Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Ο Βρετανός Πράκτορας Victor Rothschild

Οι Ροθτσαιλντς ήταν Γερμανοί Εβραίοι από το γκέτο της Φρανκφούρτης, όταν ακόμη η Γερμανία ήταν χωρισμένη σε πολλά κρατίδια, με τους Γάλλους και τους Ρώσους να μην επιτρέπουν την ένωση της, και με τους Καθολικούς Αυστριακούς και τους Προτεστάντες Πρώσους να συναγωνίζονται για το ποιος από τους δύο θα έχει την μεγαλύτερη επιρροή στα Γερμανικά κρατίδια. Μέχρι οι Πρώσοι να καταφέρουν να ενώσουν την Γερμανία υπό Πρωσική ηγεμονία το 1871.



Οι Rothschilds ήταν μικρο-μεσαίοι έμποροι μέχρι την Γαλλική Επανάσταση και τους Ναπολεόντιους Πολέμους, οπότε και άρχισαν να κάνουν λαθρεμπόριο για λογαριασμό των Άγγλων και των συμμάχων τους στα Γερμανικά κρατίδια. Κυρίως έβαζαν χρυσό στην Ευρώπη και έστελναν στους Άγγλους εμπορεύματα από τους συμμάχους τους στην Ευρώπη, ή και το ανάποδο.

Δεν ήταν φυσικά μόνο οι Rothschilds που το έκαναν αυτό αλλά οι Rothschilds ήταν από τους πρωταγωνιστές, και ήταν άνθρωποι του Δούκα Ουέλινγκτον, ο οποίος ήταν αυτός που σοδόμισε τους Γάλλους στο Βατερλώ το 1815. Για την ακρίβεια άνθρωποι του Δούκα Ουέλινγτον και των συμμάχων του στην Γερμανία, την Αυστρία και την Ρωσία, όταν όλοι μαζί πολεμούσαν τους Γάλλους. Μάλιστα η αστυνομία του Ναπολέοντα είχε συλλάβει μέλη της οικογένειας των Rothschild όταν ο Γαλλικός στρατός είχε εισβάλει στα Γερμανικά κρατίδια.

Μετά την ήττα των Γάλλων από τους Βρετανούς στους πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης, οι Ροθτσαιλντς εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία της βιομηχανικής επανάστασης και έγιναν η μεγαλύτερη τράπεζα της Ευρώπης, υποστηριζόμενοι πάρα πολύ από την Βρετανική κυβέρνηση. Η περίοδος 1815-1900 είναι η χρυσή εποχή για τους Rothschilds, και θα πρέπει πλέον να τους βλέπουμε ως ανθρώπους των Βρετανών και ως την μεγαλύτερη τράπεζα της Ευρώπης. Η πτώση τους αρχίζει από τους Παγκοσμίους Πολέμους οι οποίοι θα καταστρέψουν το δίκτυο τους στην Ευρώπη. Θέλω να πω ότι οι Rothschilds υπήρχαν και πριν το 1815, από το 1750 περίπου, και υπάρχουν και μετά τους Παγκοσμίους Πολέμους, αλλά στην πραγματικότητα ο θρύλος αφορά στην περίοδο 1815-1900. Αυτή την εποχή ήταν ας πούμε όπως είναι σήμερα η Amazon, η Microsoft κλπ.

Οι Rothschilds ήταν επίσης μία από τις εταιρείες που ήταν πολύ ενεργές στα πετρέλαια του Baku στην Ρωσία, μέχρι την εταιρεία τους να αγοράσει η αγγλο-ολλανδική Royal Dutch Shell. Έχω πει στο παρελθόν ότι τα πογκρόμ των Ρώσων Τσάρων εναντίον των Εβραίων τον 19ο αιώνα (1800-1900) οφείλονταν κυρίως στις καλές σχέσεις που είχαν οι Οθωμανοί με τους Εβραίους, τους οποίους οι Οθωμανοί είχαν μαζέψει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όταν τους έδιωξαν οι Ισπανοί, αλλά ίσως να οφείλονταν κυρίως στην σχέση που είχαν οι Άγγλοι με τους Εβραίους και λόγω του πολέμου Βρετανίας-Ρωσίας εκείνη την εποχή για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής (The Great Game).

Εξάλλου οι Βρετανοί και οι Οθωμανοί ήταν σύμμαχοι πριν τον ΑΠΠ εναντίον των Ρώσων, και οι Rothschild ήταν η πιο ισχυρή Εβραϊκή οικογένεια της Ευρώπης, και φυσικά άνθρωποι των Άγγλων, σε μία εποχή πριν ο Χίτλερ εξοντώσει τα εκατομμύρια των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης. Όπως είναι σήμερα το Κουρδιστάν στην Μέση Ανατολή έτσι ήταν τότε οι Εβραίοι αλλά μέσα στην Ευρώπη. Επομένως τα πογκρόμ των Ρώσων Τσάρων μπορεί να είχαν ως αφορμή κυρίως την Αγγλία και την σχέση των Άγγλων με τους Εβραίους, και δευτερευόντως την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία δεν ήταν πλέον μεγάλη δύναμη.

Οι Rothschild μπορεί ήταν ταλαντούχοι επιχειρηματίες αλλά ήταν πολύ περισσότερο πολιτικοί παρά οικονομικοί παίκτες, και πολύ στενά δεμένοι με τις Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. Μέχρι πρόσφατα ο Victor Rotschild ήταν μέλος των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, τον οποίο μάλιστα είχαν κατηγορήσει ότι έδινε πληροφορίες στους Σοβιετικούς κατά την διάρκεια του ΒΠΠ. Βλέπε Independent “Rothschild 'spied as the Fifth Man”

Αυτά φυσικά είναι τρίχες, και η απόδειξη είναι ότι ενώ τον κατηγορούσαν ότι ήταν πράκτορας των Σοβιετικών αυτός εξακολουθούσε να μπαινοβγαίνει από τις εγκαταστάσεις της MI6 σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Η πραγματικότητα προφανώς είναι ότι κατά την διάρκεια του ΒΠΠ, όταν οι Βρετανοί συμμάχησαν με τους Ρώσους εναντίον των Γερμανών μετά το 1941, ο Victor Rotshcild έδινε στους Σοβιετικούς πληροφορίες που όμως είχε την έγκριση να δώσει.

Άλλωστε όταν το 1990 πέθανε, στην κηδεία του παραβρέθηκε και η Μάργκαρετ Θάτσερ, και θα ήταν λίγο περίεργο να πάει η Βρετανίδα Πρωθυπουργός στην κηδεία ενός Βρετανού πράκτορα που είχε πουλήσει την Αγγλία στους Ρώσους. Το λιγότερο θα ήταν περίεργο κάτι τέτοιο.

Ένας από τους λόγους που οι Rothschilds έχασαν την επιρροή τους ήταν εκτός από τους Παγκοσμίους Πολέμους η εκκαθάριση των Εβραϊκών πληθυσμών της Ευρώπης από τους Ευρωπαίους. Αν δηλαδή τώρα η Τουρκία, η Συρία, το Ιράν και το Ιράκ καθαρίσουν τα εκατομμύρια των Κούρδων της Μέσης Ανατολής, οι Κούρδοι επιχειρηματίες που συνεργάζονται με τις μυστικές υπηρεσίες των Αμερικανών, των Ρώσων κλπ θα χάσουν την αξία τους.

Αντίστοιχα και οι Rothschilds με την τεράστια επιρροή που είχαν στους Εβραϊκούς πληθυσμούς της Ευρώπης έχασαν την αξία τους όταν οι Ευρωπαίοι καθάρισαν τους Εβραϊκούς πληθυσμούς στον ΒΠΠ, αφού πλέον οι Βρετανοί δεν μπορούσαν να τους χρησιμοποιήσουν εναντίον του Τσάρου όπως συνέβαινε πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση, ή οι Ρώσοι δεν μπορούσαν να τους χρησιμοποιήσουν εναντίον των Γερμανών όπως συνέβαινε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917.


Frankenstain: Το Τέρας των Γερμανών illuminati και των Γάλλων Μασόνων

Οι Γάλλοι Μασόνοι και οι Γερμανοί Illuminati συνεργάστηκαν για την επίτευξη της Γαλλικής Επανάστασης το 1789, αλλά και για την εξαγωγή της στην Αυστριακή Αυτοκρατορία και τα Γερμανικά κρατίδια, με βασικό αφήγημα την ισότητα και την ανατροπή της μοναρχίας, του Πάπα και της φεουδαρχίας.



Ο Φίλιππος της Ορλεάνης, ένας από τους ηγέτες της Γαλλικής Επανάστασης ο οποίος άλλαξε το όνομα του σε Φίλιππος Ισότητα, ο οποίος ήταν και ξάδερφος του αποκεφαλισμένου Γάλλου Βασιλιά Λουδοβίκου ΧVI, ήταν επικεφαλής της μεγαλύτερης Μασονικής Στοάς της Γαλλίας (Grand Orient de France).

Ο Βαυαρός Adam Weishaupt ίδρυσε τους Illuminati στο Inglolstadt της Βαυαρίας το 1776. Λέγεται μάλιστα ότι ο λόγος που η Βρετανίδα συγγραφέας Mary Shelley επέλεξε στο μυθιστόρημα της Φράνκενσταιν το Inglostadt ως τον τόπο δημιουργίας του τέρατος, ήταν λόγω των Illuminati, επειδή με τον Frankestein ήθελε να συμβολίσει την Γαλλική Επανάσταση, αλλά και τον πόνο που προκάλεσαν στην Ευρώπη οι Μασόνοι και οι Illuminati με την Επανάσταση στην Γαλλία και την εξαγωγή της σε ολόκληρη την Ευρώπη στην συνέχεια. Βλέπε BBC “Frankenstein: 10 possible meanings”

Εικόνα Adam Weishaupt



Οι Γερμανοί Illuminati είχαν μάλιστα μεγάλη υποστήριξη από τον Προτεστάντη Βασιλιά της Βαυαρίας Ferdinand the Great, ορκισμένο εχθρός της Καθολικής Αυστριακής Αυτοκράτειρας Maria Theresa (Μαρία Θηρεσία), αφού οι Πρώσοι είχαν κόψει και προσαρτήσει κομμάτια της Αυστριακής Αυτοκρατορίας στην Πρωσία. Βλέπε το κεντροδεξιό Αγγλικό Spectator, ένα από τα παλιότερα Αγγλικά περιοδικά.

“Atheist and gay, Frederick the Great was more radical than most leaders today”

Ο Frederick the Great έκανε μάλιστα αλλαξοκωλιές με τον Γάλλο διανοούμενο Βολταίρο, ο οποίος αν και Καθολικός (άθεος) ήταν φανατικά κατά των Καθολικών και πολύ σκληρός αντισημίτης.

Θα ήθελα να προτείνω και το βιβλίο της Αγγλίδας Nesta Helen Webster “World Revolution : The Plot Against  Civilization”.




Το βιβλίο υπάρχει μάλιστα σε μορφή Kindle για άμεσο download με τιμή 8 δολάρια περίπου, και είναι γραμμένο το 1921. Τυχαία έπεσε στην αντίληψη μου, αφού για απόλυτα κατανοητούς λόγους δεν προωθείται καθόλου.

Επειδή έχω ασχοληθεί αρκετά με το θέμα, αμέσως μόλις ξεκίνησα να το διαβάζω κατάλαβα ότι αυτή η γυναίκα είχε πρόσβαση σε μυστικές υπηρεσίες, και από τον τρόπο που είναι γραμμένο αλλά και επειδή γράφει ημερομηνίες και ονόματα που γίνονται έως και κουραστικά. Την έψαξα λοιπόν και είδα ότι το βιβλίο αυτό είναι οι σημειώσεις από τις διαλέξεις που έδινε η Webster στις μυστικές υπηρεσίες της Μεγάλης Βρετανίας tiw δεκαετίες του 1910 και 1920. Προφανώς το αντίγραφο που θα έχουν οι μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας θα είναι σε πολύ μεγαλύτερη λεπτομέρεια και πολύ πιο διαφωτιστικό.

Η Webster δείχνει να είναι και λίγο αντισημίτισσα, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι απλά λέει και για τους Εβραίους που πήραν μέρος στην Γαλλική Επανάσταση, κάτι που ισχύει, αλλά είναι πάντα σαφές ότι την Γαλλική Επανάσταση την έκαναν κατά κύριο λόγο Γάλλοι Καθολικοί και Γερμανοί Προτεστάντες.

Για την Γαλλική επανάσταση βλέπε επίσης “Η Γεωπολιτικής της Γαλλικής Επανάστασης – Μία Σύγκριση με το BREXTI”.




“Atheist and gay, Frederick the Great was more radical than most leaders today”
Reacquaintance with Germany is long overdue for most English people. Before 1914 it was at least as familiar as France and Italy. Tim Blanning, former professor of Modern European History at Cambridge, has already written brilliantly about Germany in books such as The Culture of Power and The Triumph of Music. His latest is a 625-page biography of Frederick II (a hero in his lifetime to many Englishmen), which also illuminates Berlin, Potsdam and Prussia in the 18th century. It is sure to be the standard English-language account for many years. It instructs; it entertains; and it surprises. Blanning shows that this hereditary monarch, born in Berlin in 1712, could be more radical than most leaders today. Atheist and homosexual, he called Christianity an ‘odd metaphysical fiction’, and Jesus the ‘Ganymede’ of the Apostle John.
Thanks to Blanning’s use of newly discovered (or previously ignored) poems and letters, readers learn that the Prussian royal family was so odious that it makes the House of Hanover, to whom it was closely related (Frederick the Great was a cousin, namesake and role model for Frederick, Prince of Wales), seem normal. Frederick’s father, Frederick William I, was a screaming psychopath who traumatised his son by forcing him to witness the execution of his lover, Lieutenant von Katte.
After Frederick’s accession in 1740, he became, in his turn, the tormentor of the family. Although he did not imprison his wife like George I, he repeatedly humiliated ‘this incorrigibly sour subspecies of the female sex’, as he called her. They barely met. His nephew and heir, the future Frederick William II, wrote of him in 1780: ‘That animal is a right scourge of God, spat out of Hell on to earth by God’s wrath.’
After his accession, in Blanning’s words Frederick ‘came out’. He spent most of his time far from prying eyes in Potsdam, south- west of Berlin, and enjoyed ‘intimate relations’ with young officers, as well as his first valet Fredersdorf. The king called him ‘du’ and he acted as an unofficial prime minister. Frederick commissioned a fresco of Ganymede and filled his parks with statues of Antinous or pairs of male lovers. His poems ‘The Orgasm’ and ‘Palladion’, the first written for his handsome Italian favourite Count Algarotti, praise ‘glorious heroes, responding both actively and passively to their lithe and obliging friends’.
Blanning emphasises the luxury and grandeur of the court of Prussia. Berlin had one of the largest city palaces in Europe and was surrounded by at least 20 country palaces for the monarch and the ruling family — many more than Vienna. Frederick II extended Charlottenburg, built Sans Souci, and the 638-room Neues Palais in Potsdam and bought a new palace in Breslau, capital of Silesia, in which he installed a throne room. On campaign he shared his troops’ hardships: they loved him. In peacetime, he amassed magnificent collections of pictures, sculptures, jewelled rings and snuff boxes. Frederick’s greenhouses were as luxurious as his gilded rococo bedrooms and music rooms. He built the Berlin opera and founded the Berlin porcelain factory.
Far from being ‘the first servant of the state’ as he sometimes claimed, in reality he was driven by desire for what he called ‘the aggrandisement of my house’, ‘the glory of the House of Brandenburg’, however much he hated its members; also for personal glory, to surpass his father and win the admiration of foreigners and posterity. Hence his conquest of Silesia from the House of Austria in 1740. He also devoted himself to the class interests of the nobility, which he called ‘the finest jewel in his crown and the lustre of his army’. He would not tolerate ‘non-noble vermin’ in the officer corps.
Frederick admired Louis XIV, who he resembled in his aversion to his capital, and in his love of music, rare marbles and colonnades. His carousel of 1750 was modelled on Louis XIV’s carousel of 1662. The Neues Palais was his Versailles, Sans Souci his Marly. Before the inevitable quarrel, Voltaire, who stayed at Potsdam in 1750–53, called his royal master ‘greater than Louis XIV… he thinks like Marcus Aurelius and writes like Cicero’.
Like the recent books of John Röhl on Wilhelm II and Jonathan Steinberg on Bismarck, Blanning shows that Prussia had a court society and culture — a ‘deep state’ not always visible on the surface. If more diaries and memoirs, such as those of Count Lehndorff and Hildegard von Spitzemberg, or the journalism of Alfred Kerr (father of the children’s author Judith Kerr) were translated, they would help us understand the driving force of the country which, before the self-inflicted cataclysm of 1914, was the powerhouse of Europe.
Frederick’s legal system was a major achievement. Equality before the law was less elusive than in other European states. Peasants could appeal to the King against landowners’ manorial courts. Civil oppression of Jews decreased. The public was consulted on new laws. In an age which judged people by manners, his subjects were impressed that — unlike other monarchs — he took off his hat to anyone whom he encountered.
Frederick II’s toleration, however, was less exceptional than it appears. The construction of a Catholic church in Berlin in 1747–73 would, as Blanning points out, have been impossible in Amsterdam or London. However, it merely enabled Berlin to catch up with other German cities. Dresden already had Catholic and Protestant churches — in Mannheim the same church had been used by Lutherans, Calvinists and Catholics. Few Catholics rose to senior positions in Prussia.
Frederick micro-managed his monarchy. Ministers were ‘only instruments of his will’, who rarely discussed his decisions. He despised the ‘turbulence’ of the English constitution. Frederick annexed West Prussia in 1772 in the first partition of Poland, a European catastrophe which he initiated. Thereafter, Blanning writes, ‘neither the peasants nor the numerous Jews experienced any improvement in their wretched lot’.
Frederick inherited the best disciplined army in Europe. Prussian soldiers’ firing sounded ‘like a constant roll of thunder’. Unlike most other biographers, however, Blanning shows how many battles Frederick lost. His brother Prince Henry was not only a nicer man but also a better general — as the King occasionally acknowledged. Austria often defeated Prussia. Frederick was saved by British subsidies, the sacrifices of (and brutal discipline in) his rank and file, divisions among his enemies, above all his own willpower. In Blanning’s words he was ‘an indifferent general but a brilliant warlord’. If he had lost a war, he was ready to commit suicide (there were opium pills in a locket round his neck), and ‘see everything perish and buried with me, right down to the name of Prussia’. In that case, Europe might have been spared a lot.
In his lifetime he was hailed by admirers (including his fellow freemasons) as ‘the greatest man history has ever known’, ‘the greatest of the great’, and so on. In the long term, his reign was also a poisoned chalice. Victories can be almost as damaging as defeats; ‘great men’ often do more harm than good. With the help of official editions of his collected works and correspondence, Frederick’s policies and campaigns were studied with reverence by later Prussian officers and officials. His elevation of the Prussian army, inculcation of military spirit in ‘ordinary people’, cults of risk-taking,‘preventive’ wars and expansion (‘if one does not advance, one retreats’), his overestimation of Germans and contempt for Poles and Russians, repeatedly demonstrated in Blanning’s wonderful book, were subsequently imitated by increasingly militaristic German governments. Annexed in 1871 without the pretence of consultation, Alsace-Lorraine became another source of wars and tension — the Silesia of the late 19th century.
The wars that Frederick’s successors helped to start led to — among far worse horrors — the expulsion of 13 million Germans from their homes east of the Oder, and the expansion of Russia and Poland into the territories which Frederick had fought hard to annex. The Prussian monarchy was abolished in 1918, the Prussian state in 1947. Today almost no Germans live in Silesia or Prussia. Breslau is called Wroclau, Konigsberg Kaliningrad. Poland and Russia have the last laugh.
Frederick despised his neighbours to the south, the Saxons, whose land his troops devastated during the War of the Austrian Succession and the Seven Years’ War. The Saxon Crown Prince Frederick Christian, for his part, lamented the ‘insolence, cruelty and barbarism’ of the Prussian occupiers. The two states were opposites. Unlike the rulers of Prussia, the rulers of Saxony were friends of Poland. Saxon troops were often used as opera extras rather than killers: in 1727 Augustus II, Elector of Saxony and King of Poland, gave Frederick William I a regiment of dragoons in exchange for pieces of blue-and-white porcelain.
Lali Hortsmann recounts in her superb memoirs Nothing for Tearsthat she heard a former footman of the last King of Saxony declare in 1945, as he surveyed the destruction of his country: ‘If my king had governed Germany, we should have had no war and suffered no defeat.’ Perhaps Tim Blanning will next turn his attention to Saxony, and write a biography of Augustus II, the ruler who transformed Dresden into a centre of European culture — and a favourite destination for English travellers.



Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Μαδούρο-Ναρκωτικά

Οι ΗΠΑ έχουν κατηγορήσει πολλές φορές την Κούβα και την Βενεζουέλα για το εμπόριο της Κολομβιανής κόκας, αλλά για πρώτη οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τον ίδιο τον Μαδούρο για εμπόριο ναρκωτικών


Η Κολομβιανή κυβέρνηση, η οποία εξάγει πετρέλαιο, είναι σύμμαχος των ΗΠΑ, ενώ οι κομμουνιστές ναρκοτρομοκράτες της Κολομβιανής FARC που ελέγχουν το εμπόριο κοκαΐνης της Κολομβίας είναι σύμμαχοι της Κούβας, της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, της Νικαράγουα (μέχρι πρόσφατα και της Αργεντινής)

U.S. accuses Maduro, Venezuelan party official of drug trade profiteering”
The United States on Friday accused Venezuelan President Nicolas Maduro and the No. 2 official in the country’s ruling party of profiting from illegal narcotics shipments, the first time that Washington has publicly linked Maduro to the drug trade.
The United States has already imposed sanctions against Maduro for human rights abuses and blamed him for Venezuela’s current economic and political crises.
But the narcotics trade charge, leveled in a U.S. Treasury statement justifying sanctions on Socialist Party official Diosdado Cabello, sharpened Washington’s accusations against Maduro as he prepares for Venezuela’s controversial presidential elections on Sunday.
“As of March 2017, Cabello seized drug loads from small-scale drug traffickers, and combined and exported them through a Venezuelan government-owned airport,” the U.S. Treasury said in a statement.
“Cabello, along with President Maduro and others, divided proceeds from these narcotics shipments,” the Treasury said.
Venezuela’s Information Ministry, which handles media requests for the government, did not respond to a request for comment.
The U.S. Treasury on Friday imposed sanctions against Cabello, his wife, Marleny Josefina Contreras, who heads the country’s tourism institute, and his brother, Jose David, accusing him of “extorting money for personal gains.”
It also blacklisted businessman Rafael Alfredo Sarria Diaz, who it said was Cabello’s front man, and blocked his three Florida-based companies - 11420 Corp, Noor Plantation Investments LLC and SAI Advisors Inc.
The latest sanctions come as Washington ramps up pressure on senior Venezuelan figures for their role in the country’s severe economic and social crisis, with millions suffering food and medicine shortages, hyperinflation and growing insecurity.
It also comes ahead of Sunday’s presidential elections, which Maduro is expected to win amid a boycott by opposition parties.
The Treasury Department said Cabello, who has served in senior positions in Venezuela’s government and was formerly president of the National Assembly, had used his sphere of influence to “personally profit from extortion, money laundering and embezzlement.”
It said he had laundered money through Costa Rica and Russia, and organized drug shipments from Venezuela through the Dominican Republic into Europe.
“The Venezuelan people suffer under corrupt politicians who tighten their grip on power while lining their own pockets,” U.S. Treasury Secretary Steven Mnuchin said in a statement.
“We are imposing costs on figures like Diosdado Cabello who exploit their official positions to engage in narcotics trafficking, money laundering, embezzlement of state funds, and other corrupt activities,” he added.
Republican Marco Rubio and Democrat Robert Menendez in January called on the Justice Department to investigate allegations of drug trafficking by senior officials in Maduro’s government.
Washington has used sanctions to pressure Maduro’s government, cutting off its access to the financial system and restricting travel by senior officials.
Maduro has blamed U.S. President Donald Trump for the deep recession and hyperinflation that has caused food shortages in Venezuela and sent an exodus of migrants into neighboring countries.
  

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

EE VS ΗΠΑ

Οι Αμερικανοί είπαν ότι θα επιβάλλουν κυρώσεις στις εταιρείες που θα επενδύσουν στο Ιράν.  Αυτό πχ σημαίνει ότι αν η Γαλλική Total προχωρήσει την επένδυση δισεκατομμυρίων που συμφώνησε ως υπουργός οικονομικών του Ολάντ ο Μακρόν με τους Ιρανούς και τους Κινέζους, και την οποία η Total έχει ήδη ξεκινήσει στο Ιρανικό κοίτασμα South Pars στον Περσικό (Ιράν, Total, CNPC), τότε η Total θα έχει περιορισμούς σε σχέση με την παρουσία τις στις ΗΠΑ και τα πάρε δώσε της με τις αμερικανικές εταιρείες. Η Total ήδη απειλεί ότι αν η Γαλλία δεν κάνει κάτι θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το Ιράν, κάτι που σημαίνει ότι το μερίδιο της Total στο project των δισεκατομμυρίων θα το πάρει η Κινεζική CNPC.

Η EE είπε ότι θα ζητήσει από τις κυβερνήσεις των μελών της ΕΕ να στείλουν κατευθείαν χρήματα στο Ιράν, ώστε να μην μπορούν οι ΗΠΑ να επιβάλλουν κυρώσεις.

Δεν θεωρώ και καθόλου τυχαίο ότι ο Ιγκλέσιας των Ποδέμος στην Ισπανία αγόρασε την βιλάρα με την πισίνα, σταματώντας ουσιαστικά τον πόλεμο που έχει κηρύξει εναντίον της ΕΕ, αφού επέλεξε να ξεδοντιάσει ο ίδιος τον εαυτό του. Οι Ποδέμος είναι ένα κόμμα που όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε χρήματα από την Βενεζουέλα και το. Το ξεδόντιασμα του Ινγκλέσιας μπορούμε να το δούμε και σαν ένα δώρο στην ΕΕ από τους Ιρανούς, τους Λατινοαμερικάνους και τους συμμάχους τους στην ΕΕ, λόγω της άρνησης της ΕΕ να συνταχθεί με τις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα φυσικά θα βγει η Νίκη Λυμπεράκη, η Μαρία Αναστασοπούλου και το υπόλοιπο τσούρμο και θα αρχίσουν να λένε “οι Ποδέμος δεν είναι πραγματική αριστερά”.

“EU considers Iran central bank transfers to beat US sanctions”, Μάιος 2018

France's Total warns of Iran exit as EU struggles to save economic ties”, Μάιος 2018
https://www.reuters.com/article/us-iran-nuclear-europe/frances-total-warns-of-iran-exit-as-eu-struggles-to-save-economic-ties-idUSKCN1IH2MU

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Το Πυρηνικό Πρόγραμμα του Ιράν και η Ρωσία

Ο Τραμπ με τον Νετανιάχου στην Ιερουσαλήμ, ο Ερντογάν με την Μέι στο Λονδίνο, και ο Υπουργός Εξωτερικών του Ιράν με την Υπουργό Εξωτεριικών της ΕΕ Φεντερίκα Μογκερίνι στις Βρυξέλλες. Όλα αυτά ταυτόχρονα. Την ίδια μέρα. Τα μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ λειτουργούν σαν ένα ξεκούρδιστο ρολόι.



Το πιο αστείο που ακούω όμως είναι ότι η Ρωσία είναι υπέρ της διάσωσης του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, το οποίο προσπαθούν να διασώσουν η ΕΕ, η Βρετανία και η Γαλλία. Σαν να λέμε ότι η Ρωσία θέλει να εξάγει το Ιράν πετρέλαιο και αέριο στην Γαλλία, την Βρετανία, την Ιταλία και την Τουρκία, που σημαίνει όχι μόνο ότι η Ρωσία θα χάσει δισεκατομμύρια από τον μεγαλύτερο πελάτη της που είναι η Ευρώπη, αλλά θα χάσει και τον έλεγχο του Ιράν, αφού στο Ιράν θα έχουν λόγο και η ΕΕ, η Βρετανία και η Γαλλία. Οι Ρώσοι βεβαια απαντάνε με ανοίγματα στην Σαουδική Αραβία.

Αλλά τι ακριβώς να πούνε οι Ρώσοι? Ότι είναι κατά της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν? Οι Ιρανοί είναι υποτίθεται σύμμαχοι των Ρώσων. Δεν μπορούν να πούνε κάτι τέτοιο οι Ρώσοι. Αλλά για τους Ρώσους θα είναι ευλογία να καταρρεύσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν σε σχέση και με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, γιατί σε αυτήν την περίπτωση το Ιράν θα κυλήσει αναγκαστικά ξανά προς την Ρωσία.

Η Γερμανία που υποστηρίζει υποτίθεται επίσης την συμφωνία για το Ιράν, παρόλο που δεν ενδιαφέρεται για το πετρέλαιο και το αέριο του Ιράν, το κάνει επειδή οι Γερμανοί δεν θέλουν να νοιώθουν οι Γάλλοι και οι Βρετανοί ότι απειλούνται από έναν Ρωσο-Γερμανικό άξονα, ούτε να νοιώθουν ότι δεν έχουν ενεργειακή ασφάλεια, γιατί αν νοιώθουν έτσι οι Γάλλοι και οι Βρετανοί θα γίνονται όλο και πιο επιθετικοί προς την Γερμανία.

Αν και ούτε η Γερμανία δεν θέλει να είναι εξαρτημένη 100% από την Ρωσία. Η Γερμανία θέλει να έχει το φτηνό ρωσικό άεριο, και κυρίως θέλει να έχει καλές σχέσεις με την Ρωσία ώστε να μην την απειλεί η Γαλλία με μία συμμαχία Ρωσίας-Γαλλίας που είναι ο μεγάλος φόβος των Γερμανών, αλλά η Γερμανία δεν θέλει να είναι εξαρτημένη από την Ρωσία.

Η Γερμανία θέλει να μπορεί να τρίξει και τα δόντια στην Ρωσία απειλώντας την με μία συμμαχία με την Γαλλία αν οι Ρώσοι το παρακάνουν.

Επίσης η Ρωσία πουλάει πετρέλαιο αξίας δισεκατομμυρίων στην Κίνα, τον βιομηχανικό αντίπαλο της Γερμανίας, και από αυτήν την άποψη τα συμφέροντα της Γερμανίας ταυτίζονται πολύ περισσότερο με τα συμφέροντα των Βρετανών και των Γάλλων που είναι επίσης βιομηχανικές δυνάμεις και είναι απέναντι στις κλοπές και τα τερτίπια των Κινέζων, παρά με τα συμφέροντα της Ρωσίας που είναι πωλητής πρώτων υλών και όσο περισσότερο παράγει η Κίνα τόσο περισσότερο της πουλάει η Ρωσία.

Επομένως για την Γερμανία είναι γενικά καλό να έχουν οι Βρετανοί και οι Γάλλοι εναλλακτικές, και για να κάνθονται φρόνιμα, αλλά και για να μην εξαρτάται η Γερμανία από την Ρωσία στα ενεργειακά.Γιατί ο μεγάλος κίνδυνος για την Γερμανία είναι ότι βρίσκεται ανάμεσα στην Γαλλία, την Βρετανία, την Ιταλία και την Ρωσία και λειτουργεί ως σφουγγάρι που δέχεται όλη την πίεση, και πρέπει να προσπαθεί να ισορροπεί ανάμεσα σε όλους αυτούς.

Iran's Zarif says had constructive EU meeting over nuclear deal: Tasnim”, Μάιος 2018
Iran’s foreign minister said he had a constructive meeting with EU Foreign Policy Chief Federica Mogherini on Tuesday, and he was optimistic Iran’s interests in the nuclear deal could still be preserved despite the U.S. withdrawal from the pact.
It was a nice and constructive meeting,” Mohammad Javad Zarif was quoted as saying by Tasnim news agency. “We are on the right track to make sure the interests of the remaining signatories of the JCPOA (the nuclear deal), especially Iran, are guaranteed.”

“Erdogan in London: Turkish president arrives in UK for a three-day visit”
Turkish president Recep Tayyip Erdogan has arrived in the UK for a three day visit that has attracted controversy.
Mr Erdogan will have meetings with the Queen and Prime Minister Theresa May during his trip.
However, Liberal Democrat leader Sir Vince Cable condemned the visit as he accused the Turkish leader of having an "unacceptable disregard for liberal, democratic values".
Sir Vince said: "May's administration appears to have substituted diplomacy for sycophancy in its pursuit of Brexit.
  

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Από τον Προφήτη Μωάμεθ στην Βασίλισσα Ελισάβετ

Τι άλλο θα ακούσουμε ρε φίλε. Ήξερα ότι την Νταιάνα την κυκλοφορούσε η Μουσουλμανική Αδελφότητα, ήξερα ότι ο Πρίγκιπας Κάρολος δεν αφήνει τζαμί για τζαμί, αλλά αυτό ομολογώ δεν το ήξερα.

Έβγαλε το Αραβικό BBC την είδηση ότι η Βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ έχει στις φλέβες της το αίμα του Προφήτη Μωάμεθ (του δημιουργού του Ισλάμ), και πολλές αραβικές εφημερίδες καλωσόρισαν την είδηση (προφανώς φιλικές προς την Σουνιτική Μουσουλμανική Αδελφότητα). Αφού λέει η Βασίλισσα έχει το αίμα του Μωάμεθ έχει και λόγο στα όσα συμβαίνουν στους Μωχαμέτηδες.



Οι Σιίτες αντιθέτως κατηγόρησαν το BBC ότι προσπαθεί να αναβιώσει την Βρετανική Αυτοκρατορία μέσω τέτοιων ειδήσεων. Βλέπε  το άρθρο του Economist “Muslims consider Queen Elizabeth’s ties to the Prophet Muhammad”, Απρίλιος 2018.

Βλέπε και Newsweek “The Queen of England is a Descendant of the Prophet Muhammad Newspaper Claims”, Απρίλιος 2018

Στο μεταξύ απ’ όσο το κοίταξα η ιστορία ξεκινάει πριν αρκετό καιρό, από τους ειδικούς της Βασιλικής Οικογένειας σε θέμα γενεαλογικού δέντρου. ΘΕΛΟΥΝ δηλαδή οι Άγγλοι να έχει η Βασίλισσα το αίμα του μεγάλου Προφήτη Μωάμεθ, και το εξηγούν κιόλας. Μέσω λέει κάποιου Μουσουλμάνου προγόνους της στην Ισπανία, την εποχή που οι Μουσουλμάνοι ήλεγχαν την Ισπανία, ο οποίος ήταν συγγενής του Μωάμεθ κλπ. Δεν έχω ασχοληθεί με το πως προκύπτει αυτό και δεν με ενδιαφέρει.

Δεν αποκλείεται κιόλας. Δεν έχω ιδέα. Ο Μωάμεθ δημιούργησε το Ισλάμ πριν 14 περίπου αιώνες (περίπου το 600 μ.Χ.), δηλαδή σαν να λέμε εχθές. Είναι σαν να πάρεις έναν άνθρωπο 100 χρονών και να τον απλώσεις 14 φορές στον χρόνο προς τα πίσω. Είναι στην πραγματικότητα πολύ λιγότερο απ’όσο ακούγεται. Η γιαγιά μου έφτασε τα 100. Αν και η μαμά της και η γιαγιά της και η προγιαγιά κ.ο.κ. έφταναν τα 100, σε διάστημα 14 γυναικών θα ήμασταν στην εποχή του Προφήτη Μωάμεθ. Σε διάστημα 25 γυναικών θα ήμασταν στην Αρχαία Ελλάδα. Ο χρόνος έχει πολύ λιγότερο βάθος απ’ όσο νομίζουμε, και για να έχουμε μία αίσθηση του χρονικού βάθους καλό είναι να απλώνουμε τους συγγενείς μας προς τα πίσω, ώστε να συνειδητοποιούμε με πόσο μεγάλη ταχύτητα φτάνουμε στην Άλωση της Πόλης (5 γυναίκες σαν την γιαγιά μου), την γέννηση του Ιησού (20 γυναίκες), την Αρχαία Ελλάδα (25 γυναίκες) κ.ο.κ.

Το θέμα όμως δεν είναι αν όντως η Βασίλισσα έχει το αίμα του Προφήτη Μωάμεθ στις φλέβες της, κάτι που δεν αποκλείεται να ισχύει, αλλά το ότι οι Άγγλοι το διαφημίζουν προκειμένου να συσφίξουν της σχέσεις τους με την Μουσουλμανική Αδελφότητα στην κόντρα που έχουν με την Ρωσία (και όχι μόνο) για το ποιος θα έχει μεγαλύτερη επιρροή στην Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και την Βόρεια Αφρική.

Τι να κάνει και η φουκαριάρα η Βασίλισσα, φόρεσε την μαντίλα της και πήγε να ακούσει το Κοράνι στο Τζαμί. Βλέπε “Queen Elizabeth II listening to a recitation of the Quran”



Άρθρα

“THE QUEEN OF ENGLAND IS A DESCENDANT OF THE PROPHET MUHAMMAD, NEWSPAPER CLAIMS”, Απρίλιος 2018


“Muslims consider Queen Elizabeth’s ties to the Prophet Muhammad”, Απρίλιος 2018
QUEEN ELIZABETH must claim her right to rule Muslims.” So ran a recent headline on the Arab Atheist Network, a web forum. It was only partly in jest. According to reports from Casablanca to Karachi, the British monarch is descended from the Prophet Muhammad, making her a cousin of the kings of Morocco and Jordan, not to mention of Ayatollah Ali Khamenei, Iran’s Supreme Leader.
The claim, first made many years ago, is gathering renewed interest in the Middle East. Why is not clear, but in March a Moroccan newspaper called Al-Ousboue traced the queen’s lineage back 43 generations. Her bloodline runs through the Earl of Cambridge, in the 14th century, across medieval Muslim Spain, to Fatima, the Prophet’s daughter. Her link to Muhammad has previously been verified by Ali Gomaa, the former grand mufti of Egypt, and Burke’s Peerage, a British authority on royal pedigrees.
Much hinges on a Muslim princess called Zaida, who fled a Berber assault on her home town of Seville in the 11th century and wound up in the Christian court of Alfonso VI of Castille. She changed her name to Isabella, converted to Christianity and bore Alfonso a son, Sancho, one of whose descendants later married the Earl of Cambridge. But Zaida’s own origins are debatable. Some make her the daughter of Muatamid bin Abbad, a wine-drinking caliph descended from the Prophet. Others say she married into his family.
Reaction to the queen’s purported Muslim extraction has been varied in the Arab world. Some have warned of a perfidious plot to revive the British empire with help from Muslims, particularly Shias, who revere the Prophet’s descendants. They note that the BBC’s Arabic channel ran the bloodline story. But others welcome the news. “It builds a bridge between our two religions and kingdoms,” says Abdelhamid Al-Aouni, who wrote the article in Al-Ousboue. Other reports have called the queen sayyida or sherifa, titles reserved for the Prophet’s descendants.
Her son, Prince Charles (bin Philip), is intrigued by Islam. “Perhaps there were times when he wanted to marry more than one wife,” says one of his Muslim confidants. Charles is a patron of the Oxford Centre for Islamic Studies, where he greets audiences with the Muslim salutation, as-salamu alaykum (peace be upon you). He is said to want a multi-faith coronation and to be ordained as “defender of faith”, not “the [Christian] faith”. He might try amir al-mumineen (commander of the faithful), an honorific favoured by Muslim rulers.

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Το Ρωσο-Ρουφιανόμετρο της El-Pais

Η El Pais είναι η μεγάλη κεντροαριστερή εφημερίδα της Ισπανίας, και είναι φιλική προς την Σουνιτική Μουσουλμανική Αδελφότητα, αφού οι Ισπανοί έχουν τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις στην Ευρώπη για εισαγωγή LNG, και δεν εισάγουν καθόλου Ρωσικό αέριο. Οι Ισπανοί φιλοδοξούν να γίνουν ένας άλλος πόλος εισαγωγής ενέργειας για την Ευρώπη, με εισαγωγή αερίου από την Αφρική (Νιγηρία, Αλγερία, Λιβύη), τις ΗΠΑ, και τον Περσικό Κόλπο (Κατάρ-Ιράν). Αν πράγματι συμβεί αυτό θα ανέβει κατακόρυφα η γεωστρατηγική σημασία της Ισπανίας. 

Ο κεντροδεξιός Ραχόι στο μεταξύ έχει καλές σχέσεις με την Ρωσία, γιατί οι Ισπανοί χρειάζονται τους Ρώσους εναντίον των Βρετανών, αλλά και επειδή οι Ρώσοι υποστήριζαν παραδοσιακά τρομοκρατικές οργανώσεις εναντίον των Ισπανών μαζί με τον Καντάφι πχ τους Βάσκους της ETA. O Ραχόι κράτησε επίσης κλειστά τα σύνορα της Ισπανίας στην λαθρομετανάστευση, χωρίς να ακολουθήσει το παράδειγμα των Ρέντζι-Τσίπρα.

Ο χάρτης της El Pais εμφανίζει με κόκκινο τους ρουφιάνους (collaborators) της Ρωσίας όπως τους χαρακτηρίζει (Ελλάδα-Κύπρος), με πορτοκαλί όσους αρνούνται την ύπαρξη της Ρωσικής προπαγάνδας στην Ευρώπη (fake news) αλλά έχουν μία απόσταση, και είναι η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Αυστρία, η Ουγγαρία και η Σλοβενία.


Με κίτρινο αυτούς που έχουν μία ακόμη μεγαλύτερη απόσταση από την Ρωσία και είναι η Ιρλανδία, το Βέλγιο, η Σλοβακία, η Βουλγαρία, η Κροατία,.

Με γαλανό αυτούς που έχουν ευαισθητοποιηθεί σε σχέση με τα Ρωσικά Fake News, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Πολωνία, Ρουμανία, Φινλανδία, Λουξεμβούργο.

Και με μπλε σκούρο αυτούς που πολεμάνε στην πρώτη γραμμή την Ρωσική προπαγάνδα, και είναι η Αγγλία, η Σουηδία, η Λιθουανία, η Εσθονία και η Λετονία.

Which European democracies are best combating Russian disinformation?
Ahead of the intense electoral cycle coming up in 2019, which includes European elections, Spain has undergone a notable change on the legislative, executive and judicial level and has positioned itself – together with France, Germany and Poland – in the group of countries that is putting up most resistance to the democratic destabilization campaigns coming from Russia. That’s according to the latest edition of the yearly report from the think tank European Values, and which will be published in the coming days.
After the disinformation campaigns from Russian media and the activation of automated networks of social media accounts to popularize hoaxes and exaggerations during the pro-independence crisis in Catalonia in September and October 2017, the Spanish state is now better protected than it was a year ago from new coordinated attacks that could plunge it into the kind of ungovernability that has paralyzed Italy, according to the report.
“In the analysis that followed the Catalan referendum it was seen how bots played a role and I think that’s why the Spanish government realized it had to join the efforts that have been rolled out for some time in Europe,” explains Veronika Vichová, one of the authors of the report and who also coordinates the think tank, which is based in the Czech Republic. “The Spanish government is part of a coordinated inter-ministerial effort. There is a wide enough margin to establish institutions that are comprehensively focused on this problem.”
The report points to the inclusion of “disinformation campaigns” as part of the so-called hybrid war within Spain’s National Security Strategy as one of the main reasons its efforts have been so successful. That document, details of which were first published by EL PAÍS and which includes the main threats for the Spanish state, did not specifically cite Russia, even though the protagonists of these disinformation campaigns are media outlets financed by the country. Spanish Defense Minister María Dolores de Cospedal last month created a task force in Congress aimed at addressing the problem of fake news, in which representatives from all parties apart from anti-austerity group Podemos are participating.
The experts have also noticed a change in the attitude of Spanish representatives in European institutions. “There’s no doubt Spain went through a change after the Catalan crisis,” says a member of the European Union’s strategic communications team, created by the high representative for foreign affairs and security policy, Federica Mogherini. “Spain is one of the countries that, over the past months, has most supported relevant European institutions so that our unit receives more funds to tackle these kinds of disinformation threats, which mainly come from Russia,” the source added. That team, which combs social networks to detect fake news stories, receives €1 million a year, a mere fraction of the funding given to state-owned Russian networks such as RT, which counts on funding of at least €300 million a year.
European Values, a not-for profit organization that receives private donations as well as funds from foundations such as the Open Society Foundation and the European Parliament, reviews the 28 member states within the European Union and their allies even year, and rates their response to the threat of Russian disinformation campaigns. Listed as least aware are Hungary, Austria, Portugal and Italy. In the latter country, recent election results may lead to either a government of technocrats or a repeat vote. In the next few weeks, the EU strategic communications center will publish a report that confirms that a Russian disinformation campaign, led by the outlet Sputnik, helped incite xenophobic sentiment during the elections.
Spain is listed for the first time in the same group as France, Romania, Germany, Finland, the Czech Republic, Denmark and Poland, and is highlighted for its “political recognition of the Russian threat,” having introduced measures on both a government and intelligence level to address the issue. Spain is one step behind the United Kingdom, Sweden, Estonia, Lithuania and Latvia, which are considered the frontline against Russia’s attempts to destabilize democracies across Europe.
Last week, European Values was recognized by the NATO military committee for its work in exposing Russian subversion activities in Eastern Europe. NATO sources maintain that “Russia is the greatest threat against the West today.” The sources warned that “the Russian government is interested in stirring up patriotic and religious conflicts. It is also increasingly more active in the Mediterranean and it will no doubt exploit our weaknesses in this area.”
According to NATO sources, who wished to remain anonymous, identifying who is behind these misinformation campaigns is the greatest challenge facing Western democracies: “We receive aggressive attitudes without getting a detailed picture of what happened and who is the author of the attack,” they add.