Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Η Σχέση των Ελλλήνων Κομμουνιστών και των Ελλήνων Εφοπλιστών

Λέω συνέχεια για την σχέση των αριστερών πολιτικών και δημοσιογράφων με τους Έλληνες εφοπλιστές, αλλά συνειδητοποίησα ότι αν κάποιος δεν ξέρει κάποιες λεπτομέρειες είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει αυτή την σχέση. Γιατί με το δίκιο του κάποιος που δεν γνωρίζει αυτές τις λεπτομέρειες, αναρωτιέται ‘μα πως γίνεται να συμφέρει τους Έλληνες εφοπλιστές να στηρίζουν αριστερούς πολιτικούς και δημοσιογράφους’? Ή σκέφτεται ‘μα αν οι κομμουνιστές συνεργάζονται με τους Έλληνες εφοπλιστές τότε δεν είναι πραγματικοί κομμουνιστές’.  Θέλω λοιπόν να εξηγήσω αυτήν την σχέση.

Πριν την εξηγήσω όμως πρέπει να κάνω μία εισαγωγή. Να ξεκινήσω λέγοντας ότι ο όρος ‘σοσιαλισμός’ αναφέρεται στο οικονομικό μοντέλο που θέλει όλα τα μέσα παραγωγής να ελέγχονται από το κράτος. Ο κομμουνισμός είναι κάτι ευρύτερο, είναι ένα πολιτικό σύστημα του οποίου το οικονομικό σύστημα είναι ο παραδοσιακός σοσιαλισμός. Ο σοσιαλισμός είναι λοιπόν ένα οικονομικό σύστημα, και ο κομμουνισμός είναι ένα πολιτικό σύστημα που συμπεριλαμβάνει τον σοσιαλισμό ως το οικονομικό του μοντέλο.

Αυτό που εμείς έχουμε στο μυαλό μας ως ‘σοσιαλισμό’, είναι στην πραγματικότητα η σοσιαλδημοκρατία, που είναι μία ενδιάμεση κατάσταση, με ένα μεγάλο κράτος με υψηλούς φόρους, που όμως έχει και ιδιωτική οικονομία. Αυτό που παρατηρούμε στην Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ σε κάπως μικρότερο βαθμό.

Το πρώτο που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, είναι ότι στις χώρες που υπάρχει το παραδοσιακό σοσιαλιστικό οικονομικό μοντέλο, στις χώρες δηλαδή που ονομάζουμε κομμουνιστικές, την εξουσία πήραν οι κομμουνιστές μετά από κάποια κατάρρευση του κράτους, και αφού πρώτα χύθηκε πολύ αίμα. Σε καμία από αυτές τις χώρες δεν υπήρξε μία ειρηνική μετάβαση στον κομμουνισμό και στο  παραδοσιακό σοσιαλιστικό οικονομικό μοντέλο. Και δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτή η μετάβαση αναίμακτα, αφού οι παράγοντες της ιδιωτικής οικονομίας θα συγκρουστούν μέσα σε έναν εμφύλιο με τους κομμουνιστές πριν παραδώσουν και τα δικά τους κομμάτια της οικονομίας στο κράτος.

Οι κομμουνιστές λοιπόν σε όλες τις μη κομμουνιστικές χώρες του κόσμου έχουν τις εξής δύο επιλογές. Είτε να ξεσηκώνουν τον κόσμο προκειμένου να πετύχουν μία βίαιη ανατροπή του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος, ανατροπή του συντάγματος στο πεζοδρόμιο την ονομάζει το ΚΚΕ, είτε να μετακομίζουν σε σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, και με αύξηση της φορολογίας, να μεταφέρουν σταδιακά, σταθερά και ειρηνικά τους οικονομικούς πόρους από την ιδιωτική οικονομία στο κράτος.

Και επειδή σε καιρό ειρήνης κανείς δεν έχει όρεξη για εμφυλίους, οι κομμουνιστές επιλέγουν πάντα το δεύτερο. Μόνο κατά την διάρκεια καταρρεύσεων οι κομμουνιστές αποτολμούν να βάλουν στο χέρι το σύνολο της οικονομίας μέσα από εμφυλίους.

Η Ελλάδα είναι ένα κλασσικό τέτοιο παράδειγμα. Οι εθνικοσοσιαλιστές πρώτα, ο χώρος δηλαδή που αποκαλούμε ‘δεξιά’, είτε σαν συνταγματάρχες της επταετίας, είτε σαν Νέα Δημοκρατία, και οι κομμουνιστές στην συνέχεια μέσα από το ΠΑΣΟΚ, έφτιαξαν ένα πολύ μεγάλο κράτος. Αυτό το κράτος είτε είχε στην κατοχή του τους κρίσιμους οικονομικούς τομείς της χώρας, είτε είχε επιτρέψει σε κάποιους επιχειρηματίες που συνεργάζονταν μαζί του να έχουν τον έλεγχο, φορώντας έτσι στον σοσιαλισμό και έναν μανδύα ελεύθερης οικονομίας.

Κλασικό παράδειγμα αποτελεί το τραπεζικό μας σύστημα, ένα μέρος το οποίου ήταν κρατικό, πχ Εθνική, Αγροτική, Εμπορική, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ΕΤΒΑ, ΕΤΕΒΑ κτλ, και ένα άλλο μέρος του ήταν κρατικοδίαιτο, πχ Alpha, Eurobank κτλ. Και ξέρουμε όλοι πολύ καλά, ότι και το ‘ιδιωτικό’ κομμάτι του τραπεζικού μας συστήματος, χρηματοδοτούσε, έπαιρνε εντολές, και είχε ως συνέταιρο το κράτος. Το ίδιο συνέβαινε και με τα ΜΜΕ, με τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες κτλ.

Πρέπει δηλαδή να αντιληφθούμε ότι οι κομμουνιστές δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο λόγο για να επιδιώκουν την μετάβαση σε ένα κομμουνιστικό καθεστώς. Είχαν τον απόλυτο έλεγχο του κράτους, και υπήρχε και μία επίφαση ελεύθερης οικονομίας, αν και οι όροι λειτουργίας της αγοράς καθορίζονταν από το κράτος ακόμη και στους μικρότερους και λιγότερο σημαντικούς τομείς της οικονομίας πχ τι αμοιβή θα πάρει ο δικηγόρος για την τάδε υπηρεσία, ποιος θα έχει τον τάδε πάγκο στην λαϊκή, τι ώρες θα ανοίγουν και θα κλείνουν τα καταστήματα, πόσο θα πουλιέται το γάλα κτλ.

Επίσης υπάρχει μία πολύ μεγάλη φορολογία, η οποία ξεκινά από ένα ΦΠΑ 23% και μία σειρά άλλων βαριών φόρων και τελών που δεν σχετίζονται με το εισόδημα, πχ φόροι ακινήτων, τέλη κυκλοφορίας, δημοτικοί φόροι, φόροι κληρονομιών, φόροι καυσίμων, φόροι χαρτοσήμου κτλ, και καταλήγει σε μία πολύ βαριά φορολογία εισοδήματος.

Αυτός δηλαδή που δεν δηλώνει ούτε μισό ευρώ από το εισόδημα του, θα είναι τυχερός αν τελικά πληρώσει μόνο το 30% του εισοδήματος του σε φόρους (ΦΠΑ, φόροι ακινήτων, τέλη κυκλοφορίας κτλ), ενώ ο συνεπής φορολογούμενος, αυτός που θα δηλώσει όλο του το εισόδημα, θα πληρώσει τελικά 50-80% αυτού του εισοδήματος σε φόρους (ΦΠΑ 23% + Φόρος Εισοδήματος max 45% + Φορολογία Ακινήτων κτλ).

Τι άλλο να ζητούσαν οι εθνικοσοσιαλιστές (αυτοί που αποκαλούμε πατριωτική δεξιά, δεξιά, ή όπως αλλιώς τέλος πάντων) και οι κομμουνιστές? Και τον απόλυτο έλεγχο του κράτους είχαν, και μια πάρα πολύ βαριά φορολογία είχαν.

Μετά από αυτή την εισαγωγή να εξηγήσω το αλισβερίσι ανάμεσα στους κομμουνιστές και στους εφοπλιστές. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ότι η Ελλάδα είναι μία από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές δυνάμεις παγκοσμίως. Οι μεγαλύτεροι Έλληνες επιχειρηματίες ήταν εφοπλιστές, που στην συνέχεια ασχολήθηκαν και με άλλες οικονομικές δραστηριότητες. Η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στην Ελλάδα είναι οι εφοπλιστές.

Ο στόλος λοιπόν των Ελλήνων εφοπλιστών δεν κινδυνεύει από τους κομμουνιστές και τους εθνικοσοσιαλιστές. Ανά πάσα στιγμή ένας εφοπλιστής μπορεί να αλλάξει σημαία στον στόλο του και να μην υπόκειται στο Ελληνικό φορολογικό δίκαιο. Δεν σημαίνει όμως αυτό ότι οι κομμουνιστές και οι εθνικοσοσιαλιστές δεν θα ήθελαν να βάλουν στο χέρι αυτούς τους στόλους.

Φυσικά και θα το ήθελαν, αλλά αυτό εκ των πραγμάτων δεν είναι δυνατό. Δεν σημαίνει αυτό ότι ο Λαφαζάνης δεν θα ήθελε να πάρει τον έλεγχο του στόλου του Βαρδινογιάννη και του Λάτση, είτε άμεσα, είτε έμμεσα με τον παραδοσιακό τρόπο της βαριάς φορολογίας. Δεν είναι όμως εφικτό κάτι τέτοιο γιατί τα πλοία θα αλλάξουν σημαία.

Δεν πρέπει επομένως να ταυτίζουμε τους εθνικοσοσιαλιστές, τους κομμουνιστές και τους εφοπλιστές. Είναι οι τρεις μεγάλες δυνάμεις της χώρας, τρία διαφορετικά μαγαζιά, με διαφορετικά συμφέροντα, που αποτελούν όμως και μία ανίερη συμμαχία, γιατί έχουν και κάποια κοινά συμφέροντα. Για παράδειγμα συμφέρει και τις τρεις αυτές ομάδες, τα Ελληνικά ΜΜΕ που στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι στελεχωμένα από αριστερούς να μας αποβλακώνουν. Καμία από τις τρεις παραπάνω ομάδες δεν έχει συμφέρον από το να μπορούμε εμείς να σκεφτούμε.

Η απόδειξη είναι ότι έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια συζητώντας που θα βρει τα λεφτά ο ΣΥΡΙΖΑ για να σκίσει το μνημόνιο. Αυτό το χαμηλό επίπεδο στον δημόσιο διάλογο συμφέρει και τους κομμουνιστές, και τους εθνικοσοσιαλιστές, και τους εφοπλιστές, και δεν θα μπορούσε να κυριαρχεί αν δεν υποστηριζόταν και από τις τρεις αυτές ομάδες.

Όταν ακούτε λοιπόν τους κομμουνιστές και τους εθνικοσοσιαλιστές να ουρλιάζουν ότι πρέπει να φορολογηθεί το εφοπλιστικό κεφάλαιο, μην νομίζετε ότι δεν θα ήθελαν κάτι τέτοιο. Αλλά ξέρουν βέβαια ότι αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να συμβεί. Οι εφοπλιστές από την πλευρά τους, δεν έχουν καμία αντίρρηση να επιτρέπουν στους κομμουνιστές και στους εθνικοσοσιαλιστές να κάνουν το κομμάτι τους, φωνάζοντας στα κανάλια τους ότι θα τους φορολογήσουν τα πλοία τους, αφού ξέρουν ότι οποιαδήποτε στιγμή το θελήσουν μπορούν να αλλάξουν σημαία στα πλοία τους.

Επίσης πρέπει να ξέρει κανείς κάποια βασικά πράγματα για την φορολογία για να κατανοήσει την σχέση των κομμουνιστών, των εθνικοσοσιαλιστών και των εφοπλιστών. Οι σοσιαλιστές όταν σχεδιάζουν την φορολογική τους πολιτική έχουν πάντα να αντιμετωπίσουν ένα μεγάλο πρόβλημα. Η μεγάλη τους δίψα για φόρους, καθιστά τις εγχώριες επιχειρήσεις που ανταγωνίζονται ξένες επιχειρήσεις μη σοσιαλιστικών χωρών μη ανταγωνιστικές.

Με λίγα λόγια μία εγχώρια επιχείρηση που έχει ιδρύσει ένας Έλληνας εφοπλιστής, ανταγωνίζεται εταιρείες του εξωτερικού, και εντός και εκτός Ελλάδας, και έχει ένα μειονέκτημα αφού στα κόστη της θα συμπεριλαμβάνεται ο εγχώριος φορολογικός συντελεστής, και θα έχει να συναγωνιστεί ξένες εταιρείες που ενδεχομένως φορολογούνται με μικρότερους φορολογικούς συντελεστές.

Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που στους κομμουνιστές και στους εθνικοσοσιαλιστές δεν αρέσει το διεθνές εμπόριο. Το διεθνές εμπόριο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην μεγάλη φορολογία, αφού οδηγεί εκτός αγορών τις εταιρείες των σοσιαλιστικών χωρών που υπόκεινται σε βαριά φορολογία.

Αυτό το πρόβλημα το έχουν αντιμετωπίσει παγκοσμίως οι σοσιαλιστές με τον εξής τρόπο. Διαφοροποιούν την φορολόγηση των εγχώριων εταιρειών που υπόκεινται σε διεθνή ανταγωνισμό, από την φορολόγηση των πολιτών τους. Είναι διαφορετικός ο τρόπος που φορολογούνται οι ανώνυμες εταιρείες από τα φυσικά πρόσωπα. Ο Ελληνικός φορολογικός νόμος έως πρόσφατα όριζε ως ανώτατο φορολογικό συντελεστή φυσικών προσώπων το 45%, ενώ ως φορολογικό συντελεστή των ανωνύμων εταιρειών το 25%. Αυτή την στιγμή δεν ξέρω τους συντελεστές, αλλά οι συντελεστές των φυσικών προσώπων είναι πάντα υψηλότεροι.

Ο λόγος δεν είναι ότι οι κομμουνιστές και οι εθνικοσοσιαλιστές δεν θέλουν να φορολογήσουν και τις μεγάλες εταιρείες. Φυσικά και θέλουν. Αλλά αν τις φορολογήσουν ακόμη πιο βαριά από όσο ήδη τις φορολογούν θα τις κλείσουν. Αναγκάζονται λοιπόν να ορίζουν μικρότερους φορολογικούς συντελεστές για αυτές τις εταιρείες, να επιδοτούν τις εξαγωγές τους κτλ, βλαστημώντας ταυτόχρονα τον διεθνή ανταγωνισμό που δεν τους επιτρέπει μια πιο βαριά φορολογία που θα τους καθιστούσε ακόμη μεγαλύτερους μετόχους αυτών των εταιρειών.

Έτσι ο φορολογικός συντελεστής για τα κέρδη ενός δικηγόρου ήταν 45%, ενώ για τα κέρδη μίας ΑΕ ήταν 25%. Νομίζω ότι με τον τελευταίο νόμο αυτή η διαφορά εξαλείφθηκε. Αυτός όμως είναι ο παραδοσιακός τρόπος των κομμουνιστών και των εθνικοσοσιαλιστών προκειμένου και να φορολογήσουν βαριά και να μην γίνουν οι εγχώριες επιχειρήσεις μη ανταγωνιστικές. Μεγάλες διαφορές στην φορολογία των εταιρειών και στην φορολογία των φυσικών προσώπων.
  
Αυτός είναι και ο λόγος που είχα ανεβάσει αυτό το κείμενο, http://tinyurl.com/ob97y8u, όπου αναρωτιόμουν γιατί δεν μας λέει ο ΣΥΡΙΖΑ πόσο θα φορολογήσει την Μότορ Όιλ του Βαρδινογιάννη, που σε αντίθεση με τα πλοία του δεν μπορεί να φύγει από την Ελλάδα, αντί να μας λέει ότι θα φορολογήσει τα πλοία του.

Εφόσον λοιπόν οι Έλληνες κομμουνιστές και εθνικοσοσιαλιστές δεν μπορούν να βλάψουν τα πλοία των Ελλήνων εφοπλιστών, που είναι η βασική τους οικονομική δραστηριότητα, οι Έλληνες εφοπλιστές δεν έχουν τίποτα να χάσουν με το να συνεργάζονται μαζί τους και να τους προωθούν στα κανάλια τους. Αποτελούν την επίφαση της ελεύθερης οικονομίας στο Ελληνικό σοσιαλιστικό μοντέλο, και συνεταιρίζονται με τους Έλληνες κομμουνιστές και εθνικοσοσιαλιστές, οι οποίοι δεν μπορούν να βγαίνουν μπροστά σε έργα και εταιρείες του ‘ιδιωτικού’ τομέα και χρειάζονται κάποιον συνέταιρο.

Οι Έλληνες εφοπλιστές λοιπόν συνεργάζονται και με τους Έλληνες κομμουνιστές και με τους Έλληνες εθνικοσοσιαλιστές, και προωθούν και τους δύο από τα κανάλια τους. Τις τελευταίες δεκαετίες είχαν σαφώς στηρίξει τους κομμουνιστές γιατί αυτοί είχαν την εξουσία, αλλά είδαμε πρόσφατα ότι δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να στηρίξουν και την πιο σκληρή πλευρά του Ελληνικού εθνικοσοσιαλισμού στο πρόσωπο της Χρυσής Αυτής.

Και αν κάποιος θεωρεί ότι τα Ελληνικά ΜΜΕ πολέμησαν την ΧΑ, θα του πρότεινα να παρακολουθήσει πως φέρονται τα ΜΜΕ στον Τζήμερο και στον Βαλλιανάτο για να καταλάβει πως πολεμάνε κάποιον τα ΜΜΕ. Πόλεμος δεν είναι να παρουσιάζεις κάποιο κόμμα σαν εχθρό των μισητών στον κόσμο ΜΜΕ, όπως κάνουν τα ΜΜΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΧΑ, αφού αυτό ανεβάζει αυτά τα κόμματα στην εκτίμηση του κόσμου. Πόλεμος είναι να ισοπεδώνεις κάποιον όπως κάνουν στον Βαλλιανάτο.

Έχουμε λοιπόν τρία διαφορετικά μαγαζιά, τις τρεις μεγάλες δυνάμεις της χώρας. Τους κομμουνιστές και τους εθνικοσοσιαλιστές, οι οποίοι τρώγονται μεταξύ τους για τον έλεγχο του κράτους, και τους Έλληνες εφοπλιστές που παίζουν μπάλα και συνεργάζονται και με τους δύο. Και όπως τόσα χρόνια συνεργάστηκαν με τους κομμουνιστές χωρίς κανένα πρόβλημα, θα μπορούσαν να συνεργαστούν και με τους εθνικοσοσιαλιστές χωρίς κανένα πρόβλημα. Φαντάζομαι θα το έχουν ήδη κάνει πριν το 1981.

Μία άλλη σύγχυση που δημιουργείται στον κόσμο, είναι ότι έχει διδαχθεί να πιστεύει ότι η λέξη ‘κομμουνιστής’ είναι συνώνυμη της λέξης ‘ηθικός’.  Κάτι που φυσικά δεν ισχύει. Κομμουνιστής είναι αυτός που θέλει τα μέσα παραγωγής να ελέγχονται από το κράτος. Και οι επαγγελματίες κομμουνιστές είναι οι μεγαλύτεροι απατεώνες παγκοσμίως. Για την ακρίβεια είναι αδύνατον να γίνει κάποιος επαγγελματίας κομμουνιστής αν δεν είναι απατεώνας.

 Ο κόσμος όμως έχει διδαχθεί να πιστεύει ότι αυτός που δεν είναι έντιμος δεν είναι κομμουνιστής. Γι’αυτό και βλέπετε τους απλούς ανθρώπους να λένε ότι όλοι αυτοί που διοίκησαν στις κομμουνιστικές χώρες πχ Σοβιετική Ένωση, Κούβα, Κίνα, Βόρεια Κορέα, δεν ήταν κομμουνιστές, αλλά ήταν λέει άνθρωποι με δεξιές τσέπες. Γιατί ο κόσμος έχει διδαχθεί ότι κομμουνιστής και απατεώνας είναι όροι ασύμβατοι. Ενώ στην πραγματικότητα είναι όροι ταυτόσημοι.

 http://www.scribd.com/iakovosal/documents



2 σχόλια:

  1. ΣΩστος.Η μονη ενσταση που εχω ειναι στον καθολικο χαρακτηρισμο της δεξιας ως εθνικοσοσιαληστικης.Η δεξια (η ΝΔ για παραδειγμα)εχει μεσα απο ακραιους ως συντηρητικους και φιλελευθερους.Ο Βαλιανατος δε, που αναφερεις ,ειναι κι αυτος δεξιος στην ουσια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν υπάρχουν σαν πολιτικοί όροι το "δεξιά" και το "αριστερά". Τα χρησιμοποιιούν στην θέση του "κόκκινου" και του "μαύρου" σοσιαλισμού. Δεν σημαίνει ότι το κόκκινο και το μαύρο είναι πάντα της ίδιας έντασης. Άλλο κόκκινο η Παπαρήγα, και άλλο κόκκινο ο Βαφουφάκης. Άλλο μαύρο ο Μιχαλολιάκος και άλλο μαύρο ο Γιακουμάτος. Ο μόνος πραγματικός διαχωρισμός είναι το "σοσιαλισμός και φιλελευθερισμός". Σε ατυή την οριζόντια γραμμή η παπαρήγα και και ο μιχαλολιάκος είναι στο ίδιο άκρο. Ο Γιακουμάτος και ο Βαρουφάκης είναι σε μία θέση πιο μπροστά στον άξονα.

      Οι διαχωρισμοί είναι κάλπικοι. Εξίσου αντισημίτης ήταν και ο Χίτλερ πχ και ο Στάλιν. Αλλά ο Στάλιν παρέλαβε το Τσαρικό καθεστώς που ήταν αντισημιτικό και χρειάστηκε να κάνει πολύ λιγότερα πράγμαα από τον Χίτλερ, γιατί οι εβραίοι είχαν πολύ λιγότερη δύναμη. Γιατί η Γερμανία ήταν ελεύθερη χώρα στο παρελθόν, και οι εβραίοι, όπως και άλλες μειονότητες ,είχαν δύναμη.

      Αυτά λέω όι ισχύουν. Στην πράξη, κάποιος μπορεί να χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως δεξιό, εννοώντας ότι είναι φιλελεύθερος, ή και ανάποδα. Επειδή δεν το έχει σκεφτεί το θέμα. Ο Βαλιανάτος γιατί είναι δεξιός? Τι εννοείς?

      Διαγραφή