Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Θερμός Πετρελαϊκός Πόλεμος στην Συρία και το Ιράκ και ο Ψυχρός Πετρελαϊκός Πόλεμος στην Νοτιοανατολική Ασία

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στον θερμό πετρελαϊκό πόλεμο που διεξάγεται στο Ιράκ και στην Συρία ανάμεσα στους Σουνίτες Μουσουλμάνους της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ από την μία πλευρά, και στους Σιίτες Μουσουλμάνους του Ιράν και της Συρίας από την άλλη.


Αν κάτι όμως ενώνει (?) την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ εναντίον του Ιράν, δεν είναι ότι είναι και οι δύο Σουνίτες, αλλά ότι ο ένας είναι πλούσιος σε πετρέλαιο (Σ.Α.) και ο άλλος πλούσιος σε φυσικό αέριο (Κατάρ), ενώ το Ιράν πολύ πλούσιο και στις δύο αυτές μορφές ενέργειας.

Πέρα όμως από τον πολύ θερμό πόλεμο που αυτές οι τρεις χώρες διεξάγουν στη Συρία και στο Ιράκ για τις Ευρωπαϊκές αγορές ενέργειας (βλέπε προηγούμενες αναρτήσεις), διεξάγουν και έναν άλλο πιο ψυχρό, αλλά με το ίδιο μίσος πόλεμο στην Νοτιοανατολική Ασία  για τις αγορές της Κίνας, της Ινδίας και του Πακιστάν.

Όπως βλέπετε στα σχεδιαγράμματα της φωτογραφίας, η Ινδία και η Κίνα εισάγουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο κυρίως από την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Μπορείτε να το επιβεβαιώσετε στα παρακάτω links.

Εισαγωγές πετρελαίου Ινδίας

Εισαγωγές φυσικού αερίου Ινδίας

Εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου Κίνας


Όπως μπορείτε να δείτε στα παρακάτω links της Wikipedia, και η Κίνα, και το Πακιστάν και η Ινδία, είναι πάρα πολύ φτωχές χώρες σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Είναι φτωχές και σε απόλυτα μεγέθη, αλλά πολύ φτωχότερες αν λάβουμε υπόψη μας το μέγεθος τους και τις ενεργειακές ανάγκες των οικονομιών τους.



Είναι λοιπόν αυτές οι χώρες δανικοί πελάτες για την Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Ιράν. Προς το παρόν όμως, όπως ήδη είπα, οι βασικοί προμηθευτές αυτών των χωρών είναι η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Στο Κατάρ να θυμίσω βρίσκεται ο θείος της Ελληνικής Αριστεράς, ο Εμίρης Al-Thani, ο οποίος είναι ουσιαστικά ο ιδιοκτήτης του Κατάρ αν όχι και ολόκληρης της Ελληνικής Αριστεράς. Και γι’ αυτό όταν λες σε κάποιον αριστερό που ‘κατέχει’ για τον ρόλο του Κατάρ σφυρίζει κλέφτικα.

Σε αντίθεση με την Συρία και το Ιράκ λοιπόν, όπου διεξάγεται ένας θερμός πετρελαϊκός πόλεμος, στην Νοτιοανατολική Ασία διεξάγεται ένας ψυχρός πετρελαϊκός πόλεμος ανάμεσα στην Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Ιράν. Όπως βλέπετε στον χάρτη, το Ιράν έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε αυτές τις αγορές σε σχέση με τους Σουνίτες αντιπάλους του.

 Μπορεί να συνδεθεί με τις χώρες αυτές με αγωγούς (κόκκινες γραμμές), ενώ οι αντίπαλοι του μπορούν να πουλήσουν μόνο μέσω θαλάσσης (μαύρες γραμμές). Όταν υπάρχουν αγωγοί, το κόστος μεταφοράς είναι πολύ χαμηλότερο, και επομένως αυτός που πουλάει μέσω αγωγών είναι πολύ πιο ανταγωνιστικός από αυτόν που χρησιμοποιεί τάνκερς και υγροποιημένο φυσικό αέριο.

Η σύνδεση λοιπόν του Ιράν με αυτές τις χώρες με ένα δίκτυο αγωγών, θα ήταν καταστροφική για την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, αφού θα καθιστούσε το Ιράν πολύ πιο ανταγωνιστικό και θα τις εκτόπιζε από αυτές τις αγορές. Στο τμήμα Timeline του παρακάτω link θα δείτε ότι το Ιράν προσπαθεί από το 1994 να συνδεθεί με αγωγούς με το Πακιστάν, την Ινδία και την Κίνα. Ένα έργο που δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι σήμερα.


Στο τμήμα Controversies του παρακάτω Wikipedia link, θα δείτε ότι οι ΗΠΑ προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους, και με απειλές, να πείσουν τους Πακιστανούς να εγκαταλείψουν το έργο αλλά δεν τα κατάφεραν. Αντιθέτως, το 2012 ο Υπουργός Οικονομικών του Πακιστάν δήλωσε ότι το Πακιστάν θα ζητήσει την βοήθεια της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν για την κατασκευή του αγωγού, και ανακοινώθηκε ότι οι υπεύθυνοι για το έργο στο Πακιστάν θα ταξίδευαν στην Ρωσία για να συζητήσουν με την Gazprom. Αργότερα ανακοινώθηκε από Πακιστανική εφημερίδα, ότι η Gazprom και θα κατασκεύαζε αλλά και θα χρηματοδοτούσε το έργο.

Θα δείτε στο ίδιο τμήμα του link, ότι η Σαουδική Αραβία έδινε πολλά ανταλλάγματα στους Πακιστανούς για να εγκαταλείψουν το έργο.


Σε αυτό το άρθρο της Asia Times, τον Μάρτιο του 2014, με τίτλο ‘Το Σαουδαραβικό δάνειο σκοτώνει τον αγωγό Ιράν-Πακιστάν’, θα δείτε ότι αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν οι ΗΠΑ, το κατάφεραν τελικά οι Σαουδάραβες. Με διάφορα ανταλλάγματα, κατάφεραν να πείσουν τους παραδοσιακούς συμμάχους τους και Σουνίτες Πακιστανούς, να εγκαταλείψουν το έργο.


Για το δάνειο της Σαουδικής Αραβίας στο Πακιστάν μπορείτε να δείτε και το παρακάτω άρθρο του πρακτορείου Reuters.


Να προσθέσω ότι στην πλειοψηφία τους (80%), οι Πακιστανοί, όπως και οι Σαουδάραβες και οι Καταριανοί, είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, ενώ οι Ιρανοί είναι Σιίτες Μουσουλμάνοι.  Για την θρησκεία του Πακιστάν βλέπε το παρακάτω link στο τμήμα Religion.


Βλέπουμε λοιπόν ότι ο πετρελαικός πόλεμος αυτών των χωρών στην Νοτιοανατολική Ασία, σε αντίθεση με αυτόν που διεξάγουν στην γειτονιά τους, στην Συρία και στο Ιράκ δηλαδή, είναι ένας ψυχρός πόλεμος, αλλά διεξάγεται με το ίδιο μίσος, και αφορά σε εξίσου μεγάλα οικονομικά ποσά.

Επίσης, τίποτα δεν εγγυάται ότι αυτός ο ψυχρός πόλεμος δεν μπορεί κάποια στιγμή να εξελιχτεί σε ένα θερμό πόλεμο, γιατί όπως στον θερμό πετρελαϊκό πόλεμο  στην Συρία και στο Ιράκ, έτσι και σε αυτόν τον ψυχρό πόλεμο, πίσω από την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ βρίσκονται οι ΗΠΑ, και πίσω από το Ιράν η Ρωσία και η Κίνα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου