Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Το Ελληνικό Οικονομικό Μοντέλο

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μαζέψει όλο το παλιό ΠΑΣΟΚ, και μαζί με αυτό και την πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων. Επομένως όλοι οι υπόλοιποι βλέπουμε τους δημοσίους υπαλλήλους εχθρικά. Θεωρούμε μάλιστα την απόλυση τους ζήτημα τεράστιας σημασίας. Μήπως όμως τα έχουμε μπερδέψει λίγο?

Να συγκρίνουμε έναν δημόσιο υπάλληλο με έναν συμβολαιογράφο. Να βρούμε τις ομοιότητες και τις διαφορές. Θα λάβω υπόψη μου τον δημόσιο υπάλληλο που δεν έχει προσόντα, που έχει προσληφθεί βισματικά, και του οποίου η πρόσληψη έγινε για να ικανοποιηθούν τα “δικά μας τα παιδιά”, και όχι επειδή χρειαζόταν κάποιος σε αυτή την θέση. Δεν θα λάβω υπόψη μου τους δημοσίους υπαλλήλους που έχουν προσόντα, που έχουν προσληφθεί με ΑΣΕΠ, και σε θέσεις που πράγματι έπρεπε να καλυφθούν, αφού για αυτούς δεν έχει κανείς τίποτα να πει έτσι κι αλλιώς.

Σε τι μας ενοχλούν λοιπόν οι βισματικοί δημόσιοι υπάλληλοι? Μας ενοχλούν με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι ότι πρέπει να πληρώνονται. Και πρέπει να πληρώνουμε φόρους για να πληρώνονται. Ο δεύτερος είναι ότι για να δικαιολογηθεί η παρουσία τους, πρέπει να υπάρχει μία αυξημένη γραφειοκρατία. Να δημιουργούνται τεχνητές υπηρεσίες, ώστε να μπορούν να απασχοληθούν αυτοί οι άνθρωποι. Άρα έχουμε ένα άμεσο κόστος (φόρους), και ένα έμμεσο κόστος (ταλαιπωρία, και αυξημένη γραφειοκρατία που διώχνει τις επενδύσεις και την ανάπτυξη).

Να δούμε τι γίνεται με τους συμβολαιογράφους τώρα. Μέχρι πρόσφατα (δεν ξέρω αν έχει αλλάξει), το πολιτικό μας σύστημα είχε ορίσει ότι σε κάθε αγοραπωλησία, θα έπρεπε ο συμβολαιογράφος να αμείβεται με 2% επί της αξίας του συμβολαίου. Δεν μπορούσα δηλαδή να βρω έναν συμβολαιογράφο καινούργιο, που να δέχεται να το κάνει με 0,5% επί της αξίας. Θα ήταν παράνομο. Άρα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που πληρώνουμε έναν δημόσιο υπάλληλο, που τοποθέτησε το πολιτικό μας σύστημα για λόγους ψηφοθηρίας, πληρώνουμε και το 2% σε έναν συμβολαιογράφο, επειδή αυτό αποφάσισε το πολιτικό μας σύστημα πάλι για ψηφοθηρικούς λόγους. Δεν φαίνεται να υπάρχει μεγάλη διαφορά.

Να διευκρινίσω ότι μιλάω για συμβολαιογράφους, επειδή είναι δικηγόροι, και οι δικηγόροι αποτελούν πάντα την πλειοψηφία στη βουλή. Θα μπορούσα δηλαδή να χρησιμοποιήσω κάποιο άλλο παράδειγμα, αλλά οι δικηγόροι είναι ένα κλικ (μόνο ένα κλικ) πιο ένοχοι από τους υπόλοιπους, λόγω της μεγάλης τους παρουσίας στη βουλή. Άρα με τον ίδιο τρόπο που πρέπει να πληρώνουμε φόρους για δημοσίους υπαλλήλους που προσλήφθηκαν χωρίς να χρειάζονται, πρέπει να πληρώνουμε και στους συμβολαιογράφους αμοιβές που δεν δικαιολογούνται από την αγορά.

Δεν βλέπω μέχρι εδώ καμία διαφορά. Και στις δύο περιπτώσεις, το πολιτικό μας σύστημα βάζει το χέρι στην τσέπη των πολιτών που δεν είναι συμβολαιογράφοι, και που δεν έχουν προσληφθεί βισματικά στο δημόσιο, ώστε να δώσει χρήματα στους βισματικά διορισμένους δημοσίους υπαλλήλους και στους συμβολαιογράφους, εξασφαλίζοντας έτσι την εύνοια τους και την ψήφο τους. Ή και για άλλους λόγους. Για να διορίσουν συγγενείς του στο δημόσιο, ή για να βοηθήσουν την συντεχνία τους αν και οι ίδιοι είναι δικηγόροι. Και το παράδειγμα με το 2% που χρησιμοποίησα, είναι ένα μόνο παράδειγμα. Υπάρχουν καθορισμένες αμοιβές για πολλές νομικές υπηρεσίες. Ακόμη δηλαδή και να καταργήθηκε αυτό,


 υπάρχουν σίγουρα πολλά αλλά παραδείγματα.

Το άλλο θέμα που μας ενοχλεί με τους βισματικούς δημοσίους υπαλλήλους, είναι ότι δημιουργούν γραφειοκρατία. Μα και για τους δικηγόρους, υπάρχουν πάρα πολλές διαδικασίες και υπηρεσίες που έχουν θεσπιστεί για να δίνουν δουλειά στους δικηγόρους. Δημιουργώντας ένα δαιδαλώδες νομικό και δικαστικό σύστημα, που είναι καταστροφικό για την χώρα. Άρα όπως δημιουργούνται υπηρεσίες στο δημόσιο για να απορροφήσουν τους βισματικούς δημοσίους υπαλλήλους, έτσι δημιουργούνται και τεχνητές νομικές υπηρεσίες για να δώσουν εργασία στους δικηγόρους.

Πχ αντί να αφήνεις τους ανθρώπους που θέλουν να χωρίσουν κοινή συναινέση, να το κάνουν με μία μόνο δήλωση, τους αναγκάζεις να προσλάβουν δικηγόρους και να προβούν σε μία σειρά ενεργειών. Και με χιλιάδες άλλους τρόπους, επιβαρύνοντας έτσι το δικαστικό σύστημα. Πάλι δηλαδή δεν υπάρχει καμία διαφορά. Ένα γραφειοκρατικό δημόσιο που ταλαιπωρεί και διώχνει την ανάπτυξη, και ένα γραφειοκρατικό και δαιδαλώδες νομικό και δικαστικό σύστημα, που ταλαιπωρεί και διώχνει την ανάπτυξη.

Και ποιος από τους δύο είναι πιο δυνατός? Ο βισματικός δημόσιος υπάλληλος ή ο συμβολαιογράφος? Ο βισματικό δημόσιος υπάλληλος, έχει το πλεονέκτημα ότι είναι από χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, πιο φωνακλάς, και βγαίνει στον δρόμο πιο εύκολα. Έχει αριθμητική δύναμη, φωνή και αγριάδα. Ο συμβολαιογράφος είναι πιο καλοαναθρεμμένος και πιο ήπιος, αλλά αφού η πλεοψηφία της βουλής αποτελείται από δικηγόρους, έχει δύναμη μέσα στο κοινοβούλιο. Ελέγχει τους νόμους. Εξίσου δυνατοί δηλαδή και οι δύο.

Θα σου πει ο συμβολαιογράφος, “μα εγώ σπούδασα, είμαι μορφωμένος, έχω προσόντα, και δουλεύω περισσότερο από τον βισματικό δημόσιο υπάλληλο”. Σύμφωνοι. Μα ο μέσος συμβολαιογράφος, έχει πολύ μεγαλύτερο εισόδημα από τον μέσο βισματικό δημόσιο υπάλληλο. Θα σου πει ο συμβολαιογράφος “μα έχει δημοσίους υπαλλήλους που βγάζουν τρελά λεφτά μαύρα”. Σύμφωνοι. Μα και οι συμβολαιογράφοι όλα αυτά τα χρόνια που οι αγοραπωλησίες γίνονταν η μία πίσω από την άλλη, και έπαιρναν το 2% και έβγαζαν τρελά λεφτά, δήλωναν εισόδημα 12.000 ευρώ τον χρόνο και δεν πλήρωναν φόρους. Όπως το πολιτικό μας σύστημα δημιούργησε αχρείαστες θέσεις στο δημόσιο και κάποιοι έβγαζαν μαύρα λεφτά, έτσι θέσπισε και το 2% επί των συμβολαίων (και άλλα πολλά), και έβγαζαν οι συμβολαιογράφοι πολλά μαύρα λεφτά.

Και τι είναι τελικά χειρότερο, τα 1.500 που παίρνει ο δημόσιος υπάλληλος και το 2% που παίρνει ο συμβολαιογράφος, ή το διαρθρωτικό πρόβλημα που δημιουργούν η γραφειοκρατία του δημοσίου και του δικαστικού συστήματος? Σίγουρα το δεύτερο. Μακάρι να έπαιρναν τα 1.500 και το 2%, και να μην υπήρχε η γραφειοκρατία κτλ. Πολύ καλύτερα θα ήμασταν. Αλλά έχω την αίσθηση ότι η αλλαγές γίνονται στην κατεύθυνση του να μειωθεί το 1.500 και το 2%, παρά προς την κατεύθυνση των διαρθρωτικών αλλαγών. Επειδή όμως η μουρμούρα δεν είναι και καλή, έχουν κάνει πολλά ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο. Ακόμη και ο Γιωργάκης πριν από αυτούς. Έχουν κάνει πολλά αλλά δυστυχώς πολύ λίγα. Γιατί μπορεί τα 100 να είναι πολλά,



αλλά αν πρέπει να γίνουν 1.000, τα 100 είναι λίγα.

Και μπορεί να πεταχτεί ένας έμπορος, που έκανε εισαγωγές Αρμάνι από την Ιταλία, και να πει, “ο βισματικός υπάλληλος και ο συμβολαιογράφος είναι ένοχοι. Εγώ τι φταίω? Σύμφωνοι. Το θέμα όμως είναι ότι μπορούσε να φέρνει Αρμάνι και να τα πουλάει, επειδή το Ελληνικό κράτος, δανειζόταν πολλά χρήματα από το εξωτερικό, προσλάμβανε δημοσίους υπαλλήλους, έκανε δημόσια έργα, έρεε το χρήμα στην αγορά, ζητούσε από τον βισματικό δημόσιο υπάλληλο να πληρώνει μεγάλες αμοιβές στον συμβολαιογράφο, και ο συμβολαιογράφος μαζί με τον δημόσιο υπάλληλο πήγαιναν στον έμπορο και αγόραζαν Αρμάνι. Ο πραγματικός πελάτης δηλαδή και του εμπόρου που εισήγαγε Αρμάνι, ήταν το Ελληνικό κράτος που δανειζόταν χρήματα και τα έριχνε στην οικονομία. Όχι ότι όλοι οι Έλληνες είναι το ίδιο ένοχοι. Δεν λέω αυτό.

Θέλω να πω, ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι σε μεγάλο βαθμό θύματα. Να απολυθούν. Να αξιολογηθούν. Αλλά δεν φταίνε σε τίποτα. Δεν φταίνε πραγματικά σε τίποτα. Η οικονομική κρίση δεν είναι κρίση των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά κρίση του Ελληνικού σοσιαλισμού. Μία κρίση, που αν δεν είχαν εισρεύσει τα Ευρωπαϊκά πακέτα στήριξης, και αν αργότερα δεν είχαμε πρόσβαση σε φτηνά δανεικά λόγω του Ευρώ, θα είχε συμβεί πολύ πολύ πολύ νωρίτερα.. Μία κρίση, που αν οι Ευρωπαίοι για δικούς τους λόγους δεν μας είχαν βοηθήσει να περάσουμε πιο ήπια, θα είχε κάνει την χώρα Συρία. Και ακόμη δηλαδή δεν περάσαμε απέναντι. (Να θυμίσω επίσης ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, με υπουργό οικονομικών των Γεράσιμο Αρσένη, τον σύζυγο της “λεφτά υπάρχουν” Λούκας Κατσέλη, έφτασε την Ελλάδα μία ανάσα από την χρεοκοπία μέσα σε μία μόλις τετραετία, το 1985).

Όλα αυτά που λέω, αποτελούν μία απλουστευμένη μορφή της περιγραφής που έκανε για τον Ελληνικό οικονομικό μοντέλο  o Αρίστος Δοξιάδης. Στο παρακάτω λινκ,


είχα βάλει μία περίληψη της περιγραφής του Αρίστου Δοξιάδη. Ο οποίος βασικά τα είπε όλα στο τσακ μπαμ


http://www.scribd.com/iakovosal/documents

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου