Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Η Κρίση στις Αμερικανό-Τουρκικές Σχέσεις και η Δημιουργία ενός Ανεξάρτητου Κουρδιστάν

Τουρκία-Συρία
Η Τουρκία είναι ένα από τα ισχυρότερα μέλη του ΝΑΤΟ, και παραδοσιακός σύμμαχος των ΗΠΑ. Ωστόσο η φιλόδοξη και επιθετική ενεργειακή πολιτική της αυτή την περίοδο δοκιμάζει αυτή την μακροχρόνια συμμαχία. Η Τουρκία παλεύει με όλες τις δυνάμεις της να αναδειχτεί στον απόλυτο ενεργειακό κόμβο ανάμεσα στην Μέση Ανατολή και την Ευρώπη.

Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα από την δύναμη με την οποία ο Ερντογάν επιτέθηκε στους μέχρι πρότινος συμμάχους του Ισραηλινούς, όταν οι τελευταίοι αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που διαθέτουν μαζί με την Κύπρο.

Φάνηκε ακόμη πιο καθαρά από τον τρόπο που ο Ερντογάν επιτέθηκε σε έναν ακόμη πρώην σύμμαχο του, τον δικτάτορα της Συρίας, όταν ο τελευταίος συμφώνησε το 2011 να περάσει από την Συρία ο Ιρανικός αγωγός Ιράν-Ιράκ-Συρία, ο οποίος θα μετέφερε Ιρανικό φυσικό άεριο και πετρέλαιο στην Μεσόγειο, πολύ κοντά στο Τουρκικό λιμάνι του Ceyhan, όπου καταλήγει ο αγωγός Baku-Ceyhan, ο οποίος μεταφέρει Αζέρικο πετρέλαιο από την Κασπία Θάλασσα στην Μεσόγειο.

Προηγουμένως ο Άσαντ, και συγκεκριμένα το 2009, δεν είχε επιτρέψει να περάσει από την Συρία ο αγωγός φυσικού αερίου Κατάρ-Τουρκία, που θα μετέφερε Καταριανό φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας, με την αιτιολογία ότι θα έβλαπτε τα συμφέροντα της Ρωσίας, της οποίας η Συρία είναι ο στενότερος σύμμαχος στην Μέση Ανατολή από το 1956. Η αλήθεια είναι ότι ο αγωγός Κατάρ-Τουρκία θα έβλαπτε τα συμφέροντα και των δύο συμμάχων του Άσαντ, του Ιράν και της Ρωσίας.

 

Στο παρακάτω άρθρο των Turkish Weekly, με τίτλο “Turkey and Qatar Agree to Build a Natural Gas Pipeline”, μπορείτε να διαβάσετε για την συμφωνία Κατάρ Τουρκίας για τον αγωγό που θα μετέφερε Καταριανό φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας. Χρειαζόταν όμως να συμφωνήσει και η Συρία με αυτό το σχέδιο.

http://www.turkishweekly.net/news/87212/turkey-and-qatar-agree-to-build-a-natural-gas-pipeline.html


Στην 2η γραμμή της 5ης πριν το τέλος παραγράφου του παρακάτω άρθρου του Guardian, με τίτλο “Syria intervention plan fueled by oil interests, not chemical weapon concern”, Αύγουστος 2013, μπορείτε να διαβάσετε για την άρνηση του Άσαντ στο σχέδιο του αγωγού Κατάρ-Τουρκίας το 2009. Γράφει συγκεκριμένα το άρθρο:

 

In 2009 - the same year former French foreign minister Dumas alleges the British began planning operations in Syria - Assad refused to sign a proposed agreement with Qatar that would run a pipeline from the latter's North field, contiguous with Iran's South Pars field, through Saudi Arabia, Jordan, Syria and on to Turkey, with a view to supply European markets - albeit crucially bypassing Russia. Assad's rationale was "to protect the interests of [his] Russian ally, which is Europe's top supplier of natural gas”.

http://www.theguardian.com/environment/earth-insight/2013/aug/30/syria-chemical-attack-war-intervention-oil-gas-energy-pipelines


Στο παρακάτω άρθρο του Todays Zaman, μιας Τουρκικής εφημερίδας, με τίτλο “Erdogan: Assad is a good friend, but he delayed reform efforts”, Μάιος 2011, μπορείτε να διαβάσετε για τις πρώτες ρωγμές στις σχέσεις του Ερντογάν και του Άσαντ. Ο Ερντογάν ακόμη αποκαλεί τον Άσαντ φίλο, αλλά λέει ότι πρέπει να προχωρήσει γρήγορα σε μεταρρυθμίσεις στην χώρα του.


Λέγοντας μεταρρυθμίσεις, ο Ερντογάν προφανώς εννοούσε εκλογές. Στην Συρία, το 65% του πληθυσμού είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, ενώ ο Άσαντ είναι Αλεβίτης. Οι Αλεβίτες είναι ένα παρακλάδι των Σιιτών Μουσουλμάνων που αποτελούν την πλειοψηφία στο Ιράν. Ο Ερντογάν και το Κατάρ ήλπιζαν ότι με την διενέργεια εκλογών, και με την χρηματοδότηση του Κατάρ, η Τουρκία και το Κατάρ θα κατάφερναν να φέρουν στην εξουσία κάποιον υποψήφιο των Αδελφών Μουσουλμάνων, όπως έκαναν στην Αίγυπτο, ο οποίος θα συμμαχούσε μαζί τους.

Όπως και να έχει, σε μία Σουνιτική χώρα, η Τουρκία και το Κατάρ, με την συμμετοχή και των υπολοίπων Αραβικών χωρών που ήθελαν την ανατροπή του Άσαντ, θα είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες από το Σιιτικό Ιράν να πάρουν τον έλεγχο. Στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, με τίτλο “Iraq, Iran, Syria Sign $10 Billion Gas-Pipeline Deal”, Ιούνιος 2011, μπορείτε να διαβάσετε για την συμφωνία Ιράν-Ιράκ-Συρίας για τον αγωγό που εξαγρίωσε τον Ερντογάν, το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία, τον Ιούνιο του 2011.

Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο των Reuters, με τίτλο “Turkish Prime Minister calls on Syria's Assad to quit”, τον Νοέμβριο του 2011, μερικούς μήνες μετά την συμφωνία του Άσαντ για τον αγωγό, ο Ερντογάν ζήτησε ανοιχτά να εγκαταλείψει ο Άσαντ την εξουσία.

http://www.reuters.com/article/2011/11/22/us-turkey-syria-idUSTRE7AL0WJ20111122


Φυσικά ο Ερντογάν δεν θα παραδεχτεί ποτέ ότι το μένος του εναντίον του Άσαντ σχετίζεται με τον αγωγό Ιράν-Ιράκ-Συρία και τον αγωγό Κατάρ-Τουρκία. Ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα είναι η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που δημιουργεί πρόσφυγες που μεταναστεύουν στην Τουρκία παράνομα.

Τουρκία-Ιράν
Όπως ήταν αναμενόμενο, η επίθεση του Ερντογάν στον Άσαντ εξαγρίωσε τους Ιρανούς. Η Τουρκική επίθεση στον Άσαντ ήταν και επίθεση στον αγωγό Ιράν-Ιράκ-Συρία, και υποστήριξη στον αγωγό Κατάρ-Τουρκία. Οι Ιρανοί εξαγριώθηκαν με τον Ερντογάν τόσο πολύ, ώστε μερικούς μήνες αργότερα, το 2012, έφτασαν να απορρίψουν την Κωνσταντινούπολη σαν τον τόπο που θα διεξάγονταν οι ομιλίες ανάμεσα στους Ιρανούς και τους Δυτικούς, προκειμένου να βρεθεί μία λύση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ώστε να αρθούν οι οικονομικές κυρώσεις της Δύσης εναντίον του.

Αν λάβουμε υπόψη μας ότι ήταν η Τουρκία και η Βραζιλία που τα προηγούμενα χρόνια είχαν κάνει αγώνες για να επιτευχθεί μία συμφωνία ανάμεσα στο Ιράν και τους Δυτικούς, η άρνηση των Ιρανών να αποδεχτούν την Κωνσταντινούπολη σαν την τοποθεσία διεξαγωγής αυτών των συζητήσεων δείχνει την οργή τους για την επίθεση του Ερντογάν στον Άσαντ μερικούς μήνες νωρίτερα.

Ο Ερντογάν φυσικά προσπαθούσε να επιτευχθεί μία συμφωνία  ανάμεσα στους Δυτικούς και το Ιράν, σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, όχι από αγάπη προς το Ιράν, αλλά προκειμένου να αρθούν οι οικονομικές κυρώσεις εναντίον του Ιράν, ώστε να μπορέσει να προμηθεύσει την Ευρώπη με το φυσικό του αέριο και πετρέλαιο μέσω Τουρκίας. Το αντάλλαγμα που ζητούσε ο Ερντογάν από τους Ιρανούς για την διαμεσολάβηση του, ήταν να περάσει αυτό το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μέσω της Τουρκίας, και να πουλάει το Ιράν στην Τουρκία την ενέργεια του με έκπτωση, ώστε η Τουρκία να στέλνει την ενέργεια αυτή στην Ευρώπη με κέρδος.

Στο παρακάτω άρθρο των Reuters, με τίτλο “Turkey, Brazil seal deal on Iran nuclear fuel swap”, τον Μάιο του 2010, μπορείτε να διαβάσετε ότι το 2010, η Τουρκία και η Βραζιλία ως διαμεσολαβητές ανάμεσα στο Ιράν και την Δύση, σχεδόν πέτυχαν μία συμφωνία σχετικά με το Ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

 


Στην 1η και 2η παράγραφο του παρακάτω άρθρου του Bloomberg, με τίτλο “Iran Officials Reject Istanbul as Talks Venue Over Syria”, τον Απρίλιο του 2012, μπορείτε να διαβάσετε για την άρνηση των Ιρανών να πραγματοποιηθούν οι συνομιλίες για το πυρηνικό τους πρόγραμμα στην Κωνσταντινούπολη. Γράφει συγκεκριμένα το Bloomberg:

Iranian officials say Turkey isn’t a suitable location for nuclear talks expected in mid-April as the neighbors clash over unrest in Syria, Iran’s ally.
“Given Turkey’s unprincipled policies, it isn’t beneficial for the upcoming negotiations between Iran and the 5+1 countries to be held in Istanbul,” said Alaeddin Boroujerdi, head of parliament’s national security and foreign policy committee. “Iranian lawmakers have many times said that negotiations need to take place in another spot and in a country that is a friend of Iran,” he told the Tehran-based Etemaad newspaper in a report published today”.

Η επίθεση της Τουρκίας στον Άσαντ, και κατά συνέπεια στους Ιρανούς, δεν ήταν προσωπική. Ήταν απλά business as usual. Από την άλλη πλευρά ο Ερντογάν προσπαθεί να δελεάσει τους Ιρανούς, ώστε να δεχτούν να στείλουν την ενέργεια τους στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας. Ο Ερντογάν ακολουθεί με τους Ιρανούς μία πολιτική με καρότο και μαστίγιο.

Στην 8η και 9η παράγραφο του παρακάτω άρθρου του BBC, με τίτλο “Iran nuclear programme 'solely civilian' - Turkish Prime Minister”, τον Μάρτιο του 2010, μπορείτε να διαβάσετε ότι ο Ερντογάν δήλωσε στο BBC ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είναι τελείως αθώο, ενώ οι Ισραηλινοί έχουν πυρηνικά όπλα. Λέει συγκεκριμένα το άρθρο του BBC:

 

In an interview with the BBC's Nik Gowing, Mr Erdogan said he believed it was Iran's "most natural right" to develop a nuclear programme for civilian purposes.

It was, he added, "unfair" of nuclear-armed countries to "manipulate the facts" about Turkey's neighbour while at the same time not telling Israel to dispose of its nuclear weapons”.


Πόσο πιο γλυκό να το κάνει για τους Ιρανούς ο Ερντογάν? Και όμως παρά τις προσπάθειες του Ερντογάν και την βοήθεια του στους Ιρανούς, οι Ιρανοί αρνήθηκαν την Κωνσταντινούπολη το 2012 ως τόπο διεξαγωγής των συνομιλιών, γιατί οι αγωγοί Ιράν-Ιράκ-Συρία και Κατάρ-Τουρκία, έχουν πάρα πολύ σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις για τους Ιρανούς. Για τον αγωγό Ιράν-Ιράκ-Συρία δείτε επίσης το παρακάτω λινκ της Wikipedia.

Ένας από τους λόγους που η Τουρκία είναι τόσο επιθετική στην ενεργειακή της πολιτική είναι ότι είναι πολύ φτωχή ενεργειακά. Αυτός είναι ο λόγος που είναι διατεθειμένη ακόμη και να ρισκάρει την φιλία της με τις ΗΠΑ. Η Τουρκία εισάγει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας που καταναλώνει από την Ρωσία. Η ενέργεια του Ιράν θα της δώσει μία εναλλακτική απέναντι στην Ρωσική εξάρτηση. Επίσης, αν το Ιράν είναι εξαρτημένο ενεργειακά από την Τουρκία, θα συμφωνήσει να της πουλάει την ενέργεια του σε μειωμένες τιμές, ώστε η τελευταία να βγάζει τεράστια κέρδη από την μεταπώληση του στην Ευρώπη. Και φυσικά η γεωπολιτική αναβάθμιση της Τουρκίας σαν ο απόλυτος ενεργειακός κόμβος είναι άλλος ένας πάρα πολύ σημαντικός λόγος που η Τουρκία είναι τόσο επιθετική στην ενεργειακή της πολιτική.

 

Όσο όμως στην Συρία την εξουσία έχει ο Άσαντ, το Ιράν θα έχει μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ. Αν στην Συρία εγκατασταθεί ένα φιλο Τουρκικό και φιλό Καταρικό καθεστώς, το Ιράν θα είναι στο έλεος της Τουρκίας, και θα είναι πολύ πιθανότερο να δεχτεί να την προμηθεύει με την ενέργεια του σε μειωμένες τιμές, ώστε ένα σημαντικό μέρος των κερδών να μένει στην Τουρκία.

 

Από την άλλη πλευρά, ο έλεγχος της Συρίας και του Ιράκ είναι πολύ σημαντικός για το Ιράν, όχι μόνο για τον αγωγό Ιράν-Ιράκ-Συρία, αλλά και για να μπλοκάρει τον αγωγό Κατάρ-Τουρκία. Αν μάλιστα το Ιράν τα βρει με την Δύση, και στείλει την ενέργεια του μέσω Τουρκίας στην Ευρώπη, το να μπλοκάρει τον αγωγό Κατάρ-Τουρκία, ή κάποιον άλλο ανταγωνιστικό αγωγό, θα είναι πολύ σημαντικότερο από την κατασκευή του αγωγού Ιράν-Ιράκ-Συρία, ο οποίος δεν θα είναι πια καν αναγκαίος.

 

 Γιατί πρέπει να θυμόμαστε ότι κάθε πόλεμος για κάποιον ενεργειακό διάδρομο στην Μέση Ανατολή έχει δύο στόχους. Ο ένας είναι οι αντίπαλες πλευρές να πουλήσουν την δική  τους ενέργεια, και ο άλλος να μπλοκάρουν τις πωλήσεις και τα δίκτυα των αντιπάλων τους. Το τι από τα δύο είναι σημαντικότερο εξαρτάται από την κάθε περίπτωση και από το πως εξελίσσονται τα πράγματα. Αν για παράδειγμα το Ιράν τα βρει με την Δύση, ο έλεγχος της Συρίας και του Ιράκ θα είναι σημαντικότερος για να μπλοκάρει τους ανταγωνιστικούς αγωγούς. Αν δεν βρεθεί μία λύση, ο έλεγχος αυτών των περιοχών θα είναι σημαντικότερος για να βγάλει το Ιράν την ενέργεια του στην Μεσόγειο. Αν δεν τα βρει βέβαια με την Δύση, ο Άσαντ κατά πάσα πιθανότητα θα ανατραπεί.

 

Αυτοί είναι λοιπόν οι λόγοι για τους οποίους η Τουρκία και το Ιράν τα έχουν ‘τσουγγρίσει’. Είναι και λογικό άλλωστε όταν η Τουρκία χτυπάει τους φίλους των Ιρανών στη Συρία και στο Ιράκ να υπάρχουν προβλήματα στις σχέσεις των δύο χωρών, όσο και αν οι Τούρκοι καλοπιάνουν τους Ιρανούς. Οι σχέση τους είναι μία σχέση αγάπης και μίσους, ή για την ακρίβεια μία σχέση μίσους και εμπορίου, αφού δεν υπάρχει καθόλου αγάπη σε αυτή την σχέση.

 

Η άλλη λύση που έχουν οι Ιρανοί προκειμένου να στείλουν το φυσικό τους αέριο στην Ευρώπη μέσω ενός δικτύου αγωγών από την στεριά είναι η Ρωσία, η οποία και αυτή καλοπιάνει το Ιράν. Άλλωστε θα μπορούσαν να σχηματίσουν ένα καρτέλ μεταξύ τους ώστε να εξασφαλίζουν καλύτερες τιμές, αφού είναι οι δύο πλουσιότερες σε αποθέματα φυσικού αερίου χώρες στον κόσμο.

 

 Δεν νομίζω όμως ότι συμφέρει το Ιράν να στείλει την ενέργεια του μέσω της Ρωσίας, που είναι η πλουσιότερη χώρα σε αποθέματα φυσικού αερίου στον κόσμο, με δεύτερο το Ιράν, και άρα ο βασικός ανταγωνιστής τους, και άρα δεν νομίζω να θέλουν να έχει ο βασικός τους ανταγωνιστής τον έλεγχο των πωλήσεων τους. Η λύση της Τουρκίας τους εξυπηρετεί περισσότερο και εμπορικά και γεωγραφικά, αλλά και από άποψη ασφάλειας. Σίγουρα όμως οι αγριάδες των Τούρκων τους ενοχλούν πολύ.

 

Στο παρακάτω άρθρο των Reuters, με τίτλο “Turkey's Erdogan visits Iran to improve ties after split over Syria”, του Ιανουαρίου του 2014, θα διαβάσετε ότι ο Ερντογάν επισκέφτηκε το Ιράν προκειμένου να γεφυρωθούν οι διαφορές τους, αφού το Ιράν στηρίζει τον Άσαντ, ενώ ο Ερντογάν είναι ένας από τους σκληρότερους επικριτές του. Επίσης το άρθρο αναφέρει ότι συζητήθηκε το ενδεχόμενο το Ιράν να πουλάει φυσικό αέριο στην Τουρκία σε μειωμένες τιμές, αφού η Τουρκία δαπανά κάθε χρόνο 60 δις δολάρια για φυσικό αέριο, μία δαπάνη που είναι ο βασικός λόγος του εμπορικού της ελλείμματος με τον υπόλοιπο κόσμο.

Γράφουν συγκεκριμένα οι Reuters στην 1η και 2η παράγραφο:
 “Turkish Prime Minister Tayyip Erdogan visited Iran on Wednesday to bolster trade and energy ties, state TV said, in what also looked like a bid to defuse tensions over Syria by capitalizing on Tehran's diplomatic opening to regional rivals and the West.
Iran has been a strong strategic ally of Syrian President Bashar al-Assad since the start of the uprising against him, while Turkey has been one of his fiercest critics, supporting his opponents and giving refuge to rebel fighters.
Και συνεχίζουν στην 14η και 15η παράγραφο:
“Erdogan's delegation repeated Turkey's demand for a discount on the price of natural gas from Iran, a senior Turkish official said. A senior Iranian official then told Reuters: "This issue was discussed but further talks will take place on the issue of discount. No decision has been made yet.
Turkey depends on imports for almost all of its natural gas needs and the $60 billion energy bill Ankara must foot annually has been the biggest driver of its ballooning current account deficit, regarded as the main weakness of its economy.”

http://www.reuters.com/article/2014/01/29/us-iran-turkey-erdogan-idUSBREA0S11T20140129

 

Όπως ήδη είπα, ο Ερντογάν έχει πολύ καλές σχέσεις και με το Κατάρ, και υποστηρίζουν και οι δύο την οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων. Επίσης αν οι Τζιχαντιστές του ISIS, που υποστηρίζονται κρυφά και από τους Τούρκους και από τους Καταριανούς, καταφέρουν να δημιουργήσουν μία λωρίδα στο Ιράκ και στην Συρία που να ενώνει την Τουρκία με τον Περσικό Κόλπο, η Τουρκία και το Κατάρ θα  μπορούν και προχωρήσουν στον αγωγό Κατάρ-Τουρκία, αν συμφωνήσει φυσικά και η Σαουδική Αραβία ή το Κουβέιτ.

 

Θα μπορούν επίσης και να μπλοκάρουν τον Ιρανικό αγωγό. Και σε αυτή την περίπτωση η Τουρκία θα εισέπραττε πάρα πολλές αμοιβές, ή ενδεχομένως και μειωμένες τιμές φυσικού αερίου. Όταν λέω μειωμένες τιμές δεν εννοώ μόνο στο φυσικό αέριο που θα καταναλώνει η ίδια, αλλά και στο φυσικό αέριο που θα πουλάει στην Ευρώπη.

 

 Ο παρακάτω χάρτης δείχνει αυτό που θα πρέπει να επιτύχει ο ISIS προκειμένου να μπορούν η Τουρκία και το Κατάρ να κάνουν αυτά που λέω παραπάνω. Αν γκουγκλάρετε το ‘regions controlled by isis map’, θα δείτε ότι αυτό τείνει να επιτευχθεί. Αν η υποστήριξη των Αμερικανών ήταν πιο δυναμική θα είχε επιτευχθεί απόλυτα πιστεύω.

Επομένως η Τουρκία ακολουθεί μία πολύ φιλόδοξη και επιθετική ενεργειακή πολιτική, και είναι μία σχεδόν ανεξάρτητη περιφερειακή δύναμη. Χτυπάει οποιονδήποτε τολμήσει να την παρακάμψει ενεργειακά, και βρίσκεται σε διαρκείς διαπραγματεύσεις με όλες τις πλούσιες ενεργειακά χώρες. Δεν νομίζω όμως ότι οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι νοιώθουν άνετα βλέποντας την Τουρκία να έχει δυναμώσει τόσο πολύ. Ούτε νομίζω θα ήθελαν να είναι απόλυτα εξαρτημένοι από την Τουρκία σχετικά με την τροφοδοσία της Ευρώπης.


Τουρκία-Η.Π.Α.
Η Τουρκία όπως είπα είναι πράγματι μία χώρα με πάρα πολύ αυξημένη γεωστρατηγική σημασία. Μόνο μέσα από την Τουρκία μπορούν οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι να στείλουν στην Ευρώπη Ιρανικό, Καταριανό ή Τουρκμενικό φυσικό αέριο, προσφέροντας ένα ανταγωνιστικό ως προς την Gazprom δίκτυο, μειώνοντας την γεωπολιτική και οικονομική ισχύ των Ρώσων (κόκκινες, κίτρινες και άσπρες γραμμές στον παρακάτω χάρτη).
Να προσθέσω ότι το Ιράν, το Κατάρ, και το Τουρκμενιστάν, είναι η 2η, η 3η και η 4η πλουσιότερες χώρες στον κόσμο σε αποθέματα φυσικού αερίου, με την Ρωσία να είναι το νούμερο 1. Για τις πλουσιότερες σε αποθέματα φυσικού αερίου χώρες στον κόσμο, βλέπε την σελίδα 21 του παρακάτω report του U.S. Energy Information Administration report, με τίτλο “Country Analysis Brief : Iran”.

Το πρόβλημα για τους Αμερικανούς είναι ότι η Τουρκία έχει γίνει πολύ ισχυρή και πολύ ανεξάρτητη, και δεν μπορούν να βασιστούν πάνω της όπως στο παρελθόν, αφού ακολουθεί την δική της ατζέντα. Η ανατροπή ή όχι του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία, δεν είναι μία διαφορά μόνο ανάμεσα στην Τουρκία και στο Ιράν. Είναι και μία διαφορά ανάμεσα στην Τουρκία και στις ΗΠΑ. Ο Άσαντ δεν είναι σε καμία περίπτωση η ιδανική λύση για τους Αμερικανούς, αφού είναι σύμμαχος των Ρώσων. Οι Αμερικανοί ήταν πολύ θετικοί σε μία ενδεχόμενη ανατροπή του πριν λίγο καιρό.

Δεν νομίζω όμως ότι η ανατροπή του, και η αντικατάσταση του από μία μαριονέτα του Ερντογάν θα εξυπηρετούσε τους Αμερικανούς, την στιγμή που έχουν βελτιώσει τις σχέσεις τους με τους Ιρανούς, που είναι ο βασικός χορηγός του Άσαντ.  Αν οι Αμερικανοί τα βρούνε με τους Ιρανούς, δεν νομίζω ότι ο Άσαντ θα είναι πρόβλημα γι’αυτούς, παρά τις σχέσεις του με τους Ρώσους.

Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, με τίτλο “U.S., Iran Relations Move to Détente”, του Οκτωβρίου 2014, οι Αμερικανό-Ιρανικές σχέσεις έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Πιο συγκεκριμένα, στην 8η παράγραφο η εφημερίδα λέει ότι τα Αμερικανικά συμφέροντα συγκλίνουν με αυτά του Ιράν, και αυτό είναι περισσότερο μία γεωστρατηγική πραγματικότητα παρά μία συνειδητή Αμερικανική επιλογή. Γράφει συγκεκριμένα η εφημερίδα:

 

This shows that although we see Turkey and Arab states as our closest allies, our interests and policies are converging with Iran’s,” said Vali Nasr, dean of the School of Advanced International Studies at Johns Hopkins University and a former Obama administration official. “This is a geostrategic reality at this moment, more than a conscious U.S. policy.”

 

http://online.wsj.com/articles/u-s-iran-relations-move-to-detente-1414539659

 

Η σχέση Ιράν-Δύσης απέχει πολύ από το να είναι τέλεια. Φαίνεται όμως ότι είναι διατεθειμένοι και οι δύο να ανεχθούν κάποια πράγματα, οι Δυτικοί προκειμένου να αγοράσουν Ιρανική ενέργεια, και οι Ιρανοί προκειμένου να την πουλήσουν. Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Telegraph, με τίτλο “Iran offers Europe gas amid Russian energy embargo fears”, του Μαΐου του 2014, οι Ιρανοί θέλουν να πουλήσουν στην Ευρώπη. Και σιγά μην δεν ήθελαν.


Επομένως αν οι Αμερικανό-Ιρανικές σχέσεις εξομαλυνθούν, θα συμφέρει πολύ περισσότερο τους Αμερικανούς να έχουν μία λύση προκειμένου να εξάγουν Ιρανική ενέργεια στην Ευρώπη, χωρίς να εμπλέκεται η Τουρκία. Μία λύση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αν οι σχέσεις Δύσης-Τουρκίας καταρρεύσουν κάποια στιγμή. Αυτή η λύση θα μπορούσε να είναι πχ ο αγωγός Ιράν-Συρία. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι Αμερικανοί δεν είναι τόσο πρόθυμοι πια να ανατρέψουν τον Άσαντ, και όσο βελτιώνονται οι σχέσεις τους με τους Ιρανούς, όλο και λιγότερο διατεθειμένοι θα είναι να τον ανατρέψουν.

 

Επίσης δεν είναι λογικό να περιμένουν οι Αμερικανοί να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με τους Ιρανούς, και να χτυπάνε όλους τους συμμάχους τους στην Συρία και στο Ιράκ.

 

Δεν λέω ότι  αυτός είναι ο μόνος λόγος που οι Αμερικανοί δεν είναι διατεθειμένοι να ανατρέψουν τον Άσαντ. Σίγουρα οι ανατροπή του Άσαντ θα τους έφερνε απέναντι στους Ρώσους και πολλούς Ευρωπαίους. Αλλά νομίζω ότι αυτό είναι δευτερεύουσας σημασίας εξήγηση για την αλλαγή στην στάση των Αμερικανών απέναντι στον Άσαντ. Αν για παράδειγμα οι σχέσεις των ΗΠΑ και των Ιρανών καταρρεύσουν, οι Αμερικανοί θα θέλουν πάλι την ανατροπή Άσαντ, αφού θα είναι σύμμαχος δύο εχθρών τους.

 

Σητν 7η παράγραφο του παρακάτω άρθρου του Public Radio International, με τίτλο “Did Barack Obama just signal a shift in US policy toward Syria?”, τον Μάιο του 2014, θα διαβάσετε ότι ο Ομπάμα άλλαξε στάση στην Συρία, χωρίς να έχει εξηγήσει επαρκώς ποια θα είναι η νέα του πολιτική στην Συρία. Γράφει συγκεκριμένα το άρθρο:

 

“He (Obama) seems to be signaling a potentially significant change in Syrian policy,” said Fredric Hof, who served as President Obama's special representative for Syria in 2012. “But without spelling out in great detail what that change is exactly, or pledging that he would try to do something big enough to alter the situation on the ground decisively in Syria.”

http://www.pri.org/stories/2014-05-28/did-barack-obama-just-signal-shift-us-policy-toward-syria

 

Στις περισσότερες εφημερίδες διαβάζουμε ότι η αλλαγή στην πολιτική του Ομπάμα οφείλεται στο ότι χρειάζεται τον Άσαντ και το Ιράν για να χτυπήσει τους Τζιχαντιστές. Αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια, γιατί οι Τζιχαντιστές και ο ISIS χρηματοδοτούνται και υποστηρίζονται από συμμάχους των Αμερικανών, και συγκεκριμένα κυρίως από το Κατάρ και την Τουρκία, κάτι που φυσικά δεν θα παραδεχτούν ποτέ. Αυτοί που έχουν συμφέρον να σπάσουν την Ιρανική ζώνη επιρροής, Ιράν-Ιράκ-Συρία-Λίβανο, είναι το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, και οι υπόλοιπες Αραβικές χώρες του Περσικού Κόλπου, συμπεριλαμβανομένων και των Αμερικανών, όσο οι Ιρανοί είναι εχθροί τους.

 

Επίσης όταν μας λένε ότι οι Αμερικανοί χτυπάνε τον ISIS, δεν γνωρίζουμε που τον χτυπάνε ή αν ο ISIS έχει ειδοποιηθεί για το χτύπημα. Δεν λέω ότι όλα είναι ένα θέατρο. Απλά λέω ότι μπορεί οι Αμερικανοί να χτυπούν τον ISIS όσο χρειάζεται για να τον έχουν εκεί που θέλουν και όχι εκεί που δεν θέλουν. Αν οι ΗΠΑ ήθελαν να εξολοθρεύσουν τον ISIS, θα μπορούσαν να το είχαν κάνει μέχρι τώρα.

 

 Ο ISIS ευνοεί τον αγωγό Κατάρ-Τουρκία, και εμποδίζει τον αγωγό Ιράν-Συρία, κάτι που δεν είναι απλά προς το συμφέρον των χωρών του Περσικού Κόλπου, αλλά και σύμφωνο με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των Αμερικανών, όσο επαναλαμβάνω οι Αμερικανοί έχουν εχθρικές σχέσεις με το Ιράν. Για τον αγωγό Κατάρ-Τουρκίας δείτε επίσης το παρακάτω link της Wikipedia.

 

Στην 3η παράγραφο του παρακάτω άρθρου της Telegraph, με τίτλοHow our allies in Kuwait and Qatar funded Islamic State”, September 2014 μπορείτε να διαβάσετε για τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν στο Κουβέιτ και στο Κατάρ για την ενίσχυση του ISIS. Γράφει συγκεκριμένα η εφημερίδα:

 

“Islamic State (Isil), with its newly conquered territory, oilfields and bank vaults, no longer needs much foreign money. But its extraordinarily swift rise to this point, a place where it threatens the entire region and the West, was substantially paid for by the allies of the West. Isil’s cash was raised in, or channelled through, Kuwait and Qatar, with the tacit approval and sometimes active support of their governments”.

 

 

Στο παρακάτω άρθρο των Reuters, με τίτλο “Iraqi Prime Minister Maliki says Saudi, Qatar openly funding violence in Anbar”, τον Μάρτιο του 2014, μπορείτε να διαβάσετε ότι ο Ιρακινός πρωθυπουργός κατηγόρησε την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ για την χρηματοδότηση του Κατάρ.

 

Αν γκουγκλάρετε “ISIS funding”, θα βρείτε πάρα πολλές πηγές που λένε ότι είναι οι χώρες του Περσικού Κόλπου που χρηματοδοτούν τον ISIS. Δεν χρειάζεται όμως να το διαβάσει κανείς στις εφημερίδες, γιατί είναι αυτές οι χώρες που έχουν συμφέρον να “σπάσουν” την επιρροή των Ιρανών στην Συρία και στο Ιράκ. Απλά οι Σαουδάραβες και οι σύμμαχοι τους χρηματοδοτούν διαφορετικές ομάδες από αυτές που χρηματοδοτούν οι Καταριανοί και οι Τούρκοι, αφού τα συμφέροντα τους δεν ταυτίζονται.

 

Όσο στο Ιράκ κυβερνούσε ο Σαντάμ Χουσέιν, το Ιράκ και το Ιράν είχαν εχθρικές σχέσεις. Με την Αμερικανική επίθεση στο Ιράκ το 2003, και την ανατροπή του Σαντάμ, το Σιιτικό Ιράν άρχισε να περνά όλο και περισσότερο στην Ιρανική ζώνη επιρροής. Ο Αλ Μαλίκι, ο πρωθυπουργός του Ιράκ από το 2006 μέχρι το 2014, ήταν άνθρωπος των Ιρανών.

Αλλά όπως είπα ο ISIS εξυπηρετεί και τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των Αμερικανών, και όσο εχθρικότερες είναι οι σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν, τόσο χρησιμότερος είναι ο ISIS για τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ παίζουν και με τους Άραβες, και με τους Πέρσες, και με τους Τούρκους. Δεν κλείνουν καμία πόρτα, γιατί όλοι μπορούν να τους βοηθήσουν να περιορίσουν τους Ρώσους και τους Κινέζους στην περιοχή, και ταυτόχρονα να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Το πρόβλημα είναι ότι τα συμφέροντα των τοπικών παικτών είναι τόσο αντικρουόμενα που είναι πολύ δύσκολο για τους Αμερικανούς να κρατάνε όλες τις πόρτες ανοιχτές.

Νομίζω ότι αυτός είναι και ο βασικός λόγος της Αμερικανό-Τουρκικής κρίσης. Οι ΗΠΑ θέλουν να έχουν όλες τις πόρτες ανοιχτές, ενώ οι Τούρκοι θέλουν οι Αμερικανοί να τους βοηθήσουν να ανατρέψουν τον Άσαντ και να βασιστούν πάνω στην Τουρκία. Κάτι που φυσικά ούτε οι ΗΠΑ, ούτε οι Ευρωπαίοι έχουν κανένα λόγο να θέλουν.

 

Επίσης, οι Τούρκοι έχουν πάρα πολλά πάρε δώσε με τους Ρώσους. Στο παρακάτω άρθρο της Deutsche Welle, με τίτλο “Russia and Turkey agree on South Stream pipeline project”, του Αυγούστου του 2009, μπορείτε να διαβάσετε ότι ο Ενρτογάν είχε συμφωνήσει το 2009 με τους Ρώσους, να περάσει ο Ρωσικός αγωγός South Stream από την τα Τουρκικά χωρικά ύδατα προκειμένου να βγει στην Ευρώπη, αποφεύγοντας την Ουκρανία.

http://www.dw.de/russia-and-turkey-agree-on-south-stream-pipeline-project/a-4548193

Ο Ρωσικός αγωγός South Stream (κόκκινη γραμμή), ήταν το 2009 ο αγωγός που ανταγωνιζόταν τον αγωγό που υποστηριζόταν από τους Αμερικανούς, τον Nabucco (μαύρη γραμμή), ο οποίος τελικά δεν προχώρησε. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι υπάρχει ένας ενεργειακός πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Ρωσία, με το να επιτρέψει και στους δύο αγωγούς να περάσουν από το έδαφος της, η Τουρκία τοποθετείται ως ουδέτερος παίκτης που δρα προς το συμφέρον του, προκειμένου να αποκομίσει τα μεγαλύτερα οφέλη από όλες τις πλευρές.

Αυτή είναι η κατάσταση ανάμεσα στις ΗΠΑ και στους Τούρκους, και η Τουρκία δεν είναι πια το αγαπημένο τους παιδί. Βέβαια στην σημερινή εποχή οι γεωπολιτικές μετακινήσεις είναι τόσο γρήγορες, που μπορεί αύριο οι σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν να καταρρεύσουν, και οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας να αναθερμανθούν. Αν οι σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν δεν προχωρήσουν όπως θέλουν οι Αμερικανοί, τότε οι Αμερικανοί θα στραφούν και πάλι εναντίον του Άσαντ με μεγαλύτερο πάθος.

 

Με δεδομένο όμως ότι οι Δυτικοί θέλουν να αγοράσουν Ιρανική ενέργεια, και οι Ιρανοί θέλουν να τους την πουλήσουν, είναι κάπως δύσκολο να μην καταφέρουν να βρουν μία χρυσή τομή. Αν λοιπόν δεν χειροτερεύσουν οι σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν, είναι δύσκολο να βελτιωθούν οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας, εκτός φυσικά και αν η Τουρκία αποδεχτεί ότι δεν θα είναι ο απόλυτος ενεργειακός κόμβος της περιοχής, κάτι που μπορεί φυσικά να συμβεί. Πολλοί αναλυτές λένε ότι αυτή η κρίση ΗΠΑ-Τουρκίας δεν είναι η πρώτη ανάμεσα στις δύο χώρες, και ισχυρίζονται ότι οι δύο χώρες θα καταφέρουν να την ξεπεράσουν όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν.

 

Θέλω επίσης να παραθέσω κάποια άρθρα για τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία. Στο παρακάτω άρθρο της RT (Russian Today), με τίτλο “Turkey disappointed that Obama does not overturn Assad”, μπορείτε να διαβάσετε για την απογοήτευση του Ερντογάν με τον δισταγμό του Ομπάμα να ανατρέψει τον Ασαντ.

 

Επίσης στην 6η και 7η παράγραφο του παρακάτω άρθρου των Financial Times, με τίτλο “Turkey to buy $4 billion air defense system from China”, του Σεπτεμβρίου 2013, θα διαβάσετε ότι η Τουρκία αγόρασε ένα Κινέζικο αντι-αεροπορικό σύστημα, αξίας 4 δις δολαρίων, και οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες ήταν πολύ απογοητευμένοι αφού δεν θεωρούν ότι το σύστημα αυτό είναι συμβατό με τα συστήματα που χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ. Γράφει συγκεκριμένα η εφημερίδα:

 

Western diplomats said they were surprised and disappointed by Ankara’s preference of the Chinese group…..and emphasised their worries that the system would not be interoperable with Nato’s defence architecture.”

http://www.ft.com/intl/cms/s/0/326c5442-278c-11e3-8feb-00144feab7de.html

 

 

Το παρακάτω άρθρο του CBC, λέει ότι η Τουρκία, ένα εξέχων μέλος του ΝΑΤΟ, έμεινε σιωπηλή στην κρίση της Ουκρανίας, και αναφέρεται στα μεγάλα ποσά που αφορά το εμπόριο ενέργειας ανάμεσα στην Τουρκία και την Ρωσία.

http://www.cbc.ca/news/world/ukraine-crisis-why-turkey-is-silent-as-nato-operations-ramp-up-1.2625991

 

Στην 3η παράγραφο του παρακάτω άρθρου της Guardian, με τίτλο “Turkey denies new deal reached to open airbases to US in fight against Isis”, του Οκτωβρίου 2014, θα διαβάσετε ότι ενώ οι Αμερικανοί ανακοίνωσαν ότι η Τουρκία συμφώνησε να τους παραχωρήσει τις βάσεις του Incirlik για τις επιχειρήσεις τους κατά των Τζιχαντιστών, η Τουρκία διέψευσε ότι κάτι τέτοιο ισχύει. Γράφει συγκεκριμένα η εφημερίδα:


“On Sunday, the US said Turkey had agreed to let US and coalition forces use its military bases, including the key Incirlik airbase close to the southern city of Adana…But Turkish officials insisted that no decision had been taken on Incirlik

http://www.theguardian.com/world/2014/oct/13/turkey-denies-agreement-open-air-bases-us-isis

 

Στο παρακάτω άρθρο του CNN, με τίτλο “Russia to build first nuclear plant for Turkey”, τον  Μάιο του 2010, θα διαβάσετε ότι το 2010 η Τουρκία και η Ρωσία συμφώνησαν να κατασκευάσουν στην Τουρκία το πρώτο πυρηνικό εργοστάσιο της Τουρκίας.

http://ireport.cnn.com/docs/DOC-444748

 

Εφόσον η αλλαγή στην στάση του Ομπάμα απέναντι στον Άσσαντ είναι παράγωγο της προσέγγισης ΗΠΑ-Ιράν, θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι τα προβλήματα στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας δεν τα δημιουργεί η αλλαγή στην στάση των Αμερικανών ως προς τον Άσαντ, αφού δεν είναι αυτός που θέλουν να εξυπηρετήσουν, αλλά το άνοιγμα τους στους Ιρανούς. Για να καταλάβουμε πόσο σημαντικούς θεωρούν οι Αμερικανοί τους Ιρανούς, θα πω ότι το άνοιγμα τους αυτό, δεν τραυματίζει μόνο την σχέση τους με την Τουρκία, αλλά και την σχέση τους με άλλους παραδοσιακούς τους συμμάχους.

 

Το Κατάρ που φιλοξενεί τις Αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο, έχει ξοδέψει περίπου 3 δις δολαρίων, χρηματοδοτώντας τους αντάρτες που πολεμούν τον Άσαντ. Στην 1η παράγραφο του παρακάτω άρθρου των Financial Times, με τίτλο “Qatar bankrolls Syrian revolt with cash and arms”, τον Μάιο του  2013, θα διαβάσετε τα εξής:

 

“The gas-rich state of Qatar has spent as much as $3bn over the past two years supporting the rebellion in Syria, far exceeding any other government, but is now being nudged aside by Saudi Arabia as the prime source of arms to rebels”.

http://www.ft.com/intl/cms/s/0/86e3f28e-be3a-11e2-bb35-00144feab7de.html

 

 

Το Κατάρ βέβαια ελπίζει να τα βρει με τους Ιρανούς, προκειμένου να συνεκμεταλευτούν το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, και το οποίο βρίσκεται στον Περσικό Κόλπο ανάμεσα τους. Είναι το κοίτασμα South Pars/North Fields, ένα τελείως πρόχειρο σχεδιάγραμμα του οποίου βλέπετε στον παρακάτω χάρτη με κόκκινο χρώμα.

Επομένως το τραύμα που δημιουργεί το άνοιγμα των ΗΠΑ στο Ιράν στις σχέσεις τους με το Κατάρ δεν είναι τίποτα, μπροστά στο τραύμα που δημιουργεί στις σχέσεις τους με την Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ. Για την Σαουδική Αραβία τo Ιράν αποτελεί τον μεγαλύτερο εμπορικό κίνδυνο για τις Ευρωπαϊκές και Ασιατικές αγορές.  Τον άνοιγμα των Αμερικανών στους Ιρανούς έχει κάνει τους Σαουδάραβες να στραφούν προς τον μεγαλύτερο πελάτη τους, που είναι η Κίνα. Στην πρώτη παράγραφο του παρακάτω άρθρου των Reuters, με τίτλο “Saudi Arabia warns of shift away from U.S. over Syria, Iran”, τον Οκτώβριο του 2013 μπορείτε να διαβάσετε για την απογοήτευση των Σαουδαράβων με την πολιτική των ΗΠΑ στην Συρία και το Ιράν. Γράφει συγκεκριμένα το άρθρο:

 

“Upset at President Barack Obama's policies on Iran and Syria, members of Saudi Arabia's ruling family are threatening a rift with the United States that could take the alliance between Washington and the kingdom to its lowest point in years”.

http://www.reuters.com/article/2013/10/22/us-saudi-usa-idUSBRE99L0K120131022

 

 Οι σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ είναι ένα ακόμη θύμα του ανοίγματος των ΗΠΑ προς το Ιράν. Για τους Ισραηλινούς το αν θα ανατραπεί ο Άσαντ ή όχι, δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία. Το άνοιγμα όμως των ΗΠΑ προς το Ιράν, τον μεγαλύτερο εχθρό τους, αποτελεί για τους Ισραηλινούς θανάσιμο κίνδυνο. Αυτός είναι και ο λόγος που οι σχέσεις ΗΠΑ Ισραήλ, βρίσκονται στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων δεκαετιών, και οι Ισραηλινοί έχουν αναγκαστεί να κάνουν ανοίγματα προς τους Ρώσους, μία πολιτική εξαιρετικά επικίνδυνη για τους Ισραηλινούς.

 

Παρόλο που οι Ρώσοι έχουν πάρα πολύ καλές σχέσεις με τους Ιρανούς, αν οι τελευταίοι τα βρουν με τους Αμερικανούς και αρχίσουν να στέλνουν το φυσικό τους αέριο στην Ευρώπη, θα πλήξουν την Ρωσική Gazprom, και οπωσδήποτε οι σχέσεις Ρωσίας-Ιράν θα υποβαθμιστούν. Όσο και να βελτιωθούν όμως οι σχέσεις των Ισραηλινών με τους Ρώσους,  δεν θα μπορέσουν ποτέ να υποκαταστήσουν την σχέση τους με την Αμερική, η οποία διαθέτει τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου.

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι ΗΠΑ, προκειμένου να συνεργαστούν με το Ιράν, είναι διατεθειμένες να παραβλέψουν τις επιπτώσεις που μία τέτοια συνεργασία έχει σε παραδοσιακές τους συμμαχίες, όπως αυτή με την Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, κάτι που φανερώνει πόσο σημαντική θεωρούν την συνεργασία τους με το Ιράν.

 

Κουρδιστάν
Η χειροτέρευση των Αμερικανό-Τουρκικών σχέσεων, κάνει τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους να βλέπουν ακόμη πιο θετικά την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν. Δεν είναι απόλυτα ακριβές ποια είναι τα σύνορα του Κουρδιστάν. Στον παρακάτω χάρτη της Wikipedia φαίνονται οι περιοχές στις οποίες παραδοσιακά κατοικούν μεγάλοι πληθυσμοί Κούρδων, χωρίς οι Κούρδοι να αποτελούν την πλειοψηφία σε όλες αυτές τις περιοχές. Θα δείτε ότι αυτές οι περιοχές εκτείνονται από το Ιράν μέχρι σχεδόν την Μεσόγειο Θάλασσα.

Source: Wikipedia http://en.wikipedia.org/wiki/Kurdistan#mediaviewer/File:Kurdish-inhabited_area_by_CIA_(1992).jpg

 


Οι Κούρδοι είναι οι καλύτεροι φίλοι της Δύσης στον Μουσουλμανικό κόσμο. Το Κουρδιστάν βρίσκεται σε τέσσερις χώρες, την Συρία (Δυτικό Κουρδιστάν), την Τουρκία (Βόρειο Κουρδιστάν), το Ιράν (Ανατολικό Κουρδιστάν), και στο Ιράκ (Νότιο Κουρδιστάν). Το ανεξάρτητο Κουρδιστάν δεν συμφέρει καμία από αυτές τις χώρες, κάτι που κάνει το Κουρδιστάν ένα φυσικό σύμμαχο της Δύσης. Υπάρχουν στον κόσμο 30 εκατομμύρια Κούρδοι, και αποτελούν την μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα χωρίς πατρίδα.

Αυτή την περίοδο, φαίνεται ότι ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Δύσης. Σε καμία περίπτωση βέβαια το Κουρδιστάν δεν θα ήταν στο μέγεθος που απεικονίζει ο παραπάνω χάρτης της Wikipedia, αφού οι περιοχές στις οποίες οι Κούρδοι είναι πλειοψηφία είναι σαφώς λιγότερες. Ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα ενίσχυε πάρα πολύ την παρουσία της Δύσης σε αυτή την κρίσιμη περιοχή, ειδικά αν οι σχέσεις των ΗΠΑ με τους Τούρκους δεν βελτιωθούν, ή αν οι σχέσεις Δύσης Ιράν δεν εξομαλυνθούν. Επίσης οι Κούρδοι θα δέχονταν με μεγάλη χαρά στην χώρα τους Αμερικανικές βάσεις.

Στην 1η παράγραφο του παρακάτω άρθρου των Reuters, με τίτλο “Turkey's U.S. relations show strain as Washington's patience wears thin”, του Οκτωβρίου του 2014, θα διαβάσετε ότι οι Αμερικανοί πέταξαν στους Κούρδους στρατιωτική βοήθεια, την στιγμή που οι Τούρκοι τους αποκαλούσαν τρομοκράτες. Γράφει συγκεκριμένα η εφημερίδα:

The U.S. decision to air-drop weapons to Kurdish forces in Syria on the same day Turkish President Tayyip Erdogan dismissed them as terrorists is the latest false note in the increasingly discordant mood music coming out of Washington and Ankara.”

http://www.reuters.com/article/2014/10/23/us-mideast-crisis-turkey-idUSKCN0IC1Z520141023

Στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, με τίτλο “Building the U.S.-Kurdistan Special Relationship”, July 2014, η εφημερίδα υποστηρίζει ότι ήρθε η ώρα για την Δύση και την Αμερική να στηρίξει ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, και να εγκαταστήσει στρατιωτικές βάσεις εκεί. Λέει επίσης το άρθρο ότι οι Κούρδοι είναι οι πιο φιλο-Δυτικοί Μουσουλμάνοι, και ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να θεωρούν δεδομένο ότι οι σχέσεις τους με την Τουρκία και τις Αραβικές χώρες δεν θα διαταραχθούν ποτέ, και άρα θα πρέπει να κάνουν ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν την στρατιωτική τους βάση στην περιοχή.

Γράφει συγκεκριμένα η εφημερίδα στην 2η και 3η παράγραφο:

The time has come for America and the West to support Kurdish independence and, simultaneously, to set up U.S. bases in Iraqi Kurdistan that would make it America's military hub in the region.

After all, this country-in-the-making has proved to be a haven of stability, relative security and pro-American, pro-Western sentiment ever since it broke free from Saddam's misrule.”

Και συνεχίζει στην 12η και 13η παράγραφο:

U.S. military planners can't assume that our alliance with Turkey won't decline further. Nor should they assume as given Turkey's military cooperation with NATO for missions against adversaries in places like Syria and Iran.
And it would be even more foolish for American policy makers to assume that U.S. forces will always be able to use bases in Kuwait, Qatar and Bahrain. All three countries are dictatorships vulnerable to upheaval. So far, adroit use of their fantastic wealth has protected these countries' rulers against the resentments of their subjects, but this may not always be the case.”

http://online.wsj.com/articles/the-u-s-should-guarantee-kurdish-independence-1405020652


Νομίζω ότι ο τίτλος του παρακάτω άρθρου του Guardian τα λέει όλα. Ο τίτλος του άρθρου είναι “US and Turkey’s push and shove diplomacy has Kurds in the middle. Washington wants Erdogan to do more to back the Kurds in Kobane, while Ankara insists Assad should be removed first”. Ο Ερντογάν λέει στους Αμερικανούς ότι θα βοηθήσει τους Κούρδους, αφού όμως ανατραπεί ο Άσαντ.

http://www.theguardian.com/us-news/2014/oct/07/us-turkey-diplomacy-isis-kurds-kobani

Αυτό που στην πραγματικότητα λέει ο Ερντογάν στους Αμερικανούς είναι το εξής:

 “Είμαι διατεθειμένος να βοηθήσω τους Κούρδους, είμαι διατεθειμένος να σας βοηθήσω με τον ISIS, αλλά αφού φύγει ο ελεγχόμενος από το Ιράν Άσαντ. Μόνο αν η Συρία ελέγχεται από εμένα, και το Ιράν είναι απόλυτα εξαρτημένο από εμένα (τον Ερντογάν δηλαδή), θα σας βοηθήσω με τους Κούρδους και τον ISIS”. Φυσικά ο Ερντογάν δεν θα πει ποτέ ανοιχτά κάτι τέτοιο, αλλά όλοι ξέρουν τι θέλει, άσχετα αν επικαλείται την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το πρόβλημα για τον Ερντογάν είναι ότι ο τρόπος που σκέφτεται δεν φαίνεται να αρέσει στους Αμερικανούς.

 

Στο παρακάτω άρθρο των Financial times, με τίτλο “Turkey demands US target Assad as price of co-operation”, τον Οκτώβριο του 2014, θα διαβάσετε ότι ο Ερντογάν απαιτεί από τους Αμερικανούς να ανατραπεί ο Άσαντ για να τους βοηθήσει με τους Κούρδους και τον ISIS.

http://www.ft.com/intl/cms/s/0/a0da17d2-4d71-11e4-bf60-00144feab7de.html

 

Ένα φυσιολογικό ερώτημα είναι γιατί να θέλει ο Ερντογάν να βοηθήσει έστω και λίγο τους Κούρδους, εφόσον υπάρχουν εκατομμύρια Κούρδοι στην Ανατολική Τουρκία που ζητούν ανεξάρτητο Κουρδιστάν, και με τους οποίους η Τουρκία έχει δώσει αιματηρές μάχες στο παρελθόν? Το μεγαλύτερο άλλωστε μέρος του Κουρδιστάν βρίσκεται στην Τουρκία. Η απάντηση είναι ότι φυσικά και δεν θέλει ο Ερντογάν να βοηθήσει τους Κούρδους, αλλά δεν μπορεί να τους αγνοήσει γιατί πρώτον είναι πάρα πολλοί, και δεύτερον γιατί οι Δυτικοί τους βλέπουν πολύ θετικά αφού εξυπηρετούν τις γεωπολιτικές τους επιδιώξεις.

 

Το πρόβλημα με τους Κούρδους είναι ότι δεν είναι ενωμένοι. Οι δύο μεγαλύτερες Κουρδικές πολιτικές δυνάμεις είναι το PKK του Οτσαλάν στο Βόρειο Κουρδιστάν (Τουρκία), και το KDP του Μπαρζανί στο Νότιο Κουρδιστάν (Ιράκ). Αυτά τα δύο γκρουπ, μαζί και με άλλα, συγκρούονται, και μάλιστα με βίαιες κατά το παρελθόν συγκρούσεις, για το ποιο θα έχει την μεγαλύτερη επιρροή, κυρίως στο Δυτικό Κουρδιστάν (Συρία) και στο Ανατολικό Κουρδιστάν (Ιράν), αφού στην Τουρκία υπερισχύει όπως είναι λογικό το PKK και στο Ιράκ το KDP, που διοικεί μάλιστα αυτόνομα το Νότιο Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ).

 

Ο Ερντογάν όπως είναι φυσικό προτιμάει το KDP του Barzani, που βρίσκεται στο Βόρειο Ιράκ, και όχι το PKK του Ocalan που βρίσκεται στην Τουρκία. Για να καλοπιάνει μάλιστα τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ, τους βοηθάει να εκμεταλλεύονται τον πετρέλαιο που βγάζουν από τις Ιρακινές πετρελαιοπηγές που έχουν περιέλθει στην κατοχή τους. Λέγεται ότι αν το Νότιο Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ) ήταν ανεξάρτητη χώρα, θα ήταν περίπου η 10η πλουσιότερη χώρα του κόσμου σε αποθέματα πετρελαίου, αφού διαθέτει κάποιες από τις πλουσιότερες πετρελαιοπηγές του Ιράκ.

 

Πολύ έξυπνα λοιπόν ο Ερντογάν, βοηθάει τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ να εξάγουν το πετρέλαιο τους, ώστε να τους έχει στο χέρι, και να εμποδίζει την ένωση του PKK και του KDP, αφού όταν υπάρχει πετρέλαιο στην μέση, υπάρχουν και συγκρούσεις για την μοιρασιά, ειδικά σε ένα καθεστώς όπως αυτό των Κούρδων του Βορείου Ιράκ, όπου σίγουρα θα υπάρχει πολύ περιορισμένη διαφάνεια στις συναλλαγές.

 

Στην πρώτη παράγραφο του παρακάτω άρθρου του Kurdistan Tribune, με τίτλο “Ocalan v. Barzani: Two contradictory worlds”,τον Μάιο του 2013, θα διαβάσετε για τις διαφορές του PKK και του KDP. Γράφει συγκεκριμένα το άρθρο:

 

“The Kurdistan Workers Party (PKK) and its legendary leader, Abdulla Ocalan, pose a strong challenge to the Kurdistan Democratic Party (KDP) and its leader, Masoud Barzani. The PKK is no longer a party just for northern Kurdistan: Today it also impacts significantly on the other parts of Kurdistan – something the KDP cannot tolerate”.

http://kurdistantribune.com/2013/ocalan-v-barzani-two-contradictory-worlds/

                                                                                       

Παρόλα αυτά όμως, η απειλή του ISIS φαίνεται να είναι ένα ενωτικό για τους Κούρδους στοιχείο, και για πρώτη φορά το KDP και το PKK πολέμησαν πλάι πλάι απέναντι στον ISIS. Στις δύο πρώτες παραγράφους του παρακάτω άρθρου του France 24, με τίτλο “Kurdish factions unite in fight against jihadists in Iraq”, του Αυγούστου του 2014, θα διαβάσετε ότι οι μαχητές του PKK και οι Πεσμεργκά, οι μαχητές του KDP της Kurdish Regional Government στο Ιράκ, πολέμησαν για πρώτη φορά μαζί  στην μάχη του Makhmour. Γράφει συγκεκριμένα άρθρο:

 

“Fighters from the Kurdistan Workers Party (PKK), a Kurdish guerilla faction in Turkey, joined forces with the regular Peshmerga forces of the Kurdistan Regional Government (KRG) in northern Iraq to oust radical Sunni extremists from the town of Makhmour. FRANCE 24’s special correspondents in Iraq report that the battle of Makhmour marks the first time the PKK and KRG forces have fought side by side. Despite years of infighting, both factions want to prevent Islamist militants from gaining a foothold in Kurdish territories and redrawing the borders of the region”.

 

Στις δύο πρώτες παραγράφους του παρακάτω άρθρου του American Center of Democracy, με  τίτλο “Kurdistan Oil Export: A game changer”, του Ιουνίου 2014, θα διαβάσετε ότι τον Μάιο του 2014 πουλήθηκαν 1 εκ βαρέλια πετρελαίου από το Ιρακινό Κουρδιστάν μέσω του Τουρκικού λιμανιού Ceyhan στην Μεσόγειο. Γράφει συγκεκριμένα το άρθρο:

 

“In late May 2014 Turkish officials announced that oil from Iraqi Kurdistan had just been exported to international markets……..The May 2014 announcement that a million barrels of Kurdish oil had been exported to Europe through Ceyhan seems to have caught everyone by surprise”.

http://acdemocracy.org/kurdistan-oil-export-a-game-changer/

 

Επομένως δεν θα πρέπει να βλέπουμε τους Κούρδους σαν ένα ενιαίο μέτωπο, γιατί όπως όλοι, έτσι και αυτοί έχουν τις διαφορές τους, τις οποίες μάλιστα προσπαθεί να εκμεταλλευθεί ο Ερντογάν.

Ο παραπάνω χάρτης είναι μία πολύ πρόχειρη αποτύπωση του Κουρδιστάν (κόκκινο σχεδιάγραμμα). Η μαύρη γραμμή είναι η διαδρομή μέσω της οποίας ο Ερντογάν δίνει διέξοδο στο Κουρδικό πετρέλαιο προς την Μεσόγειο. Παρόλο όμως που οι Κούρδοι δεν είναι ενωμένοι, οι συνθήκες δημιουργίας ανεξάρτητου Κουρδιστάν φαίνεται να είναι πολύ ευνοϊκές, γιατί αυτό εξυπηρετεί την Δύση.

 

Οι Κούρδοι έχουν επίσης φανατικό οπαδό τους Ισραηλινούς, οι οποίοι ζητούν ανοιχτά την δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους. Οι Κούρδοι είναι φυσικοί σύμμαχοι για τους Ισραηλινούς, αφού δεν είναι ούτε Άραβες, ούτε Πέρσες, ούτε Τούρκοι, και είναι μετριοπαθείς Μουσουλμάνοι. Ειδικά το PKK του Οτσαλάν είναι μία Μαρξιστική Λενινιστική δύναμη, στην οποία η θρησκεία δεν πρέπει να παίζει κανέναν ρόλο.

 

Επίσης τα εδάφη που διεκδικούν οι Κούρδοι βρίσκονται στις χώρες τεσσάρων ορκισμένων εχθρών των Ισραηλινών, της Συρίας, της Τουρκίας, του Ιράν και του Ιράκ, οι οποίοι δεν βλέπουν θετικά την δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδιστάν, κάτι που κάνει και τους Ισραηλινούς φυσικούς συμμάχους τους. Όσο περισσότερα εδάφη καταφέρουν να κόψουν οι Ισραηλινοί από τις τέσσερις αυτές χώρες, τόσο καλύτερα για τους Ισραηλινούς. Και αν παλιότερα, η άριστη σχέση των Ισραηλινών με τους Τούρκους τους εμπόδιζε να υποστηρίξουν ανοιχτά την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, τώρα δεν τους σταματάει τίποτα.

 

Στα δύο παρακάτω άρθρα, το πρώτο του Guardian, με τίτλο “Israel's prime minister backs Kurdish independence”, τον Ιούνιο του 2014, και ένα των Reuters, με τίτλο “Israel's Netanyahu calls for supporting Kurdish independence”, του Ιουνίου του 2014, θα διαβάσετε ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου ζητάει ανοιχτά την δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους.

http://www.theguardian.com/world/2014/jun/29/israel-prime-minister-kurdish-independence

 

http://www.reuters.com/article/2014/06/29/us-iraq-security-kurds-israel-idUSKBN0F40R520140629

 


Ο ΣΥΡΙΖΑ άραγε θέλει ένα ανεξάρτητο Κουρδικό κράτος? Θα ήταν κάτι τέτοιο προς το συμφέρον του Κατάρ? Μάλλον θα ήταν προς το συμφέρον του Κατάρ μέχρι εκεί που το επιτρέπει ο χαλίφης ο Ερντογάν.  Και αν ο Σύριζα θέλει ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, έχει ποτέ διατυπώσει αυτή την θέση του επισήμως στο εξωτερικό, όπως το έχει κάνει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός? Φόρεσε Κουρδική μαντήλα Αλέξη γιατί θα σε πάρουν χαμπάρι!!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου