Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Η Ροπή προς τον Σοσιαλισμό και ο Όρος 'Νεοφιλελευθερισμός'

Το μόνο που χρειάζεται να πεις για να αποστομώσεις οποιονδήποτε αριστερό μπουρδολόγο, χωρίς φυσικά να το αντιληφθεί, είναι το εξής.

Έστω ότι έχουμε μία οικονομία που ξεκινάει από το μηδέν. Έστω ότι έχουμε ένα κράτος που διασφαλίζει ότι κανένας πολίτης δεν μπορεί να εξαναγκάσει κάποιον άλλο πολίτη σε κάτι που δεν θέλει. Στην πορεία αρχίζει και συσσωρεύεται πλούτος. Αν το κράτος πράγματι υπηρετεί τον ρόλο του, δεν μπορεί σε κανένα σημείο να υπάρξει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο..

Με δεδομένο ότι αυτοί που θα είναι πρωτοπόροι θα είναι λίγοι, και εκ των πραγμάτων θα συσσωρεύσουν πολύ περισσότερο πλούτο από τον μέσο όρο, αφού όλοι θα χρησιμοποιούν τις δικές τους μεθόδους, θα υπάρχει μία πλειοψηφία που θα μπορεί να απαλλοτριώσει αυτόν τον πλούτο, είτε η ζωή, η ελευθερία και η περιουσία των πολιτών προστατεύεται από το σύνταγμα είτε όχι.

Γιατί ακόμη και αν το σύνταγμα πράγματι προστατεύει την ζωή, την ελευθερία και την περιουσία των πολιτών, η πλειοψηφία μπορεί να τροποποιήσει το σύνταγμα και να άρει αυτήν την προστασία, αφού κάτι τέτοιο είναι προς το συμφέρον της πλειοψηφίας. Αυτός είναι και ο λόγος που όλες οι κοινωνίες ρέπουν στον σοσιαλισμό.

Οι παραπάνω γραμμές θα όφειλαν να συνετίσουν οποιονδήποτε μπουρδολόγο αριστερολόγο, αφού ο μόνος τρόπος να υπάρξει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο η περίπτωση κατά την οποία το κράτος δεν κάνει υπηρετεί τον ρόλο του και δεν προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα, κάτι που είναι και το σύνθηες.

Είναι αδύνατον όμως για έναν μπουρδολόγο να σταματήσει την μπουρδολογία.

Τα παραπάνω τα γράφω για την χρήση του όρο ‘νεοφιλελευθερισμός’, έναν όρο που αγαπούν οι μπουρδολόγοι, και αντιγράφω από άλλο κείμενο τα παρακάτω:

‘Δεν υπάρχει φιλελευθερισμός και νεοφιλελευθερισμός. Υπάρχει μόνο φιλελευθερισμός. Ο φιλελευθερισμός δεν τεμαχίζεται ούτε πολλαπλασιάζεται. Υπάρχει σε διάφορες δόσεις ανάλογα με το που τοποθετείται κανείς στον πολιτικό άξονα φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού. Κάθε θέση έχει μία ποσότητα του ενός και μία του άλλου.

Η λέξη παραμένει φιλελευθερισμός σε όλα τα σημεία του άξονα. Η ποσότητα αλλάζει, ή η ένταση πιο σωστά. Είσαι σε ένα περισσότερο ή λιγότερο φιλελεύθερο σημείο. Το ίδιο και για τον σοσιαλισμό.  Για τον φιλελευθερισμό ισχύει αυτό που κακώς είπε ο Ανδρέας για το Πασόκ. 'Δεν χαρίζεται, δεν κληρονομείται, ούτε τεμαχίζεται σε τιμάρια’.

Κανείς δεν διαφωνεί  πλέον με τον πολιτικό και κοινωνικό φιλελευθερισμό. Παλιότερα διαφωνούσαν οι μαύροι και οι κόκκινοι σοσιαλιστές, αλλά σήμερα δεν διαφωνεί κανείς. Εκεί που υπάρχει η διαφωνία είναι στον οικονομικό φιλελευθερισμό, τον οποίο δεν αποδέχονται ακόμη οι σοσιαλιστές, και τον οποίο εξακολουθούν να δέχονται οι φιλελεύθεροι. Αφού λοιπόν πρέπει να έχουμε αστείες λέξεις για τον φιλελευθερισμό, γιατί δεν λέμε 'ολοκληροφιλελεύθερος' και 'μισοφιλελεύθερος"?

Σημείωση: Ακόμη και οι πιο ακραίοι φιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι πρέπει να υπάρχει ένα μίνιμουμ φορολόγησης ώστε να υπάρχει ένα κράτος που διασφαλίζει την ελευθερία των πολιτών π.χ. άμυνα, δικαστικό σύστημα κτλ. Χωρίς ένα τέτοιο κράτος δεν μπορεί να υπάρξει φιλελευθερισμός.








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου