japanese ships and planes regularly playing a dangerous game of cat and mouse, credible foreign policy analysts have asked if these five tiny islands could spark war.

10η Παράγραφος
This point comes as something of a surprise. What I hear repeatedly in conversations across this island nation is that China might be the only Asian country that believes the U.S. will use its influence to deter the ambitions of Beijing here. Despite high-profile joint exercises between the U.S. and local militaries and a marked increase in U.S. military hardware postmarked for Southeast Asia, many leaders here believe that there is more sizzle than steak when it comes to the U.S.'s highly touted "pivot" to Asia.
12η Παράγραφος
With China's leadership taking a with-us-or-against-us mentality across the region, the burden placed on China's neighbors is excruciating -- particularly when it comes to the U.S. "No one wants to be told by the Americans what to do," a long-time diplomat from the Asian subcontinent tells me, explaining that to be seen as compliant with Washington invites scorn. "There's a negative perception of America over the past few years. We are looking forward to increased interaction with the U.S. after Obama."

Στο παρακάτω άρθρο της Huffington Post, με τίτλο “U.S. Alliances Encourage Asian Allies to Be More Antagonistic Toward China”, του Μαΐου 2014, θα διαβάσετε ότι η Κίνα έχει διαφορές με την Ιαπωνία και τις Φιλιππίνες στο θέμα κάποιων νησίδων, των οποίων το υπέδαφος ίσως να κρύβει πετρέλαιο. Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις της Κίνας με το Βιετνάμ, αναφέρει το άρθρο.

1η Παράγραφος
President Barack Obama's "pivot" to Asia is directed at strengthening U.S. Cold War era alliances to tacitly contain a rising China. However, that means that even minor disputes between American allies and China could drag the United States into a shooting war with a nuclear weapons state. Unfortunately, those minor quarrels are occurring now. Among other nations, China has disputes with U.S. allies Japan and the Philippines over barren uninhabited islands that may have petroleum resources near them. The same is true between China and Vietnam -- except that although relations between Vietnam and the United States have dramatically improved since the end of the Vietnam War in 1975, the United States has not formed a similar alliance with that nation, thus promising American protection. The differences in how the American Philippine ally and the Vietnamese non-ally are dealing with such disputes with China illustrates the danger of keeping outdated alliances long over the Cold War is over..

Ακόμη και το Βιετνάμ, ένας παραδοσιακός εχθρός των ΗΠΑ, και ένας παραδοσιακός σύμμαχος της Ρωσίας, επιδιώκει την ανάμιξη των ΗΠΑ στην περιοχή. Παρόλο που η Ρωσία είναι ο παραδοσιακός του σύμμαχος, και το Βιετνάμ προμηθεύεται κυρίως από την Ρωσία τα οπλικά του συστήματα, το Βιετνάμ δεν μπορεί να υπολογίζει σε σημαντική βοήθεια από την Ρωσία, αφού την δεδομένη στιγμή οι σχέσεις Ρωσίας και Κίνας βρίσκονται σε πάρα πολύ καλό επίπεδο. Στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “Construction on the high seas adds to Asian maritime tensions”, του Μαρτίου 2015, θα διαβάσετε ότι ο Υπουργός Εξωτερικών του Βιετνάμ ζήτησε από τις μη Ασιατικές χώρες να βοηθήσουν τις ΗΠΑ να σταματήσει την Κίνα από το να καταλαμβάνει της βραχονησίδες της Νότιας Κινεζικής Θάλασσας.

3η Παράγραφος
Pham Binh Minh, Vietnam’s foreign minister and deputy prime minister, has demanded China halt work on transforming reefs into small colonies with piers and, in one case, a helipad and large buildings.
6η Παράγραφος
Mr Minh called on countries outside Asia to join the US, which has raised concerns privately with Beijing, in pressing “through all possible channels” for China to down tools. But he acknowledged it was unlikely to do so.
8η Παράγραφος
Beijing’s intensified building work in the Spratly island chain over the past 18 months represents a change in tack by Beijing in the long-running South China Sea disputes.

Ο παρακάτω χάρτης απεικονίζει τις βραχονησίδες Spratly, βραχονησίδες υψηλής στρατηγικής σημασίας για την περιοχή, τις οποίες η Κίνα θεωρεί δικές της για ιστορικούς λόγους, παρόλο που βρίσκονται πολύ μακριά από τις ακτές της.

 Εικόνα 6



Λίγο πιο βόρεια από την South China Sea υπάρχει η East China Sea, στην οποία αναμετρώνται η Κίνα και η Ιαπωνία, με τις δύο χώρες επίσης να διεκδικούν κάποιες νησίδες, κυρίως τα Senkaku Islands, τα οποία βλέπετε στον παρακάτω χάρτη.


EAST CHINA SEA

Εικόνα 7



Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Energy Information Administration, με τίτλο “East China Sea”, η περιοχή της East China Sea παρουσιάζει δυσκολίες ως προς την εξερεύνηση για τυχόν ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το άρθρο αναφέρει ότι η Κίνα υποστηρίζει ότι η θάλασσα αυτή διαθέτει 70 με 160 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, και 7 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου (250 τρις κυβικά πόδια), αλλά αναφέρει επίσης ότι αυτές οι εκτιμήσεις δεν υποστηρίζονται από καμία άλλη εκτίμηση.

7η και 8η Παράγραφος
Hydrocarbon reserves in the East China Sea are difficult to estimate. The area is underexplored, and the territorial and maritime claims in the area of potentially rich oil and natural gas deposits precluded further development.
EIA estimates that the East China Sea has about 200 million barrels of oil (MMbbl) in proved and probable reserves. Chinese sources claim that undiscovered resources can be as high as 70 to 160 billion barrels of oil for the entire East China Sea, mostly in the Okinawa trough. Other sources have not corroborated these reports. Moreover, undiscovered resources do not take into account economic factors relevant to bring them into production, unlike proved and probable reserves.

14η Παράγραφος
EIA estimates that the East China Sea has between 1 and 2 trillion cubic feet (Tcf) of proved and probable natural gas reserves. The region may also have significant upside potential in terms of natural gas. Chinese sources point to as much as 250 Tcf in undiscovered natural gas resources, mostly in the Okinawa trough, although these have not been independently verified.

Επίσης λίγο πιο πάνω από την East China Sea, στην Θάλασσα Okhotsk, η Ιαπωνία και η Ρωσία διεκδικούν τα νησιά Kuril, όπως μπορείτε να δείτε στον παρακάτω χάρτη. Ο πρώτος κόκκινος κύκλος, πάνω από την Ταιβάν, είναι μία πρόχειρη απεικόνιση των αμφισβητούμενων περιοχών ανάμεσα στην Ιαπωνία και την Κίνα στην East China Sea, για τα νησιά Senkaku, και ο κόκκινος κύκλος πάνω από την Ιαπωνία είναι μία πρόχειρη απεικόνιση των αμφισβητούμενων περιοχών ανάμεσα στην Ιαπωνία και την Ρωσία για τα νησιά Kuril στην Okhotsk Sea.

Εικόνα 8


Στο παρακάτω άρθρο του BBC, με τίτλο “Kuril islands dispute between Russia and Japan”, του Απριλίου 2013, θα διαβάσετε ότι τα νησιά Kuril είναι ο λόγος που η Ρωσία και η Ιαπωνία δεν υπέγραψαν ποτέ συνθήκη ειρήνης μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Επομένως δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση ότι η Ιαπωνία είναι ένας πολύ στενός σύμμαχος των ΗΠΑ, και έχει στενή συνεργασία με το ΝΑΤΟ.

1η, 2η και 3η Παράγραφος
As Japanese Prime Minister Shinzo Abe holds talks in Russia with President Vladimir Putin, the BBC looks at the background to the long-standing territorial dispute between the two nations.
The island chain known as the Kurils stretches north across the Pacific Ocean from the Japanese island of Hokkaido to the southern tip of Russia's Kamchatka Peninsula.
Four islands - which Russia calls the Southern Kurils and Japan calls the Northern Territories - are the subject of a 60-year-old dispute between the two nations.

6η Παράγραφος
Because of the dispute, Russia and Japan have not yet signed a peace treaty to end World War II.
21η Παράγραφος
The islands are surrounded by rich fishing grounds and are thought to have offshore reserves of oil and gas. Rare rhenium deposits have been found on the Kudriavy volcano on Iturup.

Στο παρακάτω άρθρο από το γεωπολιτικό site Stratfor, με τίτλο “Tensions Rise in the East China Sea”, του Αυγούστου 2012, θα διαβάσετε για τις εδαφικές αμφισβητήσεις ανάμεσα στην Κίνα και την Ιαπωνία, και την Ρωσία και την Ιαπωνία, αλλά και για την διαμάχη Ιαπωνίας-Νότιας Κορέας για τα νησιά Dokdo.

1η και 2η Παράγραφος
While the situation in the South China Sea is approaching a tense standstill, controversy is again brewing to the north, in the East China Sea and the Sea of Okhotsk. In the run-up to the anniversary of Japan's surrender at the end of World War II, several countries have reasserted territorial claims in the waters around Japan
South Korean President Lee Myung Bak visited the disputed Dokdo Islands on Aug. 10, declaring them part of South Korea's sovereign territory. (The islands, which Japan calls Takeshima, are currently administered by South Korea). Then on Aug. 15, a group of Hong Kong-based Chinese activists (from both China and Taiwan) journeyed by boat to the Diaoyu Islands — called Senkaku in Japan — to reassert China's historical claim there. Meanwhile, over recent weeks Taiwan has renewed efforts to differentiate itself from China even as it echoes Beijing's claims on the islands (while remaining careful not to harm relations with Japan). Even Russia is toughening its stance on Japan's territorial claims, announcing Aug. 15 that it would send four navy ships to the Kuril Islands, which are administered by Russia but disputed by Japan, between Aug. 25 and Sept. 17.

Να αναφέρω επίσης ότι πάνω από την Θάλασσα Okhotsk, στην Αρκτική Ζώνη, η Ρωσία αντικρίζει τις ΗΠΑ (Ανατολική Σιβηρία και Αλάσκα). Βλέπε παρακάτω χάρτη. Με γκρι κηλίδες εμφανίζονται τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Εικόνα 9


Στο παρακάτω άρθρο του κρατικού Ρωσικού πρακτορείου RT, με τίτλο “Torn apart: Russia’s disputed territories”, του Φεβρουαρίου 2009, το οποίο αναφέρει τα σημεία που η Ρωσία έχει εδαφικές διεκδικήσεις με άλλες χώρες, εμφανίζουν τη Bering Sea, την θάλασσα γύρω από την Αλάσκα και την Ανατολική Σιβηρία, ως ένα από αυτά τα σημεία.

Εικόνα 10



Για κάποιον περίεργο λόγο έχω την εντύπωση ότι δεν υπάρχει μεγάλη ένταση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία στην Bering Sea. Αυτό είναι περίεργο γιατί πέρα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, μέσα από τα στενά που υπάρχουν ανάμεσα στην Ανατολική Σιβηρία και την Αλάσκα περνάει η Northwest Passage (κόκκινη γραμμή στον παρακάτω χάρτη).

 Εικόνα 11



Η κίτρινη γραμμή απεικονίζει την νότια διαδρομή, Ατλαντικός-Μεσόγειος-Κόκκινη Θάλασσα-Ειρηνικός Ωκεανός. Για τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης το Northwest Passage μειώνει κατακόρυφα την απόσταση που απαιτείται για να προσεγγίσουν τις ανατολικές ακτές του Ειρηνικού. Ίσως ο λόγος που δεν φαίνεται να υπάρχει μεγάλη ένταση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία στο συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο να είναι ότι η διαδρομή αυτή δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί τους περισσότερους μήνες του χρόνου λόγω των πάγων. Ίσως και να υπάρχει ένταση και να μην το γνωρίζω. Να γυρίσω στο θέμα όμως.

Η  επιθετικότητα της Κίνας στην South China Sea σπρώχνει τις χώρες της περιοχής προς τις ΗΠΑ, παρόλο που πολλές από τις χώρες αυτές διοικούνται από διεφθαρμένα πολιτικά συστήματα που βλέπουν τις ΗΠΑ με μεγάλη καχυποψία. Γιατί όπως είπα η Ρωσία δεν μπορεί αυτές τις χώρες να τις υποστηρίξει αρκετά, λόγω της συμμαχίας της με την Κίνα. Όχι τουλάχιστον στο βαθμό που μπορούν να το κάνουν οι ΗΠΑ, που δεν θέλουν να ελέγχει η Κίνα αποκλειστικά ένα τόσο σημαντικό γεωστρατηγικό σημείο. Οι χώρες αυτές όμως δεν είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ, όχι τουλάχιστον με την έννοια που είναι η Αυστραλία, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα. Οι χώρες της South China Sea έχουν μία σχέση αγάπης και μίσους με την Κίνα, γιατί η Κίνα είναι η μεγάλη οικονομική δύναμη της περιοχής, και είναι σχεδόν αδύνατον να μην συναλλάσσονται μαζί της εμπορικά. Παίζουν αυτές οι χώρες με την Κίνα, για οικονομικό όφελος, και με τις άλλες δυνάμεις για να βάζουν φρένο στην Κίνα.

Για παράδειγμα στο παρακάτω άρθρο των Times of India, με τίτλο “China warns India about taking up Vietnam's offer for oil exploration in disputed South China Sea”, του Οκτωβρίου 2014, θα διαβάσετε ότι η Ινδία συμφώνησε με το Βιετνάμ να εκμεταλλευθούν κάποια θαλάσσια κοιτάσματα του Βιετνάμ, σε σημεία όμως που η Κίνα θεωρεί ότι ανήκουν στην δική της ΑΟΖ. Αυτό εξαγρίωσε την Κίνα και με το Βιετνάμ και με την Ινδία όπως γράφει το άρθρο.

Να προσθέσω ότι συνοριακές διαφωνίες υπάρχουν και ανάμεσα στην Κίνα και την Ινδία, στο σημείο που βλέπετε στον παρακάτω χάρτη.
  
Εικόνα 12


Στον παρακάτω χάρτη από την Energy Information Agency, μπορείτε να δείτε τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου της Κίνας. Βλέπετε ότι το μεγαλύτερο κοίτασμα της βρίσκεται κοντά στα σύνορα της με την Ινδία. Δεν γνωρίζω αν αυτό παίζει κάποιο ρόλο στην διαμάχη των δύο χωρών. Απλά το αναφέρω. Νομίζω ότι το θέμα στα σύνορα Κίνας-Ινδίας είναι περισσότερο στρατηγικής σημασίας, και δεν έχει να κάνει με την ενέργεια.

Εικόνα 13



Στα σύνορα Κίνας-Ινδίας βρίσκεται το Θιβέτ, που αποτελεί μία αυτόνομη περιοχή της Κίνας. Βλέπε παρακάτω χάρτη.
  
Εικόνα 14



Η Ινδία ζητάει την ανεξαρτησία του Θιβέτ, αλλά η Κίνα δεν την δέχεται, γιατί το Θιβέτ αποτελεί ένα “μαξιλάρι” ασφαλείας για την Κίνα. Ένα φιλοινδικό Θιβέτ θα ήταν μία αμυντική αδυναμία για την Κίνα.

Η Κίνα είναι ένας από τους λόγους που οδήγησαν στην βελτίωση των σχέσων Ινδίας-ΗΠΑ, παρόλο που και η Ρωσία και η Ινδία και η Κίνα, βρίσκονται στο group που αποκαλούμε BRICS, και θεωρητικά είναι ανταγωνιστικό προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Στο παρακάτω άρθρο του Business Insider, με τίτλο “Here's Why China And India Are Trying To End A Long-Held Dispute Over A Barren Strip Of Land”, του Οκτωβρίου 2014, θα διαβάσετε για τις προσπάθειες που καταβάλλουν η Κίνα και η Ινδία προκειμένου να λύσουν τις διαφωνίες που έχουν για τα σύνορα τους. Το άρθρο αναφέρει και τον πόλεμο των δύο χωρών το 1962, και για τις διαμάχες τους γύρω από την περιοχή του Θιβέτ.

1η, 2η, 3η, 4η, 5η και 6η Παράγραφος
Last week, China and India signed a border pact to ease tensions along the disputed border dubbed the Line of Actual Control (LAC).  
The pact is largely intended to prevent a military conflict, improve communication between the two sides, encourage cooperation on border-related activities such as combating the smuggling of contraband goods, and promote better relations between troops, like joined celebrations of major holidays, reports the Indian Express.
Experts aren't too enthused about the pact, viewing it as a temporary fix. "So many of the current problems arise from the line of actual control and both sides have a different understanding which means even after the new agreement is implemented there will still be conflicts and contradictions," Huang Yinghong, assistant professor of Asian and Pacific studies at Sun Yat-sen University, told the Financial Times.
China and India went to war in 1962 over disputed territory of Aksai Chin. India claimed this was a part of Kashmir, while China claimed it was a part of Xinjiang.
To the east, China and India also fought over the Indian state of Arunachal Pradesh. China calls the territory South Tibet.
It is widely believed that India's decision to grant the Dalai Lama asylum during the Tibetan uprising against Chinese rule also played a part in the war.

Οι διαμάχες Κίνας-Ινδίας, και η αδυναμία της Ρωσίας να υποστηρίξει την Ινδία, λόγω των καλών της σχέσεων με την Κίνα, οδήγησαν σε βελτίωση των σχέσεων ΗΠΑ-Ινδίας, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, με τίτλο “It’s Springtime for U.S.-India Relations”, του Ιανουαρίου 2015.

11η και 12η Παράγραφος
On a range of issues, such as the rise of China, the future of Afghanistan and international terrorism, New Delhi and Washington are increasingly on the same page. First and foremost, long-time South Asia watchers see shared concerns about China’s rise as a cornerstone of Indo-US strategic partnership. There is a noteworthy similarity between Washington’s and New Delhi’s objectives vis-à-vis Beijing.
Both nations have adopted “congagement” strategies that seek to gain from economic exchange with China while maintaining sufficient military power to deter threats to their key strategic interests posed by China’s rising power.

14η και 15η Παράγραφος
America and India have also both supported the Afghan government and opposed the spread of the Taliban. India desires to see a continued American military presence in the country and the US is increasingly aware of the role that India can play in contributing to stability in that fragile state.
Finally, both India and the United States share a concern about terrorist attacks against their homeland or interests overseas. Cooperation between the US and India on counter-terrorism issues has deepened significantly since the 2008 Mumbai attacks, and is characterised by frequent exchange visits and intelligence sharing.

17η Παράγραφος
A defence pact signed in 2005 has facilitated the training of military personnel, missile defense collaboration and arms sales, as well as opening the door to joint weapons production. Consequently, in 2013, the US displaced Russia as India’s top weapons suppler.

Το άρθρο αναφέρει επίσης τον κοινό αντίπαλο των ΗΠΑ και της Ινδίας, τους Ταλιμπάν του Αφγανιστάν. Οι ΗΠΑ προωθούν τον αγωγό TAPI (Turkmenistan-Afghanistan-Pakistan-India), τον οποίο χτυπούν οι φανατικοί ισλαμιστές Ταλιμπάν, που όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του CNN, με τίτλο . “Saudis discover new funding channels for Taliban, al Qaeda”, του Ιανουαρίου του 2011,  χρηματοδοτούνται κυρίως από Σαουδάραβες, και άλλους Άραβες του Περσικού Κόλπου.

4η και 5η Παράγραφος
But the investigation found that hundreds of millions of dollars of Saudi money had been funneled to leading Islamist politicians and political activists overseas. It also found that al Qaeda and the Taliban were still able to use Saudi Arabia for fund-raising, despite numerous measures to choke off those sources of cash.
According to a Saudi source who is not authorized to speak publically, "People close to the senior leadership of the Taliban live in Saudi Arabia and send money back" [to the Taliban].

Για την υποστήριξη των Αράβων του Κόλπου στους Ταλιμπάν μπορείτε να διαβάσετε και το παρακάτω άρθρο του CBS, ενός από τα μεγαλύτερα Αμερικανικά πρακτορεία ειδήσεων, με τίτλο “WikiLeaks: Saudis Largest Source of Terror Funds”, του Δεκεμβρίου του 2010. Το άρθρο επικαλείται δημοσίευμα του wikileaks.

1η, 2η, 3η και 4η Παράγραφος
Secretary of State Hillary Clinton urged U.S. diplomats to do more to stop the flow of money to Islamist militant groups from donors in Saudi Arabia.
The Saudi government, Clinton wrote, was reluctant to cut off money being sent to the Taliban in Afghanistan and Lashkar-e-Taiba (LeT) in Pakistan.
"While the Kingdom of Saudi Arabia (KSA) takes seriously the threat of terrorism within Saudi Arabia, it has been an ongoing challenge to persuade Saudi officials to treat terrorist financing emanating from Saudi Arabia as a strategic priority," the memo states.
Progress was cited by the Saudi government (due in part to "intense focus" by the United States) to proactively investigate and detain financiers of concern. "Still, donors in Saudi Arabia constitute the most significant source of funding to Sunni terrorist groups worldwide."
7η Παράγραφος
Other Arab countries cited as being sources of money for terrorists were Qatar, Kuwait and the United Arab Emirates.

Ο λόγος που ομάδες Αράβων θέλουν να εμποδίσουν τον TAPI είναι ότι ο αγωγός αυτός (κόκκινη γραμμή) θα κατεβάσει φυσικό αέριο, ενδεχομένως και πετρέλαιο στο μέλλον, από την Κασπία Θάλασσα στην Νότια Ασία, περιοχή στην οποία βασίζουν τις πωλήσεις τους οι Άραβες του Κόλπου. Ο αγωγός θίγει φυσικά και το Ιράν, που προωθεί τον αγωγό Ιράν-Πακιστάν-Ινδία (μπλε γραμμή). Ο αγωγός Ιράν-Πακιστάν-Ινδία (IPI) είναι ο ανταγωνιστικός αγωγός του TAPI, όπως ο South Stream παλιότερα, και ο Turk Stream τώρα, είναι ανταγωνιστικοί αγωγοί του Southern Energy Corridor. Για περισσότερες πληροφορίες για την σύγκρουση TAPI με Ιράν-Πακιστάν-Ινδία, και Southern Energy Corridor (TANAP-TAP) με South Stream βλέπε “Η Χρηματοδότηση των Ταλιμπάν από την Σαουδική Αραβία”.

Βλέπε επίσης παρακάτω χάρτη για TAPI και ΙPI.

 Εικόνα 15


Να προσθέσω και δυο λόγια για το ιστορικό των σχέσεων Κίνας-Ρωσίας-ΗΠΑ-Ινδίας-Πακιστάν. Κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου, η Ινδία είχε πολύ καλές σχέσεις με την Ρωσία. Η Κίνα είχε με την Ρωσία ανά διαστήματα καλές, και ανά διαστήματα κακές σχέσεις. Η συμμαχία της Ρωσίας με την Ινδία ήταν αγκάθι και για τις ΗΠΑ, που ανταγωνίζονταν την Σοβιετική Ένωση, και για την Κίνα, που ανταγωνίζονταν την Ινδία.

Ένα μεγάλο πρόβλημα των ΗΠΑ κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου ήταν να μην δημιουργήσουν οι Σοβιετικοί ναυτικές βάσεις στην Ινδία, και μπορούν να διακόψουν την πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο, σε περίπτωση κάποια κρίσης. Αυτό έγινε ακόμη πιο σημαντικό όταν οι ΗΠΑ έχασαν το Ιράν από σύμμαχο. Η κυβέρνηση του Ιράν είχε διώξει το 1951 τις δυτικές εταιρείες πετρελαίου, ληστεύοντας τις εγκαταστάσεις τους και τον εξοπλισμό τους. Οι εγκαταστάσεις της Βρετανικής Anglo-Iranian Oil Company, της σημερινής BP, ήταν μέσα στα λάφυρα του Ιρανού σοσιαλιστή ηγέτη, κάτι που φυσικά προκάλεσε τεράστια προβλήματα στις σχέσεις Ιράν-Δύσης. Οι σοσιαλιστικές και θρησκευτικές κοινωνίες ποτέ δεν μπορούν να ακολουθήσουν τα τεχνολογικά επιτεύγματα των ελευθέρων κοινωνιών, αλλά δυστυχώς πάνω από το μισό των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου βρίσκεται στην Κασπία Θάλασσα και τον Περσικό Κόλπο. Αυτό δυστυχώς δεν μπορεί να το αλλάξει καμία ελεύθερη κοινωνία.

Σκεφτείτε όμως ότι ακόμη και σήμερα, η Ρωσία, μία χώρα με τόσο μεγάλη παράδοση στην εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, δεν έχει την τεχνολογία και την τεχνογνωσία να εκμεταλλευτεί τα τεράστια κοιτάσματα της στον Αρκτικό Ωκεανό. Μόνο οι Αμερικανικές εταιρείες έχουν αυτήν την τεχνολογία και τεχνογωνσία. Οι οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας αποσκοπούν και στο να απαγορεύσουν στις δυτικές εταιρείες να συνεργαστούν με την Ρωσία στον τομέα της ενέργειας. Για την ακρίβεια αποσκοπούν κυρίως σε αυτό. Βλέπε “Πούτιν+Exxon=Love”

Στο παρακάτω άρθρο από το Καναδικό think tank Canadian Policy Alternatives, με τίτλο “A pipeline through a troubled land: afghanistan, canada, and the new great energy game”, του Ιουνίου 2008, βλέπετε τι ποσοστό των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου φιλοξενεί η Μέση Ανατολή. Εξαιρετικό άρθρο, αν και είναι παλιό και δεν είναι ενημερωμένο. Φοβερό όμως για να πιάσει κανείς το πνεύμα της Μέσης Ανατολής και της Κασπίας Θάλασσας. Όπως θα διαβάσετε στο άρθρο η Μέση Ανατολή φιλοξενεί το 60% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου, και το 40% των παγκοσμίων αποθεμάτων φυσικού αερίου.

Εικόνα 16

100η και 101η Παράγραφος

The Middle East accounts for 60% of the world’s proven oil reserves and 40% of its gas. It is of vital importance. Saudi Arabia alone accounts for 20% of the world’s oil reserves, and the Gulf States (Bahrain, Kuwait, Oman, Qatar, United Arab Emirates) another 20%. Iraq accounts for an additional 10%. (Oil and gas data in this article are drawn from the BP Statistical Revie).
104η Παράγραφος
Where are Iran’s oil and gas reserves? Some are in the Persian Gulf – heavily patrolled by the U.S. navy. But 90 per cent lie in Khuzestan province, just across the Shatt al-Arab River from Iraq. Saddam Hussein crossed the Shatt al-Arab River in the Eight-Year War and tried to seize Iran’s oil. He destroyed the Abadan refinery, once the largest in the world.

Να γυρίσω όμως πίσω στο Ιράν, όπου το 1953, με την βοήθεια των ΗΠΑ, ο Σάχης ανέτρεψε την Ιρανική κυβέρνηση που είχε εθνικοποιήσει τις εγκαταστάσεις και τον εξοπλισμό των δυτικών εταιρειών, και που πράγματι ήταν νόμιμα εκλεγμένη. Με την ανατροπή της κυβέρνησης και την άνοδο του Σάχη στην εξουσία οι δυτικές εταιρείες ενέργειας επέστρεψαν. Το 1979 όμως, οι Ισλαμιστές ανέτρεψαν τον Σάχη, και το Ιράν χάθηκε για τις ΗΠΑ. Σήμερα οι ΗΠΑ προσπαθούν να προσεγγίσουν ξανά το Ιράν, κάτι που δεν φαίνεται να είναι και πολύ εύκολο, γιατί οι ΗΠΑ και οι Ισλαμιστές δεν μοιράζονται τις ίδιες αξίες. Είναι πολύ πιο εύκολο για το Ιράν να συνεργάζεται με την Κίνα και την Ρωσία, που βρίσκονται πολιτισμικά πολύ πιο κοντά του, αφού το Ιράν είναι θρησκευτικό καθεστώς, και η Κίνα με την Ρωσία είναι σοσιαλιστικά καθεστώτα.

Να προσθέσω ότι το 90% των κοιτασμάτων πετρελαίου του Ιράν βρίσκεται κοντά στα σύνορα με το Ιράν-Ιράκ, στον ποταμό Shatt al-Arab, όπως μπορείτε να διαβάσετε στην παράγραφο 104 του παραπάνω άρθρου του Καναδικού think tank Canadian Policy Alternatives. Αυτόν τον ποταμό διέσχισε ο Σαντάμ Χουσέιν το 1980, ξεκινώντας τον οκταετή πόλεμο Ιράκ-Ιράν, προσπαθώντας να διεκδικήσει τα αποθέματα του Ιράν.

 Εικόνα 17


Δεν ήταν φυσικά τυχαία η στιγμή που επέλεξε ο Σαντάμ για να επιτεθεί στο Ιράν, λίγο μετά την Ισλαμική επανάσταση και την εθνικοποίηση των δυτικών εταιρειών από την Ιρανική κυβέρνηση. Ο Σαντάμ γνώριζε ότι δεν υπήρχε περίπτωση οι δυτικοί να συμπαρασταθούν στο Ιράν, και οι Άραβες του Περσικού Κόλπου, ναι μεν είχαν κακές σχέσεις με τον Σουνίτη Σαντάμ, αλλά τον προτιμούσαν από τους Σιίτες Ισλαμιστές του Ιράν.

Να ξαναγυρίσω στις σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας-Ινδίας. Όταν οι ΗΠΑ έχασαν το Ιράν το 1979, με την Ινδία να είναι στο άρμα της Ρωσίας, αντιμετώπιζαν μία μεγάλη απειλή στη βόρεια πλευρά του Περσικού. Το αποτέλεσμα ήταν οι ΗΠΑ να προσεγγίσουν το Πακιστάν, που ήταν αντίπαλος της Ινδίας. Στο Πακιστάν το Ισλαμικό στοιχείο είναι πολύ έντονο, και οι Άραβες σύμμαχοι των ΗΠΑ στον Κόλπο είχαν μεγάλη επιρροή, και εξακολουθούν να έχουν. Η πρόσδεση του Πακιστάν στο άρμα των ΗΠΑ ήταν ένας από τους λόγους που οδήγησαν τους Σοβιετικούς στην εισβολή στο Αφγανιστάν, όπως βλέπετε στον παρακάτω χάρτη.

Εικόνα 18


Εκείνη την εποχή οι χώρες της Κεντρικής Ασίας, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, Κυργιστάν και Τατζικιστάν, ήταν όλες μέλη της Σοβιετικής Ένωσης, και έτσι το Αφγανιστάν συνόρευε με την Σοβιετική Ένωση. Τον Απρίλιο του 1979 έγινε η Ισλαμική επανάσταση στο Ιράν, και τον Δεκέμβριο του 1979 οι Σοβιετικοί εισέβαλλαν στο Αφγανιστάν, και επομένως τα δύο γεγονότα με κάποιο τρόπο συνδέονται. Φαντάζομαι ότι θα έβαλαν και οι Σοβιετικοί το χεράκι τους.

Στο Αφγανιστάν τους Σοβιετικούς τους χτύπησαν οι Ισλαμιστές Ταλιμπάν, υποστηριζόμενοι από τις ΗΠΑ και τους Άραβες του Περσικού Κόλπου, αλλά και από το Πακιστάν. Η αντιπαλότητα των ΗΠΑ με την Ινδία, και η συμμαχία της Ρωσίας με την Ινδία, έκαναν την Κίνα να στηρίζει το Πακιστάν, μαζί με τους Άραβες και τις ΗΠΑ, χωρίς όμως η Κίνα και οι ΗΠΑ να είναι σύμμαχοι. Απλά τα συμφέροντα τους ταυτίζονταν στο συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο.

Τώρα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι ΗΠΑ έχουν μειώσει τις ποσότητες πετρελαίου που αγόραζαν από τον Περσικό, και προσπαθούν να προσεγγίσουν το Ιράν. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που μεγάλα τμήματα της ελίτ της Σαουδικής Αραβίας προσβλέπουν σε μία στενότερη συνεργασία με την Κίνα, που είναι ήδη πολύ μεγάλος πελάτης, και σίγουρα θα είναι ο μεγαλύτερος πελάτης στο μέλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι στην επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, τον Σεπτέμβριο του 2001, οι περισσότεροι τρομοκράτες ήταν Σαουδάραβες.

Μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους τα πράγματα άλλαξαν ανάμεσα στην Ινδία και τις ΗΠΑ, γιατί και οι ΗΠΑ βλέπουν τώρα ως εχθρό τους Ταλιμπάν, αλλά και τους Ισλαμιστές του Πακιστάν, που υποστηρίζονται από τμήματα της Αραβικής ελίτ του Περσικού. Αυτός είναι ο λόγος που βελτιώθηκαν οι σχέσεις ΗΠΑ-Ινδίας. Oι ΗΠΑ θέλουν να χτυπήσουν τους Ισλαμιστές του Αφγανιστάν και του Πακιστάν για να προωθήσουν τον αγωγό TAPI (Turkmenistan-Afghanistan-Pakistan-India), που είναι ο ανταγωνιστικός αγωγός στοn IPI (Iran-Pakistan-India). Αλλά και την Ινδία την εξυπηρετεί να χτυπήσουν οι ΗΠΑ τους Ισλαμιστές του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, αφού είναι αντίπαλοι της.

Παρόλα αυτά οι ΗΠΑ με την Σαουδική Αραβία είναι καταδικασμένοι να έχουν μία σχέση λόγω του πετρελαίου. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να εγκαταλείψουν την Σαουδική Αραβία, λόγω της τεράστιας γεωπολιτικής της σημασίας, και η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις ΗΠΑ, γιατί η Κίνα έχει στενότερους δεσμούς με τον μεγάλο αντίπαλο της, το Ιράν, και η Ρωσία είναι εμπορικός της αντίπαλος στις αγορές του πετρελαίου, και επομένως δεν μπορεί να βασιστεί επάνω της. Η σχέση ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας μοιάζει με έναν μεγάλο έρωτα του 20ου αιώνα, που στον 21ο αιώνα εξελίχθηκε σε έναν κακό γάμο, αλλά το ζευγάρι παραμένει μαζί λόγω των παιδιών, με μεγάλους καυγάδες και διαφωνίες. Για περισσότερες πληροφορίες για τις σχέσεις ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας και την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους βλέπε “Οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα στην Μέση Ανατολή : Συνεργασίες & Συγκρούσεις”.

Για τις σχέσεις Ινδίας-ΗΠΑ να προσθέσω και το παρακάτω άρθρο του The Diplomat, με τίτλο “Is a China-India-Russia Coalition Inevitable?”, του Φεβρουαρίου 2015. Το άρθρο ισχυρίζεται ότι είναι πιθανόν η Κίνα και η Ινδία να καταφέρουν τελικά να βρουν μία λύση στις διαφορές τους, και μαζί με την Ρωσία να δημιουργήσουν μία ισχυρή συμμαχία εναντίον των ΗΠΑ. Νομίζω όμως ότι αν ο TAPI προχωρήσει, η Ινδία και οι ΗΠΑ θα εξακολουθήσουν να συνεργάζονται, αφού οι Ισλαμιστές θα αποτελούν κίνδυνο για το δίκτυο, που ενδιαφέρει τις ΗΠΑ, αλλά και για την ασφάλεια της Ινδίας, που ενδιαφέρει την Ινδία.

2η και 3η Παράγραφος
On the surface it seems that China, India, and Russia are ill-suited to a partnership. Despite being members of the “BRICS” club, there are many substantive differences between the three countries, particularly between China and India, that will impact how they relate in the decades to come.
Tensions between China and India are obvious. While India is a democracy, China remains an authoritarian regime. Of course, the importance of regime type in interstate relations is debatable. States with different regime types are not necessarily doomed to troubled relations; there is nothing inherent in regime type that inhibits cooperation. Still, many would agree that India, to some degree, sees non-democratic China as a threat; whether or not such a threat perception is grounded in reality is a different issue. The perception alone impacts their relations.

4η Παράγραφος
The biggest problem in China-India relations is still the territorial dispute between them. As serious as this problem is, however, the likelihood that this dispute will be resolved is actually higher than many people might think. It has been confirmed that Indian Prime Minister Narendra Modi will visit China in May and there is talk that both China and India would like to make a breakthrough on the issue. China also supports greater Indian involvement at international institutions, including the United Nations. These positive signs mean that there is considerable potential for a closer China-India partnership, despite recent hype about India siding with the U.S. to contain China. Most importantly, what will bring China and India together is their shared dream of becoming first-tier developed countries. In this sense, India can benefit from China’s exports and capital, whereas China can benefit from India’s market and technology potential. It would be a serious mistake for both countries to dismiss their shared long-term interests in favor of present disputes.

7η Παράγραφος
We are unlikely to see a formal coalition composed of China, India and Russia anytime soon, but we should not rule out the possibility over the long term. All three powers are dissatisfied with the current global order to varying degrees. If the U.S. wishes to avoid such a coalition it should think carefully about how to encourage the redistribution of power at the global level. Beginning the process of sharing power with China and India might be a good start.

Ένα πάρα πολύ καλό άρθρο για τις σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας-Ινδίας-Πακιστάν, είναι το “The Geopolitics of India: A Shifting, Self-Contained World”, του Απριλίου 2012, από το γεωπολιτικό site Stratfor.

Να επιστρέψω όμως στην South China Sea, και να προσθέσω ότι προβλήματα δεν υπάρχουν μόνο ανάμεσα στην Κίνα και τις άλλες χώρες της South China Sea, αλλά και ανάμεσα στις μικρές χώρες μεταξύ τους. Στον παρακάτω πίνακα μπορείτε να δείτε μία περίληψη των συγκρούσεων της South China Sea. Βλέπετε ότι σε πολλές από τις συγκρούσεις η Κίνα απουσιάζει.

Εικόνα 19


-On February 25, 2011, a frigate from China's navy fired shots at 3 fishing boats from the Philippines.
-On March 2, 2011, the Government of the Philippines reported that two patrol boats from China attempted to ram one of its surveillance ships.
-On May 26, 2011, a maritime security vessel from China cut the cables of an exploration ship from Vietnam, the Binh Minh, in the South China Sea in waters near Cam Ranh Bay in the exclusive economic zone of Vietnam.
-On May 31, 2011, three Chinese military vessels used guns to threaten the crews of four Vietnamese fishing boats while they were fishing in the waters of the Truong Sa (Spratly) archipelago.
-On June 3, 2011, Vietnam's Foreign Ministry released a statement that ``Vietnam is resolutely opposed to these acts by China that seriously violated the sovereign and jurisdiction rights of Viet Nam to its continental shelf and Exclusive Economic Zone (EEZ)''.
-On June 9, 2011, three vessels from China, including one fishing vessel and two maritime security vessels, ran into and disabled the cables of another exploration ship from Vietnam, the Viking 2, in the exclusive economic zone of Vietnam.
-On July 22, 2011, an Indian naval vessel, sailing about 45 nautical miles off the coast of Vietnam, was warned by a Chinese naval vessel that it was allegedly violating Chinese territorial waters.

Οι συμμαχίες των ΗΠΑ στην South China Sea αλλάζουν με το πέρασμα των χρόνων. Δεν είναι συμμαχίες μπετόν αρμέ όπως αυτές με την Αυστραλία, την Ιαπωνία και την Νότια Κορέα. Ένα πολύ καλό πρόσφατο άρθρο, που περιγράφει σε ποιο σημείο βρίσκονται οι σχέσεις των ΗΠΑ με τις χώρες της περιοχής, είναι το “In Asia, old US alliances face new strains amid China's influence”, του Νοεμβρίου 2014, από το CNBC. Το άρθρο γράφει για την σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και τις Φιλιππίνες, καθώς και την άρση της απαγόρευσης πώλησης Αμερικανικών όπλων στο Βιετνάμ.

Το άρθρο αναφέρει επίσης ότι η Ινδονησία, που είχε παραδοσιακά καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ, αλλάζει πολιτική υπό την διακυβέρνηση του Joko Widodo, και υιοθετεί μία πιο φιλοκινεζική στάση, αν και επισήμως δηλώνει θα συνεχίσει να στηρίζει την ελεύθερη διέλευση των πλοίων από την South China Sea. Στην 10η παράγραφο το άρθρο γράφει ότι το πρόσφατο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ταϊλανδή απομάκρυνε την χώρα από τις ΗΠΑ, και στην 11η παράγραφο ότι οι μεγάλες εμπορικές σχέσεις της Μαλαισίας με την Κίνα έφεραν τις δύο χώρες κοντά. Το άρθρο αναφέρει επίσης ότι είναι εντυπωσιακή η βελτίωση των σχέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Βιετνάμ, καθώς και την σύσφιξη των στρατιωτικών δεσμών των ΗΠΑ με την Ιαπωνία και την Αυστραλία.

2η Παράγραφος
Fast-forward to today: as Obama flies to Asia on Sunday, Washington's "pivot" to the region is becoming more visible. It includes deployment of American Marines in Darwin, Australia, stepped up U.S. naval visits to the Philippines and many more joint drills with that nation's armed forces, as well as the lifting of a ban on lethal weapons sales to Vietnam.
5η Παράγραφος
Although several countries, notably the Philippines and Vietnam, have sought closer U.S. ties as a defense against what they see as China's aggression in pursuit of its claims in the South China Sea, other long-established alliances have become less robust.
Beijing's increasing economic influence is a major reason. Southeast Asia's trade with China is up four-fold over the past decade to $350 billion last year and is forecast to reach $1 trillion by 2020.

7η και 8η Παράγραφος
Indonesia, traditionally a leading voice and strong U.S. ally in Southeast Asia, has signaled a foreign policy shift away from international activism following this year's election of a populist President Joko Widodo, who said in his election campaign that his focus would be on domestic affairs.
Rizal Sukma, a foreign policy adviser to Widodo, told Reuters there would be a shift in priorities from high-profile diplomacy, though Indonesia would continue to play a role in the South China Sea and support freedom of navigation and trade.

10η και 11η Παράγραφος
In Thailand, a military coup in May has shaken up its relationship with the United States. Since the coup, Washington has scaled back diplomatic contacts and reduced joint military exercises.
And Malaysia, next year's chair of the 10-nation Association of Southeast Asian Nations, has seen a wave of Chinese trade and investment and is working with Beijing on upgrading an ASEAN-China free-trade agreement.

16η, 17η, 18η, 19η, 20η, 21η και 22η Παράγραφος
In April, the U.S. and the Philippines signed a new 10-year security pact allowing for a larger U.S. military presence.
In July, another U.S. ally, Japan, revised its interpretation of a pacifist postwar constitution to allow Japanese troops to assist a friendly state under attack.
And Washington has also agreed to boost defense ties with Australia and agreed with India to negotiate a 10-year extension of a bilateral military cooperation deal.
Perhaps most eye-catching of all, nearly 40 years after the end of the Vietnam War, the United States last month partially lifted a long-time ban on lethal weapon sales to Vietnam to help Hanoi improve maritime security.

That followed tensions between China and Vietnam that flared in May after China's state-run CNOOC oil company parked a deepwater rig off Vietnam's coast in what Hanoi said was its exclusive economic zone, sparking the worst breakdown in ties between the two since a border war in 1979.

Joint U.S.-Philippine drills and exercises have more than quadrupled in the past two years, the Philippine military said. Its Subic Bay port saw 100 U.S. naval ship visits in the first 10 months of this year, up from 54 in 2011.
The Pentagon says it now has 1,150 Marines in Darwin, in northern Australia, up from an initial 200 in April 2012. It plans to lift that force to 2,500 in two years, pending an agreement with the Australian government.

Ένα ακόμη καλό άρθρο για τις συμμαχίες των ΗΠΑ στην Ανατολική Ασία είναι το “U.S. Alliances in East Asia: Internal Challenges and External Threats”, λίγο παλιότερο αυτό, του Μαΐου 2010, γραμμένο από το κεντροαριστερό Αμερικανικό think tank Brookings Institute. Το άρθρο γράφει ότι στο παρελθόν οι ΗΠΑ είχαν ναυτικές βάσεις στις Φιλιππίνες, αλλά όχι πια, παρόλο που εξακολουθεί να υπάρχει στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Για την Νέα Ζηλανδία το άρθρο γράφει ότι οι ΗΠΑ είχαν στενή συνεργασία για κάποια χρόνια, στην συνέχεια υπήρξε κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών, αλλά σταδιακά οι σχέσεις επανήλθαν σε ικανοποιητικά επίπεδα.

Για την Ταιβάν το άρθρο αναφέρει ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν βάσεις και στρατό στο νησί, αλλά προμηθεύουν την χώρα με οπλικά συστήματα. Στην Νότια Κορέα, συνεχίζει το άρθρο, οι ΗΠΑ έχουν σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις, και για την Αυστραλία το άρθρο αναφέρει ότι είναι ένας πολύτιμος σύμμαχος των ΗΠΑ τα τελευταία 50 χρόνια, παρά τις αρκετές διαφορές που έχουν προκύψει ανάμεσα στις δύο χώρες σε αυτό το διάστημα.

7η, 8η, 9η, 10η, 11η και 12η Παράγραφος
In the Philippines, where we had maintained major naval and air facilities for many decades, a combination of domestic political pressure, the destruction of one base by a volcanic eruption rendering it unusable, and a strategic reassessment in Washington resulted in the withdrawal of U.S. forces, but the continuation of the defense treaty. In recent years, small numbers of U.S. military advisors have assisted the Philippine armed forces in countering Muslim insurgents in the southern islands of Mindanao and the Sulu Archipelago.

This was followed a few years later by the New Zealand government's refusal to allow port calls by U.S. Navy vessels, as clearly envisioned in the ANZUS treaty, without a prior finding by the prime minister of New Zealand that the ships in question were not carrying nuclear weapons. This was contrary to our long-standing policy of neither confirming nor denying the presence of nuclear weapons aboard our ships and put at risk our arrangements with Japan. The result was a suspension of our defense relationship with New Zealand and strained relations with this ally for a number of years. When the U.S. Navy revised its "neither confirm nor deny" policy our defense relationship gradually improved. However, as Secretary of State George Shultz stated at the time of the break in 1986, "We remain friends, but we are no longer allies."

We do not have a security treaty with Taiwan and do not maintain forces on the island. We sell arms consistent with the terms of the Taiwan Relations Act and U.S. policy toward Taiwan has assured the people of Taiwan and other countries in the region that the United States takes the security of Taiwan seriously and that only a peaceful, non-coercive resolution of the political issues across the Taiwan Strait would be satisfactory.

Under our mutual defense treaty with the Republic of Korea we deploy sizable ground and air forces to the peninsula to backup ROK defenses in the event of aggression by North Korea. We have made clear to the North that the American commitment to the defense of South Korea is rock solid, and the peace has been maintained. While the U.S. posture has effectively deterred North Korea from a frontal attack, it has not prevented North Korea from mounting provocations, ranging from the capture of the USS Pueblo in 1968, through the tree-cutting incident in 1976, to the recent apparent sinking of an ROK warship. The biggest challenge posed by North Korea is its determination to acquire deployable nuclear weapons which would threaten U.S. interests throughout East Asia, potentially pose an existential threat to Japan, and create a proliferation problem of vast proportions. Our treaty relationships with Japan and Korea, and our many decades of experience working together, have greatly facilitated our cooperation on this issue.

Australia has been a valued ally in a large number of military operations in which the U.S. has engaged over the last fifty years, despite periodic internal opposition to American policy.

Στο παρακάτω άρθρο του Brookings Institute, με τίτλο “The U.S. and China’s Nine-Dash Line: Ending the Ambiguity”, του Φεβρουαρίου 2014, θα διαβάσετε ότι το 2014 ΗΠΑ αμφισβήτησαν για πρώτη φορά ανοιχτά τον χάρτη των 9 γραμμών της Κίνας για την South China Sea. Ο βοηθός του Secretary of State των ΗΠΑ, Danny Russel, δήλωσε ότι διεκδικήσεις της Κίνας στην Νότια Θάλασσα που δεν βασίζονται σε αντίστοιχα εδάφη παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Το άρθρο αναφέρει επίσης ότι οι ΗΠΑ έχουν σημαντικά συμφέροντα στην περιοχή, καθώς το 50% των τάνκερς που μεταφέρουν πετρέλαιο περνάει από την Νότια Θάλασσα της Κίνας.

1η Παράγραφος
For the first time, the United States government has come out publicly with an explicit statement that the so-called “nine-dash line,” which the People's Republic of China (PRC) and Taiwan assert delineates their claims in the South China Sea, is contrary to international law. Assistant Secretary of State for East Asian and Pacific Affairs Danny Russel, in testimony before the House Committee on Foreign Affairs on February 5, said, “Under international law, maritime claims in the South China Sea must be derived from land features. Any use of the 'nine-dash line' by China to claim maritime rights not based on claimed land features would be inconsistent with international law. The international community would welcome China to clarify or adjust its nine-dash line claim to bring it in accordance with the international law of the sea."

7η Παράγραφος
But the U.S. does have important interests in the South China Sea. They are:
To ensure freedom of navigation, not as a favor from any country but as an international right in an area through which 50 percent of the world’s oil tankers pass, that is a major thoroughfare of international commerce, and where U.S. military vessels deploy and operate consistent with international law.
To prevent use of force or coercion to resolve claims either to territory or to maritime rights. 
To advocate for respect for international norms and law for resolving all such issues. 
To ensure that all countries, including the U.S., have the right to exploit the mineral and fish resources outside of legitimate Exclusive Economic Zones. 
To prevent a U.S. ally, the Philippines, from being bullied or subject to use of force. 

Όταν βάλουμε στο τοπίο την South China Sea, βλέπουμε πόσο ωραία δένουν η Ρωσική και η Κινεζική επιθετικότητα. Η Κίνα στηρίζει διπλωματικά την Ρωσία όταν αυτή επιτίθεται στον Southern Energy Corridor που θίγει τα συμφέροντα της, είτε χτυπώντας την Γεωργία, είτε απειλώντας το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν, και η Ρωσία στηρίζει την Κίνα διπλωματικά, όταν επιτίθεται στις χώρες της Νότιας Θάλασσας της Κίνας. Βλέπε παρακάτω χάρτη.
  
Εικόνα 20


Στο παρακάτω άρθρο του The Diplomat, με τίτλο “Why Doesn’t Russia Support China in the South China Sea?”, του Ιουνίου 2014, θα διαβάσετε ότι η Ρωσία δεν στηρίζει πολύ “φωναχτά” την Κίνα στην South China Sea, πρώτον γιατί η Ρωσία δεν έχει σημαντικά συμφέροντα στην περιοχή, και δεύτερον γιατί η Ρωσία έχει παραδοσιακά καλές σχέσεις με κάποιες χώρες της περιοχής, με πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτό του Βιετνάμ. Αυτό δεν σημαίνει, γράφει το άρθρο, ότι η Κίνα δεν έχει την στήριξη της Ρωσίας. Και προσθέτει το άρθρο ότι και στο θέμα της Ουκρανίας, που ενδιαφέρει πάρα πολύ την Ρωσία, η Κίνα έχει τηρήσει μία ανάλογη στάση, μένοντας σιωπηλή, στην πραγματικότητα όμως στηρίζοντας την Ρωσία.

Η μόνη χώρα που μπορεί να περιορίσει την Κινεζική και την Ρωσική επιθετικότητα στην Ευρώπη και στην Ανατολική Ασία είναι οι ΗΠΑ, και αυτό είναι που ενώνει την Ρωσία και την Κίνα εναντίον των ΗΠΑ. Επίσης, η Ρωσία προσπαθεί να εμποδίσει τον Southern Energy Corridor, που προωθούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ, κάτι που εξυπηρετεί και την Κίνα, αφού η Κίνα βασίζεται στα αποθέματα της Μέσης Ανατολής και της Κασπίας Θάλασσας για την μελλοντική ενεργειακή της ασφάλεια. Έτσι η Κίνα δεν αντιδρά όταν η Ρωσία χτυπά την Γεωργία, το Αζερμπαϊτζάν, ή όταν απειλεί το Τουρκμενιστάν και το Καζακστάν. Αντίστοιχα η Ρωσία είναι πολύ μαζεμένη απέναντι στην επιθετικότητα της Κίνας στην South China Sea.

Στο παρακάτω άρθρο του πολύ καλού γεωπολιτικού site The Diplomat, με τίτλο “Should U.S. Allies in Asia Get Their Own Nukes?”, του Ιανουαρίου 2015, θα διαβάσετε ότι για τις ΗΠΑ έχει γίνει πολύ πιο δύσκολο απ’ότι στο παρελθόν να αντιμετωπίζουν την Κίνα στην Ανατολική Ασία. Το άρθρο ισχυρίζεται ότι αν οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον σε θέση να προστατεύσουν τους συμμάχους τους στην περιοχή, ίσως θα ήταν πιο οικονομικό να βοηθήσουν την Αυστραλία, την Ιαπωνία και την Νότια Κορέα να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα, ώστε να μπορούν να αμυνθούν μόνοι τους αν ποτέ χρειαστεί.

11η Παράγραφος
During much of the Cold War, the credibility of extended deterrence depended on Washington being able to show that it was capable and willing to “fight” a nuclear war. Hence the deployment of short and intermediate-range nuclear missiles, and concepts such as escalation control and damage limitation. The same issues hold true for conventional extended deterrence, except the challenges for U.S. forces in Asia are immense. If the U.S. cannot demonstrate its ability to fight a conventional war with China, then U.S. allies – Japan, South Korea, and Australia – will have to do a whole lot more for their own defense. Nuclear weapons helped prevent the Cold War from turning hot. In Asia they can stop a conventional arms race that is forcing the United States to invest in weapons that can block the Chinese military on its doorstep, thousands of miles from its own. America’s policy of opposing the proliferation of nuclear weapons needs to be more nuanced. It does not want Iran or Saudi Arabia to get the bomb, but why not Australia, Japan, and South Korea?

Στον παρακάτω χάρτη βλέπετε πόσο μεγάλο γεωγραφικό πλεονέκτημα έχουν η Ρωσία και η Κίνα έναντι των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο και στην Κασπία Θάλασσα, αφού είναι μία περιοχή που κυριολεκτικά την αγκαλιάζουν οι δύο χώρες, με την μία χώρα να θέλει να την αποκόψει από την Ευρώπη, και την άλλη να θέλει να την “ρουφήξει”.

 Εικόνα 21


Αυτό που μπορεί να χωρίσει τις Κίνα και την Ρωσία είναι η Κεντρική Ασία (Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Tajikistan, Kyrgyzstan). Οι χώρες αυτές είναι πρώην μέλη της Σοβιετικής Ένωσης, και η Ρωσία θεωρεί ότι ανήκουν στην δική της σφαίρα επιρροής. Ήδη όμως, μέσω των δικτύων που έχει δημιουργήσει για να απορροφά τα αποθέματα του πλούσιου σε φυσικό αέριο Τουρκμενιστάν, και τα αποθέματα του πλούσιου σε πετρέλαιο Καζακστάν, η Κίνα έχει εξελιχθεί στον μεγάλο εμπορικό τους εταίρο, και η επιρροή της αυξάνεται όλο και περισσότερο στην Κεντρική Ασία.

Αυτό αναμένεται να ενταθεί δραματικά με την δημιουργία των νέων δρόμων του μεταξιού που προσπαθεί να δημιουργήσει η Κίνα. Δρόμοι του μεταξιού ονομάζονται οι θαλάσσιοι και χερσαίοι διάδρομοι που προσπαθεί να δημιουργήσει η Κίνα, και αφορούν σε κατασκευές λιμανιών, σύγχρονων σιδηροδρομικών γραμμών κτλ, μέσω των οποίων η Κίνα θα προμηθεύεται πρώτες ύλες και θα εξάγει τα προϊόντα της στις άλλες ηπείρους. Το βασικότερο χερσαίο τμήμα των νέων δρόμων του μεταξιού είναι αυτό που θα ενώσει την Κίνα με την Ευρώπη μέσω Τουρκίας. Βλέπε κίτρινη γραμμή στον παρακάτω χάρτη.

Εικόνα 22


Με αυτόν τον άξονα η Κίνα θα προμηθεύεται πρώτες ύλες από την Κεντρική Ασία και τον Περσικό Κόλπο, και θα εξάγει τα προϊόντα της στην Ευρώπη. Οι επενδύσεις θα είναι πάρα πολύ μεγάλες, και θα αυξήσουν ακόμη περισσότερο την επιρροή της Κίνας στην Κεντρική Ασία, σε βάρος φυσικά της Ρωσίας. Αυτό κατά κάποιον τρόπο αποτελεί ταφόπλακα στο Eurasian Economic Union (EEU) που προωθεί ο Πούτιν. Η Ρωσία φιλοδοξεί το EEU να είναι κάτι σαν την Ευρωπαϊκή Ένωση της Ασίας, με κορμό την Ρωσία αντί την Γερμανία.

Είναι σαφές ότι αν η Κίνα είναι μακράν ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος των χωρών της EEU, η Ρωσία δεν θα μπορεί να έχει ηγεμονικό ρόλο, αφού και στρατιωτικά η Κίνα θα ξεπεράσει σύντομα την Ρωσία, αν δεν το έχει ήδη κάνει. Ενώ δηλαδή η Ρωσία θα μπορούσε να γίνει μία σπουδαία Ευρωπαϊκή Χώρα, και να αποτελέσει τον ανατολικό πυλώνα του ΝΑΤΟ, αν ο Πούτιν επέλεγε να δημιουργήσει θεσμούς και να την μετατρέψει σε μία δυτική χώρα, θα καταντήσει να είναι για την Κίνα αυτό που η Σαουδική Αραβία ήταν για τις ΗΠΑ τον 20ο αιώνα. Να προμηθεύει δηλαδή η Ρωσία με πετρέλαιο και φυσικό αέριο την Κίνα, και να την προμηθεύει η Κίνα με όπλα. Ας ελπίσουμε να μην συμβεί αυτό, και την Ρωσία να την κερδίσει η Δύση. Με τον Πούτιν στο τιμόνι αυτό φαίνεται κάπως δύσκολο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Για Πούτιν βλέπε “Ο Βρετανικός Guardian για τον Πούτιν”.

Ένα καταπληκτικό άρθρο για τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει η Κεντρική Ασία στις σχέσεις Κίνας-Ρωσίας είναι το “Can the China-Russia Warmth Last?”, του Μαΐου 2015.

1η και 2η Παράγραφος
Sino-Russian relations appear to be flourishing. As Moscow has become locked in conflict with the West over the crisis in Ukraine, it has moved closer towards its long-time international partner, Beijing. Highlights of Sino-Russian cooperation in 2014 included the conclusion of large-scale energy deals, the initiation of ambitious bilateral projects in the economic andfinancial sectors, joint military maneuvers, and the announcement of further arms deals.
Behind the burnished diplomatic façade, however, many of these projects have in fact been stalled since shortly after their inception. In particular, the massive bilateral gas export agreement reached in May 2014 has madelittle progress towards implementation, and its precise stipulations remain shrouded in mystery.

4η Παράγραφος
But by far the greatest stumbling block for the two countries’ further rapprochement has been the nature of their interaction in Central Asia. In almost every other field of Sino-Russian relations, the Ukrainian crisis has served to further solidify bilateral cooperation; with regard to Central Asia, however, it has raised various thorny questions. Sino-Russian tensions in the region have been simmering under the surface for a number of years. Through its relentless penetration of the region’s economies, China has rapidly broken the economic and political hegemony that Russia had enjoyed there since the mid 19th century. China has already become the largest trading partner of all five Central Asian republics; its total trade with the region is now more than double that of Russia. Flooding the region with investments, China has built major oil and gas pipelines across Central Asia that cut through Russia’s long-standing stranglehold on the region’s energy exports. The Central Asian countries now provide Beijing with around 40 percent of its gas imports. Last September, the Tajik and Chinese governments launched the construction of a new gas pipeline that turned Tajikistan into the latest transit country for Central Asian gas supplies to China.

7η και 8η Παράγραφος
This is all the more perplexing since the scenario in Central Asia is strikingly similar to that in Ukraine. Like in Crimea, Russia has military bases and troops stationed in the region (in both Tajikistan and Kyrgyzstan), which it could easily resort to for invasive or disruptive purposes. The Central Asian republics contain sizable ethnic Russian minorities. Additional Russian legislation that was passed in late April 2014 essentially makes all ethnic Russians in bordering states eligible for Russian citizenship, which could possibly be used as a furtherjustification for intervention.
In the case of Kazakhstan, the percentage of ethnic Russians among the population is nearly 22 percent (proportionally larger than in Ukraine). This number reaches 50 percent in the northern parts of the country. Russian nationalists like Aleksandr Solzhenitsyn have in the past claimed northern Kazakhstan as part of historical Russia, and there has already been an attempt by pro-Russian separatists to seize an area in the north of the country: In late 1999 and early 2000 a small group of insurgents led by a Moscow resident planned to take over the local administration of the city of Oskemen near the Russian border and appeal to Moscow to incorporate the area into the Russian Federation – essentially the same scenario that could now be witnessed in eastern Ukraine. Their efforts were nipped in the bud by the Kazakh authorities.

10η, 11η και 12η Παράγραφος
What is more, as in the case of Ukraine Vladimir Putin has expected the Central Asian states to become part of a Moscow-dominated regional bloc modeled after the EU, the Eurasian Economic Union (EEU), which was officially inaugurated in a lackluster ceremony in January. Kazakhstan formally joined Putin’s pet project in May 2014, while Kyrgyzstan is scheduled to join it this month. In the Ukrainian case, disputes over whether the country should join a free trade arrangement with the European Union had been the initial trigger of the domestic political crisis and the conflict with Moscow, which insisted on Kiev’s inclusion in the EEU – joint membership in both formats, including overlapping customs barriers, was considered impossible.
In Central Asia, nearly identical dynamics have been at work. The prospect of creating a deeper economic (and ultimately political) union along the lines envisaged by Putin is increasingly being undermined by the Central Asian states’ rapidly intensifying economic integration with China (just as, in the case of Ukraine, it had been undermined by the prospect of a deepening economic integration with the EU). This tendency has been further accelerated by Beijing’s efforts to involve the Central Asian states in an extensive set of plans to develop Eurasian infrastructure, energy, and trade links between China’s Western provinces and European markets, which was first announced under the label “New Silk Road Economic Belt” during President Xi Jinping’s trip to Central Asia in September 2013. It now forms an integral part of the so-called “One Belt, One Road” initiative, one of Beijing’s most important foreign policy goals in the near future. Russia was largely bypassed in this initiative, which is aimed in large part at strengthening China’s ties with the Central Asian states.
Although China has since tried to dispel Moscow’s concerns, insisting that the plan is not directed against Russia, there can be little doubt that Putin’s Eurasian Economic Union and China’s wide-ranging plans to further expand its economic reach in Central Asia are two mutually incompatible projects.

14η Παράγραφος
Russia has so far done little to curb China’s expansion in Central Asia and to resist its own displacement in the region, but it is doubtful that it will pursue such a passive policy indefinitely. For the moment, Moscow has an interest in accommodating Beijing. But if it ever deems it necessary, Russia could easily and rapidly destabilize the Central Asian states – at the expense of China, which now has a huge stake there and tries to keep the peace in the region. Should Russia embark on a Ukrainian-style intervention in Kazakhstan, for instance, this could seriously endanger the security of China’s overland oil and gas supplies. Since a large portion of China’s energy imports now pass through Kazakhstan, Russia could gain control over these flows. Moscow could also assume control of the volatile border with Xinjiang, where Uighur factions are struggling against Beijing’s rule. Kazakh diplomats have long reported that Russian officials habitually remind them that Moscow could sow serious trouble among the country’s large Russian minority if the government in Astana ever chose to stray too far from Moscow’s preferred line on various policies.

16η και 17η Παράγραφος
In subsequent months, however, Astana backtracked and appeared to retract its initial recognition of the Crimean takeover. Kazakh concerns about Russia’s potential future moves were magnified in late August 2014, when Vladimir Putin – in response to a question on whether Kazakhstan might experience “a Ukrainian scenario” in the future – made statements that seemed to question the legitimacy of Kazakh statehood. Kazakhstan’s President Nazarbayev, he said, had “done a unique thing. He created a state on a territory where there had never been a state; the Kazakhs have never had any statehood of their own, he created it.” Putin added that he was confident that the Kazakh people recognized that it was beneficial for them “to remain in the sphere of the so-called greater Russian world” in the medium and long term. Apparently in response, Nazarbayev warned the following day that “Kazakhstan has every right to withdraw from membership in the Eurasian Economic Union. Astana will never be part of organizations that pose a threat to the independence of Kazakhstan.” Immediately afterwards, during Independence Day celebrations in neighboring Uzbekistan on September 1, Uzbek President Islam Karimov very pointedly demanded respect for state sovereignty and borders and a rejection of the use of force, in comments clearly aimed at Russia. The Central Asian leaders’ concerns about Moscow’s muscle flexing are prone to further expedite their rapprochement with the new regional power broker – Beijing.
For the moment, the West’s hostile reaction to Russia’s actions in Ukraine and the dire economic situation in Russia seem to act as a restraint on Moscow’s assertiveness in its near abroad. At present, these factors serve to discourage any additional territorial claims the Kremlin might have been tempted to raise. Eyeing further economic expansion in Central Asia, China undoubtedly appreciates this no less than the West does. But once Russia has weathered its current economic crisis, it is likely to eventually reassert its influence in Central Asia in no less forceful a manner than it did in Ukraine. This would run directly counter to Chinese interests in a region that has of late come to be of supreme strategic importance for Beijing.

Θέλω να προσθέσω και κάτι για την Τουρκία.

Εικόνα 23


Βλέπετε στον παραπάνω χάρτη πόσο σημαντική είναι η Τουρκία, και για τους νέους δρόμους του μεταξιού που θέλει να δημιουργήσει η Κίνα (κόκκινη γραμμή), και για τον Southern Energy Corridor που προωθούν η ΕΕ και οι ΗΠΑ (μωβ γραμμή), και για τον Turk Stream που προωθεί η Ρωσία προκειμένου να σταματήσει τον Southern Energy Corridor. Βλέπετε στον χάρτη πόσο μεγάλη ανάγκη έχουν την Τουρκία και η Κίνα και η Ρωσία και οι ΗΠΑ, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Μπορεί επομένως να ισχυριστεί κάποιος ότι η Τουρκία ανήκει στο μπλοκ της Ρωσίας και της Κίνας, αφού από αυτές τις χώρες μπορεί να έχει πολλά οφέλη, την στιγμή μάλιστα που ο Ερντογάν μετατρέπει την Τουρκία σε μία χώρα που μοιάζει πολύ περισσότερο με την Ρωσία και την Κίνα, παρά με την Ευρώπη. Είναι επίσης αλήθεια ότι η Τουρκία έχει κουραστεί να περιμένει την είσοδο της στην ΕΕ, κάτι που δεν της επιτρέπουν η Γερμανία κυρίως, αλλά και η Γαλλία. Στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “Germany blocks Turkey’s bid to join EU”, του Ιουνίου 2013 θα διαβάσετε ότι η Γερμανία μπλοκάρει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, κάτι που εξοργίζει την Τουρκία, και ο υπουργός της Τουρκίας Egemen Bagis έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι αν χρειαστεί η Τουρκία θα πει στην ΕΕ “get lost”. Να προσθέσω εγώ, ότι η Άγγελα Μέρκελ φημίζεται για τις δημοκρατικές της ευαισθησίες, και το άρθρο αναφέρει μάλιστα ότι η Γερμανίδα καγκελάριος σοκαρίστηκε από τον βίαιο τρόπο που ο Ερντογάν διέλυσε της διαδηλώσεις στην Τουρκία το 2013.

1η Παράγραφος
Germany has blocked the start of EU talks with Turkey in the wake of Ankara’s crackdown on mass demonstrations this month, a move some Turkish officials suggest could lead to an irreparable break with Brussels.
7η Παράγραφος
“The EU needs Turkey more than Turkey needs the EU,” Egemen Bagis, Turkey’s EU minister, said this week. “If we have to, we could tell them ‘Get lost’.” Mr Bagis has also warned that Turkey-EU relations could reach an “irreversible point”.
10η Παράγραφος
But Angela Merkel, chancellor, a longstanding opponent of Turkish entry, has described herself as “shocked” by the crackdown on the demonstrations, which reached a climax last weekend, when Claudia Roth, the co-chairman of Germany’s Green party, was tear-gassed among the protesters and police used water cannon on Istanbul’s German hospital.

Ωστόσο δεν πιστεύω ότι ο Ερντογάν θα αποφασίσει να μετακινήσει την Τουρκία από το ΝΑΤΟ, παρασύροντας την σε μία συμμαχία με την Κίνα, και την Ρωσία. Η Ρωσία είναι ο παραδοσιακός αντίπαλος της Τουρκίας, παρά την μεγάλη συνεργασία που οι δύο χώρες έχουν στον τομέα της ενέργειας. Τι θα κατάφερνε η Τουρκία αν συντασσόταν με την Ρωσία και την Κίνα? Θα πατούσαν οι ΗΠΑ με όλο τους τον στρατό πάνω στο Ισραήλ, και θα προωθούσαν μία γραμμή Σαουδικής Αραβίας-Κατάρ-Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων-Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας, παρόλο που αυτή η λύση θα ήταν σαφώς κατώτερη από τον Southern Energy Corridor. Αλλά τι άλλη επιλογή θα είχαν?

Αν υποθέσουμε ότι η Ρωσία έφερνε και την Ελλάδα στην συμμαχία και μπλόκαρε ένα τέτοιο δίκτυο, εγκλωβίζοντας το ΝΑΤΟ, το ΝΑΤΟ θα είχε αποκοπεί ενεργειακά από την Μέση Ανατολή και την Κασπία Θάλασσα, αφού δεν θα μπορούσε να συναγωνιστεί τους Ρωσικούς αγωγούς. Το ΝΑΤΟ θα έπρεπε λοιπόν είτε να αφήσει την Ευρώπη να χαθεί, ή να επιτεθεί. Λογικά οι χώρες του ΝΑΤΟ θα επέλεγαν το δεύτερο. Άρα δεν νομίζω ότι υπάρχει λογική στο να περιμένουμε ότι η Τουρκία θα συνταχθεί με τον παραδοσιακό της αντίπαλο, την Ρωσία. Και αυτό έχει δείξει και η μέχρι τώρα συμπεριφορά της, αφού προωθεί το δίκτυο TANAP, το οποίο ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2015, ενώ τον αγωγό Turk Stream τον έχει σε επίπεδο χειραψιών, ίσα ίσα για να πάρει τις εκπτώσεις στο Ρωσικό φυσικό αέριο.

Σίγουρα όμως η Τουρκία δεν είναι πια το πιστό μέλος του ΝΑΤΟ που ήταν, και ακολουθεί μία δική της πολιτική, και ελίσσεται ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Ρωσία και την Κίνα, αφού τόσο μεγάλη ανάγκη την έχουν όλοι. Να παραθέσω και μερικά ενδιαφέροντα άρθρα για όσα έχω πει μέχρι τώρα.

Σχετική Αρθρογραφία


1) Μία πολύ ευχάριστη εξέλιξη για τον δυτικό κόσμο στην περιοχή είναι ότι η Αυστραλία είναι πολύ πιθανόν να ξεπεράσει το Κατάρ στις εξαγωγές υγροποιημένου φυσικό αερίου το 2018, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του CNBC, με τίτλο “Australia to become top LNG exporter by 2018”, του Οκτωβρίου 2014. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η Αυστραλία έχει το ίδιο μεγάλα κοιτάσματα με το Κατάρ. Απλά είναι πολύ πιο ασφαλής περιοχή, αφού δεν κινδυνεύει από κανέναν γείτονα, και αποτελεί πόλο έλξης για τις ξένες πολυεθνικές.

1η Παράγραφος
Australia is set to become the largest liquefied natural gas (LNG) exporter by 2018, according to HSBC, as more production comes online.
5η Παράγραφος
Five other projects are due to turn on the taps by 2018, which will see total Australian LNG capacity exceed 80 million tons per annum, beating Qatar's current 77 million tons. The Gulf nation is presently the world's biggest LNG exporter; Australia is the fourth largest.
14η Παράγραφος
Over 90 percent of gas from Australian LNG projects is forward-sold on long-term contracts to Asian markets including Japan, China, India, South Korea and Taiwan. However, a look at the oil pricing formula in the Oxford Institute report shows that current prices are high enough for contracts to remain profitable.

2) Στα παρακάτω pie charts από την Energy Information Administration βλέπετε πόσο σημαντικός πελάτης είναι η Κίνα για την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ.

Εικόνα 24




 Εικόνα 25





3) Στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, με τίτλο “Confrontations Raise Stakes in South China Sea”, του Μαΐου 2014, θα διαβάσετε για τις συγκρούσεις ανάμεσα στην Κίνα και το Βιετνάμ, αλλά και για τις οικονομικές τους σχέσεις.

1η, 2η και 3η Παράγραφος
A naval confrontation between China and Vietnam over Chinese attempts to anchor a giant oil rig in disputed waters is by far the most serious episode in recent years between the two historically entwined neighbors.
Unlike the Philippines, which has launched a simultaneous challenge to China's assertive behavior in the South China Sea by detaining a Chinese fishing boat and its crew, Vietnam has a potent military.
To be sure, the Vietnamese navy—much of it dating from the Soviet era—is no match for China's modern fleets. As far back as 1974, Chinese forces were able to grab the Paracel Islands off Vietnam's coast, and another skirmish in the area in 1988 led to the deaths of dozens of Vietnamese sailors. The two countries have the most extensive claims among the disputing parties to the South China Sea and its rich natural resources.
6η Παράγραφος
Still, Vietnam approaches its relations with China with great caution. Its economic ties to its giant northern neighbor are critical to its own prosperity. And there are deep cultural bonds dating back to imperial days when Vietnam was a Chinese vassal. China and Vietnam are now brothers in a dwindling socialist fraternity of nations. Historically, Vietnam was part of the Sino-centric East Asian order: Its elites were steeped in Chinese literary traditions and Confucian ethics.
8η Παράγραφος
The Philippines is a very different case. It is one of the few countries in Southeast Asia that has yet to be pulled decisively into China's economic orbit, partly because the Philippines has focused on services rather than trade. Mutual investment is negligible. That's one reason Manila can afford to stand up to Beijing. And it's done just that by launching a legal challenge to China's nine-dash line at a U.N. tribunal in The Hague, earning the wrath of Beijing, which labels the Philippines a regional troublemaker.
11η και 12η Παράγραφος
There's no question, however, of the Philippines standing up to China militarily on its own: It has no air force and its vast coastline is virtually undefended save for a handful of World War II-era patrol boats, supplemented more recently by two hand-me-down cutters from the U.S. Coast Guard.
The threshold for military action by the U.S. in the region is high: It has no desire to provoke China or to encourage its Asian allies—including the Philippines—to do the same.
13η και 14η Παράγραφος
On his recent visit to the Philippines, President Barack Obamaassured his hosts that American military support for the Philippines is ironclad—a point underlined by an agreement concluded hours before he arrived that opened Philippine military bases to U.S. troops on a rotational basis. Yet he left vague whether the U.S. would come to the aid of the Philippines in its island disputes, which involve rights to oil, natural gas and fisheries.
America's military relations with Vietnam are warming: Hanoi bears few grudges from the Vietnam War era. But while Hanoi looks to the U.S. for support against a more muscular China, it is careful to keep its military relations with the U.S. and China evenly balanced.

4) Ένα άρθρο από το BBC για τις διαμάχες της South China Sea, με τίτλο “Q&A: South China Sea dispute”, April 2015

5) Στο παρακάτω άρθρο της Bangkok Post, με τίτλο “Thailand, China bolster military ties as US relations splinter”, του Φεβρουαρίου 2015, θα διαβάσετε για την σύσφιξη των στρατιωτικών σχέσεων ανάμεσα στην Ταϊλανδή και την Κίνα.

6) Στο παρακάτω άρθρο του BBC, με τίτλο “How uninhabited islands soured China-Japan ties”, του Νοεμβρίου 2014, θα διαβάσετε για τις διαφωνίες Κίνας-Ιαπωνίας για τα Νησιά Senkaku.

1η Παράγραφος
Ties between China and Japan have been strained by a territorial row over a group of islands, known as the Senkaku islands in Japan and the Diaoyu islands in China.
At the heart of the dispute are eight uninhabited islands and rocks in the East China Sea. They have a total area of about 7 sq km and lie north-east of Taiwan, east of the Chinese mainland and south-west of Japan's southern-most prefecture, Okinawa. The islands are controlled by Japan.
They matter because they are close to important shipping lanes, offer rich fishing grounds and lie near potential oil and gas reserves. They are also in a strategically significant position, amid rising competition between the US and China for military primacy in the Asia-Pacific region.

7) Στο παρακάτω άρθρο του Stratfor, με τίτλο “China's Moves in the South China Sea: Implications and Opportunities”, του Νοεμβρίου 2014, θα διαβάσετε ότι για την Κίνα είναι πολύ σημαντική η διασφάλιση των θαλάσσιων διαδρομών, αφού πλέον είναι μεγάλος εισαγωγέας και εξαγωγέας αγαθών. Το άρθρο αναφέρει επίσης ότι οι δύο χώρες που της έχουν δημιουργήσει τις μεγαλύτερες δυσκολίες στην South China Sea είναι το Βιετνάμ και οι Φιλιππίνες. Το άρθρο αναφέρει ότι οι οικονομικοί δεσμοί της Κίνας με τις Φιλιππίνες, και οι δυσκολίες στην στρατιωτική συνεργασία ΗΠΑ-Φιλιππίνων, διευκολύνουν την Κίνα.

7η Παράγραφος
In addition to resource exploitation, there is another, more strategic, driver for China's maritime ambitions that is quickly becoming more pressing for Beijing. In the past, China was largely capable of meeting its own needs and sustaining its economy domestically, or via land routes. This is no longer the case, and the significant boom in the Chinese economy has raised the increasing vulnerability of China's overseas dependence to a much higher priority for Beijing. The large shift in Chinese consumption has created a heavy dependence on maritime routes, which high levels of Chinese exports only add to. This dependence has shaped the strategic picture in Beijing: As with any country dependent on maritime supply lines, China will seek to secure those routes, whether from regional competitors, non-state actors or any major maritime power.

15η Παράγραφος
The Philippines has been one of the two countries in the South China Sea, along with Vietnam, that has noisily challenged China's expansion. Beijing's actions are the most disadvantageous to Manila and Hanoi, which claim the largest swathes of territory in the South China Sea after China itself and are therefore experiencing the biggest shifts from the status quo as a result of Beijing's expansionism. However, China is confident in dealing with the Philippines because of its disproportionate advantage in their economic relationship and because the U.S.-Philippine security relationship remains strained. The strategic balance between China and the Philippines is tipped heavily in Beijing's favor, giving China far more room to maneuver than Manila. Barring significant U.S. intervention, China will retain this advantage. Ultimately, Beijing is counting on its estimation that the United States won't get tied up in a real confrontation with China over a few unoccupied islands claimed by the Philippines.

8) Το παρακάτω άρθρο του Stratfor, με τίτλο “Tensions Rise in the East China Sea”, του Αυγούστου 2012, αναφέρει τις διεκδικήσεις στην East China Sea.

1η και 2η Παράγραφος
While the situation in the South China Sea is approaching a tense standstill, controversy is again brewing to the north, in the East China Sea and the Sea of Okhotsk. In the run-up to the anniversary of Japan's surrender at the end of World War II, several countries have reasserted territorial claims in the waters around Japan
South Korean President Lee Myung Bak visited the disputed Dokdo Islands on Aug. 10, declaring them part of South Korea's sovereign territory. (The islands, which Japan calls Takeshima, are currently administered by South Korea). Then on Aug. 15, a group of Hong Kong-based Chinese activists (from both China and Taiwan) journeyed by boat to the Diaoyu Islands — called Senkaku in Japan — to reassert China's historical claim there. Meanwhile, over recent weeks Taiwan has renewed efforts to differentiate itself from China even as it echoes Beijing's claims on the islands (while remaining careful not to harm relations with Japan). Even Russia is toughening its stance on Japan's territorial claims, announcing Aug. 15 that it would send four navy ships to the Kuril Islands, which are administered by Russia but disputed by Japan, between Aug. 25 and Sept. 17.

9) Στο παρακάτω άρθρο των Reuters, με τίτλο “Indonesian president says China's main claim in South China Sea has no legal basis”, του Μαρτίου 2015, θα διαβάσετε ότι ο πρόεδρος της Ινδονησίας δήλωσε ότι η διεκδικήσεις της Κίνας στην South China Sea δεν έχουν νομικό υπόβαθρο. Το άρθρο αναφέρει επίσης την προσπάθεια της Ιαπωνίας να δημιουργηθεί μία αμυντική συμμαχία των χωρών της περιοχής ώστε να μπορούν να εμποδίσουν την Κίνα.

1η Παράγραφος
Indonesian President Joko Widodo said one of China's main claims to the majority of the South China Sea had no legal basis in international law, but Jakarta wanted to remain an "honest broker" in one of Asia's most thorny territorial disputes.
3η και 4η Παράγραφος
China claims 90 percent of the South China Sea, which is believed to be rich in oil and gas. Brunei, Malaysia, the Philippines, Vietnam and Taiwan lay claim to parts of the sea, where about $5 trillion of ship-borne trade passes every year.
The territorial dispute is seen as one of Asia's hot spots, carrying risks that it could spiral out of control and result in conflict as countries aggressively stake their claims.

8η και 9η Παράγραφος
"The 'nine-dashed line' that China says marks its maritime border has no basis in any international law," said Widodo.
Maritime lawyers note Beijing routinely outlines the scope of its claims with reference to the so-called nine-dashed line that takes in about 90 percent of the 3.5 million square kilometers South China Sea on Chinese maps.
18η, 19η και 20η Παράγραφος
The agreement is the latest effort by Tokyo to forge closer security ties with Southeast Asian nations and build a counter-balance to China.
Besides the defense pact, Japan agreed with Indonesia to strengthen cooperation in maritime security and development of marine-related industries. Japan also announced 140 billion yen ($1.17 billion) in official development assistance to help build Indonesia's railway network.
Japan has already bolstered partnerships with the Philippines and Vietnam, the two countries most at odds with China over the South China Sea. Japan itself is embroiled in a bitter dispute with China over uninhabited islands in the East China Sea, further to the north.


10) Στο παρακάτω άρθρο του The Diplomat, με τίτλο “China's 'New Silk Road' Vision Revealed”, του Μαΐου 2014, θα διαβάσετε για τον χάρτη με τους νέους δρόμους του μεταξιού που παρουσίασε η Κίνα. Όπως βλέπετε στον χάρτη εμφανίζεται και ο Πειραιάς.

Εικόνα 26


2η και 3η Παράγραφος
The Xinhua series promises the clearest look so far at China’s vision for its Silk Road Economic Belt as well as the Maritime Silk Road. One of the most intriguing pieces released Thursday was a map showing China’s ambitious visions for the “New Silk Road” and “New Maritime Silk Road.” It’s the clearest vision to date of the scope of China’s Silk Road plan.

According to the map, the land-based “New Silk Road” will begin in Xi’an in central China before stretching west through Lanzhou (Gansu province), Urumqi (Xinjiang), and Khorgas (Xinjiang), which is near the border with Kazakhstan. The Silk Road then runs southwest from Central Asia to northern Iran before swinging west through Iraq, Syria, and Turkey. From Istanbul, the Silk Road crosses the Bosporus Strait and heads northwest through Europe, including Bulgaria, Romania, the Czech Republic, and Germany. Reaching Duisburg in Germany, it swings north to Rotterdam in the Netherlands. From Rotterdam, the path runs south to Venice, Italy — where it meets up with the equally ambitious Maritime Silk Road.


11) Στο παρακάτω άρθρο της Bangkok Post, με τίτλο “Are US-Thai relations losing their warmth?”, του Φεβρουαρίου 2015, θα διαβάσετε για την χειροτέρευση των σχέσεων ΗΠΑ-Ταϊλανδής.

1η, 2η και 3η Παράγραφος
US-Thai relations have been frosty since the May 22, 2014 ousting of the Yingluck Shinawatra government and that chill deepened after the January visit of Assistant Secretary of State for East Asia and...

Please credit and share this article with others using this link:http://www.bangkokpost.com/opinion/opinion/485361/are-us-thai-relations-losing-their-warmth. View our policies at http://goo.gl/9HgTd and http://goo.gl/ou6Ip. © Post Publishing PCL. All rights reserved.

12) Στο παρακάτω άρθρο του Turkish Weekly, με τίτλο “Is Eurasian Economic Union Membership Possible for Turkey?”, του Απριλίου 2015, θα διαβάσετε μία καλή ανάλυση γιατί είναι δύσκολο για την Τουρκία να εγκαταλείψει την Δύση για χάρη της Ρωσίας και της Κίνας, παρά τα μεγάλα οφέλη που προσδοκά από τις δύο χώρες.

3η Παράγραφος
There are geopolitical, economical, political and even sociological aspects surrounding Turkey’s possible membership to the EAEU. Together with Turkey's membership, new geopolitical and commercial opportunities will be created for economical integration. The membership of Turkey means the Eurasian Economic Union would reach the Middle East and Mediterranean region. Also, Russia would get the chance to address Turkistan and the far east through Kazakhstan and Eastern Europe through Belarus. Turkey would also provide another way to reach southern regions. In other words, Turkey's membership means new trade routes. The most important of those routes is the Black Sea region as it is the only area through which the community can reach open seas. In this way, the Black Sea region could be a free zone for inbound goods. Secondly, following Turkey's membership, the paranoia of a Soviet Reunion would cease to exist. No matter how much the Eurasian Economic Union exists for economical integration, there is always speculation as to whether or not it could turn into a political system resembling the European Union, or even a Russian hegemony. The membership of Turkey would directly undermine such speculations. This is also one of the reasons why Nazarbayev supports Turkey's membership. At the same time, it is also plausible that Nazarbayev might be thinking that, together with Turkey's membership, Russia could be negated. Turkey's membership may also positively alter the point of view of other Turkic Nations, such as Turkmenistan, Azerbaijan and Uzbekistan.

9η Παράγραφος
The most important part in Turkey's EAEU membership is its relations with the Trans-Atlantic. Turkey and Russia rely on one another, instead of the western World, from time to time. In such times, they can send the western world a message: It should not be forgotten that Turkey still is a member of NATO. Due to this, it's not possible for Turkey to break its bonds with the west. Nations of the European Union make up 50% of Turkey's trading volume. Not to mention, there is the agreement between Turkey and the Customs Unions. This agreement also obstructs Turkey's membership to the EAEU; however, it should be noted that this agreement is more to Europe's advantage and it hurts the Turkish economy because Turkey is directly affected by EU's accords with third parties. At the same time, Turkey's chance of full membership to the EU does not look promising. Turkey has no intention of waiting at the threshold of the EU and is, thus, willing to evaluate several other alternatives. In this aspect, the Eurasian Economic Union is important for Turkey's future vision.

13) Στην παρακάτω σελίδα από το site του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ μπορείτε να διαβάσετε τις στρατιωτικές συμμαχίες των ΗΠΑ.

14) Στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “US-Japan defence pact aims to check China”, του Απριλίου 2015, θα διαβάσετε για την ενδυνάμωση της συνεργασίας ΗΠΑ-Ιαπωνίας.

1η Παράγραφος
The US and Japan signed defence agreements on Monday that allow for greater co-operation between their militaries at a time of rising Chinese influence in Asia.
3η Παράγραφος
For the Obama administration, the improved defence ties with Japan are an important part of its “pivot” to Asia, which has also seen the US expand military co-operation with allies such as Australia and the Philippines and former enemies such as Vietnam.
6η Παράγραφος
In what appeared to be a veiled reference to China, John Kerry, US secretary of state, said: “We reject any suggestion that freedom of navigation, overflight, and other lawful uses of the sea and airspace are privileges granted by big states to small ones, subject to the whim and fancy of a big state.”
11η Παράγραφος
A high priority will be planning for how to respond to incidents involving their navies in the East China Sea, where Japan and China have a territorial dispute, but also to work more closely together on intelligence, humanitarian relief, missile defence and in cyber and space. The two militaries will establish a permanent co-ordinating mechanism that will be used to respond to crises.
13η Παράγραφος
The statement from the two governments reaffirms that the US believes the Senkaku Islands, which are claimed by both Japan and China (which calls them the Diaoyu), are covered by the US-Japan security treaty. It also notes the already stepped-up US military presence at bases in Japan, including the deployment of Global Hawk drones, P-8 patrol aircraft and Aegis ships.

15) Στο παρακάτω άρθρο της Καναδικής Star, με τίτλο “Asia's new 'great game' is all about pipelines”, του Αυγούστου 2008, θα διαβάσετε για το ενεργειακό παιχνίδι στην Κεντρική Ασία.

3η, 4η, 5η Παράγραφος
Recent reports have linked the conflict in Georgia with pipelines that bring oil and gas to Europe but the pipeline rivalry extends far beyond Georgia to the vast oil and gas resources of the Caspian region and Central Asia.
When the countries of Central Asia were part of the Soviet Union, their oil and gas flowed only to the north through Soviet-controlled pipelines. After the Soviet breakup in 1991, however, competing world powers began to explore ways to tap these enormous reserves and move them in other directions.
Pipelines are important today in the same way that railway building was important in the 19th century. They connect trading partners and influence the regional balance of power.

16) Στο παρακάτω άρθρο του Stratfor, με τίτλο “India: Trans-Afghan Pipeline Participation”, του Ιουλίου 2005, θα διαβάσετε ότι η Ινδία θα συμμετάσχει στην κατασκευή του αγωγού Trans-Afghan. Εννοεί τον αγωγό TAPI.
India will participate in the trans-Afghan pipeline project, Pakistani Deputy Oil and Gas Minister Ahmad Waqar said July 13 after a session of the Indian-Pakistani working group for energy cooperation in New Delhi. The pipeline will transport gas to India from Turkmenistan via Afghanistan and Pakistan.

17) Στο παρακάτω άρθρο του CNN, με τίτλο “Is India getting nostalgic over Russia ties”, του Ιανουαρίου 2015, θα διαβάσετε ότι παρά την θερμή υποδοχή του Αμερικανού προέδρου στην Ινδία, οι αντιδράσεις ήταν πολύ θερμότερες κατά την επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Πούτιν. Ο Ινδός πρωθυπουργός δήλωσε ότι η Ρωσία ήταν για δεκαετίες ο σημαντικότερος σύμμαχος της Ινδίας, και αυτό θα συνεχιστεί και στο μέλλον.

2η και 3η Παράγραφος
But despite Obama's warm rhetoric and talk of U.S.-India ties being a "defining partnership of the 21st century," the man of the hour when I was visiting India last month was a different world leader: Vladimir Putin.
"Russia has been India's foremost defense partner through decades. ... Russia will remain our foremost defense partner," Modi explained during the Russian President's visit, adding that the "strategic partnership" between the two countries was "incomparable."

18) Στο παρακάτω άρθρο του Business Insider, με τίτλο “Here's Why China And India Are Trying To End A Long-Held Dispute Over A Barren Strip Of Land”, του Οκτωβρίου 2014, θα διαβάσετε για μία συμφωνία που υπέγραψαν η Κίνα και η Ινδία για τα σύνορα τους, ώστε να μειωθούν οι εντάσεις. Το άρθρο αναφέρει επίσης τον πόλεμο του 1962 ανάμεσα στις δύο χώρες για τις συνοριακές τους διαφωνίες. Επίσης, το άρθρο αναφέρει την απόφαση της Ινδίας να παράσχει άσυλο στον Δαλάι Λάμα κατά την διάρκεια των εξεγέρσεων στο Θιβέτ, κάτι που δεν βοήθησε τις σχέσεις των δύο χωρών.

1η, 2η, 3η, 4η, 5η και 6η Παράγραφος
Last week, China and India signed a border pact to ease tensions along the disputed border dubbed the Line of Actual Control (LAC).  
The pact is largely intended to prevent a military conflict, improve communication between the two sides, encourage cooperation on border-related activities such as combating the smuggling of contraband goods, and promote better relations between troops, like joined celebrations of major holidays, reports the Indian Express.
Experts aren't too enthused about the pact, viewing it as a temporary fix. "So many of the current problems arise from the line of actual control and both sides have a different understanding which means even after the new agreement is implemented there will still be conflicts and contradictions," Huang Yinghong, assistant professor of Asian and Pacific studies at Sun Yat-sen University, told the Financial Times.
China and India went to war in 1962 over disputed territory of Aksai Chin. India claimed this was a part of Kashmir, while China claimed it was a part of Xinjiang.
To the east, China and India also fought over the Indian state of Arunachal Pradesh. China calls the territory South Tibet.
It is widely believed that India's decision to grant the Dalai Lama asylum during the Tibetan uprising against Chinese rule also played a part in the war.

19) Στο παρακάτω άρθρο του Business Insider, με τίτλο “This Map Of US And Russian Arms Sales Says It All”, του Απριλίου 2014, βλέπετε ένα πίνακα με τις χώρες που πουλάνε κυρίως όπλα οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Βλέπετε ότι η Ταιβάν είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αγοραστής Αμερικανικών όπλων, η Νότια Κορέα είναι ο τρίτος, η Αυστραλία ο τέταρτος, και η Σιγκαπούρη ο έβδομος. Όλες χώρες της Ανατολικής Ασίας, μίας περιοχής πολύ σημαντικής για τις ΗΠΑ. Αντίστοιχα βλέπετε ότι η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής Ρωσικών οπλικών συστημάτων, και το Βιετνάμ ο τρίτος. Στην 3η στήλη, που εμφανίζει τις χώρες που αγοράζουν όπλα και από τις δύο χώρες, βλέπετε ότι η Ινδία είναι πολύ ψηλά, πραγματοποιώντας όμως τις αγορές της από την Ρωσία κυρίως.

Εικόνα 27




20) Στο παρακάτω άρθρο της Huffington Post, με τίτλο “U.S. Alliances Encourage Asian Allies to Be More Antagonistic Toward China”, του Μαΐου 2014, θα διαβάσετε ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να ενδυναμώσουν τις συμμαχίες τους με τις χώρες της Ανατολικής Ασίας, αλλά αυτό εμπεριέχει τον κίνδυνο να παρασύρει κάποια από αυτές τις χώρες τις ΗΠΑ σε έναν πόλεμο με μία πυρηνική δύναμη, όπως είναι η Κίνα.

1η Παράγραφος
President Barack Obama's "pivot" to Asia is directed at strengthening U.S. Cold War era alliances to tacitly contain a rising China. However, that means that even minor disputes between American allies and China could drag the United States into a shooting war with a nuclear weapons state. Unfortunately, those minor quarrels are occurring now. Among other nations, China has disputes with U.S. allies Japan and the Philippines over barren uninhabited islands that may have petroleum resources near them. The same is true between China and Vietnam -- except that although relations between Vietnam and the United States have dramatically improved since the end of the Vietnam War in 1975, the United States has not formed a similar alliance with that nation, thus promising American protection. The differences in how the American Philippine ally and the Vietnamese non-ally are dealing with such disputes with China illustrates the danger of keeping outdated alliances long over the Cold War is over.

3η Παράγραφος
In contrast, knowing it has the formal backing of the powerful American military, the Philippines has refused bilateral negotiations over maritime disputes with China and has behaved more aggressively. For example, the Philippines has begun legal proceedings against China in a United Nations tribunal over its territorial claims in the South China Sea.

5η Παράγραφος
However, the United States also allies itself with bigger countries than the Philippines vis-à-vis China -- for example, Japan, South Korea, Taiwan, and Australia. If any one of these countries, behaving more aggressively as a result of its U.S. alliance, got into a major altercation with China, the resulting armed conflict could be more severe and thus be even more likely to drag in the United States.

21) Στο παρακάτω άρθρο του The Diplomat, με τίτλο “Analyzing the US-Philippines Enhanced Defense Cooperation Agreement”, του Μαΐου 2014,  μπορείτε να διαβάστε για την στρατιωτική συνεργασία ανάμεσα στις ΗΠΑ και στις Φιλιππίνες.

1η, 2η, 3η και 4η Παράγραφος
On April 28, immediately prior to President Barack Obama’s arrival in Manila for a state visit to the Philippines, Defense Secretary Voltaire Gazmin and U.S. Ambassador Philip Goldberg signed the long-awaited Enhanced Defense Cooperation Agreement (EDCA) at Camp Aquinaldo, Quezon City.
The EDCA is characterized by both governments as an executive agreement and not a formal treaty. It therefore does not require the consent of the Senate in either country.
The EDCA was the result of eight rounds of negotiations that initially commenced in August 2013. It was originally entitled Increased Rotational Presence Framework Agreement, according to Albert del Rosario, Secretary for Foreign Affairs. The change in the title reflects the desire of the Philippines and the U.S. for a more comprehensive agreement that covers the full range of enhanced defense cooperation. Increased rotational presence is just one modality of enhanced defense cooperation.
On April 29, Malacañang released the full text of the agreement. The Agreement on Enhanced Defense Cooperation is a ten-page document containing a preamble and 12 articles. Government spokesmen repeatedly describe the EDCA as a framework agreement that raises the scope of the 1951 Mutual Defense Treaty (MDT).

22) Στο παρακάτω άρθρο του The Diplomat, με τίτλο “Unintended Consequences of US Alliances in Asia”, του Απριλίου 2014, αναφέρει ότι η ισχυρή παρουσία των ΗΠΑ στην Ανατολική Ασία αποτελεί αντικίνητρο για τους συμμάχους των ΗΠΑ, που έχουν μία τάση να αγοράζουν λιγότερα όπλα λόγω της παρουσίας των ΗΠΑ, και έτσι οι ΗΠΑ επιβαρύνονται με το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτικών δαπανών. Το άρθρο αναφέρει ότι η Ιαπωνία ξοδεύει μόνο το 0.88% του ΑΕΠ της για την άμυνα, ενώ η Νότια Κορέα το 2.7%.

Το άρθρο αναφέρει ότι στον αντίποδα, η ισχυρή παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή έχει σαν αποτέλεσμα να μην γίνεται μία κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών, αν και κάτι τέτοιο δεν συνέβη ισχυρίζεται το άρθρο ανάμεσα στο Πακιστάν και την Ινδία. Το άρθρο σημειώνει ότι η Ινδία και το Πακιστάν είναι δύο χώρες που δεν έχουν ισχυρούς δεσμούς με τις ΗΠΑ, και είναι ταυτόχρονα πυρηνικές δυνάμεις.

3η Παράγραφος
So what are the second-order effects of U.S. alliances (in Asia), and if they are costs, do they outweigh the first-order benefits? Measuring the possible negatives would be quite difficult, but then the positives listed above are also rarely measured. We just assume, for example, that the U.S. presence halts a spiraling nuclear arms race in East Asia, even though that has not happened between India and Pakistan after they both went nuclear in the 1990s. Neither India nor Pakistan has a strong U.S. alliance, nor are they governed as competently as most East Asian states are, but that has not led to the widely feared nuclear spiral between them, suggesting that U.S. reassurance might not actually be necessary for nuclear responsibility in Asia after all.

9η Παράγραφος
U.S. alliances almost certainly encourage allied free-riding, in both Asia and NATO, so unnecessarily driving up defense costs for U.S. taxpayers. South Korea spends only 2.7 percent of GDP on defense, despite bordering North Korea. Japan spends an astonishing 0.88 percent of GDP on defense, despite Abe’s tough talk on China. These numbers are one reason my support for the pivot is so mixed. The pivot will almost certainly encourage Asian allies to continue to underspend on defense at American expense. But U.S. defense spending is already in obvious competition with America’s aging population’s needs, massive infrastructure underinvestment, and the Tea Party’s insistence on smaller government.

23) Στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “Construction on the high seas adds to Asian maritime tensions”, του Μαρτίου 2015, ότι οι Κίνα προσπαθεί να μεγαλώσει κάποιες από τις βραχονησίδες της Νότιας Θάλασσας, και αυτό εξοργίζει το Βιετνάμ.

Εικόνα 28


3η Παράγραφος
Pham Binh Minh, Vietnam’s foreign minister and deputy prime minister, has demanded China halt work on transforming reefs into small colonies with piers and, in one case, a helipad and large buildings.
6η Παράγραφος
Mr Minh called on countries outside Asia to join the US, which has raised concerns privately with Beijing, in pressing “through all possible channels” for China to down tools. But he acknowledged it was unlikely to do so.
8η Παράγραφος
Beijing’s intensified building work in the Spratly island chain over the past 18 months represents a change in tack by Beijing in the long-running South China Sea disputes.

24) Στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “China treads more cautiously over maritime disputes”, του Φεβρουαρίου 2015, θα διαβάσετε ότι και οι Φιλιππίνες έχουν πρόβλημα με την επέκταση των βραχονησίδων από την Κίνα.

Εικόνα 29


1η Παράγραφος
Nine months after China dispatched an oil rig to disputed waters off Vietnam, sparking a violent reaction, Beijing has sent dredgers to a disputed reef near the Philippines that it already occupies.
5η Παράγραφος
So far, its new strategy appears to be working. The Philippines has objected to the dredging and other construction activity around Mischief Reef, which follows Beijing’s assertion of effective control over Scarborough Shoal, another contested area only 120 nautical miles west of Manila. “China’s sovereignty is indisputable,” a Chinese foreign ministry spokesperson said on Friday. “The relevant activities undertaken by China are within its sovereign rights.”

25) Στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “US ‘welcome’ to use China’s man-made islands for civilian purposes”, του Μαΐου 2015, θα διαβάσετε ότι η Κίνα δήλωσε ότι οι ΗΠΑ είναι ευπρόσδεκτες να χρησιμοποιήσουν τις βραχονησίδες που επεκτείνει. Προφανώς η Κίνα δεν αναφέρεται σε στρατιωτική χρήση από την πλευρά των ΗΠΑ. Λογικά η δήλωση ήταν ειρωνική, επειδή είναι γνωστό ότι οι ΗΠΑ ανησυχούν ότι η Κίνα θα μετατρέψει σε Κινεζική λίμνη την South China Sea, από την οποία περνάει πάνω από το 50% των πλοίων που μεταφέρουν πετρέλαιο.









4 σχόλια:

  1. Μια μικρή διόρθωση αν μου επιτρέπεις: Στην Αρκτική Ζώνη υπάρχουν δύο μελλοντικοί θαλάσσιοι δρόμοι και όχι ένας. Το Northwest Passage περνάει από τις βόρειες ακτές του Καναδά και της Αλάσκας και βγαίνει στη Θάλασσα του Berring. Το Northeast Passsage περνάει από τις βόρειες ακτές της Σιβηρίας γι να καταλήξει πάλι στην ίδια θάλασσα. Η εμπορική εκμετάλλευση και των δύο σχετίζεται με την ταχύτητα που λιώνουν οι πάγοι της Αρκτικής. Το ΒΔ Πέρασμα είναι ήδη ανοιχτό από παγόβουνα για μεγάλο μέρος του χρόνου, αλλά δεν έφτασε στο σημείο να είναι ικανοποιητικά εκμεταλλεύσιμο και ανταγωνιστικό προς το κανάλι του Παναμά... Το ΒΑ πέρασμα παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον γιατί παρουσιάζει σημαντικό κέρδος απόστασης και καυσίμων. Αλλά έχει πρόβλημα με τα παγόβουνα που υπάρχουν σε όλη τη διάρκεια που ο δίαυλος είναι ανοιχτός και ανεβαίνει πολύ το κόστος ταξιδιού λόγω της υποχρεωτικής πολυήμερης χρήσης παγοθραυστικών... Πολλές εταιρείες logistics επενδύουν σε δοκιμαστικά ταξίδια, ακόμα χωρίς επιτυχία.
    Κατά τα άλλα, συγχαρητήρια για την τεράστια και πολύ σημαντική δουλειά που έχεις κάνει... Διαφωνόντας ριζικά με κάποια σημεία της ανάλυσής σου, δεν μπορώ παρά να επισημάνω ότι τα στοιχεία που παραθέτεις είναι πολύ κατατοπιστικά... Ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σχόλιο.

      Διαγραφή
  2. Τα συγχαρητήρια για το πλούσιο και εμπειρισταυομένο άθρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή