Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Ο Σοσιαλιστικός Μύθος του Κακού Τραπεζίτη

Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει, τον έχουν πείσει μάλλον, ότι την ευθύνη για την σημερινή κρίση φέρουν οι ιδιωτικές τράπεζες, οι τραπεζίτες. Ο τρόπος με τον οποίο το αντιλαμβάνεται αυτό ο καθένας είναι διαφορετικός. Έχει να κάνει κυρίως με το πως δέχεται το κάθε μυαλό την προπαγάνδα, τις γνώσεις που έχει, και το πόσο ανόητο είναι. Η πραγματικότητα είναι ότι η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά τα πολιτικά συστήματα των Η.Π.Α., της Ε.Ε. και της Κίνας, . Λέω στο παρακάτω link ποιες είναι κατά την γνώμη μου οι αιτίες της κρίσης, οπότε δεν θα τις επαναλάβω.



Με αυτό το κείμενο θέλω να εξηγήσω γιατί οι ιδιωτικές τράπεζες δεν ευθύνονται για την κρίση, και πιο συγκεκριμένα θέλω να εξηγήσω γιατί οι ιδιωτικές τράπεζες δεν μπορούν να “δημιουργήσουν” χρήμα. Το βασικό αίτιο της σημερινής κρίσης είναι αλόγιστη “δημιουργία” χρήματος που έλαβε χώρα στις Η.Π.Α. στην Ε.Ε. και στην Κίνα, για να καλύψει τις παράλογες οικονομικές πολιτικές που οι χώρες αυτές ακολούθησαν. Στην πραγματικότητα δηλαδή δεν ήταν η υπερβολική δημιουργία χρήματος που προκάλεσε την κρίση, αλλά οι δημοσιονομικές πολιτικές που ακολουθήθηκαν και οι οποίες επέβαλλαν αυτή την αλόγιστη δημιουργία χρήματος που ακολουθήθηκε. Ο περισσότερος κόσμος όμως, αντιλαμβάνεται πολύ ευκολότερα αυτή τη “δημιουργία” του πληθωριστικού χρήματος, αυτής της υπερβολικής προσφοράς φτηνής πίστωσης που έζησε στο παρελθόν, και της φούσκας που αυτή δημιούργησε, παρά τις δημοσιονομικές πολιτικές που υπαγόρευαν τις επιθετικές νομισματικές πολιτικές. Όλα αυτά τα λέω στο παραπάνω κείμενο οπότε δεν θέλω να επεκταθώ. Εφόσον όμως το πληθωριστικό χρήμα έγινε πιο άμεσα αντιληπτό από τον μέσο πολίτη, αν καταφέρεις και τον πείσεις ότι οι ιδιωτικές τράπεζες είναι αυτές που το δημιούργησαν, τότε μπορείς και εύκολα να το πείσεις ότι αυτή η κρίση είναι κρίση της αγοράς. Και τότε δεν θα χρειαστεί καν να τον πείσεις ότι το πρόβλημα ήταν ότι το κράτος δεν έκανε αρκετά. Θα το πιστέψει από μόνος του.

Άρα είναι πολύ σημαντικό να εξηγήσεις σε κάποιον γιατί οι ιδιωτικές τράπεζες δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να δημιουργήσουν χρήμα. Μόνο το κράτος μπορεί να δημιουργήσει πληθωριστικό χρήμα, με την νομοθεσία που καθιερώνει το χάρτινο χρήμα ως το υποχρεωτικό μέσο συναλλαγών και με τον τρόπο που ρυθμίζει την λειτουργία των τραπεζών ώστε να εξυπηρετούν τους στόχους του. Αυτές τις ιδέες θέλω να εξηγήσω πολύ απλά στο παρακάτω κείμενο.

Τι εννοούμε όμως όταν λέμε “δημιουργώ πληθωριστικό χρήμα”? Κατά την γνώμη μου, η καλύτερη περιγραφή του τι σημαίνει “δημιουργία πληθωριστικού χρήματος”, είναι η εξής. Είναι “η αύξηση της ποσότητας του χρήματος σε μία οικονομία, χωρίς αυτή η αύξηση να συνοδεύεται από μία ισόποσης αξίας αύξηση στην παραγωγή”.  Υπάρχουν για παράδειγμα στην οικονομία 2 ντομάτες και 2 ευρώ, και κοστίζει πχ μία ντομάτα ένα ευρώ, και φτιάχνεις άλλο ένα ευρώ χωρίς να φτιάξεις άλλη μία ντομάτα. Με αποτέλεσμα τα 3 ευρώ να μην αντιστοιχούν σε 3 ντομάτες αλλά σε 2, και η τιμή της ντομάτας να αυξάνεται από 1 ευρώ σε 1.5 ευρώ ας πούμε. Άρα δημιούργησες χρήμα, και φορολόγησες τις δύο ντομάτες. Η φορολογία αυτή δεν πήρε την μορφή της κλασσικής φορολόγησης, του σημειώματος που στέλνει η εφορία στο σπίτι, αλλά την μορφή της δημιουργίας χρήματος και του πληθωρισμού. Είχα ανεβάσει το παρακάτω κείμενο για το θέμα της φορολογίας μέσω της δημιουργίας χρήματος οπότε δεν θα επεκταθώ.


Θέλω λοιπόν να δείξω με αυτό το κείμενο, με απλά λόγια, ότι οι ιδιώτες τραπεζίτες δεν μπορούν να δημιουργήσουν χρήμα, και άρα να φορολογήσουν τον υπάρχοντα πλούτο. Τους φορτώνουν όμως την κρίση, με την ίδια άνεση που φορτώνουν στους Εβραίους τον παπαντρέα. Τον παπαντρέα, που ήταν το μεγαλύτερο τσιράκι των Αράβων που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα  (βλέπε link)


Μόνο το κράτος μπορεί να δημιουργήσει χρήμα και να φορολογήσει τον υπάρχοντα πλούτο με την κατάλληλη νομοθεσία. Το γιατί είναι εξαιρετικά απλό, και δεν χρειάζεται τόσο χώρο που θα χρησιμοποιήσω. Απλά θέλω να το διατυπώσω όσο πιο απλά γίνεται και γι’ αυτό χρησιμοποιώ υπερβολικά πολύ χώρο. Να προσθέσω, ότι στο πάρτυ που λαμβάνει χώρα κατά την διάρκεια τέτοιων επεκτατικών πολιτικών, φυσικά και οι ιδιώτες τραπεζίτες κάθονται στο πρώτο τραπέζι, αφού η δουλειά τους είναι να αγοράζουν και να πουλάνε χρήμα. Αν εγώ πουλάω καρφιά, την εποχή που οι αγοραπωλησίες καρφιών είναι στα πάνω τους, είμαι κι εγώ στα πάνω μου. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός, ότι το χάρτινο χρήμα είναι το μεγαλύτερο κρατικό μονοπώλιο. Πριν όμως εξηγήσω πολύ συγκεκριμένα τι εννοώ, θέλω να πω δυο λόγια γιατί πρέπει να υπάρχει κάποιο αγαθό σε μία οικονομία που να χρησιμοποιείται σαν ανταλλακτικό μέσο (χρήμα πχ), και γιατί πρέπει επίσης να υπάρχει ένα τραπεζικό σύστημα.

Σε μία ανταλλακτική οικονομία που δεν θα υπήρχε κάποια μορφή χρήματος, κάποιο δηλαδή αγαθό που να δέχονται όλοι σαν αντάλλαγμα για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που πουλάνε και παρέχουν, θα έπρεπε αυτός που παράγει πορτοκάλια και θέλει ντομάτες, να ψάξει για κάποιον που πουλάει ντομάτες και θέλει πορτοκάλια. Αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο, και απαιτεί πάρα πολύ χρόνο και τύχη. Σε μία οικονομία που όλοι δέχονται κάποιο αγαθό σαν ανταλλακτικό μέσο, πχ χρυσά νομίσματα, λάδι, χάρτινο χρήμα κτλ, αυτό το πρόβλημα δεν υφίσταται. Σε μία τέτοια οικονομία αυτός που πουλάει πορτοκάλια και θέλει ντομάτες, αρκεί να βρει κάποιον που θέλει πορτοκάλια, να του δώσει τα πορτοκάλια, να λάβει το ανταλλακτικό μέσο, το οποίο στην συνέχεια θα δώσει σε αυτόν που πουλάει ντομάτες, και θα πάρει τις ντομάτες. Αυτό είναι τρομακτικά πιο αποτελεσματικό, και θεωρείται δεδομένο ότι μία οικονομία στην οποία υπάρχει ένα γενικά αποδεκτό και κατάλληλο ανταλλακτικό μέσο, μπορεί να επιτύχει υψηλότερο επίπεδο παραγωγής και ευημερίας. Αυτό δεν είναι απλά άποψη αλλά γεγονός.

Επίσης ο παραγωγός των πορτοκαλιών, χρειάζεται ένα μέσο αποθήκευσης της αξίας του πλεονάσματος της παραγωγής του. Αν για παράδειγμα χρειάζεται 100 πορτοκάλια τον χρόνο αλλά παράγει 200, θα πρέπει να βρει ένα τρόπο να αποθηκεύσει την αξία των επιπλέον 100 πορτοκαλιών που θα πουλήσει. Χρειάζεται λοιπόν ένα αγαθό που να έχει διάρκεια στον χρόνο, και που να αποδέχονται όλοι στις συναλλαγές τους, ώστε να αποθηκεύει τις αξίες των πλεονασμάτων του. Αυτό το αγαθό μπορεί να είναι ένα αγαθό με μεγάλη διάρκεια ζωής (πχ λάδι), αλλά τα χρυσά, ασημένια και άλλα νομίσματα ή το χάρτινο χρήμα είναι μακράν καλύτεροι τρόποι αποθήκευσης αξιών. Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι για τους οποίους είναι αναγκαία η ύπαρξη κάποιου ανταλλακτικού μέσου σε μία οικονομία αλλά τα παραπάνω είναι αρκετά για εξυπηρετήσουν τον σκοπό του κειμένου.

Γιατί χρειάζεται το τραπεζικό σύστημα τώρα. Ο αγρότης του παραπάνω παραδείγματος, έχει ένα πλεόνασμα 100 πορτοκαλιών. Υπάρχει όμως κάποιος άλλος αγρότης που έχει έλλειμμα 100 πορτοκαλιών. Και θα ήταν διατεθειμένος να δώσει 110 πορτοκάλια σε έναν χρόνο από τώρα στον πλεονασματικό αγρότη, αν ο πλεονασματικός αγρότης του έδινε σήμερα τα 100 πορτοκάλια. Το πρόβλημα είναι ότι ο αγρότης είναι πολύ απασχολημένος με την παραγωγή των πορτοκαλιών για να ξέρει ποιος από τους υπόλοιπους αγρότες είναι αξιόχρεος και ποιος όχι. Και δεν μπορεί να ρισκάρει το πλεόνασμα του. Αυτό το πρόβλημα λύνεται με την ύπαρξη κάποιου μεσίτη, κάποιου ειδικού, που είναι εξειδικευμένος και ξέρει ποιος αγρότης είναι αξιόχρεος και ποιος όχι.

Αυτός ο μεσίτης χρήματος έχει επικρατήσει να λέγεται τράπεζα. Θα μπορούσαν να μην λέγονται τράπεζες, και να λέγονται μεσίτες χρήματος, ή έμποροι χρήματος, ή κάπως αλλιώς. Επικράτησε να λέγονται τράπεζες. Στην πραγματικότητα όμως δεν έχουν καμία διαφορά από έναν μεσίτη ακινήτων, ή από κάποιον που αγοράζει και πουλάει καρφιά. Ο μεσίτης ακινήτων είναι ο σύνδεσμος ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν να δώσουν και σε αυτούς που θέλουν να πάρουν ακίνητα. Ο μεσίτης χρήματος (τράπεζα) είναι ο σύνδεσμος ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν να δώσουν (καταθέσουν) και σε αυτούς που θέλουν να πάρουν (δανειολήπτες) χρήματα. Δεν υπάρχει λόγος να επεκταθώ, αφού όλοι δέχονται ότι σε μία οικονομία πρέπει και να υπάρχει κάποια μορφή χρήματος, και ένα τραπεζικό σύστημα. Ακόμη και ο Μηλιός το δέχεται αυτό.

Θα ξεκινήσω λοιπόν από μία οικονομία όπου δεν υπάρχει ακόμη ούτε χρήμα ούτε τράπεζες, και οι πολίτες παράγουν πορτοκαλάκια. Οι πολίτες όμως που είναι πλεονασματικοί στην παραγωγή πορτοκαλιών, νοιώθουν ανασφαλείς κρατώντας τα πορτοκαλάκια στο σπίτι τους. Μπορεί κάποιος να τους τα κλέψει. Άρα υπάρχει ζήτηση για κάποιους εξειδικευμένους χώρους φύλαξης. Δημιουργούνται λοιπόν εταιρείες φύλαξης, τις οποίες ας ονομάσουμε τράπεζες. Εκεί υπάρχουν μεγάλα χρηματοκιβώτια, όπου φυλάσσονται τα πορτοκάλια, και κάθε παραγωγός αποθηκεύει το πλεόνασμα της παραγωγής του. Μπορεί να πηγαίνει και να παίρνει όσα από τα πορτοκάλια του χρειάζεται, είτε για προσωπική χρήση είτε για εμπορικούς λόγους. Να υποθέσουμε ότι τα πορτοκάλια δεν χαλάνε ποτέ. Όσο καιρό και να τα κρατήσεις στο χρηματοκιβώτιο παραμένουν αναλλοίωτα. Μπορούν δηλαδή να χρησιμοποιούνται και για την αποθήκευση της αξίας του πλεονάσματος. Όταν καταθέτεις πορτοκάλια, παίρνεις από την τράπεζα χάρτινες αποδείξεις. Κάθε απόδειξη αντιστοιχεί σε ένα πορτοκάλι. Έχει γραμμένο πάνω της τον αριθμό 1 και σχεδιασμένο ένα πορτοκάλι. Κάθε τράπεζα εκδίδει τις δικές της αποδείξεις κατάθεσης πορτοκαλιών. Όλων όμως των τραπεζών οι αποδείξεις είναι ίδιες. Είναι μικρά χαρτάκια, που όλα φέρουν τον αριθμό 1 επάνω τους, έχουν το σχέδιο ενός πορτοκαλιού, και το μόνο που αλλάζει από χαρτάκι σε χαρτάκι είναι το όνομα της τράπεζας που αυτά φέρουν επάνω τους.

Σιγά σιγά αυτά τα χαρτάκια αρχίζουν να χρησιμοποιούνται σαν χρήμα. Οι παραγωγοί δεν μπαίνουν στον κόπο να πηγαίνουν να παίρνουν τα πορτοκάλια τους, και να τα ανταλλάσουν μεταξύ τους. Είναι για αυτούς πολύ πρακτικότερο να μην κουβαλάνε και ανταλλάσουν τα πορτοκάλια αλλά τα χαρτάκια. Τώρα έχουμε πλέον ένα κανονικό τραπεζικό σύστημα. Έχουμε μία οικονομία που εξελίχτηκε από ανταλλακτική σε εγχρήματη, και απέκτησε και τραπεζικό σύστημα. Οι άνθρωποι δεν ανταλλάζουν τα πορτοκάλια τους, αλλά χαρτάκια που αντιστοιχούν σε 1 πορτοκάλι ανά χαρτάκι.

Στην πορεία όμως, οι πολίτες θέλουν ένα ακόμη καλύτερο ανταλλακτικό μέσο από τα πορτοκάλια, και καταλήγουν στον χρυσό που έχει κάποια πιο βολικά χαρακτηριστικά. Και ο χρυσός, και τα πορτοκάλια, μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν “χρήμα”, απλά στην πραγματικότητα ο χρυσός είναι καταλληλότερος. Αρχίζουν λοιπόν οι άνθρωποι να χρησιμοποιούν χρυσό στις εμπορικές τους συναλλαγές. Ο χρυσός πλέον δεν χρησιμοποιείται μόνο για την κατασκευή κοσμημάτων όπως στο παρελθόν, αλλά και σαν ανταλλακτικό μέσο. Και όπως κάποιοι άνθρωποι εργάζονται για την παραγωγή πορτοκαλιών, έτσι και κάποιοι άνθρωποι εργάζονται για την εξόρυξη και την επεξεργασία του χρυσού. Δεν πρέπει να συγχέουμε τον χρυσό με το χάρτινο χρήμα. Ο χρυσός είναι ένα αγαθό όπως και όλα τα υπόλοιπα.

Πρέπει κάποιος να εργαστεί σκληρά για να δημιουργηθεί ένα χρυσό νόμισμα. Το χάρτινο χρήμα προκύπτει από ένα μηχάνημα με ελάχιστο κόπο και κόστος. Ο χρυσός έχει πραγματική αξία όπως και όλα τα άλλα αγαθά, κάτι που δεν ισχύει για το χρήμα. Το χρήμα παίρνει αξία από τον νόμο του κράτους που το καθιερώνει σαν υποχρεωτικό μέσο συναλλαγών, και όχι από κάποια εσωτερική του αξία. Η τιμή του χρυσού επηρεάζεται από τους παράγοντες που επηρεάζουν και την τιμή όλων των άλλων αγαθών, όπως είναι η προσφορά και η ζήτηση, οι προτιμήσεις κτλ. O χρυσός λοιπόν δεν είναι ένα αγαθό όπως το χάρτινο χρήμα, αλλά ένα αγαθό όπως όλα τα υπόλοιπα (πορτοκάλια, μήλα, ξύλο, κρασί, χαλκός κτλ). Απλά έχει κάποια χαρακτηριστικά που τον κάνουν ιδανικό για ανταλλακτικό μέσο.

Οι άνθρωποι λοιπόν, ανταλλάσουν μεταξύ τους τα αγαθά τους για χρυσό, και καταθέτουν στην τράπεζα τον χρυσό τους. Η τράπεζα με την σειρά της, εκδίδει χαρτονομίσματα με το όνομα της. Χαρτονομίσματα του 1 γρ χρυσού πχ. Το μόνο που διαφέρει πάνω σε κάθε χαρτονόμισμα είναι το όνομα της τράπεζας. Το ένα χαρτονόμισμα γράφει πάνω του Alhpa Bank, το άλλο Eurobank, το άλλο X bank, ανάλογα με το ποια τράπεζα το έχει εκδώσει. Οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να εξαργυρώνουν τα χαρτονομίσματα που οι ίδιες έχουν εκδώσει, και να δίνουν στον κομιστή 1 γρ χρυσού για κάθε χαρτονόμισμα. Πως είναι για παράδειγμα τα χαρτονομίσματα του 1 δολαρίου που γράφουν πάνω τους “1 δολάριο”? Έτσι ακριβώς είναι και τα χαρτονομίσματα του παραδείγματος μου, απλά γράφουν πάνω τους “1 γραμμάριο χρυσού”, με την μόνη διαφορά ότι αναγράφεται σε αυτά και το όνομα της εκδότριας τράπεζας. Η μόνο διαφορά είναι ότι το ευρώ, το δολάριο και τα άλλα νομίσματα δεν εξαργυρώνονται σε χρυσό. Αντίθετα οι τράπεζες παραδείγματος μου είναι υποχρεωμένες να εξαργυρώνουν τα χαρτονομίσματα τους για την ποσότητα χρυσού που αναγράφεται επάνω τους. Δεν βασίζεται δηλαδή η αξία τους πάνω στο κρατικό μονοπώλιο του χάρτινου χρήματος, αλλά στα πορτοκάλια (ή στον χρυσό) που βρίσκονται πίσω από αυτά. Και έχω θεωρήσει για απλοποίηση ότι κυκλοφορούν μόνο χαρτονομίσματα του 1 γραμμαρίου χρυσού και ότι 1 γραμμάριο χρυσού ανταλλάσσεται με 1 πορτοκάλι και ότι η τιμή παραμένει σταθερή στο 1 γραμμάριο χρυσού ανά πορτοκάλι.


Γιατί δεν μπορούν οι ιδιωτικές τράπεζες να δημιουργήσουν χρήμα

Τώρα πρέπει να εξετάσουμε τον ιδιώτη τραπεζίτη, στον οποίο όλοι οι πολιτικάντηδες χρεώνουν την κρίση. Όπως είναι αναμενόμενο, ο ιδιώτης τραπεζίτης θέλει να πουλήσει όσο περισσότερο από το ανταλλακτικό μέσο της οικονομίας γίνεται. Είτε αυτό είναι πορτοκάλια, είτε χρυσός, είτε χάρτινο χρήμα. Όπως ο πωλητής καρφιών θέλει να πουλήσει όσο περισσότερα καρφιά γίνεται, έτσι ακριβώς και ο πωλητής του ανταλλακτικού μέσου θέλει να πουλήσει όσο περισσότερο από το ανταλλακτικό μέσο γίνεται. Αν η διαφορά ανάμεσα στο επιτόκιο καταθέσεων και χορηγήσεων είναι 5% πχ, και δανείσει 100.000 ευρώ, θα έχει κέρδος 5.000. Αν δανείσει 1.000.000 ευρώ θα έχει κέρδος 50.000. Αν δανείσει 10.000.000 ευρώ θα έχει κέρδος 500.000. Έτσι βγάζει κέρδος ο πωλητής του ανταλλακτικού μέσου. Όσο περισσότερο από το ανταλλακτικό μέσο πουλήσει, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το κέρδος του. Όπως ακριβώς ο πωλητής καρφιών, που όσο περισσότερα καρφιά πουλήσει τόσο περισσότερο κέρδος θα έχει (αν φυσικά κοστολογεί σωστά).

Πρέπει να σκεφτούμε τώρα αν μπορεί μία ιδιωτική τράπεζα να εκδώσει πληθωριστικό χρήμα, όπως κάνει το κράτος. Αυτό που λέμε να “δημιουργήσει” χρήμα. Η απάντηση είναι ότι όχι, δεν μπορεί. Ας σκεφτούμε μία τράπεζα στην οποία οι αγρότες έχουν καταθέσει 1.000 γραμμάρια χρυσού, και η τράπεζα έχει εκδώσει 1.000 χαρτονομίσματα του 1 γρ χρυσού με το όνομα της, τα οποία κυκλοφορούν στην οικονομία σαν χρήμα. Τα χαρτονομίσματα της συγκεκριμένης τράπεζας, αλλά και της κάθε τράπεζας που κυκλοφορούν στην αγορά, καλύπτονται 100% από χρυσό. Κυκλοφορούν για παράδειγμα 1.000 χαρτονομίσματα του 1 γρ χρυσού που έχει εκδώσει η X Bank, και η τράπεζα έχει στο χρηματοκιβώτιο της 1.000 γρ χρυσού.

Αυτή η τράπεζα θέλει τώρα να τυπώσει άλλα 9.000 χαρτονομίσματα της (του 1 γρ χρυσού), χωρίς να έχει άλλα 9.000 γραμμάρια χρυσού. Θέλει να το κάνει αυτό, ώστε να δανείσει το νέο χρήμα, και να βγάλει επιπλέον κέρδος (τόκο). Αυτό το χρήμα δεν θα καλύπτεται από χρυσό, και άρα από αληθινή παραγωγή, θα είναι αυτό που λέμε “πληθωριστικό χρήμα”. Μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο η X Bank? Όχι βέβαια. Αν κάνει κάτι τέτοιο θα χρεοκοπήσει πολύ σύντομα. Ο λόγος είναι ότι πολλοί από τους ανθρώπους που θα συνάψουν δάνεια με την τράπεζα και θα λάβουν τα χαρτονομίσματα της τράπεζας, ή τις τραπεζικές της επιταγές, ή όποιο άλλο τραπεζικό μέσο δώσει σε αυτούς που θα δανείσει το χρήμα που δημιούργησε, θα τα δώσουν σε άλλους οικονομικούς παράγοντες κατά την διάρκεια των συναλλαγών τους, οι οποίοι με την σειρά τους θα τα καταθέσουν στις δικές τους τράπεζες για εκκαθάριση. Άλλοι θα τα στείλουν στο εξωτερικό για να αγοράσουν εμπορεύματα, και τα χαρτονομίσματα θα καταλήξουν σε τράπεζες του εξωτερικού.

Οι άλλες τράπεζες με την σειρά τους, και του εσωτερικού και του εξωτερικού, θα στείλουν τα χαρτονομίσματα που έλαβαν στην τράπεζα που τα εξέδωσε (που έκανε την ψεύτικη πιστωτική επέκταση) για να γίνει εκκαθάριση. Να τους τα εξαργυρώσει δηλαδή, να τους τα ανταλλάξει με χρυσό όπως είναι υποχρεωμένη να κάνει. Και πιο συγκεκριμένα θα απαιτήσουν 1 γρ χρυσού για κάθε χαρτονόμισμα που έχουν στην κατοχή τους. Θα κυκλοφορούν δηλαδή στην αγορά 10.000 χαρτονομίσματα του 1 γρ χρυσού που θα έχει εκδώσει η τράπεζα, και που θα αντιστοιχούν σε 10.000 γραμμάρια χρυσού, και η τράπεζα θα έχει στο χρηματοκιβώτιο της μόνο 1.000 γραμμάρια χρυσού. Η τράπεζα δεν θα μπορεί να εξαργυρώσει τα χαρτονομίσματα που θα της στέλνουν για εξαργύρωση οι υπόλοιπες τράπεζες του εσωτερικού και του εξωτερικού, γιατί απλά δεν θα έχει τα αναγκαία αποθέματα χρυσού, και μοιραία την επομένη ημέρα της ψεύτικης πιστωτικής επέκτασης θα οδηγηθεί στην χρεοκοπία.

Στο τραπεζικό σύστημα που μόλις περιέγραψα, οι τράπεζες θα πρέπει να ανταλλάσουν κάθε ημέρα ή κάθε βδομάδα, ή κάθε μήνα φορτία χρυσού ανάλογα με το ποια οφείλει χρυσό σε ποια. Αυτό είναι λίγο άβολο. Είναι πρακτικότερο να υπάρχει ένας εκκαθαριστής που να μεσολαβεί ανάμεσα στις τράπεζες. Θα κάνω λοιπόν μία τροποποίηση στο παράδειγμα μου. Θα προσθέσω και μία κρατική κεντρική τράπεζα, η οποία θα φυλάει τον χρυσό των ιδιωτικών τραπεζών, και θα είναι εκκαθαριστής. Οι τράπεζες δηλαδή εξακολουθούν να τυπώνουν χαρτονομίσματα με το όνομα τους σαν αποδείξεις για τις καταθέσεις σε χρυσό που δέχονται, απλά μόλις μία τράπεζα δέχεται μία κατάθεση σε χρυσό, στέλνει τον χρυσό στην κεντρική τράπεζα που είναι ο εκκαθαριστής και φύλακας του χρυσού. Έτσι, όταν η τράπεζα Α δέχεται ένα χαρτονόμισμα της τράπεζας Β, το στέλνει στην κεντρική τράπεζα, η οποία βγάζει ένα γραμμάριο χρυσού από το κουτί της τράπεζας Β και το βάζει στο κουτί της τράπεζας Α, και στην συνέχεια επιστρέφει το χαρτονόμισμα της τράπεζας Β στην τράπεζα Β, αφού αυτό έχει πια εξοφληθεί. Αντιπροσώπευε ένα χρέος που πληρώθηκε. Σε ένα τέτοιο τραπεζικό σύστημα, τα χαρτονομίσματα μοιάζουν περισσότερο με τραπζικές επιταγές, αφού φέρουν στο σώμα τους το όνομα της εκδότριας τράπεζας

  Κατά τα άλλα ισχύει ότι και πριν προσθέσω στο παράδειγμα μου την κεντρική τράπεζα. Αν η τράπεζα Β είχε κάνει ψεύτικη πιστωτική επέκταση, είχε εκδώσει δηλαδή περισσότερα χαρτάκια από τον χρυσό που της έχουν καταθέσει οι πελάτες της, οι άλλες τράπεζες θα στείλουν στο τέλος της ημέρας στην κεντρική τράπεζα τα χαρτονομίσματα της, η κεντρική τράπεζα δεν θα βρει στο κουτί της τράπεζας Β ποσότητα χρυσού που να αντιστοιχεί στα χαρτονομίσματα που έχει εκδώσει, και δεν θα εκκαθαρίσει την συναλλαγή. Δεν αλλάζει δηλαδή τίποτα η εισαγωγή της κεντρικής τράπεζας-εκκαθαριστή στο παράδειγμα μου. Απλά δεν χρειάζεται πια οι ιδιωτικές τράπεζες να ανταλλάσουν καθημερινά μεγάλα φορτία χρυσού. Η εκκαθάριση γίνεται στην κεντρική τράπεζα κάτι που κάνει το παράδειγμα μου πιο ρεαλιστικό.

Τώρα θέλω να δείξω ότι ούτε και στην περίπτωση που το χρήμα το τυπώνει η κεντρική τράπεζα, οι ιδιωτικές τράπεζες μπορούν να κάνουν ψεύτικη πιστωτική επέκταση, όταν το χρήμα καλύπτεται 100% από χρυσό. Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει μία κεντρική τράπεζα που τυπώνει χαρτονομίσματα που αντιστοιχούν σε ένα γραμμάριο χρυσού. Για να τυπώσει δηλαδή η κεντρική τράπεζα 1 καινούργιο χαρτονόμισμα του 1 γραμμαρίου χρυσού, θα πρέπει κάποιος να κάνει σε αυτήν μία νέα κατάθεση 1 γραμμαρίου χρυσού. Είτε αυτός ο κάποιος είναι το κράτος, είτε κάποια ιδιωτική τράπεζα (για λογαριασμό της ή για λογαριασμό κάποιου πελάτη της). Κάθε ιδιωτική τράπεζα δηλαδή, λαμβάνει από την κεντρική τράπεζα ένα χαρτονόμισμα για κάθε ένα γραμμάριο χρυσού που παραχωρεί στην κεντρική τράπεζα. Όχι για κάθε γραμμάριο χρυσού που στέλνει στο δικό της κουτί στην κεντρική τράπεζα, αλλά για κάθε γραμμάριο χρυσού που παραχωρεί στην κεντρική τράπεζα. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στα δύο. Στη μία περίπτωση ο χρυσός ανήκει στην τράπεζα Α και φυλάσσεται στην κεντρική τράπεζα, και στην άλλη περίπτωση παραχωρείται στην κεντρική τράπεζα και καταχωρείται στο κουτί με τον κρατικό χρυσό. Μόνο στην δεύτερη περίπτωση εκδίδεται νέο χαρτονόμισμα.

 Πουλάω δηλαδή εγώ ένα πορτοκάλι σε κάποιον που εξόρυξε ένα γραμμάριο χρυσού, και μου δίνει αυτό το γραμμάριο χρυσού . Πάω μετά στην ιδιωτική τράπεζα Α, και καταθέτω το γραμμάριο χρυσού. Η τράπεζα Α έχει δύο επιλογές ανάλογα με το αν θέλει να κρατήσει τον χρυσό για λογαριασμό της ή όχι. Αν θέλει να κρατήσει τον χρυσό για λογαριασμό της, στέλνει αυτό τον χρυσό στην κεντρική τράπεζα με εντολή να τοποθετηθεί στο δικό της κουτί στην κεντρική τράπεζα, και η τράπεζα Α μου δίνει ένα από τα δικά της χαρτονομίσματα (όχι φρεσκοτυπωμένο). Ένα από τα υπάρχοντα χαρτονομίσματα. Αν η τράπεζα Α δεν θέλει να κρατήσει τον χρυσό, στέλνει το γραμμάριο στην κεντρική τράπεζα με εντολή να το κρατήσει η κεντρική τράπεζα. Να το βάλει δηλαδή στο κουτί με τον κρατικό χρυσό.

Σε αυτή την περίπτωση η κεντρική τράπεζα τυπώνει ένα καινούργιο κολλαριστό χαρτονόμισμα, και τοποθετεί τον χρυσό στο κουτί του κρατικού χρυσού. Στέλνει το χαρτονόμισμα αυτό στην τράπεζα Α, η οποία το δίνει σε μένα. Εγώ δηλαδή θα πάρω όπως και να έχει ένα χαρτονόμισμα του 1 γραμμαρίου χρυσού. Και μπορώ να το καταθέσω στην τράπεζα Α και να πάρω ένα καταθετικό βιβλιάριο για αντάλλαγμα ή να το κρατήσω. Το αν θα είναι φρεσκοτυπωμένο ή όχι, εξαρτάται από την ιδιωτική τράπεζα Α. Αν θέλει να αυξήσει τα αποθεματικά της σε χρυσό στην κεντρική τράπεζα, τότε θα μου καλύψει το γραμμάριο μου με ένα από τα δικά της χαρτονομίσματα. Αν θεωρεί ότι έχει αρκετό χρυσό, τότε θα παραχωρήσει τον χρυσό μου στην κεντρική τράπεζα, η οποία θα εκδώσει ένα νέο χαρτονόμισμα.

Χρησιμοποιώ αυτό το παράδειγμα, για να είναι εντελώς μα εντελώς σαφές, ότι σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο μόνος τρόπος να δημιουργήσει η κεντρική τράπεζα ένα νέο χαρτονόμισμα, είναι να καταθέσει κάποιος ένα γραμμάριο χρυσού στο κουτί με τον κρατικό χρυσό. Όχι στο κουτί κάποιας ιδιωτικής τράπεζας. Και αυτό είναι απόλυτα λογικό. Γιατί κάθε ένα χαρτονόμισμα του 1 γραμ χρυσού που εκδίδει η κεντρική τράπεζα αντιπροσωπεύει ένα χρέους του κράτους. Όποιος δηλαδή ντόπιος ή ξένος κρατάει ένα τέτοιο χαρτονόμισμα, μπορεί να το εξαργυρώσει στην κεντρική τράπεζα για 1 γραμμάριο χρυσού. Τα χαρτονομίσματα σκεφτείτε τα σαν τις επιταγές του κράτους. Βάζοντας λοιπόν για κάθε χαρτονόμισμα που εκδίδει η κεντρική τράπεζα, ένα γραμμάριο χρυσού στο κουτί με τον κρατικό χρυσό, όλα τα χαρτονομίσματα που κυκλοφορούν, είναι αληθινά χαρτονομίσματα. Η κεντρική τράπεζα μπορεί να ανταλλάξει το καθένα από αυτά με 1 γραμμάριο χρυσού. H έκδοση τέτοιων χαρτονομισμάτων είναι απόλυτα υγιής γιατί αντιπροσωπεύουν πραγματικά πλεονάσματα παραγωγής και όχι ψεύτικες νομισματικές επεκτάσεις.

 Όσα δηλαδή τέτοια χαρτονομίσματα κυκλοφορούν στην οικονομία, τόσα είναι (τουλάχιστον) και τα γραμμάρια χρυσού που βρίσκονται στο θησαυροφυλάκιο της κεντρικής τράπεζας. Μπορεί σε αυτό το καθεστώς μία ιδιωτική τράπεζα να κάνει πιστωτική επέκταση? Όχι φυσικά. Αν αυτή η ιδιωτική τράπεζα κάνει πιστωτική επέκταση, αν δηλαδή τυπώσει και δανείσει τραπεζικές της επιταγές που αντιστοιχούν σε περισσότερο χρυσό από αυτόν που διατηρεί στο κουτί της (στο θησαυροφυλάκιο της κεντρικής τράπεζας), οι πελάτες της θα δώσουν τις επιταγές-δάνεια που θα λάβουν σε άλλους οικονομικούς παράγοντες, οι άλλοι οικονομικοί παράγοντες θα καταθέσουν αυτές τις επιταγές προς εκκαθάριση σε άλλες τράπεζες του εσωτερικού και του εξωτερικού, οι οποίες με την σειρά τους θα στείλουν τις επιταγές αυτές στην κεντρική τράπεζα για εκκαθάριση. Για μετατροπή δηλαδή σε χρυσό. Η κεντρική τράπεζα δεν θα βρει στο κουτί της τράπεζας Α αρκετό χρυσό για να μεταφέρει στα κουτιά των τραπεζών που έχουν στα χέρια τους τις επιταγές της τράπεζας Α, και δεν θα εκκαθαρίσει την συναλλαγή. Όπως ακριβώς είχα περιγράψει και στο παράδειγμα πιο πάνω που δεν υπήρχε κεντρική τράπεζα.

Είτε λοιπόν το χρήμα το εκδίδουν οι ιδιωτικές τράπεζες, είτε η κεντρική τράπεζα, αν αυτό το χρήμα καλύπτεται από χρυσό, οι ιδιωτικές τράπεζες δεν μπορούν να κάνουν ψεύτικη πιστωτική επέκταση όπως εξήγησα παραπάνω. Ελπίζω λοιπόν να είναι σαφές γιατί μιλάω για τον “μύθο του κακού τραπεζίτη”. Μόνο το κράτος μέσω της νομοθεσίας του, και του κρατικού μονοπωλίου στο χάρτινο χρήμα, μπορεί να κάνει ψεύτικες πιστωτικές επεκτάσεις. Και όταν λέω ψεύτικες πιστωτικές επεκτάσεις, εννοώ πιστωτικές επεκτάσεις που δεν βασίζονται στις πραγματικές αποταμιεύσεις των πολιτών. Η οποία αξία των αποταμιεύσεων (των πλεονασμάτων της παραγωγής δηλαδή) είναι στο παράδειγμα μου αποθηκευμένη σε χρυσό. Να σημειώσω ότι δεν είναι απαραίτητο η χώρα να παράγει χρυσό. Η χώρα μπορεί να παράγει άλλα προιόντα και να τα ανταλλάσει με χρυσό. Ο χρυσός είναι ένα προιόν όπως και όλα τα υπόλοιπα.

Κρατικές πιστωτικές επεκτάσεις

Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι οι ιδιώτες τραπεζίτες δεν μπορούν να “δημιουργήσουν” χρήμα όπως ισχυρίζονται όλοι οι συνωμοσιολόγοι. Το πρόβλημα όμως για κάθε πολιτικό σύστημα, είναι ότι με ένα τραπεζικό σύστημα όπως αυτό που περιγράφω παραπάνω, ούτε η κυβέρνηση μπορεί να “δημιουργήσει” χρήμα. Και όπως λέω συνέχεια, οι κυβερνήσεις έχουν τρεις τρόπους να χρηματοδοτούν τα ελλείμματα τους. Ο ένας είναι η φορολογία, ο δεύτερος ο δανεισμός, και ο τρίτος το “τύπωμα” χρήματος. Το τύπωμα χρήματος είναι ουσιαστικά φορολογία μέσω πληθωρισμού (βλέπε παραπάνω link για κεντρικές τράπεζες και δημιουργία χρήματος).

 Το “τύπωμα”  χρήματος, είναι ο ιδανικός τρόπος χρηματοδότησης για μία κυβέρνηση. Η αύξηση της φορολογίας είναι τρομερά αντιδημοφιλής, ο δανεισμός προυποθέτει την εμπιστοσύνη αυτού που σε δανείζει και έχει και την ποινή των τόκων, ενώ το τύπωμα χρήματος ο κόσμος δεν το αντιλαμβάνεται σαν φορολόγηση αλλά σαν πληθωρισμό. Η κυβέρνηση δεν χρειάζεται την εμπιστοσύνη κανενός για να προχωρήσει σε μία αύξηση της ποσότητας του χρήματος. Έχει το κόστος του πληθωρισμού, και η υπερβολική του χρήση οδηγεί σε μεγάλες κρίσεις όπως αυτή που ζούμε, αλλά βραχυπρόθεσμα είναι η ιδανική λύση για τους πολιτικάντηδες. Και όσο πιο κρατιστής είσαι, τόσο περισσότερο χρειάζεσαι την κεντρική τράπεζα για να μην αναγκάζεσαι να φορολογήσεις και να ξεσηκώνεις τον κόσμο. Θα μου πείτε και γιατί δέχτηκαν οι σοσιαλιστάρες του πολιτικού μας συστήματος να μπούμε στο ευρώ αφού τους πήρε το αγαπημένο τους μηχάνημα από τα χέρια? Γιατί απλά τους εξασφάλιζε ποταμούς φτηνών δανεικών. Δείτε τους πως σκούζουν τώρα.

Δείτε τον Τσίπρα. Έχει τάξει τα πάντα στους πάντες. Έχει πει ότι θα αυξήσει συντάξεις, ότι θα αυξήσει μισθούς, ότι θα προσλάβει στο δημόσιο, ότι θα μειώσει φόρους, ότι θα κρατικοποιήσει εταιρείες, ότι θα χαρίσει δάνεια κτλ. Όλα αυτά μπορεί να θέλουν και 150 δις ευρώ, και δεν θα έχει ούτε 2 για να τα πραγματοποιήσει. Βλέπε παρακάτω link. Αν όμως είχε ένα μηχάνημα να κόβει δραχμούλες, θα μπορούσε να βάζει από μια τσάντα του σούπερ μάρκετ γεμάτη δραχμές στην αγκαλιά κάθε ψηφοφόρου του. Και αν ο ψηφοφόρος του έλεγε ότι δεν φτάνουν ούτε για πασατέμπο, θα του έλεγε ότι την επόμενη φορά θα του βάλει μία σακούλα σκουπιδιών γεμάτη δραχμoύλες, και ότι είναι δύσκολα τα πράγματα γιατί το μνημόνιο διέλυσε την χώρα κτλ. Τώρα όμως θέλω να αφήσω τον ΣΥΡΙΖΑ και να μιλήσω σοβαρά, γιατί όπως λέει και ο Άδωνης, δεν μπορείς ταυτοχρόνως να μιλάς και σοβαρά και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να επιλέξεις αν θα μιλήσεις σοβαρά ή αν θα μιλήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιλέγω λοιπόν να μιλήσω σοβαρά.

Θέλω να περιγράψω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μία κυβέρνηση όταν τα χαρτονομίσματα που κυκλοφορεί είναι “χρυσά”, στην προσπάθεια της να δημιουργήσει χρήμα και να χρηματοδοτήσει τα ελλείμματα της.  Να ξεκινήσουμε από την ημέρα μηδέν. Οι πολίτες δεν έχουν αποταμιεύσει καθόλου πορτοκάλια ούτε έχουν καθόλου χρυσό. Αρχίζουν από την ημέρα 0 να μαζεύουν πορτοκάλια και χρυσό. Κάποιοι μαζεύουν πορτοκάλια και κάποιοι χρυσό, και ο χρυσός χρησιμοποιείται σαν ανταλλακτικό μέσο και σαν μέσο αποθήκευσης της αξίας των πλεονασμάτων της παραγωγής. Οι αγρότες τα πλεονάσματα τους σε πορτοκάλια τα ανταλλάσουν με χρυσό, και καταθέτουν τον χρυσό στις τράπεζες, αποθηκεύοντας έτσι την αξία των πλεονασμάτων τους σε χρυσό. Οι συλλέκτες χρυσού επίσης, το πλεόνασμα της παραγωγής τους (όσο χρυσό δηλαδή δεν ανταλλάξουν με πορτοκάλια) τον καταθέτουν στις τράπεζες. Όπως ακριβώς έχω περιγράψει παραπάνω.

Ο αποταμιευμένος χρυσός, δεν αντιπροσωπεύει μόνο τα παρελθόντα πλεονάσματα- αποταμιεύσεις χρυσού στην οικονομία. Αντιπροσωπεύει τα παρελθόντα πλεονάσματα-αποταμιεύσεις από όλες τις δραστηριότητες της οικονομίας, πχ από εξόρυξη χρυσού, από παραγωγή πορτακαλιών, από κουρέματα, από μαθήματα πιάνου κτλ, τα οποία έχουν μετατραπεί στο κοινό μέσο αποθήκευσης των πλεονασμάτων, που είναι ο χρυσός. Όταν δηλαδή εγώ έχω πλεόνασμα 1 πορτοκαλιού, και το ανταλλάζω με κάποιον που εξόρυξε 1 γραμμάριο χρυσού, και αποθηκεύω τον χρυσό στην τράπεζα, ο χρυσός αντιπροσωπεύει το πλεόνασμα μου σε πορτοκάλια που έχει μετατραπεί στο κοινώς αποδεκτό μέσο αποθήκευσης. Και στην οικονομία του παραδείγματος μου, ο χρυσός είναι το μόνο μέσο αποθήκευσης (αποταμίευσης) πλεονασμάτων. Στην πραγματικότητα αυτό δεν ισχύει βέβαια.

Με την σειρά τους, οι ιδιωτικές τράπεζες καταθέτουν τον χρυσό στην κεντρική τράπεζα, και λαμβάνουν χαρτονομίσματα του 1 γραμμαρίου χρυσού, τα οποία και δίνουν στους πελάτες τους. Τα χαρτονομίσματα δεν είναι υποχρεωτικό να λέγονται 1 γραμμάριο χρυσού. Μπορούν να λέγονται 1 δολάριο, 1 ευρώ κτλ, αρκεί να αναγράφεται πάνω τους ότι 1 δολάριο ή 1 ευρώ εξαργυρώνεται από την κεντρική τράπεζα για 1 γραμμάριο χρυσού. Ανά πάσα στιγμή θέλει κάποιος πελάτης, μπορεί να εξαργυρώσει ένα τέτοιο χαρτονόμισμα για 1 γραμμάριο χρυσού. Απλά επιλέγω να χρησιμοποιήσω τον τίτλο “χαρτονόμισμα του 1 γραμμαρίου χρυσού” για να τονίσω ότι κάθε χαρτονόμισμα έχει αντίκρυσμα σε χρυσό και μπορεί να εξαργυρωθεί. Είναι χρυσό χαρτονόμισμα.

Έστω λοιπόν στο σύστημα 1.000.000 χαρτονομίσματα του 1 γραμμαρίου χρυσού. Αυτά προέκυψαν από την κατάθεση 1.000.000 γραμμάριων χρυσού των πολιτών στην κεντρική τράπεζα (μέσω των ιδιωτικών τραπεζών). Για κάθε κατάθεση 1 γραμμαρίου χρυσού που τοπεθετούσε η κεντρική τράπεζα στο κουτί με τον κρατικό χρυσό, εξέδιδε και 1 χαρτονόμισμα του 1 γραμμαρίου χρυσού. Είναι αληθινά χαρτονομίσματα αυτά. Αντιστοιχούν σε πλεονάσματα παραγωγής. Κάθε χαρτονόμισμα αντιστοιχεί σε 1 γραμμάριο χρυσού που αντιπροσωπεύει αποθηκευμένη αξία πλεονάσματος είτε ενός πορτοκαλιού είτε ενός γραμμαρίου χρυσού (αφού θεωρώ ότι μόνο αυτά τα δύο αγαθά κυκλοφορούν στην οικονομία).

Να προσθέσω ότι η σχετική τιμή του χρυσού και του πορτοκαλιού δεν παραμένει σταθερή στην πραγματικότητα. Αντιθέτως αλλάζει, καθώς αλλάζουν οι ποσότητες του χρυσού και των πορτοκαλιών, καθώς αλλάζουν οι προτιμήσεις των πολιτών κτλ. Την στιγμή δηλαδή που εγώ πούλησα το πλεόνασμα μου (1 πορτοκάλι) για ένα γραμμάριο χρυσού, αποθήκευσα την αξία του πλεονάσματος του 1 πορτοκαλιού σε 1 γραμμάριο χρυσού, το οποίο αντάλλαξα με 1 χαρτονόμισμα του 1 γραμμαρίου χρυσού. Το χαρτονόμισμα θα είναι μεν εξαργυρώσιμο για 1 γραμμάριο χρυσού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα αντιπροσωπεύει πάντα 1 πορτοκάλι. Μπορεί οι τιμές των πορτοκαλιών να πέσουν και η τιμή να είναι 1 γραμμάριο χρυσού = 2 πορτοκάλια, ή να ανέβουν οπότε 1 γραμμάριο χρυσού = 0,5 πορτοκάλια.

Αυτό δεν πρέπει να το μπερδεύουμε με την αύξηση του γενικού επιπέδου των τιμών που προκαλεί το πληθωριστικό χρήμα. Αυτή η αύξηση ή μείωση της αξίας του χαρτονομίσματος, αντικατοπτρίζει την αλλαγή στην σχετική αξία του χρυσού και των πορτοκαλιών, και είναι απόλυτα θεμιτό να αλλάζουν οι σχετικές τιμές των αγαθών για πραγματικούς λόγους (αλλαγές στις ποσότητες, αλλαγές στα γούστα, αλλαγές στην τεχνολογία παραγωγής χρυσού και πορτοκαλιών κτλ). Να μην τα μπερδεύουμε λοιπόν. Ναι μεν τα χαρτονομίσματα είναι αληθινά, καλύπτονται από χρυσό, αλλά το τι αγοράζει ο χρυσός δεν παραμένει σταθερό στο πέρασμα του χρόνο. Άλλοτε μπορεί να αγοράζει 1 πορτοκάλι, άλλοτε 2 και άλλοτε μισό, ανάλογα με το πόσο ευνοικός ήταν ο καιρός για τις πορτοκαλιές, ή ανάλογα με το αν ανακαλύφθηκε κάποιο νέο χρυσορυχείο κτλ. Για απλοποίηση όμως θα υποθέσω ότι η τιμή του πορτοκαλιού παραμένει σταθερή στο 1 γραμμάριο χρυσού ανά πορτοκάλι.

Έχουμε λοιπόν 1.000.000 γραμμάρια χρυσού και 1.000.000 χαρτονομίσματα του 1 γραμμαρίου στην οικονομία. Ο χρυσός φυλάσσεται στο θησαυροφυλάκιο της κεντρικής τράπεζας. Έστω ότι η κυβέρνηση θέλει να χρησιμοποιήσει 100.000 γραμμάρια χρυσού παραπάνω από τον χρυσό της. Δεν θέλει όμως να φορολογήσει τους πελάτες για άλλα 100.000 γραμμάρια χρυσού, και δεν θέλει να δανειστεί από το εξωτερικό. Προτιμά να φορολογήσει έμμεσα τους πολίτες, ώστε η φορολόγηση να μην γίνει αντιληπτή. Μπορεί να το κάνει αυτό σε ένα καθεστώς με τον χρυσό κανόνα σε ισχύ? Μπορεί. Μέχρι κάποιο σημείο για την ακρίβεια. Απλά το σημείο αυτό είναι πολύ πιο μακριά όταν τα χαρτονομίσματα δεν καλύπτονται από χρυσό. Ο λόγος που η κυβέρνηση μπορεί να κάνει έστω και περιορισμένη χρήση αυτού του τεχνάσματος ακόμη και όταν τα χαρτονομίσματα είναι “χρυσά”, είναι ότι στην πραγματικότητα ο χρυσός στην κεντρική τράπεζα δεν φυλάσσεται στο κουτάκι της κάθε ιδιωτικής τράπεζας, αλλά όλος μαζί, και λογιστικά παρακολουθείται η ποσότητα ανά τράπεζα. Ενώ όμως οι ιδιωτικές τράπεζες οφείλουν να καλύπτουν τις κινήσεις τους με χρυσό, η κυβέρνηση δεν είναι υποχρεωμένη να κάνει κάτι τέτοιο. Και να εξηγήσω.

 Έστω ότι η τράπεζα Α έχει καταθέσεις 1.000 γραμμαρίων χρυσού στην κεντρική τράπεζα. Αλλά θέλει να κάνει μία ψεύτική πιστωτική επέκταση για να βγάλει μεγαλύτερο κέρδος. Δίνει ένα δάνειο- επιταγή σε ένα πελάτη της λοιπόν 10.000 χαρτονομίσματα. Ακολουθεί η διαδικασία που περιέγραψα πιο πάνω. Αυτός τα δίνει σε κάποιον άλλο, ο οποίος τα καταθέτει στην τράπεζα του στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό, η οποία στέλνει την επιταγή στην εγχώρια κεντρική τράπεζα για εκκαθάριση. Η κεντρική τράπεζα θα δει ότι η τράπεζα Α δεν έχει 10.000 γραμμάρια χρυσού στον λογαριασμό της, και δεν θα εκκαθαρίσει την συναλλαγή.

Αυτός όμως ο περιορισμός δεν ισχύει για το υπουργείο οικονομικών. Έστω ότι το υπουργείο οικονομικών έχει στην κεντρική τράπεζα 100.000 γραμμάρια χρυσού. Αλλά θέλει να διοργανώσει την Ολυμπιάδα που κοστίζει 200.000 γραμμάρια χρυσού. Η συνολική ποσότητα χρυσού που έχει η κεντρική τράπεζα στο θησαυροφυλάκιο της (των ιδιωτών και του κράτους), έστω ότι είναι 1.000.000 γραμμάρια. Από τα οποία τα 100.000 γραμμάρια είναι κρατικά. Τα υπόλοιπα ανήκουν στους ιδιώτες (ιδιωτικές τράπεζες και πολίτες). Το υπουργείο οικονομικών λοιπόν, κόβει μία επιταγή για 200.000 γραμμάρια, και την δίνει σε έναν εργολάβο για να διοργανώσει την Ολυμπιάδα. Ο εργολάβος παίρνει την επιταγή και την καταθέτει στην τράπεζα του. Η τράπεζα του την στέλνει στην κεντρική τράπεζα για εκκαθάριση. Η κεντρική τράπεζα βλέπει ότι ο κρατικός χρυσός είναι μόνο 100.000 γραμμάρια, αλλά παρόλα αυτά πιστώνει τον λογαριασμό της τράπεζας που έστειλε την επιταγή με χρυσό, η οποία με την σειρά της πιστώνει τον λογαριασμό του εργολάβου. Άρα όλα είναι εντάξει. Κανείς δεν έχει αντιληφθεί ότι η κυβέρνηση μόλις δημιούργησε χρήμα. Θα φανεί βέβαια στις κρατικές οικονομικές καταστάσεις σαν χρέος του υπουργείου οικονομικών, σαν χρέος της κυβέρνησης. Αλλά ποιος θα ασχοληθεί? Όλοι θεωρούν ότι πήραν τα λεφτά τους. Στην πραγματικότητα το υπουργείο οικονομικών αφαίρεσε από τις αποταμιεύσεις της κοινωνίας 100.000 γραμμάρια χρυσού, χωρίς να φορολογήσει άμεσα, και χωρίς να δανειστεί. Φορολογώντας έμμεσα. Κανείς δεν πήρε μυρωδιά. Μόνο στον πληθωρισμό είχε επίπτωση.

Το ίδιο ακριβώς θα μπορούσε να είχε κάνει η κυβέρνηση δίνοντας εντολή στην κεντρική τράπεζα να τυπώσει 100.000 νέα χαρτονομίσματα. Η κεντρική τράπεζα θα τύπωνε τα χαρτονομίσματα, θα τα έδινε στο υπουργείο οικονομικών, το υπουργείο οικονομικών θα τα έδινε στον εργολάβο, ο εργολάβος θα τα κατέθετε στην τράπεζα του, η οποία θα του άνοιγε έναν καταθετικό λογαριασμό και θα τα έστελνε στην κεντρική τράπεζα για να τοποθετήσει 100.000 γραμμάρια χρυσού στο κουτί-λογαριασμό της. Η κεντρική τράπεζα θα πίστωνε τον λογαριασμό της, και θα αναλάμβανε στην πραγματικότητα ένα χρέος απέναντι στην τράπεζα του εργολάβου αφού ο χρυσός δεν θα υπήρχε. Αυτό το χρέος της κεντρικής τράπεζας προς τον εργολάβο καλύπτεται από το χρέος της κυβέρνησης προς την κεντρική τράπεζα. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση χρωστάει στους πολίτες 100.000 γραμμάρια χρυσού. Πήρε από τις αποταμιεύσεις τους 100.000 γραμμάρια χρυσού για να διοργανώσει την Ολυμπιάδα. Απλά μεσολαβεί η κεντρική τράπεζα που είναι ένας κρατικός οργανισμός (για θεωρίες συνωμοσίας κεντρικών τραπεζών λέω παρακάτω).

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση με τον χρυσό κανόνα, είναι ότι η ψεύτικη δημιουργία χρήματος δημιουργεί μία “ψεύτικη” ζήτηση στην αγορά, ανεβάζει σταδιακά το επίπεδο των τιμών, η χώρα γίνεται πιο ακριβή, αρχίζει να χάνει την ανταγωνιστικότητα της, οι εισαγωγές αυξάνονται και οι εξαγωγές μειώνονται. Οι οικονομικοί παράγοντες στο εξωτερικό που δέχονται τις εγχώριες παραγγελίες και τα ντόπια χαρτονομίσματα, τα στέλνουν στην εγχώρια κεντρική τράπεζα για να εξαργυρωθούν σε χρυσό. Σιγά σιγά τα αποθεματικά της χώρας σε χρυσό αρχίζουν να τελειώνουν, και κάποια στιγμή αρχίζει να υπάρχει μία νευρικότητα ότι δεν θα υπάρχει χρυσός για να πληρωθούν οι απαιτήσεις. Αυτό μπορεί να ωθήσει και τους ντόπιους παράγοντες να ζητήσουν την εξαργύρωση των χαρτονομισμάτων τους σε χρυσό. Σε κάποια δεδομένη στιγμή η χώρα δεν θα μπορεί να εξαργυρώσει τις απαιτήσεις σε χρυσό αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, και η χώρα θα οδηγηθεί σε στάση πληρωμών στο εξωτερικό, και ενδεχομένως και στο εσωτερικό. Αναγκάζεται λοιπόν η κυβέρνηση είτε να αλλάξει την ισοτιμία εξαργύρωσης (πχ αντί 1 γραμμάριο χρυσού ανά χαρτονόμισμα, οι κομιστές θα λαμβάνουν 0,25 γραμμάρια χρυσού ανά χαρτονόμισμα), είτε να εγκαταλείψει τελείως τον χρυσό κανόνα. Να πάψει δηλαδή να εξαργυρώνει τα χαρτονομίσματα.

Αν σταματήσει την μετατροπή του χαρτονομίσματος σε χρυσό, δεν υπάρχει πια κανένας περιορισμός. Η κυβέρνηση μπορεί να ξεπληρώνει τους πιστωτές με χρήμα-κωλόχαρτο, προκαλώντας βέβαια πολύ υψηλό πληθωρισμό, ενδεχομένως και υπερπληθωρισμό με καταστροφικές συνέπειες. Αυτός είναι και ο λόγος που τα πολιτικά συστήματα ανά τον κόσμο δεν θέλουν τον χρυσό κανόνα. Ο χρυσός κανόνας, το “χρυσό” χαρτονόμισμα δηλαδή, επιβάλλει πολύ μεγαλύτερη δημοσιονομική πειθαρχεία, από το σκέτο χαρτονόμισμα. Και έτσι το κράτος βγάζει έναν νόμο που καθιερώνει τα χαρτονομίσματα σαν το υποχρεωτικό ανταλλακτικό μέσο συναλλαγών, χωρίς αυτό τα χαρτονομίσματα να αντλούν την αξία τους από τον χρυσό που βρίσκεται πίσω τους. Την αντλούν από τον νόμο που τα καθιερώνει σαν το υποχρεωτικό μέσο συναλλαγών. Γι’ αυτό και τον χρυσό κανόνα τον επικαλούνται οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι, και γι’ αυτό είναι ο εφιάλτης του σοσιαλιστή πολιτικού (και κάθε κρατιστή γενικά). Και μην μπερδευτεί κανείς και νομίζει ότι δεν μπορεί να γίνει κοινωνική πολιτική με τον χρυσό κανόνα. Φυσικά και μπορεί. Απλά πρέπει να την κάνεις με φόρους, και όχι κοροιδεύοντας όλους ταυτόχρονα όπως έκανε ο παπαντρέας και ο κάθε παπαντρέας.

Και για να εξηγήσω ακόμη πιο απλά αυτά που λέω παραπάνω, σκεφτείτε ως εξής. Έστω ότι η κοινωνία αποταμιεύει τα πλεονάσματα της σε χρυσό. Δεν υπάρχει χάρτινο χρήμα. Αν η κυβέρνηση απλώσει χέρι σε αυτόν τον χρυσό (πέραν της φορολόγησης) και κάποια στιγμή οι πολίτες νοιώσουν νευρικότητα και θέλουν να φυλάνε τον χρυσό τους στο σπίτι τους, η κυβέρνηση δεν θα έχει αρκετό χρυσό να τους δώσει. Αν όμως με νόμο της κυβέρνησης (όπως συμβαίνει σε όλα τα κράτη) τα πλεονάσματα των πολιτών αποθηκεύονται σε χάρτινο χρήμα, η κυβέρνηση μπορεί να απλώνει χέρι στις αποταμιεύσεις των πολιτών, και αν αυτοί νοιώσουν νευρικότητα και ζητήσουν να πάρουν τις αποταμιεύσεις σπίτι τους, η κυβέρνηση μπορεί να τους τις καλύψει. Θα τυπώσει απλά καινούργιο χρήμα που απλά θα έχει πολύ μικρότερη αγοραστική αξία. Βέβαια οι πολίτες μπορούν να κρατούν τις αποταμιεύσεις τους σε χρυσό αλλά αυτό είναι πολύ άβολο. Το σωστό είναι να υπάρχει χάρτινο χρήμα που να είναι χρυσό ώστε να μην μπορεί η κυβέρνηση να κλέβει τον κόσμο εν αγνοία του.

Πως “ξεβρακώνουμε” τους σοσιαλιστές

Όπως είπα ήδη, ο χρυσός κανόνας είναι μία πολιτική που λατρεύουν οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι και μισούν οι σοσιαλιστές. Οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι είναι υπέρ των λογικών φόρων έτσι και αλλιώς, και δεν χρειάζονται το χάρτινο χρήμα για να φορολογούν έμμεσα. Οι σοσιαλιστές αντιθέτως, που είναι υπέρ της βαριάς φορολογίας και του μεγάλου κράτους, βασίζονται υπερβολικά στην δημιουργία του χρήματος για την κάλυψη των ελλειμμάτων τους. Διαφορετικά όπως είπα πρέπει να φορολογήσουν άμεσα. Σκεφτείτε μία οικονομία με τρία άτομα. Τον πρωθυπουργό τον Γιάννη και τον Κώστα. Ο πρωθυπουργός τυπώνει χρήμα. Θέλει τώρα να πάρει 1 ευρώ από τον Κώστα και να το δώσει στον Γιάννη. Φοβάται όμως ότι αν πει στον Κώστα ότι θα του πάρει το 1 ευρώ ο Κώστας θα θυμώσει. Τυπώνει λοιπόν 3 νέα ευρώ και δίνει τα 2 στον Γιάννη και το 1 στον Κώστα. Αν λάβουμε υπόψη μας την επίδραση του πληθωρισμού το καθαρό αποτέλεσμα είναι να πάρει ο Γιάννης ένα ευρώ από τον Κώστα. Όμως και ο Κώστας είναι χαρούμενος. Νομίζει ότι πήρε 1 ευρώ και δεν κατάλαβε ότι του πήραν 1 ευρώ. Γι’ αυτό βλέπετε τους σοσιαλιστές να σκούζουν για την δραχμή.

Στην Ελλάδα μας όμως, αν πείτε τα παραπάνω που σας είπα σε έναν σοσιαλιστή, θα συμφωνήσει. Οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν τι εννοείτε με τον χρυσό κανόνα. Τους έχουν πει ότι για την κρίση φταίνε οι ιδιωτικές τράπεζες, οπότε σου λέει “καλή ιδέα είναι, ας το κάνουμε”. Πείτε του, ότι ο σκοπός του χρυσού κανόνα είναι να επιβάλλει δημοσιονομική πειθαρχία. Ώστε να μην ροκανίζει το κράτος την αξία του νομίσματος για να δημοσιονομικούς λόγους. Ο λόγος που το νόμισμα χάνει την αξία του, είναι ότι το κράτος δημιουργεί μεγάλες ποσότητες από αυτό για να καλύψει τα ελλείμματα του. Πείτε του λοιπόν, ότι δεν είναι απαραίτητος ο χρυσός κανόνας για να επιτευχθεί δημοσιονομική πειθαρχία. Μπορεί η κυβέρνηση να βγάλει έναν νόμο, που να απαγορεύει την δημιουργία δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Όσα είναι τα έσοδα του κράτους, τόσα να είναι και τα έξοδα του. Όπως έχουν κάνει οι Σουηδοί. Έχουν περάσει νόμο που λέει ότι η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη κατά μέσο όρο να παρουσιάζει δημοσιονομικό πλεόνασμα της τάξης του +1%. Δεν αποκλείει δηλαδή το έλλειμμα σε μία χρονιά, αλλά σαν μέσο όρο επιβάλλει το πλεόνασμα. Ο θάνατος του σοσιαλιστή. Αν το κάνεις αυτό χάνεις τον πληθωρισμό σαν εργαλείο φορολόγησης. Ούτε καν να δανειστείς μπορείς και να δημιουργήσεις ελλείμματα. Μόνο να φορολογήσεις μπορείς. Αυτό όμως είναι υπερβολικά τίμιο για το χαρακτήρα ενός σοσιαλιστή.

Οι με νόμο επιβαλλόμενοι πλεονασματικοί προυπολογισμοί είναι ακόμη χειρότεροι για τους σοσιαλιστές από τον χρυσό κανόνα. Με τον χρυσό κανόνα, όπως έδειξα παραπάνω μπορεί να “δημιουργήσει” η κυβέρνηση χρήμα για κάποιο διάστημα. Με τον νόμο των πλεονασματικών προυπολογισμών, δεν μπορεί καθόλου. Απαγορεύεται με νόμο. Είναι δηλαδή ακόμη πιο σκληρό κανόνας από τον χρυσό κανόνα. Οπότε πείτε τους, “εσύ που φωνάζεις για την δημιουργία του χρήματος, ζήτα να εφαρμόσουμε αυτόν τον νόμο”. Ή δεν θα καταλάβει ή θα κάνει ότι δεν κατάλαβε. Το πιθανότερο δεν θα καταλάβει τι του λέτε.

Κεντρικές τράπεζες και θεωρίες συνωμοσίας

Ελπίζω με τα παραπάνω να είναι σαφές ότι δεν υπάρχει κακός τραπεζίτης. Υπάρχει κακό κράτος. Υπάρχει βέβαια ο μύθος της ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας που καλλιεργούν οι λαικιστές της δεξιάς (Μιχαλολιάκος, Καμμένος), και οι λαικιστές της αριστεράς (Καζάκης). Έχω ανεβάσει αυτό το κείμενο για το θέμα



και αυτό είναι ένα πολύ καλό link


Οι θεωρίες συνωμοσίας των κεντρικών τραπεζών, ισχυρίζονται ότι οι κεντρικές τράπεζες είναι ιδιωτικά ιδρύματα, που τυπώνουν χρήμα για πάρτη τους. Τέτοιες θεωριούλες διακινούν διάφοροι κομπογιανίτες οικονομολόγοι και πολιτικοί. Πατάνε πάνω στην ανάγκη που πράγματι έχουν τα προηγμένα κράτη, να παραχωρούν κάποια ανεξαρτησία στις κεντρικές τους τράπεζες, ώστε να μην είναι η νομισματική πολιτική τους (ας το πούμε χοντρικά χοντρικά το τύπωμα του χρήματος) στο έλεος του πολιτικού κύκλου. Να μην είναι με λίγα λόγια υπουργός ο Λαφαζάνης, και το μηχάνημα του χρήματος το δουλεύει ο Καμμένος, και την ώρα που παίζει τάβλι ο Λαφαζάνης, παίρνει τηλέφωνο τον Πάνο και του λέει “Και που είσαι Πάνο? Κόψε και μία πεντακοσούρα φρεσκαδούρα για κάτι καλά παιδιά στην Πάνω Ραχούλα”.

Τα προηγμένα κράτη ξέροντας την πίεση που δέχεται η δημοσιονομική πειθαρχία και η νομισματική πολιτική από τους πολιτικούς κύκλους (πχ κατά την διάρκεια των εκλογών και όχι μόνο), προσπαθούν να πάρουν από τα χέρια των πολιτικών το μηχάνημα που “τυπώνει” χρήμα και να το δώσουν σε ακαδημαικούς οικονομολόγους που ορίζει βέβαια το πολιτικό σύστημα. Και αυτό το κάνουν με νόμους που ψηφίζουν μέσα στα ίδια τους τα κοινοβούλια. Και το κάνουν με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα στις Η.Π.Α. ο κεντρικός τραπεζίτης ναι μεν διορίζεται από τον πρόεδρο των Η.Π.Α. και εγκρίνεται από το κονγκρέσο, αλλά από την στιγμή που θα διοριστεί, δεν μπορεί ο προόεδρος των ΗΠΑ να τον παύσει. Θα πρέπει να τελειώσει την θητεία του, ώστε να μην είναι υπό τον έλεγχο του. Με τέτοιους τρόπους προσπαθούν στα προηγμένα κράτη να προφυλάξουν την νομισματική πολιτική από το πολιτικό σύστημα.

Το κακό είναι ότι δεν το κάνουν καλά. Για παράδειγμα το καταστατικό της Federal Reserve Bank αναφέρει ως σκοπό της Fed, την νομισματική σταθερότητα και την χαμηλή ανεργία. Το ίδιο ίσχυε και για τις κεντρικές τράπεζες του σοσιαλιστικού νότου. Κάτι που δεν συνέβαινε στην Bundesbank (την Γερμανική κεντρική τράπεζα), η οποία είχε ως καταστατικό σκοπό μόνο την νομισματική σταθερότητα (ένας βασικός λόγος της υπεροχής της Γερμανικής οικονομίας). Γιατί όταν στο καταστατικό της κεντρικής σου τράπεζας δεν θέτεις ως μόνους στόχους την νομισματική σταθερότητα (χαμηλό πληθωρισμό), και την σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού σου συστήματος, την καθιστάς έρμαιο των επεκτατικών δημοσιονομικών πολιτικών του κάθε πολιτικάντη.

Αν δηλαδή το πολιτικό σύστημα με τις δημοσιονομικές του πολιτικές (φορολογία, κρατικές δαπάνες κτλ) τα κάνει μούσκεμα, και αρχίσει να αυξάνεται η ανεργία, και χρειαστεί την βοήθεια της κεντρικής τράπεζας (πχ αύξηση της ποσότητας χρήματος) για να συγκρατήσει την ανεργία, η κεντρική τράπεζα οφείλει να το κάνει, αφού αυτό προβλέπει το καταστατικό της (αν και κάτι τέτοιο έχει μόνο βραχυπρόθεσμο όφελος και πολύ μεγαλύτερο μακροπρόθεσμο κόστος). Αυτό όμως δημιουργεί αντικίνητρα στο πολιτικό σύστημα, γιατί ξέρει ότι οι ανεύθυνες δημοσιονομικές πολιτικές, θα στηριχθούν αν χρειαστεί από την κεντρική τράπεζα. Ενώ η πραγματική ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας θα επέβαλλε στους πολιτικάντηδες πολύ μεγαλύτερη σοβαρότητα. Ή τουλάχιστον πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που δείχνουν. Όπως συνέβαινε στην Γερμανία στην προ ευρώ εποχή.

Ακόμη και έτσι όμως, τα στελέχη των κεντρικών τραπεζών δεν είναι πολιτικοί. Είναι οικονομολόγοι ακαδημαικοί, με πολύ μικρότερη αίσθηση του πολιτικού κύκλου. Κουτσά στραβά δηλαδή, θέτουν κάποιους περιορισμούς στο πολιτικό σύστημα. Και γι’ αυτό ακούτε όλους τους σκληρούς κρατιστές να δημιουργούν σενάρια συνωμοσιών για τις κεντρικές τράπεζες. Γιατί δεν θέλουν κανέναν περιορισμό. Θέλουν το μηχάνημα που κόβει χρήμα στο κοινοβούλιο. Αν θέλει ένα πολιτικό σύστημα μπορεί να το κάνει αυτό. Είναι πολύ απλό. Μπορεί να βγάλει έναν νόμο, και να ορίσει ότι κεντρικός τραπεζίτης θα είναι ο πρωθυπουργός. Αυτό είναι πραγματικά καταστροφικό, και είναι κάτι που υφίσταται στις υπανάπτυκτες χώρες. Εκεί μπορεί να μην είναι επίσημα ο πρωθυπουργός ο κεντρικός τραπεζίτης, αλλά ο κεντρικός τραπεζίτης είναι υπό τον απόλυτο έλεγχο του πρωθυπουργού. Όχι μόνο κατά την διαδικασία του διορισμού του, αλλά και κατά την καθημερινή άσκηση των καθηκόντων του.

 Αλλά δεν θέλουν να πουν στον κόσμο “θέλουμε το μηχάνημα που κόβει χρήμα στον καμπινέ μας, για να μην είμαστε αναγκασμένοι να φορολογούμε όταν  δημιουργούμε ελλείμματα”, και βγάζουν διάφορα σενάρια συνωμοσιών, χαρακτηρίζοντας τις κεντρικές τράπεζες ιδιωτικές. Για παράδειγμα στις Η.Π.Α. η Fed έχει πράγματι μετοχές που τις έχουν οι ιδιωτικές τράπεζες της χώρας. Οι ιδιωτικές τράπεζες, είναι δηλαδή πράγματι στα χαρτιά οι ιδιοκτήτες της κεντρικής τράπεζας, αλλά η Fed δεν είναι κερδοσκοπική εταιρεία. Και στο τέλος του χρόνου όλα της τα έσοδα από τόκους τα επιστρέφει στο Αμερικανικό δημόσιο. Επιπλέον οι ιδιωτικές τράπεζες δεν ασκούν καμία επιρροή στην νομισματική πολιτική. Αυτή ασκείται από ανθρώπους που έχουν επιλεγεί από τον πρόεδρο και το Κονγκρέσο. Επίσης οι ιδιωτικές τράπεζες είναι υποχρεωμένες από την νομοθεσία να συνεισφέρουν ένα ποσοστό των κεφαλαίων τους στην κεντρική τράπεζα, και αυτός είναι και ο λόγος που τις κάνουν και μετόχους. Πατάνε δηλαδή οι λαικάντζες σε έναν ιδιωτικό “μανδύα” που φοράνε οι κεντρικές τράπεζες, που δεν έχουν όμως καμία σχέση με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. (βλέπε παραπάνω link για Fed).

Οι πιο αλήτες από αυτούς μάλιστα, κυκλοφορούν ένα σενάριο που λέει ότι η κεντρική Αμερικανική τράπεζα (Fed), ελέγχεται από Εβραίους, και ότι οι Εβραίοι σκότωσαν τον J.F. Kennedy επειδή ήθελε να τους πάρει την κεντρική τράπεζα. Μιλάμε είτε για πολύ κακοπροαίρετους ανθρώπους, είτε για ανθρώπους πολύ χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Ο Kennedy, σαν πρόεδρος των ΗΠΑ, ήταν από τους πιο θερμούς υποστηρικτές του Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί θα έκαναν τούμπες σήμερα να είχε η Αμερική έναν πρόεδρο τόσο φιλο Ισραηλινό όσο ο Kennedy αντί έναν τόσο φιλικά προσκείμενο στους Άραβες όπως είναι ο Ομπάμα. Ο Kennedy θεωρείται ο θεμελιωτής της Αμερικανο-Ισραηλινής στρατιωτικής συνεργασίας, και είναι αυτός που τελείωσε το εμπάργκο στο εμπόριο όπλων που είχαν επιβάλλει στο Ισραήλ οι Τρούμαν και Αιζενχαουερ, για να μην χαλάσουν την σχέση των Η.Π.Α. με τις Αραβικές χώρες. Αντιγράφω από την σελίδα της wikipedia για την εξωτερική πολιτική του Kennedy, από το τμήμα Israel and Arab states


“..Kennedy initiated the creation of security ties with Israel, and he is credited as the founder of the US-Israeli military alliance (which would be continued under subsequent presidents). Kennedy ended the arms embargo that the Eisenhower and Truman administrations had enforced on Israel…”

και συνεχίζει πιο κάτω

“…Beginning in 1963, Kennedy allowed the sale to Israel of advanced US weaponry…”

 Αν δηλαδή κατηγορούσαν τον Kennedy, επειδή και καλά ελέγχονταν από το Εβραικό λόμπι, θα ακουγόταν πολύ πιο λογικό από το ότι τον σκότωσαν οι Εβραίοι. Κακοπροαίρετα τομάρια.

Καταλήγω λοιπόν, ότι η Ελληνική βουλή, και η κάθε βουλή, μπορεί πολύ εύκολα να βγάλει νόμο και να ορίσει τον πρωθυπουργό ως κεντρικό τραπεζίτη. Με έναν νόμο και ένα άρθρο. Τόσο απλά. Αλλά όσο πιο προηγμένη είναι μία χώρα, τόσο περισσότερα εμπόδια βάζει το ίδιο το κοινοβούλιο της, ανάμεσα στο πολιτικό της σύστημα και την κεντρική τράπεζα, για να διασφαλίσει ότι δεν θα πέσει το μηχάνημα που τυπώνει χρήμα στα χέρια κάποιου Λαφαζάνη ή Καμμένου.

Όποιος θέλει να διαβάσει μία εξαιρετική παρουσίαση των παραπάνω ιδεών, σε απλό αλλά ακαδημαικό στυλ, να διαβάσει το “The Mystery of Banking” του μεγάλου Murray Rothbard. Διατίθεται δωρεάν στο ίντερνετ, και είναι ένα θρυλικό βιβλίο, όπως θρυλικός είναι και ο συγγραφέας του.

Άντε τώρα πήγαινε στον οικοδόμο που μόλις σχόλασε και είναι πτώμα, και πες του όλα αυτά που γράφω παραπάνω. Πολύ δύσκολο. Ενώ τον πιάνει ο άλλος του μιλάει δυο λεπτά για τον Κίσινγκερ και τους τραπεζίτες και έχουν συνεννοηθεί. Είμαστε σε δύσκολη θέση. Και το χειρότερο, η συντρόφισσα Θάτσερ δεν είναι πια μαζί μας. Να ξέρετε όμως, ότι η συντρόφισσα Θάτσερ μας κοιτάει από κει ψηλά, και πιστεύει ότι ο αγώνας μας θα δικαιωθεί. Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σύντροφοι!

Viva la Revolucion



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου