Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Η Φούσκα των Ακινήτων και η Τραπεζική Κρίση

Έβλεπα το παρακάτω link
 που δείχνει τον Μπογιόπουλο του ΚΚΕ, να εξηγεί που θα βρουν τα χρήματα οι κυβερνήσεις. Ένας από τους τρόπους που περιγράφει, είναι από τα 300 δις κέρδη που έβγαλαν οι τράπεζες λέει, την περίοδο 2004-2009 (δε ξέρω αν αναφέρεται στις Αμερικανικές ή Ευρωπαικές τράπεζες).
  
Σκεφτείτε μία τράπεζα που την πρώτη μέρα που λειτουργεί πάω εγώ και κάνω μία κατάθεση 10 εκ ευρώ. Την δεύτερη μέρα πάτε εσείς και δανείζεστε (παίρνετε) τα 10 εκ ευρώ, και τα δίνετε για να αγοράσετε ένα ακίνητο. Την τρίτη μέρα ο πωλητής του ακινήτου ξανακαταθέτει τα 10 εκ ευρώ που εσείς του δώσατε (έστω ότι υπάρχει μία μόνο τράπεζα για απλοποίηση). Άρα η τράπεζα χρωστάει σε καταθέσεις 20 εκ ευρώ, και έχει δύο περιουσιακά στοιχεία το δάνειο (το ακίνητο ουσιαστικά) και τα 10 εκ μετρητά.
 Μια χαρά όλα. Το ότι δεν έχει τα 20 εκ ευρώ των καταθέσεων, και έχει μόνο 10, δεν πειράζει. Γιατί έχει ένα δάνειο (ακίνητο ουσιαστικά) που θα της δώσει περισσότερα από τα 10 εκ ευρώ μακροπρόθεσμα, και άρα και όλους τους καταθέτες θα πληρώσει, και θα βγάλει και κέρδος. Με τα 10 εκ ευρώ των καταθέσεων στο μεταξύ, ικανοποιεί τις απαιτήσεις των καταθετών της. Τα λεφτά τους τα έχουν στην τράπεζα οι καταθέτες, και ένα μικρό μέρος μόνο χρειάζονται καθημερινά. Όλα μια χαρά. Έτσι δουλεύει το τραπεζικό σύστημα. 

Οι όροι του δανείου ήταν να πληρώνετε 500 χιλιάδες ευρώ το χρόνο για 25 χρόνια (εντελώς τυχαία). Σύνολο 12.500.000 ευρώ. Από τα 2.500.000 ευρώ τόκων, οι τράπεζα θα πληρώσει τον τόκο των καταθέσεων και τα υπόλοιπα θα είναι κέρδος. Από το 2004 λοιπόν μέχρι το 2009 έστω ότι ήσασταν συνεπείς. Ας πούμε λοιπόν ότι από τα 500 χιλιάρικα το χρόνο που πληρώνατε τα 300 χιλιάρικα αφορούσαν σε κεφάλαιο και τα 200 χιλιάρικα σε τόκους (πάλι εντελώς τυχαία). 
Άρα η τράπεζα για την εξαετία 2004-2009 κατέγραψε κέρδος ίσο με 200 χιλ * 6= 1.200.000 ευρώ (τα 300 χιλ * 6 =1.800.000  ήταν κεφάλαιο που και η τράπεζα είχε από τις καταθέσεις, και στο οποίο πλήρωνε τόκους, αλλά ας το αγνοήσουμε και ας πούμε ότι δεν πληρώνει τόκους στις καταθέσεις, που δεν παίζει). Άρα κατέγραψε κέρδος 1.200.000 ευρώ. Ας πούμε τώρα ότι εσείς το 2010 χρεοκοπήσατε και πάψατε να πληρώνετε. Η τράπεζα βγάζει το ακίνητο σας σε πλειστηριασμό, αλλά επειδή έσκασε η φούσκα των ακινήτων το ακίνητο πωλείται 6.000.000 ευρώ.  

Η τράπεζα δηλαδή σας έδωσε 10.000.000 (που τα χρωστάει στους καταθέτες), έβγαλε κέρδος 1.200.000 πήρε πίσω από σας και άλλο 1.800.000 από το κεφάλαιο, και τώρα με την πώληση του ακινήτου πήρε άλλα 6.000.000. Δηλαδή 9.000.000 ευρώ. Έχει και τα 10 εκ ευρώ των καταθέσεων στο ταμείο 19.000.000 ευρώ. Και χρωστάει 20 εκ ευρώ σε καταθέσεις. Έχει δηλαδή 19 εκ ευρώ περιουσιακά στοιχεία, και χρωστάει 20 εκ ευρώ σε καταθέσεις. Αυτά δε γίνονται ποτέ, γιατί οι τιμές των ακινήτων δεν πέφτουν. Ανεβαίνουν. Εδώ όμως είχαμε μία φούσκα που έσκασε. Και τι μας λέει ο Κομμουνιστής Μπογιόπουλος? Πως μας λέει να λύσουμε το πρόβλημα? Να πάμε λέει να πάρουμε από την τράπεζα τα κέρδη (το 1 εκ ευρώ ζημία δηλαδή στην πραγματικότητα που λείπει από την τράπεζα και που δεν έχει να δώσει στους καταθέτες,  και με αυτά τα λεφτά να λύσουμε το πρόβλημα.) 

Στην πραγματικότητα όμως, το στραπάτσο που έφαγαν οι τράπεζες είναι ακόμη μεγαλύτερο. Γιατί λόγω της κρίσης πανικού, πήγε ο ένας καταθέτης (πχ εγώ) και σήκωσε τα 10 εκ ευρώ και τα έβαλε στο μαξιλάρι του. Και τώρα η τράπεζα δεν έχει τα άλλα 10 να δώσει στον άλλο καταθέτη, αν και αυτός πανικοβληθεί και θελήσει να βάλει τα χρήματα του κάτω από το μαξιλάρι. Έχει μόνο 9 εκ να του δώσει. Έχει δηλαδή και πρόβλημα ρευστότητας. Το πρόβλημα ρευστότητας βέβαια, λύνεται με την παροχή προσωρινής ρευστότητας από την κεντρική τράπεζα (που μπορεί να κόψει όσο χρήμα θέλει). Αν δηλαδή δεν υπήρχε το πρόβλημα ουσίας (ότι το ακίνητο κάνει λιγότερο απ'όσο χρωστάει η τράπεζα σε αυτόν που της έδωσε τα χρήματα για να δώσει το δάνειο που τώρα δεν εξυπηρετείται), το πρόβλημα ρευστότητας δεν θα ήταν τόσο μεγάλο. Θα χρηματοδοτούνταν από την κεντρική τράπεζα η εν λόγω τράπεζα μέχρι να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, και μετά όλα μια χαρά. Θα επέστρεαφα εγώ τα χρήματα μου στην τράπεζα. Αλλά εδώ μιλάμε για πραγματική χρεοκοπία και όχι κρίση ρευστότητας και έλλειψη εμπιστοσύνης. 

Δύο διαφορετικά πράγματα, όπου η χρεοκοπία είναι το μεγάλο πρόβλημα (χρέος τράπεζας μεγαλύτερο από αξία ακινήτου υπό κατάσχεση), αλλά και  έλλειψη εμπιστοσύνης και ρευστότητας, που κάνει τα πράγματα χειρότερα. Το παράδειγμα που δίνω είναι υπεραπλούστευση, και έχει λάθη, αλλά αυτή είναι η λογική. 

Αυτό έγινε στις τράπεζες όλου του κόσμου. Και γι’αυτό και δεν λύνεται με το να μεταφέρεις ποσά από την Ελλάδα πχ στη Γερμανία. Γιατί και οι Γερμανικές τράπεζες φαντάσματα είναι. Και κατά τη γνώμη μου θα γίνει κάποια στιγμή ένα παγκόσμιο κούρεμα που δε ξέρω ποιας τάξης θα είναι. 20-30-40% ένας θεός ξέρει. Δεν είναι απαρραίτητο να γίνει ταυτόχρονα παντού, αλλά δε βλέπω πως μπορεί να αποφευχθεί. Άρα, αυτό που λέω δε σημαίνει ότι πρέπει κάποιος να πάρει τα λεφτά του από την Ελλάδα, γιατί είναι παγκόσμιο το κακό.  

Τέλος πάντων όμως. Το θέμα είναι ότι με αυτόν τον τραπεζικό τομέα που περιγράφω παραπάνω, ο Μπογιόπουλος λέει ότι το πρόβλημα λύνεται με το να τους πάρουμε τα υπερκέρδη. Κάνει δηλαδή αυτό που ξέρει να κάνει καλά κάθε κομμουνιστής. Πιάνει τον αγρότη που ματώνει στο χώμα και δεν έχει την πολυτέλεια να σκεφτεί, και που πιθανόν δεν είχε και την πολυτέλεια να σπουδάσει, και του λέει ότι άδικα του κόψανε την επιδότηση. Μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα αν έπαιρναν τα υπερκέρδη των τραπεζών. Με τέτοια επιχειρήματα θα επιτεθεί ο κομμουνιστής στον άνθρωπο, που δεν γνωρίζει τα παραπάνω για να πάρει την εξουσία. Για να ανατρέψει την μισητή σε αυτόν "αστική δημοκρατία". Το θέμα είναι, ότι τέτοια επιχειρήματα θα χρησιμοποιήσει και ο Μιχαλολιάκος της ΧΑ, και ο κάθε Μιχαλολιάκος. Δεν θα τα χρησιμοποιήσει μόνο ο Μπογιόπουλος. Όχι επειδή δεν γνωρίζουν αυτά που λέω παραπάνω. Τα γνωρίζουν καλύτερα από μένα. Απλά ο τραπεζικός τομέας, οι πολυεθνικές, και διάφορα άλλα θέματα, προσφέρονται για δράκοι. Σε δράκους επενδυει και ο Κομμουνιστής και ο Ναζιστής. 

Και σκεφτείτε τώρα ένα αγρότη. Όχι τον έλληνα αγρότη, που μπορεί να έχει και μεταπτυχιακό. Τον αγρότη μιας άλλης χώρας. Που έχει τελειώσει το δημοτικό, και δουλεύει στα χωράφια από παιδάκι. Και από τη μία έχει τον Μπογιόπουλο να του λέει πως μπορεί να του εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή, χρησιμοποιώντας τα υπερκέρδη των τραπεζών που περιγράφω παραπάνω, και από την άλλη εμένα να του εξηγώ τον παραπάνω συλλογισμό. Και ο άνθρωπος να μην έχει βγάλει δημοτικό. Ποιος θα κερδίσει? Εγώ ή ο Μπογιόπουλος? Θα με λιώσει ο Μπογιόπουλος. Γι'αυτό και είναι ξεκάθαρο ότι ο Κομμουνιστής είναι εχθρός της αστικής δημοκρατίας. Το παραδέχονται άλλωστε προς τιμήν τους. " Ανατροπή του αστικού συντάγματος στο πεζοδρόμιο", λέει το ΚΚΕ. Αντισυνταγματικό κόμμα. Όπως και η Χρυσή Αυγή. 

Και ο λόγος που έρχεται ο Μιχαλολιάκος πάνω σε άσπρο άλογο, άσπιλος και αμόλυντος (όσον αφορά τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος), είναι ότι οι σύντροφοι του Μπογιόπουλου τις τελευταίες δεκαετίες τον είχαν καταδικάσει στο 0.25%. Δεν ήταν δηλαδή άσπιλος και αμόλυντος από επιλογή. Απλά δεν είχε την επιλογή να μην είναι άσπιλος και αμόλυντος. Όπως ακριβώς τη δεκαετία του 70, τα σταλινοειδή προέλαυναν άσπιλα και αμόλυντα προς την εξουσία, όχι επειδή ήταν άσπιλα και αμόλυντα, αλλά επειδή δεν τους είχε δοθεί ευκαιρία να κάνουν το ανάποδο, από το αστυνομοκρατούμενο κράτος της δεξιάς. Και αν έρθει ο Μιχαλολιάκος, σε μερικά χρόνια ή σε μερικές δεκαετίες θα έρθουν πάλι εξαγνισμένα τα σταλινοειδή. Είναι πια για μένα ξεκάθαρο, ότι τα σταλινοειδή και τα φασιστοειδή είναι αλληλοτροφοδοτούμενα. Ο ένας είναι το υλικό με το οποίο χτίζει ο άλλος. 

 Και υπάρχουν βέβαια διαφορές. Εθνικιστές οι μεν, διεθνιστές οι άλλοι. Επικάλυψη σοκολάτας οι μεν, επικάλυψη βανίλιας οι δε. Σε διαφορετικά γούστα απευθύνονται. Δύο όμοιες τούρτες, με διαφορετική όμως επικάλυψη. Αν όμως αφαιρέσουμε την επικάλυψη, ποιος μπορεί να ξεχωρίσει ποια τούρτα είναι ποια? Ἀρα όσοι επιθυμούμε αυτό που αποκαλούμε "αστική δημοκρατία", δεν πρέπει να δεχόμαστε σαν ακραία την ποινικοποίηση του κάθε Μπογιόπουλου και του κάθε Μιχαλολιάκου. Αντίθετα πρέπει να τη θεωρούμε υποχρέωση μας, και διαφύλαξη της δημοκρατίας. Και δε μιλάω για ποινικοποίηση ατόμων. Όχι. Γιατί σε μία δημοκρατία, ο καθένας μπορεί αν λέει την άποψη του. Ποινικοποίση των μηχανισμών, που συστηματικά εκπαιδεύουν και αναπαράγουν Μπογιόπουλους και Μιχαλολιάκους. 

Και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αυτό είναι δημοκρατικό. Βαθιά δημοκρατικό μάλιστα. Αλίμονο αν μας παραμυθιάζουν, και μας πείθουν τα σταλινοειδή και τα φασιστοειδή ότι αυτό είναι ακραίο. Είναι σαν να μπαίνει στο σπίτι μας ένας διαρρήκτης, και να μας πείθει ότι είναι ανήθικο να καλέσουμε την αστυνομία. Ε είπαμε πια. Είμαστε για τον π...ο, αλλά όχι κι έτσι...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου