Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Shadow World

Καταπληκτικό βιβλίο. Έχω διαβάσει δύο κεφάλαια μόνο, αλλά σίγουρα και τα υπόλοιπα θα είναι εξίσου καλά. Το πρώτο είναι για τις τεχνικές που πρότεινε εναντίον του Χριστιανισμού και των παραδοσιακών δυτικών αξιών ο μεγαλύτερος ίσως Μαρξιστής θεωρητικός, ο Antonio Gramsci, και το δεύτερο για το πως οργάνωσε η KGB το σπάσιμο της Σοβιετικής Ένωσης.

Οφείλω να παρατηρήσω ότι το βιβλίό δεν αναφέρει ότι μια χαρά γνώριζαν στην Δύση τι έκανε η Κα Γκε Μπε, και δεν ήταν κάποια απάτη της Κα Γκε Μπε εις βάρος των Δυτικών. Και το λέω αυτό γιατί έλαβαν πραγματικά ανταλλάγματα οι Δυτικοί. Πέρα από τους αγωγούς που ήθελαν πολλοί Ευρωπαίοι (Γερμανία κλπ), η Ρωσία άφησε την Κασπία, όπου τώρα βασιλεύει η Βρετανική BP, αλλά και πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας, και φυσικά ως αντάλλαγμα η Ρωσία έλαβε δυτική τεχνολογία και κεφάλαια για τις ρωσικές εταιρείες που "αποκρατικοποίησε" υποτίθεται η KGB, στην πραγματικότητα περνώντας τες σε μέλη της που έγιναν ολιγάρχες.

Άλλωστε, όπως λέει και το βιβλίο, ήδη από την δεκαετία του 70 η KGB έστελνε νεαρούς Ρώσους να σπουδάσουν και να δουλέψουν στην Δύση, ώστε να αναλάβουν τις εταιρείες που θα έφτιαχναν οι Ρώσοι με τους δυτικούς σε περίπτωση που η KGB έσπαγε την Σοβιετική Ένωση, όπως όντως έκανε ο Γκορμπατσόφ τελικά. Ο οποίος Γκορμπατσόφ ήταν προσωπική επιλογή του πιο επιτυχημένου και αδίστακτου αρχηγού της KGB Γιούρι Αντρόποφ.


Υπάρχει και σε audio book στην Audible. Δυστυχώς δεν υπάρχει σε ebook (kindle).


“Shadow World: Resurgent Russia, The Global New Left, and Radical Islam”
https://www.amazon.com/Shadow-World-Resurgent-Russia-Radical/dp/1596985615/ref=sr_1_6?ie=UTF8&qid=1529593267&sr=8-6&keywords=shadow+world


(Αγγλία VS Ευρώπη) και (Αμερική VS Ασία)

Στον ΒΠΠ οι Άγγλοι απέκλεισαν ναυτικά την Γερμανία, ώστε ο Χίτλερ να μην έχει την δυνατότητα να κάνει εισαγωγή πρώτων υλών και εξαγωγή γερμανικών βιομηχανικών προϊόντων, πέρα από τις εισαγωγές και τις εξαγωγές που μπορούσε να κάνει στην Ευρώπη, λόγω της συμμαχίας του με τον Στάλιν, τον Μουσολίνι και στην συνέχεια τον Γάλλο Πεταίν. Βλέπε Wikipedia Blockade of Germany (1939–1945)”.



Ο ναυτικός αποκλεισμός των Βρετανών περιόριζε πάρα πολύ τους Γερμανούς σε σχέση με τις πλούσιες σε πρώτες ύλες ουδέτερες χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας. Και φυσικά τα Γερμανικά υποβρύχια χτυπούσαν αλύπητα τα εμπορικά πλοία που κατευθύνονταν προς την Αγγλία, ενώ ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Μουσολίνι και ο Πεταίν είχαν αποκόψει τον Τσόρτσιλ στρατιωτικά και εμπορικά από την Ευρώπη.

Πριν ο Χίτλερ αποφασίσει να συμμαχήσει με τον Στάλιν, οι Βρετανοί είχαν βοηθήσει την ηττημένη από τον ΑΠΠ Γερμανία να σταθεί στα πόδια της, προκειμένου να υπάρχει ένα ανάχωμα ανάμεσα στην Γαλλία και την Ρωσία, ώστε η Ρωσία και η Γαλλία να μην μπορούν να συμμαχήσουν εναντίον των Βρετανών στην Αφρική (Γαλλία) και την Ασία (Ρωσία). Μετά τον ΒΠΠ η Γαλλία και η Ρωσία μοίρασαν ουσιαστικά την Γερμανία, αλλά και πάλι η Βρετανία προσπάθησε να βοηθήσει την Γερμανία, ενώ η Ρωσία μετέφερε τα εργοστάσια της Πρωσίας στην Ρωσία, και μετέτρεψε την Ρωσία στην μητρόπολη των ναρκωτικών, των αναβολικών και της τρομοκρατίας, αφού η Πρωσία συνόρευε με τον εχθρό (ΝΑΤΟ). Για να ικανοποιηθεί η Γαλλία η Δυτική Γερμανία δεν ανέπτυξε την άμυνα που της επέτρεπε η οικονομίας της, όπως έκαναν και οι Ιάπωνες υπό την πίεση των Αμερικανών.

Αυτή είναι μία παραπλήσια κατάσταση με αυτήν της Γαλλικής Επανάστασης, όταν οι Άγγλοι είχαν αποκόψει με ναυτικό αποκλεισμό τους Γάλλους από την Αμερικανική Ήπειρο, αλλά και ο Ναπολέων Βοναπάρτης είχε κατακτήσει την Ευρώπη και είχε αποκόψει τους Βρετανούς από την Ευρώπη. Και είναι και αυτό που προσπαθούν τώρα να κάνουν οι Γάλλοι και οι Γερμανοί στους Άγγλους με το Brexit, επειδή οι Άγγλοι επιθυμούν να έχουν με την ΕΕ μία ζώνη ελεύθερου εμπορίου, αλλά δεν επιθυμούν όπως και η Ρώσοι να δημιουργηθεί μία μεγάλη δύναμη στην Ευρώπη, η οποία θα μπορεί να τους απειλήσει στο μέλλον.

Επίσης είναι μία παραπλήσια κατάσταση με τα όσα συνέβαιναν πριν και μετά το 1700. Πριν το 1700 η μεγάλη δύναμη της Ευρώπης ήταν η Αυστρία και η Ισπανία, οι οποίες είχαν ενωθεί υπό την ηγεμονία των Αψβούργων, και φιλοδοξούσαν να δημιουργήσουν μία ενιαία Καθολική Ευρώπη. Οι Άγγλοι υποστήριζαν τους Γάλλους. Οι οποίοι Γάλλοι με την υποστήριξη των Οθωμανών, των Σουηδών Προτεσταντών και των Προτεσταντών Πριγκίπων των Γερμανικών Κρατιδίων δεν επέτρεπαν στην Ισπανία και την Αυστρία να ενοποιήσουν την Ευρώπη υπό Ισπανική ηγεμονία.

Τα βουνά από ασήμι και χρυσάφι που έφερναν οι Ισπανοί από την Αμερικανική Ήπειρο δεν στάθηκαν αρκετά για να χρηματοδοτήσουν τους διαρκείς πολέμους των Ισπανών και των Αυστριακών, οι οποίοι δέχονταν επιθέσεις από την Δύση (Γαλλία), τον Βορρά (Σουηδία, Προτεστάντες Γερμανοί Πρίγκιπες), την Ανατολή (Οθωμανοί) και τον Νότο (Οθωμανοί).

Μέχρι οι Ισπανοί και οι Αυστριακοί να ηττηθούν από τους Γάλλους και τους συμμάχους τους, οι Άγγλοι είχαν δαιμονοποιήσει τον Πάπα, και αν ήσουν Καθολικός σου έπαιρναν την περιουσία και μπορούσε να κινδυνεύσει και η ζωή σου. Ενώ όμως οι Άγγλοι δαιμονοποιούσαν την Καθολική Εκκλησία, ο Βρετανός Όλιβερ Κρόμγουελ συνεργαζόταν με την Καθολική Γαλλία εναντίον της Καθολικής Ισπανίας, όπως ο Αμερικανός Ρέιγκαν συνεργαζόταν με την Κομμουνιστική Κίνα εναντίον της Κομμουνιστικής Ρωσίας. Και όπως η Καθολική Γαλλία συνεργαζόταν με τους Οθωμανούς εναντίον της Καθολικής Ισπανίας και Αυστρίας.

Όταν όμως η Γαλλία προέκυψε ως η μεγάλη δύναμη της Ευρώπης από το 1700 και μετά, οι Άγγλοι άρχισαν να συνεργάζονται πότε με την Αυστρία και πότε με την Πρωσία εναντίον της Γαλλίας, σε μία μάχη που κράτησε πάνω από 100 χρόνια, και τελείωσε με τους πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης και την νίκη των Βρετανών εναντίον των Γάλλων στο Βατερλό το 1815.

Στην συνέχεια οι Βρετανοί συνεργάζονταν με τους Γάλλους εναντίον των Ρώσων, όταν οι Ρώσοι προσπαθούσαν να πάρουν τα Στενά του Βοσπόρου και να κατέβουν στην Μεσόγειο, ενώ ταυτόχρονα ξεσήκωναν τους Ινδούς εναντίον των Άγγλων. Με την νίκη τους στον Πόλεμο της Κριμαίας (1853-1856) οι Άγγλοι και οι Γάλλοι διασφάλισαν ότι οι Ρώσοι δεν θα κατέβαιναν στην Μεσόγειο.

Όταν η Πρωσία διέλυσε την Αυστρία και την Γαλλία και δημιούργησε την μεγάλη και πανίσχυρη Γερμανία, οι Βρετανοί συμμάχησαν με τους Γάλλους και τους Ρώσους και διέλυσαν την Γερμανία στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918).

 Σήμερα όλοι αυτοί είναι κομπάρσοι, και η μάχη έχει μεταφερθεί στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου θα αναμετρηθούν τον 21ο Αιώνα οι Αμερικανοί, οι Κινέζοι, οι Ρώσοι, οι Ιάπωνες και οι Ινδοί. Οι Αμερικανοί θα προσπαθήσουν να αποκλείσουν ναυτικά την Κίνα, όπως έκαναν οι Άγγλοι στους Γάλλους και στους Γερμανούς, και οι Κινέζοι θα προσπαθήσουη να αποκλείσουν τους Αμερικανούς από την Ασία, όπως έκαναν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι στους Άγγλους (Βόρεια Κορέα, Κίνα, Πακιστάν, Ιράν, Ιράκ, Συρία).




Γι’αυτό και είναι πολύ σημαντικό το ότι οι ΗΠΑ σπρώχνουν τους Ιάπωνες και τους Νοτιοκορεάτες να τα βρούνε με τους Ρώσους, ώστε η Ρωσία να είναι ουδέτερη. Αν οι Αμερικανοί πιέζουν πάρα πολύ τους Ρώσους, όπως τους ζητάνε κάποιοι σύμμαχοι τους στο ΝΑΤΟ και η ΕΕ, η Ρωσία θα ρέπει προς την Κίνα. Η οποία Κίνα όμως θα είναι στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη απειλή που θα αντιμετωπίσει η Ρωσία τον 21ο Αιώνα, και αυτό είναι κάτι που ενώνει την Ρωσία και τις ΗΠΑ, παρόλο που η Ρωσία και η Κίνα είναι πολύ πιο κοντά πολιτισμικά.

Blockade of Germany (1939–1945)”


Πολωνία : Τι Είχες Γιάννη, τι Είχα Πάντα

Η Πολωνία ήταν μεγάλη δύναμη πριν γίνουν μεγάλες δυνάμεις η Ρωσία και η Πρωσία (Γερμανία), και είχε στην κατοχή της ολόκληρη σχεδόν την περιοχή της Ουκρανίας και των χωρών της Βαλτικής, και εκτείνονταν από την Βαλτική μέχρι την Μαύρη Θάλασσα.

Χάρτης



Πολλές φορές οι Πρώσοι, οι Ρώσοι και οι Αυστριακοί άφησαν στην άκρη τις διαφορές τους για να μοιράσουν την Πολωνία, και για να επεκτείνουν τα σύνορα τους, αλλά και για να στερήσουν έναν σύμμαχο από τους Γάλλους ή τους Βρετανούς (π.χ. 1772, 1795).

Όταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης νίκησε τους Ρώσους, τους Πρώσους και τους Αυστριακούς με τους πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης, δημιούργησε ξανά την μεγάλη Πολωνία που είχαν προηγουμένως διαλύσει οι Ρώσοι, οι Πρώσοι και οι Αυστριακοί, όπως ακριβώς έκανε και ο Τσόρτσιλ όταν νίκησε τους Γερμανούς Ναζί και τους Ρώσους Κομμουνιστές στον ΒΠΠ, αναγκάζοντας τους να δεχτούν ξανά την δημιουργία της Πολωνίας που είχαν διαλύσει λίγα χρόνια νωρίτερα.

Άλλωστε ο ΒΠΠ ξεκίνησε όταν ο Χίτλερ και ο Στάλιν μοίρασαν την Πολωνία το 1939, ώστε να μπορεί ο Στάλιν να στέλνει στον Χίτλερ πετρέλαιο, σίδηρο και σιτάρι, και ο Χίτλερ να στέλνει στον Στάλιν βιομηχανικά προϊόντα. Μέχρι τότε οι Άγγλοι είχαν κάνει πίσω με την ελπίδα ότι ο Χίτλερ δεν θα συμμαχούσε με τον Στάλιν, και ότι θα σταματούσε στις προσαρτήσεις των Αυστριακών και Τσέχικων εδαφών που είχε προχωρήσει.

Επίσης, οι Εβραϊκοί πληθυσμοί της Ευρώπης τους τελευταίους αιώνες ζούσαν κυρίως στα Πολωνικά εδάφη, και είχαν ας πούμε ως άτυπο πρωθυπουργό την οικογένεια Ροθτσάιλντ. Και όπως έχω ξαναπεί οι Ροθτσάιλντ ήταν άνθρωποι των Άγγλων, και βρίσκονταν στο επίκεντρο της κόντρας που είχαν οι Άγγλοι με τους Ρώσους στην Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή, αλλά και στην συνεργασία που είχαν οι Άγγλοι με τους Ρώσους στην παραγωγή του πετρελαίου του Baku. Τους Εβραϊκούς αυτούς πληθυσμούς κυνηγούσε η Τσαρική αστυνομία, και όταν στην Ρωσία ανέβηκαν οι Κομμουνιστές και τους χρησιμοποίησαν εναντίον των Γερμανών ο Χίτλερ τους καθάρισε.

Βλέπετε και τώρα τι γίνεται με την Ουκρανία και την Πολωνία, οι οποίες χάνουν δισεκατομμύρια από transit fees, και μικραίνουν γεωπολιτικά με την κατασκευή των Nord Stream, South Stream, Turk Stream κλπ, αφού το ρωσικό αέριο δεν θα περνάει πλέον από την Πολωνία και την Ουκρανία για να φτάσει στην Ευρώπη, και δεν θα μπορούν οι χώρες αυτές να απειλήσουν τους Γερμανούς και τους Ρώσους ότι θα κλείσουν την στρόφιγγα. Που σημαίνει ότι οι Γερμανοί και οι Ρώσοι δεν θα είναι υποχρεωμένοι να τους λαμβάνουν υπόψη τους.

Το λέω για να μην νομίζουμε ότι η παράνοια που έχουν οι Πολωνοί και οι Ουκρανοί με τους Ρώσους και τους Γερμανούς είναι ένα καινούργιο φαινόμενο.



Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Η Σχέση του Τζορτζ Σόρος με το Ισραήλ

Οι Άγγλοι θέλουν να κάνουν άγιο τον μεγάλο τους συγγραφέα G.K. Chesterton, ο οποίος ήταν όπως και ο Βολταίρος πολύ σκληρός αντι-Σημίτης. Ο Chesterton έλεγε ότι η Αγγλία πολύ σωστά έδιωξε τους Εβραίους το 1290 μ.Χ., και ότι οι Εβραίοι πρέπει ως ξένοι να φοράνε υποχρεωτικά ειδικά ρούχα στις χώρες που ζούνε. Βλέπε  Times of Israel “Renowned British writer, a virulent anti-Semite, being considered for sainthood”, Ιούνιος 2018.



Αν όντως γίνει άγιος ο Chesterton, θα είναι ο πρώτος Άγγλος Άγιος από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα. Ο Chesterton είχε αλλαξοπιστήσει και είχε γίνει από Προτεστάντης Καθολικός, και ο Αργεντίνος Πάπας Φραγκίσκος είναι μεγάλος θαυμαστής του όπως θα διαβάσετε στο άρθρο.

Δεδομένου ότι οι Άγγλοι έφτιαξαν το Ισραήλ, και ότι η Αγγλία είναι μία από τις ελάχιστες χώρες στον κόσμο όπου ζούνε πολλοί Εβραίοι, μαζί με την Γαλλία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά, είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο να θέλουν Άγγλοι να κάνουν άγιο κάποιον που υποστήριζε ότι οι Άγγλοι πολύ σωστά έδιωξαν τους Εβραίους το 1290 μ.Χ..

Θέλω λοιπόν εδώ να πω και κάτι για τον Σόρος, ο οποίος είναι ένας άνθρωπος των Αμερικανών που συνεργάζεται με την Μουσουλμανική Αδελφότητα και διάφορες αριστερές οργανώσεις που υποστηρίζει η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Πολύ κατηγορούν τον Σόρος ότι είναι εχθρικός προς το Ισραήλ, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο Σόρος είναι εχθρικός προς την Ρωσία και συνεργάτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, και όχι εχθρικός προς το Ισραήλ. Οι Αμερικανοί είναι σύμμαχοι με την Μουσουλμανική Αδελφότητα (Τουρκία, Κατάρ κλπ) και όχι με την Ρωσία. Μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον.



Επομένως, θα σου πει ο Σόρος, αν οι Ισραηλινοί τα έχουν καλά με την Σουνιτική Μουσουλμανική Αδελφότητα, θα τα έχουν καλά με την Βρετανία και την Γαλλία, ενώ αν τα έχουν καλά με την Ρωσία, οι Άγγλοι και οι Γάλλοι θα διώξουν τους Εβραίους αν τα πράγματα σφίξουν, την στιγμή που είναι δύο από τις πέντε συνολικά χώρες στον κόσμο που έχουν μεγάλους Εβραϊκούς πληθυσμούς (Ισραήλ, ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία, Καναδάς). Και σε μεγάλο βαθμό ότι ισχύει για την Βρετανία και την Γαλλία ισχύει και για τον Καναδά.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, εφόσον ο βασικός σύμμαχος του Ισραήλ είναι οι ΗΠΑ, και εφόσον οι ΗΠΑ επιδιώκουν την βελτίωση των σχέσεων τους με την Ρωσία λόγω Κίνας, χωρίς αν γίνεται φυσικά να χαλάσουν την σχέση τους με την Γαλλία και την Βρετανία, οι Ισραηλινοί έχουν την πολυτέλεια να επιλέξουν ανάμεσα στην Ρωσία από την μία πλευρά, και στην Βρετανία και την Γαλλία από την άλλη. Τουλάχιστον για όσο οι ΗΠΑ δεν πάνε σε πόλεμο με την Ρωσία. Γιατί αν οι ΗΠΑ πάνε σε πόλεμο με την Ρωσία οι Ισραηλινοί αναγκαστικά θα συμμαχήσουν με την Μουσουλμανική Αδελφότητα εναντίον της Ρωσίας.

Και η λογική λέει ότι τους Ισραηλινούς τους συμφέρει περισσότερο να συμμαχήσουν με τους Ρώσους, γιατί ο νούμερο ένα κίνδυνος για τους Ισραηλινούς είναι το Ιράν και η Χεζμπολάχ. Οι Ρώσοι πολύ εύκολα θα δώσουν όπλα στο Ιράν και την Χεζμπολάχ, ενώ οι Άγγλοι και οι Γάλλοι πολύ πιο δύσκολα θα χτυπήσουν το Ισραήλ, αλλά πολύ πιο εύκολα θα αφήσουν την Μουσουλμανική Αδελφότητα να κυνηγάει τους Εβραίους στην Αγγλία και την Γαλλία. Γιατί αν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι πάρουν το μέρος του Ιράν και χτυπήσουν το Ισραήλ, θα είναι σαν εμμέσως να συμμαχούν και με την Κίνα εναντίον των ΗΠΑ, και αυτό είναι πολύ μεγάλη ανατροπή της εξωτερικής τους πολιτικής, ειδικά την στιγμή που η Κίνα δεν τα έχει σπάσει με την Ρωσία.

Επομένως οι Ισραηλινοί έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στους Εβραίους της Γαλλίας και της Αγγλίας από την μία πλευρά, και τους Ισραηλινούς από την άλλη. Νομίζω ότι η απόφαση είναι εύκολη. Οι Ισραηλινοί ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για το Ισραήλ παρά για τους Εβραίους της Δυτικής Ευρώπης. Ωστόσο ήδη βγήκαν ο Νετανιάχουν και ο Πούτιν και κάλεσαν τους Εβραίους της Γαλλίας (500 χιλ), της Αγγλίας (250 χιλ) και του Καναδά (400 χιλ) να μεταναστεύσουν στην Ρωσία και το Ισραήλ αν νοιώθουν ότι απειλούνται στις χώρες τους.

Ο Νετανιάχου βέβαια μίλησε για την Γαλλία, γιατί εκεί τα 5 εκ Μουσουλμάνων έχουν ήδη αρχίσει να κυνηγάνε τις 500 χιλιάδες Εβραίων, αλλά η κατάσταση δείχνει να εξαπλώνεται και στην Αγγλία, όπου οι Άγγλοι δίνουν όλο και περισσότερα πόστα στην Μουσουλμανική Αδελφότητα. Βλέπε Independent 'Israel is your home' Benjamin Netanyahu tells French Jews after Charlie Hebdo rally

Βλέπε και Politico για Πούτιν

“Putin invites Jews to Russia

Οι Εβραίοι της Αγγλίας ήδη φοβούνται για το τι θα συμβεί αν στην εξουσία ανέβαι ο Jeremy Corbyn, ένας ορκισμένος σύμμαχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, όχι μόνο της Σουνιτικής αλλά και της Σιιτικής (Ιράν, Χεζμπολάχ). Βλέπε Guardian “Jeremy Corbyn's views 'could drive Jewish people from UK'”

Άρα το να υποστηρίζει ο Σόρος, και ο κάθε Σόρος, την Σουνιτική Μουσουλμανική Αδελφότητα, και όχι την Ρωσία, δεν είναι κάτι προδοτικό, ούτε για τις ΗΠΑ, αφού η Μουσουλμανική Αδελφότητα και όχι η Ρωσία είναι σύμμαχος των ΗΠΑ, αλλά ούτε και για το Ισραήλ, αφού οι καλές σχέσεις με την Μουσουλμανική Αδελφότητα συνεπάγονται για το Ισραήλ καλές σχέσεις με την Βρετανία και την Γαλλία, και άρα ευημερία για τους Εβραίους της Γαλλίας και της Αγγλίας.

Επίσης, ο Σόρος δεν χρηματοδοτεί αριστερές οργανώσεις που δρουν εναντίον των ΗΠΑ, πχ οργανώσεις που συνεργάζονται με το Ιράν, την Χεζμπολάχ, την Κούβα, την Βενεζουέλα κλπ, αλλά με αριστερές οργανώσεις που δρουν εναντίον της Ρωσίας και συνεργάζονται με χώρες συμμάχους των ΗΠΑ, πχ Αλβανία, Τουρκία κλπ. Επομένως δεν υπάρχει τίποτα προδοτικό σε αυτά που κάνει ο Σόρος. Είναι απλά ένας ακόμη αριστερός απατεώνας, αλλά σε αντίθεση με τους δικούς μας αριστερούς απατεώνες, οι οποίοι είναι ανατολικού τύπου, ο Σόρος είναι δυτικού τύπου απατεώνες. Όπως υπάρχουν οι δεξιοί της KGB έτσι υπάρχουν και οι αριστεροί της CIA.

Για το άρθρο των Times of Israel βλέπε

“Renowned British writer, a virulent anti-Semite, being considered for sainthood”
https://www.timesofisrael.com/renowned-british-writer-a-virulent-anti-semite-being-considered-for-sainthood/?utm_source=The+Times+of+Israel+Daily+Edition&utm_campaign=2fcea92b57-EMAIL_WEEKEND_CAMPAIGN_2018_06_17_09_29&utm_medium=email&utm_term=0_adb46cec92-2fcea92b57-54970261

Ναπολέων VS Πάπας

Όπως έχω ξαναπεί, με την Γαλλική Επανάσταση οι Γάλλοι Μασόνοι και οι σύμμαχοι τους σε κάποια Γερμανικά Προτεσταντικά Κρατίδια illuminati, έναναν την μεγάλη επίθεση στην Μοναρχία και την Καθολική Εκκλησία.



Ήταν η εποχή της Διπλής Επανάστασης (Dual Revolution). Από την μία ελάμβανε χώρα η Βιομηχανική Επανάσταση στην Βρετανία, και από την άλλη ελάμβανε χώρα η Γαλλική Επανάσταση (1789) στην Γαλλία. Η Γαλλική οικονομία είχε μείνει πολύ πίσω από την Αγγλική, και με τους πολέμους με την Αγγλία η Γαλλία είχε επίσης εκδιωχθεί από τις αποικίες της στην Αμερική και την Ασία (Seven Years War 1756-1763). Ωστόσο οι Γάλλοι είχαν εν μέρει πάρει το αίμα τους πίσω υποστηρίζοντας τους Αμερικανούς Επαναστάτες εναντίον των Άγγλων, κατά την διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης 1765-1783, με την οποία οι Βρετανοί εκδιώχθηκαν από τα παράλια των σημερινών ΗΠΑ.

Πολλοί Αμερικανοί επαναστάτες ήταν επίσης Μασόνοι, και στενοί συνεργάτες των Γάλλων, και το αφήγημα κατά της Μοναρχίας ήταν κοινό στην Αμερικανική και Γαλλική Επανάσταση, κατά της Βρετανικής και Αυστριακής Μοναρχίας αντίστοιχα. Οι Γάλλοι επαναστάτες έλεγαν ότι είναι “εχθροί όλων των Βασιλιάδων και σύμμαχοι όλων των Λαών”. Βλέπε “Η Γεωπολιτική της Γαλλικής Επανάστασης”.

Βλέπε επίσης “Οι Αγγλο-Γαλλικοί Πόλεμοι, το Δόγμα Μονρόε και οι Μπολιβαριανές Επαναστάσεις”.

Οι Μασόνοι είχαν ως έμβλημα τον διαβήτη και τον χάρακα, εννοώντας ότι υποστηρίζουν τις επιστήμες ενάντια στην θρησκεία, ένα σύνθημα που σήμερα χρησιμοποιούν πάρα πολύ στην Ευρώπη οι αριστεροί και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι κατά του Χριστιανισμού.

Εικόνα Freemasonry




Σήμερα το πράγμα είναι βέβαια πιο μπλεγμένο, γιατί υπάρχει και η Θεολογία της Απελευθέρωσης που έβγαλε μπροστά η KGB από την δεκαετία του 1960, προκειμένου με τους Κουβανούς να κατακτήσει την βαθύτατα θρησκευόμενη Λατινική Αμερική. Στις αγροτικές οικονομίες της Λατινικής Αμερικής ο Μαρξισμός δεν μπορούσε τότε να προχωρήσει γιατί το θρησκευτικό συναίσθημα των Λατινοαμερικάνων ήταν πάρα πολύ έντονο.

Ο Γιώργος Αγγελόπουλος, ο Νικόλας Αγόρου και ο Νάσος Παπαργυρόπουλος που έχουν βάλει οι Τούρκοι στο Survivor είναι κλασικά προϊόντα της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, χωρίς ενδεχομένως οι ίδιοι να το γνωρίζουν. Βλέπε “Η Θεολογία της Απελευθέρωσης”.

Η Αϊτή είναι το ίδιο νησί με τον Άγιο Δομίνικο,  και εκεί έγινε η εμβληματική για τους αριστερούς και τους Μουσουλμάνους Haitian Revolution, με την οποία οι μαύροι σκλάβοι έσφαξαν τους Χριστιανούς. Το νησί ήταν η πρώτη αποικία που δημιούργησαν οι Χριστιανοί στην Αμερικανική Ήπειρο όταν έπεσε πάνω του ο Χριστόφορος Κολόμβος στο πρώτο του ταξίδι. Ο Κολόμβος, αν και Γενοβέζος, ονόμασε το νησί Ισπανιόλα, αφού ήταν οι Ισπανοί που τον είχαν χρηματοδοτήσει.

Χάρτης Χριστόφορος Κολόμβος - Ισπανιόλα



 Το concept του Survivor είναι βασισμένο στην ζωή των μαύρων σκλάβων. Οι παίκτες του Survivor πρέπει να τρώνε ελάχιστα, και να αγωνίζονται για να κερδίσουν λίγο ψωμί, όπως έκαναν και οι μαύροι σκλάβοι του νησιού πριν λίγους αιώνες. Και όταν τελειώνει το παιχνίδι οι παίκτες του Survivor πηγαίνουν στην διπλανή Κούβα για να πανηγυρίσουν στην Πλατεία της Επαναστάσεως. Βλέπε “Η Γεωπολιτική του Survivor

Να πω όμως για την κόντρα του Ναπολέοντα με τον Πάπα Pious VII. Οι Γάλλοι και οι Αυστριακοί για αιώνες συγκρούονταν για τον έλεγχο της Ιταλίας και των Γερμανικών εδαφών. Ο Πάπας πολύ συχνά συμμαχούσε με τους Γάλλους και με τις πλούσιες πόλεις-κράτη της Ιταλίας, προκειμένου να μην μπορέσουν οι Αυστριακοί να πάρουν τον έλεγχο της Ιταλίας.

Όμως με την Γαλλική Επανάσταση οι Γάλλοι πήραν τον έλεγχο της Ιταλίας για την οποία συγκρούονταν με τους Αυστριακούς, αλλά και τον έλεγχο του σημερνού Βελγίου και Ολλανδίας για τα οποία συγκρούονταν με τους Βρετανούς.

Χάρτης Η Γαλλία του Βοναπάρτη




Οι Γάλλοι ήταν Χριστιανοί Καθολικοί, και ο Ναπολέων ήθελε να αφήσει τον Πάπα να κάνει την δουλειά του, αρκεί να είναι υπάλληλος της Γαλλία. Το 1796 ο Γαλλικός Στρατός μπήκε στην Ρώμη και αιχμαλώτισε τον Πάπα Pious VI, τον οποίο και μετέφερε στην Γαλλία. Ο Πάπας πέθανε αιχμάλωτος των Γάλλων 3 χρόνια αργότερα το 1799. Βλέπε “Pope Pius VII

Ο νέος Πάπας Pious VII παρέστη στην στέψη του Ναπολέοντα. Παρόλα αυτά οι Γάλλοι ήθελαν ο Πάπας να είναι ουσιαστικά υπάλληλος της Γαλλίας, κάτι που ο Πάπας Pious VII δεν δεχόταν, έχοντας μάλιστα αφορίσει τον Ναπολέοντα. Όπως θα διαβάσετε στο άρθρο της New York Times οι Γάλλοι είχαν φυλακισμένο τον Πάπα και του έδιναν μέχρι και μορφίνη για να τον πείσουν να συνεργαστεί μαζί τους. Βλέπε New York TimesWHEN NAPOLEON CAPTURED THE POPE”, 1981.

Γράφει το άρθρο ότι κάποια στιγμή ο Βοναπάρτης διέταξε να του στείλουν με άμαξα τον Πάπα στην Γαλλία ντυμένο καλόγερο, χωρίς η άμαξα να κάνει στάσεις μέχρι να περάσει τις Άλπεις και να φτάσει στην Γαλλία, προκειμένου να μην υπάρχει ο κίνδυνος να αναγνωριστεί ή να δραπετεύσει ο Πάπας. Ο Πάπας κόντεψε να πεθάνει μέσα στην άμαξα, και ήθελε να  βρει τρόπο να πηδήξει από την άμαξα ώστε να αυτοκτονήσει για να γλιτώσει.

ΥΓ Μοναρχία

Στην Μαρξιστική ανάλυση η μοναρχία έχει πάντα την τιμητική της, και σχεδόν πάντα η διπλωματία αγνοείται, ώστε ο πόλεμος να περιγράφεται ως ένα παραμυθάκι, και να είναι απλά το καπρίτσιο ενός κακομαθημένου μονάρχη ή ενός κακομαθημένου πλουσίου.

Η πραγματικότητα είναι ότι τις περισσότερες φορές οι Βασιλιάδες ήταν γλάστρες που απλά έκαναν μία πολυτελέστατη ζωή, αλλά πολύ είχαν πολύ λίγη επιρροή στην λειτουργία του βασιλείου/κράτους. Πολλές φορές μάλιστα ο Βασιλιάς ήταν ένα μικρό παιδί.

Μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και μέχρι την δημιουργία των κρατών-εθνών πολύ αργότερα, η ταυτότητα που σταδιακά ανέπτυξαν οι άνθρωποι της Ευρώπης για να σταθούν στα πόδια τους ήταν η Χριστιανική. Χριστιανοί ήταν κυρίως οι άνθρωποι της Ευρώπης από την κατάρρευση της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας μέχρι την δημιουργία των εθνών/κρατών.

Υπήρχαν οι Χριστιανοί στην άνω πλευρά της Μεσογείου, οι οποίοι σκοτώνονταν μεταξύ τους, αλλά μαζί πολεμούσαν τους πληθυσμούς της κάτω πλευράς της Μεσογείου, οι οποίοι ήταν οι Μουσουλμάνοι, οι οποίοι επίσης σκοτώνονταν μεταξύ τους. Δεν υπήρχαν έθνη-κράτη και ο Βασιλιάς ήταν ας πούμε αυτό που είναι σήμερα η σημαία ενός κράτους. Και γι’ αυτό και στις αλλαγές στην εξωτερική πολιτική ο βασιλιάς γλιστρούσε και έπεφτε από το μπαλκόνι, ή τον σκότωνε το αγριογούρουνο στο κυνήγι, ή τον αποκεφάλιζαν.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Γαλλικής Επανάστασης. Το 1756 οι Γάλλοι έκαναν συμμαχία με τους ορκισμένους για 250 χρόνια εχθρούς τους Αυστριακούς εναντίον των Άγγλων και των Πρώσων, και λίγο αργότερα η Αυστριακή Πριγκίπισσα Μαρία Αντουανέτα παντρεύτηκε τον αμούστακο Βασιλιά Λουδοβίκο 16ο. Όταν με την Αμερικανική και την Γαλλική Επανάσταση οι Αμερικανοί και οι Γάλλοι Μασόνοι όρμησαν στους Αυστριακούς και τους Βρετανούς με σύνθημα κατά της μοναρχίας, οι Γάλλοι αποκεφάλισαν τον Λουδοβίκο και την Μαρία Αντουανέτα.

Μόλις οι Γάλλοι κατέκτησαν την Ευρώπη, διαλύοντας τους Αυστριακούς και τους Πρώσους, και αναγκάζοντας τους Ρώσους σε συνθηκολόγηση, ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ένα από τα τρομερά παιδιά της Γαλλικής Επανάστασης, ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας της Ευρώπης, και ζήτησε σε γάμο την αδελφή του Ρώσου Τσάρου, προκειμένου η Γαλλία και η Ρωσία να συμμαχήσουν εναντίον της Αγλλίας.

Όταν ο Ρώσος Τσάρος αρνήθηκε, ο Ναπολέων παντρεύτηκε την Αυστριακή Πριγκίπισσα Marie Louise, ανιψιά της Πριγκίπισσας Μαρίας Αντουανέτας, την οποία λίγα χρόνια νωρίτερα οι Γάλλοι είχαν σφάξει. Όταν με την βοήθεια των Άγγλων οι Πρώσοι και οι Ρώσοι άρχισαν να επικρατούν εναντίον της Γαλλων, ο Αυστριακός Βασιλιάς συμμάχησε με την Αγγλία, την Ρωσία και την Πρωσία, και κήρυξε τον πόλεμο στον Ναπολέοντα και στην κόρη του Marie Louise

Θέλω να πω ότι δεν πρέπει να παρασύρεστε από τους δημοσιογράφους και να βλέπετε τους Βασιλιάδες εκείνης της εποχής όπως βλέπετε τους σημερινούς σοσιαλιστές δικτάτορες, που είναι όντως παντοδύναμοι. Αν και ακόμη και αυτό παίζεται. Για παράδειγμα το 80% της οικονομίας της Βόρειας Κορέας βασίζεται στην Κίνα. Επομένως ναι μεν ο Κιμ Γιονγκ Ουν είναι παντοδύναμος, και μπορεί να πετάει στα σκυλιά όποιον επιθυμεί, αλλά αν το ήθελε η Κίνα θα γινόταν πραξικόπημα την επόμενη ημέρα, και ο χοντρός θα βρισκόταν κρεμασμένος σε κάποιο δέντρο. Ή αν δεν το ήθελε η KGB για πόσο καιρό θα έμενε στην εξουσία ο Μαδούρο? Όλη η τεχνογνωσία των μυστικών υπηρεσιών του Μαδούρο προέρχεται από την Κούβα, που σημαίνει από την Κα Γκε Μπε.

Για το άρθρο των New York Times βλέπε


“WHEN NAPOLEON CAPTURED THE POPE”, 1981
In the late spring of 1812, there occurred in Italy and France one of the great sacrileges of history. Pope Pius VII, who had been held a prisoner at Savona near Genoa by the Emperor Napoleon I since 1809, was cruelly dragged over the Alps, in precarious health, to Fontainebleau in France. The Pope arrived at the gates of Fontainebleau Castle nearly a corpse.
Shortly before the Pope's journey, Napoleon had written to Prince Borghese at Turin: ''Precautions will be taken to see that (Pius VII) passes through Turin at night ... that he passes through Chambery and Lyon at night. ... The Pope must not travel in his Pontifical robes ... (but) in such a way that nowhere ... can he be recognized.''
The Emperor's orders were executed with brutal precision. Clad in the black cassock of a common priest, the Supreme Pontiff was bundled into a carriage in the deep of night with only his quack doctor (provided by Napoleon) for a companion, and dispatched, already ill, northward to France. High in the Alps, his bowels became blocked, he could not urinate for days, and his agony, as the horses galloped on, was unbearable. Delirious with fever, the Pontiff cried out that he would throw himself on the road and die there if he were forced to go on.
And yet he was compelled to continue. As the Papal carriage was galloped through Lyon at midnight, the Pontiff gazed up at his physician and murmured of Napoleon, ''May God forgive him. I already have.'' It was miraculous that the Pope reached Fontainebleau alive.
He had been to Fontainebleau before - as Napoleon's guest eight years earlier when he first came to France to anoint and crown the Corsican parvenu Emperor of the French. By the time the Pope reached Paris, Napoleon had decided to crown himself, as the Pope sat by and watched, but despite the discourtesy the two men admired and liked each other - for a time. Soon enough they fell out, embroiled in a bitter quarrel over the respective powers of the kingdoms of Christ and Caesar. In 1809, the Pontiff was kidnapped from Rome by a young French general acting under the Emperor's instructions to ''shut (the Pope) up.''
Napoleon held Pius VII prisoner for nearly five years. Not content to be Emperor, Napoleon coveted the powers of the Papacy as well. To that end, he subjected the Pontiff to extraordinary trial and humiliation. Doses of morphine, for example, were administered by the Pope's quack doctor under the guise of sedatives, to induce the Pontiff to bow to the Emperor's demands. The Pope's entourage reported to Paris that at times the Pope was in a ''frenzy.''
Is this the stuff of drama? I had vaguely known of the conflict between Napoleon and Pius VII since my childhood in parochial schools near Boston, but only much later in life did I decide to write a play about it. Alec Guinness, who became my friend when I was a foreign correspondent in Europe, renewed my interest in the subject. I visited Fontainebleau, and all the other places associated with Pius VII's captivity and ordeal in the Alps. I read the works of E .E.Y. Hales, the British historian, in English, and numerous works in French and Italian. Napoleon's own letters were the richest source of all.
Here were the two most powerful men of their age, the one the would-be master of the world, the other the Vicar of Heaven, locked in ferocious combat. As Hales has written, ''They were also human beings with human qualities, good and bad, strong and weak, which shaped their story. One was a political and military genius - ambitious, perceptive, impatient, ruthless; the other was a monk - sensitive, scrupulous, with a sense of humor, physically frail, detached. The bad was not all on one side, nor all the good on the other.''
Moreover, in the course of their combat, the Pope excommunicated Napoleon - made him an outcast to all the faithful, obscene to the gaze of man and God. Imagine, the curse of Heaven! What a story! What drama!
Or so I fancied. Research was one thing; writing a good play quite another. As I struggled with my first draft in Paris during 1973 and 1974, I was nearly crushed by the burden of history. Napoleon's career was so vast, the panoply of the Roman Church so enticing, I threw selectivity out of the window in my ardor to tell it all. As a result, my first draft was a paragon of confusion, more a novel in dialogue form than a real play.
Nevertheless, I persevered. I had reached the point in mid-career when I yearned to break out of journalism. For years I had been dashing to the far corners of the world, writing of wars and other upheavals, and I longed to resume my literary career. I returned to the United States in 1974 as a Fellow at the Center for International Affairs at Harvard, where I wrote a book on Henry Kissinger's diplomacy. From time to time I resurrected the typescript of my play and tinkered with it.
Eventually, I recognized I had to get away from history, not deeper into it. History could only serve, not as a blueprint, but as a loose model. Characters had to be combined into composites; all of them, whether historically they had known each other or not, had to interact intimately and dramatically. The Empress Josephine, for example, though in fact she had met the Pope only in 1804, had for dramatic purposes to sustain and deepen her friendship with him throughout the play.
I had written two novels, but now I found that novel-writing was even worse than journalism as training for effective dramaturgy. ''Literary'' dialogue was fatal; only ''dramatic'' dialogue would work; every line had to create character and advance the plot. Narration and exposition were worthless; ''moments'' mattered more than scenes.
As my agony continued, I discovered that the key to the play was my treatment of Napoleon's character. My task was not so much to cast aside the historical Napoleon - that would be a travesty - as to focus all on one fragment of his huge and stunning life. The fragment was his personal relationship with the Pope. History served as my inspiration, but as I delved deeper and deeper into the skins of Napoleon and Pius VII, I resorted more and more to fancy and invention.
I did this largely out of disappointment with the depictions of Napoleon I had seen in films since childhood. Many of them tried to encompass too much of his vast career. Even in France, where I lived for nearly nine years, I never saw a satisfying film about Napoleon. Abel Gance's ''Napoleon,'' which has recently become all the rage in the United States, I found cinematically exciting but otherwise a preposterous glorification. Perhaps most successful of all, I thought, was Charles Boyer's depiction of 1937 alongside Greta Garbo in ''Conquest,'' and that precisely because it focused on a fragment - Napoleon's romance with the Countess Maria Walewska.
How, finally, was I to portray Napoleon? Was he in fact the savior of Europe, an emancipator disguised as a despot, yearning to remove his mask? Or was he a squalid little gangster, the precursor of Hitler, posturing under a patina of culture, committing blasphemy against the Roman Pontiff? Sigmund Freud once wrote of ''that magnificent rascal Napoleon, who remained fixated on his puberty fantasies, was blessed with incredible good luck, inhibited by no ties except his family, and made his way through life like a sleepwalker until he was finally shipwrecked by his folie de grandeur ... an absolutely classic anti-Gentleman, but cut on the grand scale.''
I rejected the Freudian notion of Napoleon in favor of the imagination of the Romantic 19th-century poets who saw him as the new Prometheus, at war with the Heavenly powers and daring them to strike him down. Prometheus stole the fire of Heaven; Napoleon snatched the crown from the Pope's hands, then snatched Rome itself. The Pontiff cursed him for it. That is the story of my play ''Kingdoms'' - Promethean arrogance and the curse of Heaven.
Is my theme too ambitious? I can only reply that writing ''Kingdoms'' was a mad scheme to start with, that I persisted over several years in the face of universal discouragement and derision, and that now - after playing in Wilmington and at the Kennedy Center in Washington -''Kingdoms'' is coming to Broadway. I left Harvard in 1978, possessed by an idee fixe to make this happen.
Rejection followed rejection; revision of my text I compounded by revision and more revision. Finally, in 1980, Elliot Martin decided to produce my play. Elliot insisted on more revisions, until earlier this year Roy Dotrice, Armand Assante and Maria Tucci enthusiastically accepted the main roles of Pius VII, Napoleon, and Josephine respectively.
But even as I write, the battle is not over yet. Since late October, Paul Giovanni - our director - and I have been struggling to improve the text, to intensify the moments, to move the audience to greater involvement. Will we succeed in New York? Will a public so conditioned by musicals and comedies accept a drama about the master of Europe, the Vicar of Christ, and the curse of Heaven? I am serene and fatalistic. Can a play that began as a fantasy in Paris, with no hope of production, that has undergone more transformations than I can count, ignite the public fancy?
I do believe that our New York audience will find in ''Kingdoms'' a vivid relevance to our present time. The issues of earthly versus spiritual power, the role of conscience versus brute force, are no less real today than they were in 1812. During Pius VII's captivity, blood flowed in torrents throughout Christendom, just as it has flowed in our own epoch and may again. The present Pope was shot; Pius VII was kidnapped. Violence haunts our dreams, and can we halt it without the help of Heaven?



Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Τράπεζα Eurobank : Από την Ρωσία με Αγάπη

Η Eurobank ήταν η Σοβιετική Τράπεζα που είχαν δημιουργήσει οι Ρώσοι στο Παρίσι το 1921. Βλέπε Wikipedia “BCEN Eurobank”

Εικόνα Logo BCEN Eurobank




H Eurobank, μεταξύ άλλων, χρηματοδοτούσε τους Ισπανούς κομμουνιστές στον Ισπανικό Εμφύλιο (1936-1939), φυσικά με τις ευλογίες των Γάλλων. Στον Ισπανικό Εμφύλιο οι Γάλλοι και οι Σοβιετικοί υποστήριζαν τους Ισπανούς Κομμουνιστές, ενώ οι Χίτλερ και ο Μουσολίνι υποστήριζαν τους Ισπανούς Εθνικιστές.

Οι Άγγλοι, οι οποίοι δεν ήθελαν να δούνε μία συμμαχία Γαλλίας-Ισπανίας-Ρωσίας εναντίον της Αγγλίας, υποστήριζαν επίσης τους Ισπανούς Εθνικιστές. Μία Κομμουνιστική Ένωση Ισπανίας-Γαλλίας-Ρωσίας, θα χτυπούσε την Βρετανία στο Γιβραλτάρ και την Αφρική, αλλά και στην Μέση Ανατολή, και θα έβαζε επίσης στην μέση την Γερμανία. Επομένως οι Βρετανοί δεν είχαν κανέναν λόγο να επιθυμούν αυτό το σενάριο, και ήταν πολύ λογικό ότι βλέπουν πολύ πιο θετικά τους Ισπανούς Εθνικιστές που υποστήριζαν ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι.

Οι Βρετανοί όπως έχω ξαναπεί υποστήριζαν το υπάρχον status quo, δηλαδή τον έλεγχο της Κασπίας από την Ρωσία, και τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής από την Βρετανία. Οι Γερμανοί, που ήταν η μεγάλη ανερχόμενη δύναμη, ζητούσαν από τους Βρετανούς να συμμαχήσουν με την Γερμανία εναντίον των Γάλλων και των Ρώσων. Η πρόταση ήταν να πάρουν οι Γερμανοί τα χαμένα εδάφη του ΑΠΠ από την Γαλλία, αλλά και την Κασπία από την Ρωσία, και να κρατήσουν οι Βρετανοί την Μέση Ανατολή.

Αυτό όπως έχω ξαναπεί δεν το δέχονταν οι Βρετανοί, γιατί αντιλαμβάνονταν ότι η πολύ ισχυρή Γερμανία που θα προέκυπτε σε περίπτωση νίκης από την διάλυση της Γαλλίας και της Ρωσίας δεν θα αργούσε να στραφεί και εναντίον της Βρετανίας. Έτσι ο Χίτλερ αναγκάστηκε να συμμαχήσει με τον Στάλιν ώστε να μοιράσουν την Πολωνία, τις χώρες της Βαλτικής και την Ανατολική Σκανδιναβία, και η Ρωσία να κρατήσει την Κασπία και η Γερμανία να πάρει την Μέση Ανατολή από την Βρετανία. Βλέπε “Στο Μυαλό του Χίτλερ”.

Τέλος πάντων αντιλαμβάνεστε γιατί ο Λάτσης, είτε συνεργάζεται με την Σουνιτική Μουσουλμανική Αδελφότητα, είτε με τους Κινέζους, είτε με τους Ρώσους, οφείλει να είναι αριστερός, και γιατί έδωσε στην τράπεζα του το ιστορικό όνομα της Eurobank, φαντάζομαι και με την “ευγενική” προτροπή του Ελληνικού πολιτικού συσττήματος.





“BCEN Eurobank”
Banque Commerciale pour l’Europe du Nord (BCEN) or Banque Commerciale pour l'Europe du Nord – Eurobank (BCEN-Eurobank) was a Soviet-controlled bank in Paris,[1] founded in 1921.[2]
In 2005 Russian Vneshtorgbank became the major shareholder. Vneshtorgbank changed its name to VTB Bank and BCEN-EUROBANK name was changed to VTB Bank (France) SA.